Het grote avontuur naar Utrecht.

Voor de echte spanningszoeker!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 487
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

za feb 09, 2019 4:26 pm

Mark is bang en voelt zich alleen, ongemakkelijk voelend in de kleren van zijn zus. Schamen doet hij. Eerst maar weer een jongen worden en kijken voor andere kleren en een jas. Hoe zal het met Vera zijn? Ze zal alles vertellen en ook wie ik ben en mijn ouders worden gebeld. Dat wordt een heel lange huisarrest. Mijn moeder zal ongerust zijn en huilen, boos zijn en mijn vader pfff niet aan denken. Heb genoeg geld dat wel. Rondkijkend ziet Mark een bordje aan een lantaarnpaal. Cameratoezicht? O wacht even, ze hebben allemaal camera’s hier en dan weten ze waar ik ben. Dom, domme ik. Hup de andere kant op uit de stad, dan maar via een andere weg een trein pakken. Rustig lopend probeert Mark te lopen achter volwassen aan met kinderen of een kinderwagen, hopend dat iedereen denkt dat hij bij hun hoort. Bij een grootwarenhuis gaat hij naar binnen. Oké, nadenken eerst andere kleren en een jas. Ga geen jongen beroven hahaha zal wat zijn en kopen ook niet want dat is vreemd. Na de roltrap naar boven te hebben genomen komt Mark bij de afdeling kinderkleding. Daar loopt hij lang rond.

“We zijn het meisje zoals jullie beschreven kwijtgeraakt bij het ingaan van de Hema. Vermoedelijk is ze daar nog. We houden beide ingangen in de gaten.” Zegt een medewerker van cameratoezicht via de telefoon aan een politieagent. Die zijn lopend richting Mark gegaan.

Mark vindt maar geen oplossing. Dekkend aan vooral Vera waar hij bezorgt om is en ook de tijd dat hij thuis moet komen besluit hij maar hier ergens te overnachten. Goed rondkijkend wordt het moeilijk maar al gauw vindt hij een plekje al is het krap.. Als eerste doet Mark de jas uit en gooit deze onder een kledingrek. Erna kruipt hij Mark op handen en knieën een stukje onder het kledingrek en erna onder een grote plank die op pootjes staat. Mark moet hoesten want het is niet bepaald schoon. Het is diep en laag genoeg om niet gezien te worden. Liggend op zijn buik met de armen naar voren en onder zijn hoofd kan hij de winkel in kijken. Er komen mensen voorbij, ouders met en zonder kinderen en wandelwagens. Sommige blijven staan. Mark hoort ze praten en kleding uit het rek pakken en weer terughangen.
"Sofia doe eens rustig." Klinkt een dames stem.
Mark schrikt wat opeens hoort hij een meisje, kletsent over iets, die onder het kledingrek kruipt en op de plank waar Mark onder zit. Mark weet niet wat ze aan het doen is maar ze is zo dichtbij! Het meisje kruipt heen en weer, Mark is bang dat ze onder de plank kijkt.
"Mama, mama kijk hutje!"
"Ja mama ziet het meis een kleine hutje."
Mark ziet opeens een paar schoenen verschijnen die van het meisje zijn. Zit op de plank en blijft maar kletsen over hutjes en andere dingen zoals jurkjes en spelen. Haar moeder lacht en is bezig met kleding uitzoeken. Als hun weg zijn kan Mark opgelucht ademhalen.

“7856 voor de 7812, het betreffende meisje is nog niet buiten gekomen. Cameratoezicht heeft ook nog geen zicht op haar. Volgens de beveiliging binnen hebben ze haar even op de camera’s gehad en daarna is ze uitzicht geraakt. De 7802 gaat nu naar binnen om te zoeken samen met de beveiliging.” Verteld een politieagent die aan de voorkant staat met zijn collega aan de collega’s aan de achterkant.
Binnen wordt er gezocht naar Mark, hoekje en gaatje wordt doorzocht, roltrappen en trappen worden afgesloten. Onder elk kledingrek wordt er gekeken en in de pasruimtes. Mark is doodsbang dat hij gevonden als een agent voor het rek voor het rek staat en met zijn zaklamp onder de kledingrek schijnt.
“Collega hier zo!” Klinkt opeens een duidelijke mannenstem. “Naar mijn weten is dit de jas die het meisje aanhad. Lag hieronder.”
“7802 voor de 7856 en 7812, gevonden een jas die beschreven is die het meisje aanhad. Vermoedelijk heeft ze van jas verwisselt en mogelijk ook kleren. We denken dat ze naar buiten is geglipt. Winkelcamera’s en cameratoezicht gaan kijken om dit te bevestigen.

Mark lacht en is opgelucht. De tijd gaat langzaam voorbij, hij ziet nog steeds mensen voorbij komen en sommige blijven staan. Erna gaat de winkel dicht en komen de schoonmakers. Een winkelmedewerkster loopt een paar keer voorbij om alle kleren weer netjes op te hangen, bij te vullen of te om te wisselen. Erna stofzuigt een schoonmaker onder de kledingrek, stukje onder de plank en de plank zelf. Mark denkt na, het moet nu al na 6 uur zijn.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

wo feb 13, 2019 6:12 pm

Leuk vervolg. Spannend wat hij in de Hema gaat doen, nu hij is ingesloten en er allerlei lekkers in de schappen ligt. :P
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 487
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

wo jul 31, 2019 3:15 pm

Langzaam wordt het stiller en donkerder in de winkel. Mark zijn maag rammelt maar hij twijfelt om rond te lopen wegens beveiliging. Kleren omwisselen wilt hij ook niet, wegens de beveiliging. Zijn maag blijft maar rammelen, zal dan ik dan toch proberen iets vinden aan eten. Maar Mark blijft toch maar liggen en probeert er niet aan te denken. Zijn gedachte gaan naar Eva en ook zijn ouders.Na zich comfortabel te hebben gemaakt valt hij in slaap.

“Ik had het al een tijdje in gedachte,” verteld Mark zijn moeder als ze op het politiebureau is met zijn vader in de avond. Eva haar ouders zijn er ook. “Dat hij de kleren van zijn zus gebruikt. Maar om dit te doen, nee heb het nooit bij hem gedacht.”
“Wat zal Mark nu doen?” Vraagt een politieagent.
“Proberen thuis te komen.”
“De OV zal al leeg zijn maar hij heeft nog 250 euro.’’
“Mark is slim voor zijn leeftijd, hij komt wel thuis.
“Is er geen familie op loopafstand of met openbaarvervoer?”
“Ja Annelies, mijn half zus. Maar Mark is er maar een keer geweest en zal vast niet meer herinneren waar ze woont.”
De agent schrijft wat op en bekijkt dan wat papieren. “Kunt u naar deze beelden kijken. Let goed op het meisje.”
Mark zijn ouders bekijken de beelden aandachtig.
“Dat is onze zoon!” Zegt Mark zijn vader.
Zijn moeder kijkt nog een keer. “Ja dat is onze zoon, herken hem door zijn lopen en andere dingen.”
“We hadden hem vandaag, nadat Eva was opgepakt, gezien via cameratoezicht. Hij is de Hema ingelopen en daarna zijn we hem kwijtgeraakt. We hebben wel een jas gevonden die hij gestolen had van een meisje, die hun eerder ontmoet hadden in de trein. Verder weten we niet waar hij is, vermoedelijk naar buiten geglipt.”
Mark zijn moeder kijkt nog een keer naar de beelden. “Weet het niet, Mark zal ze schamen en schuldig voelen. Nogmaals hij is slim voor zijn leeftijd, al vaak wel een ondeugd zoals dit. Mark zal gebruik maken waar hij is, proberen andere kleren, iets te eten en misschien slapen.”
“Dus dat hij nog in de winkel is.”
“Ja.”
De agent schrijft alles op, “wacht u hier. Ik moet mijn collega’s spreken.” Snel laat hij collega’s en cameratoezicht weten dat Mark nog in de winkel kan zijn. Besloten wordt om tot morgen te wachten, dan extra mensen bij de deuren te zetten in burger. Zo om Mark rustig te kunnen aanhouden.

De volgende ochtend schrikt Mark wakker, hij hoort heel mensen. Zijn maag rammelt nog steeds. Eerst maar wat eten. Lopend door de winkel kijkt hij goed rond voor beveiliging. Wetend dat er ook camera’s zijn. Hij probeert zo veel mogelijk tussen de rekken te lopen en bij mensen met of zonder kinderen. Geen oplossing vindt Mark.
“Au!” Roept een jongetje als deze hard tegen Mark aanrent en valt.
Ook Mark valt en kijkt wat suffig naar de jongen.
“Entschuldigung,” zegt hij in het Duits.
Een vrouw komt eraan en kijkt boos naar de jongen en erna naar Mark. “Nehmen Sie es ruhig, es gibt mehr Leute hier. Geht das Mädchen.” Mark verstaat er niets van en knikt maar ja. De moeder blijft maar kijken naar Mark. “Wo sind deine Eltern? Es ist ein harter Schlag.” Mark wijst hij maar naar de button dat hij doof is, of eigenlijk Lieke. “Ich verstehe."
Mark lacht en de moeder trekt haar zoon mee om weg te gaan. Wacht eens even, die jongen heeft geen jas aan dus die zal vast ergens liggen. Mark loopt achter de moeder en haar zoon aan, de zoon krijgt een stevig woordje van zijn moeder. Zo denkt Mark, hij verstaat het niet maar zo is zijn moeder ook boos. Bij een wandelwagen stoppen ze, er zit een klein meisje in. Een ander meisje, ouder dan de jongen danst heen en weer met een pop in haar handen. Ook die krijgt een woordje door de moeder. Mark wacht maar af, hopend dat hij niet te veel opvalt. Hebben ze geen vader? Mark kijkt om zich heen maar ziet die niet. Dan een kans, de moeder gaat met de kinderen naar de paskamerruimte. De jongen en oudere meisje gaan op een bankje zitten tegenover het pashokje. De wandelwagen buiten de paskamerruimte. Mark loopt rustig naar de wandelwagen, goed oplettend en ook voor de beveiliging. Het jongere meisje zit hem aan te kijken, brabbelt wat en speelt met haar knuffel. Mark lacht erom. Op de kap van de wandelwagen liggen jassen. Mark ziet niet de jas van de jongen liggen en baalt. Een half opgegeten krentenbol ligt naast het meisje. Met twijfels pakt Mark deze, het meisje kijkt ernaar en brabbelt vrolijk verder. Snel moet hij wegduiken, het oudere meisje komt de pasruimte.
“Was ist los Schwester?” Zegt ze tegen haar vrolijke zusje. Het oudere meisje speelt een beetje met haar zusje, Mark moet er om lachen. “kalt, mein mantel als decke”
Ze doet haar jas uit en legt deze over de benen van haar jongere zusje. Erna gaat ze weer de pasruimte in. Mark kan deze kans niet voorbij gaan en loopt naar de wandelwagen. Snel pakt hij de jas en trekt deze aan. Het meisje zit hem aan te kijken nu zonder glimlach.
“Rustig maar, leen alleen deze even. Mag van je zus,” zegt Mark met een glimlach. Ach waar ben ik mee bezig, ze verstaat mij toch niet. Van de krentenbol haalt hij een stuk vanaf en geeft dit aan het meisje, de rest gaat in de jaszak. Lopend richting de uitgang kijkt Mark nog een keer om, het meisje blijft maar verbaasd naar hem kijken zonder een hap te nemen. Onder het lopen doet Mark de jas dicht, wat zit deze jas vreemd en het stinkt! Ook nog te groot, nou ja nu kan ik naar buiten. Lopend achter een moeder aan met een kinderwagen hoopt Mark niet veel op te vallen. De bril heeft hij maar afgezet en het gehoorapparaat eruit.

Buiten staan politieagenten in burger bij de uitgang en cameratoezicht heeft camera’s er ook opgericht.
“Cameratoezicht aan 7812, we hebben een meisje bij een mevrouw met kinderwagen. Maar het meisje lijkt wel niet erbij te horen. Aan beschrijving kan het de jongen wezen. Witte schoenen, driekwart broek en licht groene jas aan.”
“7812 aan cameratoezicht, we gaan kijken.” De agenten wachten tot Mark voorbij hun komt en bekijken hem aandachtig. “7812, we twijfelen, standby.”
“Het kan hem zijn.” Zegt een agent tegen zijn collega.
De collega kijkt naar Mark. “Inderdaad, alleen geen bril en volgens mij gehoorapparaat.”
“Maar kan hij af hebben gedaan en gehoorapparaat uit. Het meisje, weet niet zeker of de mevrouw met wandelwagen haar moeder is.”
“Cameratoezicht aan 7812, graag bevestiging. Heb nog een meisje op een tweede camera met de juiste beschrijving. Komt net de Hema uit zonder ouders. Met een paarse jas aan. Loopt nu richting de Voldijstraat.”
Mark kijkt om zich heen en vol iets aan druk dat camera’s hem kunnen zien. Twijfelend loopt hij tegen de moeder aan.
“Hallo jongedame,” zegt de moeder. “Altijd vooruit kijken niet."
Mark kijkt haar en wilt niets zegen, zijn jongensstem zal opvallen. "Sorry," zegt hij zachtjes.
De vrouw kijkt hem aan, "kan gebeuren. Ben je hier alleen?"
"Mama en papa wachten daar.”
De moeder kijkt waar Mark het aanwijst. “Oké, je bent wel wijs zo alleen al zal mijn dochter nooit alleen mogen in de stad.”
“O lief kindje, mag ik kijken?”
“Natuurlijk, mijn zoontje van 2 jaar Marcel. Wat is je naam?”
“Lieke, hij is heel leuk en lief.”
"Je bent net zijn grote zus, mijn dochter is denk ik even oud als je. Is nu bij haar oma. Maar je ouders zijn daar, bij de Albert Heijn."
Mark maakt het jongetje aan het lachen. "Ja Albert Heijn."
"Wil je meelopen naar de Albert Heijn en je klinkt verkouden."
Mark wilt haar niet aankijken, "ja u bent aardig net als mijn mama."
"Zeg maar Sophie, geen u anders ben ik zo oud."
“7812 aan cameratoezicht we gaan naar het ander meisje.”
Net als de agenten weggaan komen Mark zijn ouders aan bij cameratoezicht.
“We hebben hem op het spoor,” zegt de camera operator. Mark zijn moeder bekijkt de beelden, een camera is nog op Mark gericht en een andere camera op het andere meisje. “Op dat beeld kunt u zoon zien.”
Mark zijn moeder bekijkt het beeld aandachtig, maar ze kijkt toch met een soort gevoel naar het ander beeld.
“Maar, maar nee dat is Mark. Die met de groene jas aan!”
Op dat moment verspringt de camera naar zijn begin positie en is Mark uitbeeld.
De camera operator kijkt verbaasd, “weet u het zeker?”
“Ik ben zijn moeder, herken mijn eigen zoon uit duizenden. Mark is met die groene jas aan.”
“Cameratoezicht aan 7812, de moeder heeft net bevestigt dat het meisje met de groene jas haar zoon is. Herhaal, meisje met de groene jas aan!”
De camera operator probeert Mark te vinden met de camera maar is hem kwijt.
“7812 aan cameratoezicht. Graag bevestiging, we hebben net het meisje aangehouden die uit de Hema kwam. Ze voldoet aan de beschrijving en vermoedelijk de bril afgedaan. Ze zegt dat ze haar ouders kwijt is. ”
“U weet zeker dat dit kind niet u zoon is?” Vraagt de camera operator aan de moeder.
Mark bekijkt het aangehouden meisje met de camera. “Nee, die met de groene jas. En Mark is een jongen geen meisje!”
“Cameratoezicht aan 7812 en ook 9014 die aanrijdt, de gezochte jongen is het meisje met een groene jas aan lopend richting de Koolkade.”
"9014 aan cameratoezicht. Het meisje met de paarse jas aan?"
"7812 aan 9014, het betreffende meisje heeft een licht groene jas aan."
Cameratoezicht aan de 9014 en 7812, meisje met licht groene jas aan. Lang model aan de onderkant lijkt het uit te lopen met aan de zijkanten een strik ook in de licht groene kleur."
Een agent van 7812 blijft bij het aangehouden meisje en een agent rent snel richting Mark toe. 9014 rijdt richting Koolkade om Mark te kruizen. Camera toezicht heeft Mark nog steeds niet in beeld.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 487
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

zo sep 22, 2019 6:43 am

"Mevrouw, het meisje met de groene jas aan?" Vraagt de agent die aangekomen is bij de moeder met haar dochtertje.
De vrouw kijkt verbaasd, "ja."
"Waar is ze heen?"
Ondertussen arriveert 1900, ze zijn Mark mis gelopen
"Albert Heijn, daar waren haar ouders. Lief was ze. Lieke heet ze."
De agenten lopen naar de Albert Hein en lopen naar binnen, een agent blijft bij de deur. De supermarkt wordt doorzocht.
"7812 aan camera toezicht, we hebben het meisje zoals beschreven. We gaan richting politiebureau Noordkade."
"Dan gaan wij ook daar heen," zegt de vader van Mark.

Aangekomen kan de moeder van Mark niet wachten om hem in de armen te sluiten. Wat bij gedaan heeft is niet belangrijk.
"Ze wordt eerst ingeboekt en erna mag u even met haar spreken." Verteld een agent.
De moeder van Mark kijkt verbaasd, “Mark is en jongen. Tweeling met zijn zus en helaas lijkt hij meer op een meisje hierdoor.”
“Een jonge, echt dacht een meisje te zien. Maar misschien komt het wel door de meisjes kleren en jas. Ook ze een staartje in heeft.”
Zenuwslopende minuten gaan voorbij voor Mark zijn ouders. Ze zijn niet boos op Mark, misschien alleen wat teleurgesteld. Ze weten ook dat Mark het altijd moeilijk heeft gehad dat hij op een meisje lijkt.
"Maar dat is Mark niet, dit is echt een meisje. " Roept Mark zijn vader.
De agent die het meisje had opgepakt kijkt verbaasd, "maar we zoeken toch uw dochter. En ze heeft een licht groene jas."
De moeder van Mark gaat huilend op een stoel zitten.
"Zijn jullie nu echt dom!" Schreeuwt de vader. "Mark, dat is een jongens naam en mijn vrouw zei het net nog of begrijp je dat niet. Ga nu maar snel je werk goed doen voordat ik ontploft."
"Meneer rustig blijven graag en niet zo schreeuwen. Mijn collega heeft een fout gemaakt door....."
"Wat staan jullie nog hier! Hier heb je een foto van Mark. Duidelijk toch. "


Mark was in de winkel en probeerde de agenten te ontlopen. Door verwarring in communicatie tussen camera toezicht en agenten. Als Mark omloopt ziet hij de agenten staan bij het meisje.
“Maar mijn moeder is thuis en moet alleen melk halen.” Roept het meisje als ze is aangehouden door twee agenten.
Een agent kijkt haar aan, “je bent hier het enige meisje met een groene jas aan en omschrijving ook. Heb je een telefoonnummer van je moeder?”
“Jongedame,” zegt opeens een agent tegen Mark. “We zoeken een meisje en al heb je geen groene jas aan even meelopen.”
Mark schrikt maar loopt met de agent mee.
Een agent kijkt het meisje en Mark aan, “wat is jouw naam?”
“Remy, Remy Achterland.” Zegt Mark wat een klasgenootje van hem is.
“En jouw naam?” Vraagt de agent aan het meisje.
Die kijkt hem, ze trilt op haar benen. “Melissa van Loon.”
“Remy en Melissa, waar wonen jullie?”
“Ik woon hier niet maar ben op bezoek bij me tante.” Zegt Mark. “Moest wat kopen van mijn moeder. Ze woont bij de Dom, mijn tante dan.”
“Ik woon op de Marktstraat nummer 67, groene deur.”
Een andere agent tikt zijn collega op de schouder, “moet even met mijn collega praten. Jullie blijven staan!”
Beide agenten gaan verderop staan, een agent houd beide kinderen in de gaten.
“Heb je meer info.”
“We zoeken een meisje met een groene jas, waarom heb je dat andere meisje dan meegenomen?”
De agent kijkt naar Mark. “weet het niet maar zeg maar een gevoel. Maar inderdaad we zoeken het meisje met de groene jas. En misschien is Remy zonder jas gekomen."
“Klopt, eens kijken of ze zich kunnen identificeren.”
De agent die met beide praten komt weer terug. “Hebben jullie iets van een ID kaart of paspoort, iets waar je naam op staat.”
“Nee,” zegt het meisje.
Mark twijfelt want hij heeft OV kaart van zijn zus in de broekzak. “Nee.”
“Jullie maken het ons niet gemakkelijk. Jullie beide zouden naar het politiebureau moeten. Maar aangezien we een meisje zoeken met een groene jas. Melissa je gaat met ons mee en Remy jij hoeft niet mee.”
“Maar, maar ik wil niet en wil naar huis!” Roept Melissa.
“We gaan naar het politiebureau om alles na te trekken Melissa en is alles wel in orde dan brengen we je thuis. Romy, jij gaat met deze politieagent mee die meelopen naar je tante.”
Mark schrikt weer een beetje, “maar kan alleen.”
“We moeten toch controleren of alles klopt, tevens je moeders aanspreken dat je geen ID bij je hebt.”
Tijdens het lopen baalt Mark, hij kan geen kant op. De politieagent houd hem goed in gaten en blijft op grijp afstand. Mark weet niet hoe hij moet lopen en waarheen.
“Weet je wel de weg Romy?” Vraagt de agent. “Want de meeste gezinshuizen bij de Dom is die kant op.”
“Ja.”
“Hoe oud ben je Romy en we hebben ook een dochter.”
Mark wil niets zegen maar niets zegen is alleen maar verdacht. “Negen.”
“Toen ik je zag toen zag ik geen meisje in je en je stem. Heb je soms een tweeling broer?”
“Ja, die stom!”
De agent moet lachen erom, “nu begrijp ik het een beetje. Je lijkt op je broer, je bent vast vaak verwisselt met hem als baby zijnde.”
“Weet het niet.”
Als ze bij de Dom zijn weet Mark niet meer waar hij naar toe moet. De agent merkt dat hij zoekt en nog steeds de verkeerde kant opgaat.
“Blijven staan Romy.” Zegt opeens de agent. “Oké, je weet niet waar je heet gaat niet en heb je hier wel een tante wonen?”
“Ja, maar ben een beetje de weg kwijt.”
De agent kijkt hem aan en blijft hem aankijken en krijgt een gevoel dat hij misleidt wordt.

Terug naar “Thrillers”