Verloren en gevonden

Ontdek een wereld voor elven en draken en nog veel meer mystiek
Danischrijft
Potlood
Beheer:
Berichten: 12
Lid geworden op: wo okt 31, 2018 9:06 am

Verloren en gevonden

vr feb 22, 2019 11:05 pm

Proloog

Lang geleden, toen de wereld nog rustig was en de mensheid nog niet zo talrijk leefden er allerlei wezens op aarde. Elfen, feeën en witte raven bewoonden de bossen en uitgestrekte landschappen.
Dwergen woonden in de grotten, vanwaar ze ijzer en goud delfden. Tovenaars en heksen, mensen met magische giften, leefden onder hen die waren geboren zonder deze gave. Er heerste vrede. Men kende geen honger, geen onvrede noch lust naar het hebben van meer of het hebben van macht.
De bakker was gelukkig wanneer de nauwe stadsstraatjes geurden naar zijn versgebakken brood en de smid was tevreden met het beslaan van de paarden van doorreizigers.

De koning was een groot man. Een rechtvaardig man, die net zoveel om gewone burgers gaf dan als hij deed om de nobelen.
Een nobele titel hebben betekende niet veel meer als dat jij degene was tot wie de koning zich wende voor zijn advies.
Koning Hyrwin hield van het koninkrijk wat hem was nagelaten door zijn voorouderen en regeerde het met liefde, maar op een dag arriveerde een vreemdeling. Hij was gekomen uit een ver land, uit een verre beschaving.
Geinteresseerd als de koning was in de verhalen die de man hem zou kunnen vertellen over andere culturen nodigde de koning hem uit op het kasteel wat altijd zijn thuis was geweest. Koning Hyrwin was bovenal een man met vele belangstellingen. Vele dingen wisten zijn nieuwsgierigheid te wekken, en juist datgene wat hem een groots leider maakte zou ook datgene zijn wat zijn val zou betekenen.
In volkomen ontwetendheid over de ware intenties van de man liet de koning hem meeëten aan zijn tafel, bood hij hem een kamer aan onder zijn dak en bracht hij vele uren door waarin de reiziger hem kleurrijke verhalen vertelde over grote huizen met marmer belegde vloeren en deurknoppen die waren ondergedompeld in een goudbad.
Wat mensen vergaten was, was dat koning Hyrwin nog een jonge koning was. Achttien op de dag dat de vreemde reiziger in zijn leven kwam.
Zijn moeder, de voormalig koningin, had een onwankelbaar vertrouwen in haar eerstgeborene. Waarschijnlijk was het zijn zachte karakter, misschien de rechtvaardige eigenschappen. In iedergeval zag zij geen redenen om zich druk te maken om de motivaties van de man, en was ze in de veronderstelling dat zoon een sterk genoeg man was om niet beinvloed te worden door iemand die hij nauwelijks kende.

De koningin, een mooi meisje, maar slechts vijftien jaren oud, was meer geinteresseerd in mode dan de beslommeringen van haar echtgenoot. Een mooie brokate stof uit een land ver weg wist haar al gauw af te leiden van dat wat fout ging onder haar neus. En dus werd ook zij al gauw een gewillige volger van de vreemdeling.

Tegen de tijd dat de konings-moeder doorhad wat er gaande was, werden zowel haar zoon als schoondochter beiden als geconsumeerd door hebberigheid.
De dwergen werden niet meer de nette prijzen uitbetaald voor hun gedelfde goederen, en de burgers moesten zowel belasting gaan betalen alswel een deel van de opbrengst van het land afstaan. De kloof tussen arm en rijk werd steeds groter. De nobele families begonnen zichzelf eigenschappen toe te kennen, waaraan het de armen zou ontbreken en het duurde dan ook niet lang voordat gelijkheid niet meer bestond.
De elfen begonnen het koninkrijk te verlaten, en de feeën zich te verschuilen. De koningsmoeder begon geruchten te ontvangen over opstanden onder de armste en hoe hardhandig haar zoon elke vorm van rebellie de kop in sloeg. Ze vreesde voor de erfenis die haar man aan hun zoon had nagelaten. Niet veel later werd het land geteisterd door verkrachtingen, plunderingen, moorden en elke vorm van misdaad die er maar te bedenken was. Het koninkrijk werd gedreven door afschuwelijke machtsvertoning, wanhoop en puur verlies van gezond verstand.

De zoon die zij eens gebaard had was niet langer de zoon die ze voor zich had staan. De enige keuze die ze had was een staatsgreep plegen, met de hoop dat haar tweede zoon Dyrell het beter zou doen. Dyrell als tweede zoon van zijn ouders, had altijd geleefd in de schaduw van zijn oudere broer. Zijn nieuwe status maakte hem overmoedig. Ook hij was een hebberig man, maar hij was vooral intelligenter als zijn broer.
Hij wist zijn onprettige gezichten op wonderbaarlijke wijze te verbergen voor zijn moeder, toch was hij bovenal een behendige manipulatant. Slinks wist hij zijn moeder ervan te overtuigen dat executie de enige juiste wijze was om zijn broer te straffen voor zijn slechte leiderschap. De koningsmoeder, die bovenal moeder was, voelde haar hart in elkaar krimpen bij het idee van het verlies van haar kind, maar als voormalig koningin wist ze ook dat er geen andere keuze was als ze het respect van het volk wilde.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Verloren en gevonden

do feb 28, 2019 6:20 pm

Mooi begin van je verhaal! Het klinkt als het begin van een sprookje, met er was eens een heerlijke plek om te wonen. En dan gaat het vreselijk mis. Hehe. i like! Ik ben benieuwd wie als de held zal opstaan om het bij het oude terug te brengen. En of dat ook nog mogelijk is :) ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Danischrijft
Potlood
Beheer:
Berichten: 12
Lid geworden op: wo okt 31, 2018 9:06 am

Re: Verloren en gevonden

do feb 28, 2019 8:13 pm

Koning Dyrell liet zijn oudere broer publiekelijk onthoofden en voor even zuchtten de bevolking opgelucht. Ze hadden echter geen idee van wat er komen ging. Achter hun rug om bezocht Koning Dyrell de vreemdeling, die opgesloten zat in de toren. Ver weg van iedereen.
Dyrell’s grootmoedigheid deed hem denken dat hij grote rijkdom kon bereiken zonder nare consuqenties en zo luisterde Dyrell naar de man zijn betoverende verhalen. Het duurde niet lang of door Dyrell’s aderen gierde dezelfde haat als dat zijn broer het leven had gekost. Echter, Dyrell’s haat was groter.
Al snel begonnen heksenjachten orde van de dag te worden. Niemand was veilig, zelfs zijn eigen moeder niet. Op de dag van haar executie, hadden een aantal van haar vertrouwelingen de jonge bruid van haar oudste zoon in veiligheid gebracht.
Ver weg, buiten bereik van Dyrell, schonk Koningin Thyrza leven aan een zoon. Beroofd van zowel haar bevoorrechte leven alswel van haar jeugdige naiëviteit, probeerde ze haar kind zo goed mogelijk op te voeden. Ze zag de wereld om haar heen veranderden, hoorde geruchten over het land wat toebehoorde aan haar zoon. Thyrza was een toegewijde moeder, jong als ze was. Tóran, zoals haar zoon genaamd was, groeide op tot een ontwikkeld man. Een slimme denker, maar vooral een sociaal man. Tóran wist over het koninkrijk dat hem toebehoorde, maar besefte zich ook ter degelijk dat de meeste van zijn volgers waren gestraft door middel van onthoofding. Elk teken van leven zou ook zijn dood kunnen betekenen.

Tóran was ook een geduldig man, een eigenschap die hij had geerfd van zijn moeders kant. En zo wachtte hij zijn tijd af.
Verontrustende boodschappen over zijn koninkrijk bereikten hem via boodschappers die hij erop uit stuurde. Zijn oom had samen met zijn nieuwe adviseur het land in een diepe duisternis gestort. Tovenaars en heksen die overal op de vlucht waren, of hun gaven angstvallig verborgen hielden. Dwergen die waren vertrokken naar familieleden in andere koninkrijken, omdat er voor hun niets meer over was. En een volk die in diepe angst leefde. Bang waren voor hun kinderen en diens kinderen. Bang waren voor het bestaan waarin ze geboren waren. Geboren worden zonder enig vooruitzicht op verbetering, al vanaf de baarmoeder gebukt onder tyranie. Dat was het lot van de armen onder het bewind van koning Dyrell.

De oude Goden bewonderde Tóran’s geduld, maar bovenal beantwoordde ze zijn standvastige karakter. Tóran was geboren met respect voor anderen en hun leefwijze, een karaktertrek die hij van zijn vader meegekregen had. Hij had vele vrienden in de tempels. De hogepriesters wiens leven in het teken stond van het dienen van de Goden waren van de jonge koningszoon gaan houden en steunden vol overgave zijn claim op de troon. Het was bij hen waar hij leerde respect te hebben voor het oude geloof. Hij leerde hoe hij hen moest eren, en het nut van offers.
De Goden aanvaarden zijn offers, beloonde hem met Amazones. Sterke vrouwelijke strijders die dicht bij de elven stonden. In feite waren zij nakomelingen van de elven, maar in tegenstelling tot de elven waren zij een lang leven beschoren, maar niet onsterfelijkheid. Als niet volledig elf zijnde, waren zij achtergebleven. Verbannen van degene die zij hun familie hadden genoemd, maar een van de Goden had medelijden met hen gekregen. Onder zijn hoede had hij hen een veilige haven geschonken. Men sprak over het feit dat het eerder hun mooie uiterlijk en krijgersgaven waren wat hem ertoe had gedreven.
Het zou immers niet de eerste keer zijn dat een van de Goden zwak bleek te zijn voor vrouwelijk schoon.
Toch bleken de Amazones een goede zet. Met hen aan zijn zijde wist Tóran steeds dichter bij zijn thuis te komen. In de bevrijde gebieden wist hij veel volgers voor zich te winnen. Voor het eerst sinds jaren wisten de burgers weer wat het was om hun magen vol te hebben. Hoe het was om land te bewerken wat aan hen toebehoorde, maar vooral hoe was om een eerlijk deel te betalen.

De vreemdeling bleek echter een sterke kracht. In een mum van tijd wist Dyrell een groot deel van Tóran’s leger te verslaan. Dyrell lachte, toen hij hoorde hoe de Goden een voor een de wereld verlieten. Maar er was een kracht die hij vergeten was. Een macht waar zowel de koning als zijn favoriete adviseur geen rekening mee hadden gehouden.
De Oppermachtigste van de Goden was boos op Dyrell. De koning had alleen nog oor voor de man die hij als zijn linkerhand had aangewezen. De vreemdeling door wie het land in chaos was gestort. Een man die geen respect had voor het oude geloof, noch voor andere levenden wezens.
Hij wilde zijn hooggeboren onderdaan niet zien falen en stuurde hem hulp in de vorm van beschermengelen. De engelen bleken een onoverwinnelijk leger. Al snel was de troon in hadden van Tóran. Terwijl de koning zijn executie tegemoet ging, wist de vreemdeling te ontsnappen van zijn lot. Tóran werd gekroond en het koninkrijk werd in zijn oude glorie hersteld. Kinderen die waren geboren onder het regime van Dyrell, en alleen maar criminaliteit kenden werden naar hervormingsscholen gestuurd waar ze onder goede begeleiding werden klaargestoomd voor een nieuw leven. Er steeg weer gelach op van het land. Als beloning schonk Tóran de Amazones hun eigen koninkrijk, waar zij rustig konden leven. Ver weg van het hectiek van de wereld.

Zijn koninkrijk floreerde en snel wist hij een goede vrouw te schaken. Een gerespecteerde jongedame uit een nobele familie. Josephine Morgendauw was de dochter van heer Morgendauw en zijn vrouw, wiens komaf nederig was. Hoewel het een huwelijk was met vele voordelen, was de koning vooral met Josephine getrouwd uit liefde. Ze baarden hem drie zonen. Drie sterke jonge prinsen, maar Josephine overleed en de koning huwde opnieuw. Ditmaal vooral vanwege het verstevigen van bondgenootschappen. Hij huwde een jonge prinses uit een ander koninkrijk.

Prinses Amara was een prachtige verschijning met haar olijfkleurige huid, en amberkleurige ogen. Ze was vele malen jonger als de koning en hoewel ze hem respecteerde voelde ze dat hij niet van hield. Zijn hart was vol van verdriet voor zijn vrouw die was overleden. Amara was dan wel de dochter van een koning, maar ze was ook een vrouw die aandacht nodig had. Al snel vond ze deze aandacht bij een van de wachters die het kasteel beschermden. Ze begon hem te gebruiken als boodschapper. De arme jongen had nog nooit zo’n mooie vrouw gezien en verloor dan ook al snel zijn hart aan de koningin. Met het risico op onthoofding wanneer men er achter zou komen, ging hij gewillig op haar avances is.
Koningin Amara ontwikkelde zich tot een wellustige vrouw die vele minnaars in haar bed nam. Ze baarde Tóran zeven kinderen, maar geen een van hen was zijn wettelijke kind.
De koning had geen idee van het verraad van zijn echtgenote, toch zag de Oppermachtigste der Goden het wel.
Hij zag het hart van de koningin veranderden namate ze ouder werd. Hoewel ze vele mannen had die haar aanbaden kon ze het niet verkroppen dat de koning meer van zijn eerste vrouw hield dan van haar. Haar stiefzonen, de drie prinsen die Tóran had gekregen met zijn geliefde Josephine, kregen dan ook snel een andere kant te zien van de koningin.
Terwijl de koning op zijn ziekbed lag te strijden voor het leven, wist Amara de twee jongste zonen uit te schakelen. Op mysterieuze wijze kwamen hun levens tot een einde, en niemand anders dan de Oppermachtige God wist van het geheim dat de koningin op haar hart droeg.

Koning Tóran stierf aan een gebroken hart en zijn oudste zoon kwam op de troon. Malachi was een slimme jongeman, met een diep geworteld instinct. Koningin Amara probeerde in zijn gunst te komen, wetende dat de oudste van haar stiefzonen haar altijd argwanend had bekeken. Ze gooide al haar charmes ten strijd. Hem wijzend op het kleine leeftijdsverschil probeerde ze hem in een huwelijk te lokken, maar de Oppermachtige God waakte over Malachi en stuurde een jonge vrouw uit een nobele landsfamilie op zijn pad. Vivienne was geen opzienbarende schoonheid. Ze bezat een zachte soort schoonheid die van binnenuit kwam. Het duurde niet lang voordat Malachi de vrouw die hij bewonderde, zowel als haar familie uitnodigde aan het hof. Met lede ogen zag koningin Amara de komst van haar rivale aan. Terwijl de vader van Vivienne het aanzoek van de koning had geaccepteerd, probeerde Amara het aanstaande huwelijk te saboteren. Op een slinkse wijze werkte ze zichzelf de kamers binnen van Vivienne.
Ze probeerde de jongevrouw ervan te overtuigen om het huwelijk niet door te zetten. Amara wist echter niets af van de geheime bezoekjes die de koning bracht aan zijn aanstaande vrouw. Vivienne mocht dankzij haar verlegen karakter dan overkomen als een onzekere jongevrouw, maar dat was precies datgene waar de koningin zich in had vergist.

Het was een van de engelenwachters die op commando van de Oppermachtige God Vivienne hielp bewijzen te verzamelen tegen Amara. En het was zo dat Malachi achter het verraad van zijn stiefmoeder kwam. Uit respect voor zijn vader en de bondgenootschappen die hij had opgebouwd besloot hij Amara naar het land van haar vader te sturen, in plaats van een executie. En zo geschiedde het dat Amara met haar zeven kinderen het koninkrijk verliet.

Malachi en zijn vrouw regeerden met liefde en rechtvaardigheid over het koninkrijk, net zoals de vele generaties na hen. Toch was er aan de andere kant van de wereld een koninkrijk waar een nobele familie droomde over het rijk dat hen afgenomen was.
Amara’s afstammelingen! Generatie op generatie hadden zij het verhaal gehoord over koningin Amara, de tweede vrouw van koning Tóran en hoe ze met schande was verbannen van het koninkrijk was ze ooit haar thuis had genoemd. De vreemdeling die iedereen vergeten was had een verbond gesloten met de voormalig koningin en zo gebeurde het dat een van zijn achter- achter- achterkleinzonen met de achter- achter- achterkleindochter van Amara huwde.
Het ietwat vreemde stel deelde de zucht naar heerschappij van hen voorouders. Terwijl de erfgenamen van Malachi in alle zorgeloosheid genoten van hun bevoorrechte levens, werden er in een ander koninkrijk duistere plannen gesmeed.

Koning Gibbon was een gelukkig man, gezegend met twee zonen en drie dochters. Hoewel al zijn kinderen knap genoemd mocht worden, was het zijn jongste dochter die boven alles uitsteeg. Josephine, vernoemd naar haar voorouder, de eerste vrouw van koning Thóran, had prachtig glanzend golvend zwart lang haar. Haar ogen waren amandelvormig in de kleur van exotische zeeën. Toch was het niet haar uiterlijke schoonheid waarover men sprak. Het was haar innerlijke schoonheid. Ze had een prachtige ziel. Levendig, sprankelend en ze had voor ieder een goed woord. Josephine was de lieveling van haar vader.
Koning Gibbon bracht veel tijd door met zijn favoriete dochter, maar het was juist zij door wie zijn rijk zo instorten.

Het was beschermengelen verboden intiem te worden met mensen. Ze mochten van hen houden, maar met de gepaste afstand.
Toch was het Serafim, een hoge commandant binnen het engelenleger, die zijn hart verloor aan de jonge prinses. Hij was niet verliefd geworden op haar prachtige verschijning, niet gevallen voor haar stralende glimlach. Nee, Serafim was verliefd geworden zoals een engel dat alleen kon. Serafim was verliefd geworden op haar ziel. En Josephine beantwoordde zijn gevoelens voor hem terug. Zo bloeide er een diepe liefde op. Een relatie die bestond uit enkele gestolen momenten.
Het was haar oudste zuster Mildred, die tegen de verwachtingen in, besloot te kiezen voor een liefdeshuwelijk met de zoon van een eenvoudige landarbeider. Hiermee zei ze vaarwel tegen haar bevoorrechte leven en elke claim op de troon die hiermee gepaard ging. Het zorgde ervoor dat Josephine ook ging dromen van een huwelijk met haar grote liefde.
Ondanks de talloze waarschuwingen van Serafim was ze ervan overtuigd dat haar vader de door haar verkozen man warm zou omarmen. Het tegendeel bleek echter waar. Aartsengelen daalde af om Serafim mee te nemen voor zijn gepaste straf. Dat was de laatste keer dat Josephine had gehoord van haar geliefde. Haar vader die diep teleurgesteld was in het gedrag van zijn dochter huwde haar uit aan een Franse landheer.

Terwijl Josephine gebukt ging onder haar tyranieke echtgenoot, was er een licht in haar leven. Een prachtige babydochter die ze liefkozend Raven had genoemd. Ze wist dat het niet de dochter van haar echtgenoot was, maar de dochter van Serafim.
Raven was speciaal. De dochter van een beschermengel en een heks. Een kind ontstaan uit een verboden liefde. Een kind die nooit geboren had mogen worden. Een kind die in levensgevaar zou verkeren, wanneer men de waarheid over haar ouders zou weten.

Om haar baby te beschermen stuurde ze het kind weg met haar vertrouwelinge. Het huwelijk van haar oudste zus was kinderloos gebleven, en Mildred die altijd van haar familie was blijven houden nam de dochter van haar zusje met open armen in huis.
Raven was drie, toen zorgelijke boodschappen de oren van haar oom en tante bereikten. Oude vijanden waren opgestaan.
Het koninkrijk van haar oom was aangevallen en er gingen geruchten dat de hele familie vermoord was. Een van de kamermeisjes van de koningin had met een roodharige krullenbol op het erf van haar oom en tante gestaan.
‘Ik weet niet waar ze anders veilig is, mevrouw,’ had de jongevrouw gesmeekt.
Mildred had de huilende kleuter bij haar hand gepakt en naar haar toegetrokken. ‘Ssst, hier ben je veilig.’
En zo hadden Gwendolynn, de dochter van de koning en Raven, de dochter van diens zusje en een gerespecteerd engelbewaarder elkaar voor de eerste keer ontmoet. Niet wetende hoe het lot hun levens met elkaar had verweven. Niet wetende dat het zij waren die ooit een groot kwaad zouden verslaan.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Verloren en gevonden

di mar 05, 2019 6:38 pm

Mooi vervolg. Maakt me nieuwsgierig naar de rest.

Je geeft hier heel veel informatie over de historie van het verhaal, voordat je werkelijk kunt beginnen. Een deel daarvan zou je ook door het verhaal kunnen verweven. Op die manier kun je de lezer eerder naar het 'nu' van het verhaal trekken. Het geeft je ook de mogelijkheid om de spanning op te bouwen hoe dingen in elkaar steken.

Een tip: plaats iets kortere stukjes, dit nodigt meer uit om het te lezen. Lezen van een scherm kost namelijk meer energie en men haakt door sneller af. En dat zou zonde zijn.

Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 488
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Verloren en gevonden

zo mar 10, 2019 9:12 am

Het verhaal gisteren gelezen en goed geschreven. Intressant en kan er een goed beeld van krijgen.

Inderdaad het vervolg mag wat korter.

Ga zo door.

Terug naar “Fantasie”