Dwalende bomen

Het Podium voor de korte verhalen
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 718
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Dwalende bomen

zo nov 20, 2016 7:56 pm

“We kunnen hen niet zien en niet horen. We kunnen niet naar ze toe, want onze wortels zitten diep in de grond. Maar we zijn met elkaar verbonden. Elke houw in hun bast voelen we als de snijdende pijn in de onze.”

De brandende zon neemt langzaam afstand. Het proces waarbij takken in ledematen veranderen, schors in huid en wortels zich terugtrekken uit de grond is altijd een verademing. Isla luistert naar de ontwakende geluiden van de andere dwalende bomen. Ze wacht nog even met het openen van haar ogen. De laatste zonnestralen, voordat de zon haar plek geheel aan de maan afstaat, voelen heerlijk op haar huid.
‘Isla?’
De stem van Matteo laat haar ontwaken uit haar gemijmer. Langer kan ze het niet uitstellen. De waarheid zal ze onder ogen moeten zien, zoals elke avond. De houthakkers komen steeds dichterbij. Elk van de dwalende bomen wordt tot zijn uiterste gedreven. Moeten ze hun lot afwachten bij de naderende bosrand of dieper het woud ingaan met het risico zichzelf geheel te verliezen?
Langzaam opent ze haar ogen en bekijkt de laatste kleuren van de dag. Nog een herinnering aan wat haar ontnomen is.
‘Slechts twee dwalende bomen zijn geveld, verder zijn het alleen gewone bomen.’
Isla knikt afwezig als ze naar de bosrand lopen, waarna het ontgonnen terrein te zien is. Overal in de omgewoelde aarde staan korte boomstronken. Ver weg is de stad te zien waar ze ooit woonde, het voelt alsof haar oude leven haar wegduwt.
Op het moment dat ze haar straf onder ogen moest zien, was ze heel ver van de bosrand af. Ze was bang geweest dat de boeren zouden zien dat ze de waarschuwing om de grens te passeren, in de wind had geslagen. Wie weet zouden ze haar bomenlijf omhakken uit afgunst. Uiteindelijk had ze de bosrand opgezocht, want hier zijn meer mensen zoals zij. Mensen die de onzichtbare grens van het magische woud overstaken.
‘We hebben niet veel tijd meer,’ zegt Matteo, ‘Ik weet het, het is ondenkbaar. Waarom zouden we naar hen gaan die ons gestraft hebben?’
‘We zullen onszelf verliezen,’ vult Isla aan. Het gesprek voeren ze bijna iedere avond. En elke avond vinden ze een reden om te blijven. De houthakkers zijn nog ver weg. De anderen dwalende bomen kunnen ze niet achterlaten. En de wezens uit het magische woud zijn niet te vertrouwen. Wie weet wat ze met hen zullen doen, ze zijn immers al eens betoverd. Is dat het waard? Maar Isla weet dat er geen argumenten meer zijn, als ze hier blijven zijn zij morgen misschien de volgende.
‘Als we nu gaan, moet het lukken de grens over te steken voor de zon ontwaakt,’ zucht Isla. Ze ziet er enorm tegenop. ‘Bij de beek, toch?’
Matteo knikt. Even werpen ze een blik op hun lotgenoten, en dan lopen ze samen het woud in.
Het landschap om hen heen veranderd van dicht opeen groeiende dennen naar kleine weides waar ze vredig zouden kunnen leven. Maar het zou voelen alsof ze falen, als ze hun tocht staken.
Uiteindelijk komt de beek in zicht. Het woud is hier dun begroeid; tussen het bladerdak is zo nu en dan de sterrenhemel te zien.
Bij de scheiding aangekomen is aan niets te zien dat dit een grens tussen twee werelden is, vogels tjilpen en de beek kabbelt rustig. Maar Matteo en Isla voelen het wel degelijk. Hun huid tintelt en iets onhoorbaars roept hen te komen.
‘Weet je het zeker? We kunnen ook hier blijven. Je weet toch wat die oude feeks zei? Het is je vrij naar ons te komen, maar je betaald met je laatste restje menselijkheid.’
‘Als we hier blijven, worden we vast en zeker gek. Als we terug gaan, worden we op een dag zeker gekapt,’ werpt Isla tegen.
‘We kunnen ook ergens in het midden blijven.’
Isla schudt haar hoofd, hoewel het haar enige vrijheid geeft, wil ze niet langer meer half boom, half mens zijn.
‘Zijn we onszelf niet al kwijt? Misschien worden we een betere zelf, als we niet meer van twee werelden zijn?’
‘Misschien,’ antwoordt Matteo bedachtzaam.
‘En was het stiekem niet dat waar we lang geleden naar zochten? De andere wereld betreden.’
Even gniffelt Matteo, denkend aan de streken van langgeleden.
‘Als het waar is wat de oude feeks zei, zullen we het nooit weten. Dan zal onze ik in de vergetelheid achterblijven,’ vervolgt Isla en pakt dan Matteo’s hand.
Samen tellen ze tot drie en dan stappen ze tegelijk het beekje in, zoals ze de eerste keer deden toen ze op avontuur gingen en als kwajongens de grens overstaken.

‘Het wordt al bijna dag,’ fluistert Isla als de sterren beginnen te verbleken. Elke ochtend voordat ze in haar stijve lijf van hout en schors verandert, is ze bang. Wat als ze niet terug verandert?
‘Kom, we kunnen dit,’ bemoedigt Matteo.
Ze knikt wat huiverig. Het wordt steeds lichter en nog lopen ze. Dat kan niet kloppen, ze moet dromen. Maar in haar bomenlijf bestaat zoiets als dromen niet. Dat is altijd wakker, zonder iets te zien.
Net als ze Matteo wil vragen wat hij denkt, beweegt er iets tussen de bomen. Vertwijfeld blijft het tweetal staan. De schim komt dichterbij. En alsof de tijd heeft stilgestaan, herkennen ze de oude feeks.
‘Wat een plezierige verrassing. Ik vroeg me al af, wie zou blijven wachten op het scherpe lemmet, dat een einde zou maken aan zijn wisselende bestaan. Alleen de dapperen zijn bij ons welkom. De straf zal volbracht zijn, zodra jullie het verleden achter jullie laten en een nieuwe gedaante accepteren. Zo niet, zullen jullie tot den eeuwigheid deze trotse bomen vergezellen, zonder je zorgen te maken over dag of nacht.’ Isla kijkt huiverig naar de hoge dikke bomen. ‘Welk lot kiezen jullie?’
‘Een nieuwe gedaante’ besluit Isla, na enig moment van stilte. Het idee dat ze hier voor altijd vast zal staan, kan ze niet verdragen. Ze wil leven!
De oude feeks knikt en neemt hen dieper het woud in. Naar, zoals zij zegt, de kern. Waar hun ware aard, onthuld zal worden.

De kern blijkt een oplichtende bron, diep in een grot. Het voelt er sereen aan, ondanks de spookachtige schaduwen die het water op de muren werpt. Volgens de oude feeks is het heel simpel. Ze hoeven zich alleen maar onder te dompelen. En het water zal onthullen wie ze zijn. Isla gaat als eerste. Het water voelt aangenaam tegen haar huid. Heel anders dan de koude regen, sneeuw en hagel die haar bast teisterden. Ze laat haar hoofd onderwater zakken en houdt haar ogen stijf dichtgeknepen. Tot haar verbazing kan ze ademhalen en klinken er stemmen in haar hoofd. Fluisterend discussiëren ze, of ze een van hen is of bestemd een boom te blijven.
Stukje bij beetje voelt ze haar hoofd lichter worden, als de stemmen haar verleden met zich meenemen. Als ze uit het water komt, staat ze wankel op haar benen. Ze weet hoe ze hier is gekomen, maar wie ze is?
Afwezig slaat ze Matteo gade die hetzelfde proces ondergaat. Als hij net zo druipend als zij naast haar staat, wendt de feeks zich tot beide.
‘De kern heeft besloten. Jullie maken nu deel uit van het magische woud. Welkom.’
Matteo glimlacht bleekjes naar Isla.
‘We zijn vrij,’ fluistert hij.
En hoewel haar verleden weg is, zal haar ziel nooit vergeten en omarmd het de woorden die haar leiden naar een nieuw thuis, waar dag en nacht niet langer haar lichaam bepalen.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 487
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Dwalende bomen

di nov 22, 2016 8:43 pm

Hooi mooi geschreven Maaike en het neemt mij in gedachte en gevoelens van Isla en Matteo
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Dwalende bomen

do nov 24, 2016 8:01 pm

Oooooh, boommensen. Of mensbomen ;) . Leuk idee, en je hebt de transformatie van boom naar mens en omgekeerd prachtig omschreven. Je voelt in het verhaal ook dat er een achtergrond is waar je hints over geeft, zoals het oversteken van de grens en het magische woud. Er is meer da alleen hetgeen dat je hier letterlijk vertelt hebt, en zoiets is altijd het leukste om te lezen xD .
"Ver weg is de stad te zien waar ze ooit woonde, het voelt alsof haar oude leven haar wegduwt. "
Deze zin is niet zo vlot. Het tweede deel lijkt op het eerste zicht niet veel te maken te hebben met het eerste, waardoor de zin opgebroken wordt :p .
"Maar het zou voelen alsof ze falen, als ze hun tocht staken. (...) Maar Matteo en Isla voelen het wel degelijk."
Maar en voelen, twee keer op een vrij korte tijd. Stoort niet, maar viel me op omdat ik zelf er enorm op let om elke mogelijke herhaling zo veel mogelijk te vermijden ;) .
Op het einde is het Isla die beslist dat ze voor een nieuwe gedaante gaan en hoor je niets meer van Matteo. Nu lijkt een beetje alsof zij baas is (al kon dat ook de bedoeling zijn).
Toffe keuze, zeg xD . Of je wordt omgehakt, of je loopt het risico nogmaals te worden vervloekt. Gelukkig blijkt die "feeks" nog redelijk vriendelijk te zijn.
Mooi einde! Het is een opluchting te weten dat ze geaccepteerd zijn en dus leven, maar wat ze zijn geworden blijft een raadsel.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 718
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Dwalende bomen

vr nov 25, 2016 8:37 am

@Nurias, dank je wel!

@Nayalina, Thnx! Dat was net een zin die ik heel mooi vond, haha (dat haar oude leven haar wegduwt). Misschien moet ik nog een keer naar de woordkeuze kijken. Hm, het was niet de bedoeling dat zij de baas zou zijn, ik was bang dat het 'langdradig' zou worden als ze beide zouden gaan bakkeleien of ze wel of niet ervoor zouden gaan. Vind je het storend dat je niet weet wat ze zijn geworden?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Dwalende bomen

vr nov 25, 2016 11:39 am

Ik vind de verwoording wel mooi! Maar het voelt een beetje vreemd aan dat je die stukjes aan elkaar kleeft. Ugh, moeilijk uit te leggen :P .
Hmmm, het is idd nog altijd een kortverhaal. Het hoeft niet per se een discussie te zijn, maar gewoon iets waaruit blijkt dat hij voor zichzelf kiest in plaats van Isla voor zich te laten beslissen. Ah, en het is maar een idee hoor ;) .
En neeeeeeeeee het maakt het einde net zo mooi :D . Ik bedoelde net dat de combinatie van opluchting en raadsel zo goed is.
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “One-shots”