Voor de bühne

Voor alle rijmpjes, poezië, proza en gedichten.
glenovic
Pen
Beheer:
Berichten: 15
Lid geworden op: di aug 06, 2019 2:33 pm

Voor de bühne

do aug 08, 2019 7:07 pm

Oké, ik zal het toegeven. Ik ben daar mans genoeg voor.
Ga je gang veroordeel mij maar. Ik geef aan jou geen gehoor.
Ik ben bang voor het donker.
Niet in het donker. Van het donker.
Ik ben bang wanneer ik alleen ben.
Alleen met mijn gedachten.
Die mij mijzelf laten verachten.

Mijn verhaal is geen onbeschreven blad.
Omringt door vlekken staat het nog in klad.
Het is niet mooi of gewichtig geschreven.
Eerder met fouten en hiaten verweven.
Ja, ik heb net als ieder ander mijn tegenslagen.
Ik heb meer dan genoeg mijn levensheffing afgedragen.

Ik ga uit, strooi met geld wat ik niet moet doen en ja, ik drink alles weg.
Ik praat met mensen, soms de hele dag. De woorden zijn vervlogen zonder dat ik iets zeg.
Ja, ik heb mijn problemen en nee ze gaan nergens heen.
Onverstoord voor de bühne. Van binnen ben ik al begraven onder steen.
Alles moet perfect zijn. Geen moment van zwakte.
Niemand wil meer leven in de realiteit. Is goed waarvan akte.

Al die technologie om ons heen is slechts een illusie.
Van verbondenheid, broederschap, een misplaatst gevoel van inclusie.
Wanneer je weg stapt van al die displayen.
Zal je kijken naar een wereld vol waanideeën.
We editen en overdrijven, we snakken naar acceptatie.
Maar we zijn blind voor de sociale isolatie.
We ordenen onze inhoudsloze woorden tot onze levens glinsteren.
Niet opkijkend of iemand ons echt ziet schitteren.

Dus ja, ik ben bang voor het donker, voor mijn eigen duister.
Vrezend mijn eigen gedachten, het constante gefluister.
Er is geen acceptatie voor iemand met problemen.
We raken van slag, het overbelast onze systemen.
Het barst onze bubbel, en met een vlakke hand.
Worden we weggeslagen uit ons imaginaire dromenland.
Ontdaan van alle filters en hashtags.
Sta je nu naakt voor de spiegel en sta je perplex.


Kijk nu eens goed naar jezelf, had je dit gedacht?
Je bent alleen, er is geen bezoek wat wordt verwacht.
Met iedere post heb jij je eigen waarheid verhuld.
Je had het niet door maar je volgers hebben gesmuld.
Ja, je bent alleen. Altijd al geweest. Realiserend wat je ziet,
Als je in die spiegel kijkt. Niet echt materiaal voor een tweet.

Nu na al die jaren kom jij jezelf voor het eerst onder ogen.
Tijd zal het leren of jij jezelf kan gedogen.
Hoe kijk je terug op je inhoudsloze bestaan.
Nu het van alle opsmuk is ontdaan.
Nu versta je eindelijk de stemmen die je nooit erkende.
En zelfs een honderd likes kunnen niet op tegen deze ellende.
Je hebt nooit iets gevoeld van enige substantie.
Het gemeenschappelijke van al je vrienden is hun werkelijke distantie.

Je komt jezelf tegen in je eigen duisternis, wordt je al bang?
Beginnen je knieën al te knikken, breekt het zweet je al uit, kom je in het gedrang?
Van al je problemen ieder schreeuwend om aandacht.
Of je het doorstaat bepaald je eigen geestkracht.
Dus ja, ik ben bang voor het donker en de daarin verscholen gedachten.
Maar ik weet nu wat ik er kan verwachten.
Ik ga de strijd aan, zie het als mijn eigen queeste.
Voor een ieder met een andere mening; krijg de pest.

Terug naar “Gedichten”