Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

do sep 06, 2018 6:38 pm

Mijn dochter van 8 jaar oefent op haar viool. Ik hoor niets meer dan gepiep en gekraak, maar ik weet zelf ook wel dat viool spelen een echte kunst is. Dus ik zeg dat vooral niet. Dat zou haar ontmoedigen. Ik zou dan haar gedachtes dat ze viool kan spelen tenietdoen en vernietigen. "Hoe klonk dat, papa?" "Goed.", zeg ik om haar aan te moedigen, "Maar ik denk dat het nog beter gaat klinken als je je ringvinger hier neer zet en dan je wijsvinger... hier. Probeer het nu nog eens." Ze speelt het liedje weer en ik kan nu horen dat het beter klinkt. Het is nog steeds niet zuiver, maar het klinkt minder als gepiep en gekraak. Zodra mijn dochter klaar is met spelen, zegt ze: "Dat is anders." "Vind je het mooi klinken zo?" Mijn dochter knikt en zegt dat als haar viooldocente dit hoort dat ze het mooi gaat vinden.

Hoe anders is mijn zoon! Waar mijn dochter viool speelt en zelfs interesse toont in de klassieke muziek, speelt mijn zoon geen instrument en luistert hij, sinds het herfstvakantie is, de hele dag naar heavy metal. Altijd als ik op zijn deur klop en binnenloop, zie ik mijn zoon 'genieten' van zijn muziek. Tenminste, het is maar wat je genieten noemt. Hij zwaait de hele tijd mijn hoofd rond op de maat van de 'muziek'... en klaagt dan tijdens het avondeten over nekpijn. Ik heb hem al vaker gezegd dat hij niet zo moet Headbangen, zoals dat dan heet. Maar mijn zoon is een puber en luisteren is dan echt een dingetje.

"Frits?", roep ik mijn zoon zodra ik op zijn deur klopt. Hij lijkt me niet te horen, zo hard staat de 'muziek' dus. Ik loop maar gewoon binnen en dek m'n oren maar af. "Frits! Mag het wat zachter?! Je zus oefent viool nu!", roep ik. "Goed dan, papa.", zeurt hij en hij zet zijn 'muziek' wat zachter. "Ah, m'n nek.", klaagt hij. "Ik heb je al zo vaak gezegd dat je..." "Niet moet Headbangen. Om m'n nek te sparen.", onderbreekt mijn zoon me. "Waarom doe je dat dan niet?" Hij haalt zijn schouders op en zegt onverschillig: "Hoe kun je naar heavy metal luisteren en niet Headbangen? Dat is net alsof je friet zonder mayo eet; dat kan toch niet?" "Nou, friet kun je ook eten met curry. Of los, zonder saus. En zo kun je ook van jouw muziek genieten zonder je nek eraan te verliezen."

Beneden kookt m'n vrouw inmiddels. "En, hoe doet Anne het?" "Wel, ik heb haar een klein trucje geleerd waardoor haar tonen iets helderder zijn, maar het blijft een hele kunst." "Ja, maar ze heeft er echt zin in. Ze wil het dolgraag leren. En je zult zien, schat, als we haar blijven aanmoedigen, zal ze het steeds leuker gaan vinden en dat draagt weer bij aan haar zelfvertrouwen." Ik knik, ze heeft gelijk. "Waardoor ze, op een gegeven moment, zuiver speelt en de sterren van de hemel speelt." "Zo is dat. Maar, laten we wel wezen, niemand heeft gezegd dat je een muziekinstrument makkelijk onder de knie hebt. Het is oefenen, oefenen en nog eens oefenen." Mijn vrouw knikt en vraagt dan: "Schil jij even de aardappels?"

Tijdens het eten heeft mijn dochter het woord. Ze vertelt dat ze nu veel beter kan spelen, dankzij mijn kleine trucje. Mijn vrouw complimenteert haar: "Goed zo, schat." ik werp snel een blik op Frits. Frits eet verveeld van zijn aardappelen, hem boeien die tafelgesprekken, zoals hij het noemt, niet. "Wat?", vraagt hij zodra hij ziet dat ik naar hem kijk. "Niks, hoor. Ik keek alleen maar. Ik verzekerde mezelf ervan dat je de bonen niet weer aan de hond geeft." "Dat deed ik één keer. En Mats vond ze nog lekker ook." "En de volgende dag liet ik hem uit en spuugde hij alles weer uit.", merkt mijn vrouw scherp op. Frits knikt glimlachend, en ook ik kan een glimlach niet onderdrukken.

Na het eten en afwassen, smeert Frits 'm weer naar boven. Ik plof op de bank en zet de tv aan. "Papa, mag ik Maestro zien?" "Is goed, schat. Na het journaal." Mijn dochter knikt braaf. "Jongens, ben even Mats aan het uitlaten.", roept mijn vrouw. "Oké, maar schiet op. Maestro is zo.", zegt mijn dochter. "Jaja.", zegt mijn vrouw snel en ze loopt naar buiten met Mats. Ik zet de tv op NPO 1 en wacht op het journaal. "Papa, dank je wel voor het helpen met viool." "Graag gedaan, schat.", zeg ik, "Maar je moet niet vergeten dat jij uiteindelijk speelt. En ik kan je een trucje leren, maar het is uiteindelijk aan jou om de toon uit het instrument te krijgen." Mijn dochter knikt braaf en wacht stil af totdat Maestro begint.

"Voor vanavond staat er filmmuziek op het programma.", vertelt de presentator van Maestro, "De kandidaten moeten elk twee bekende muziekstukken van films dirigeren en aan het einde krijgen ze een puntenwaardering van de jury hiervoor." Terwijl de presentator de jury even voorstelt, komt mijn vrouw weer binnen. Mats rent meteen naar me toe zodra hij los is, ik begin hem te aaien: "Hé, jochie. Ja, hè? Mijn grote vriend. Was het leuk buiten?" Mijn vrouw ploft naast me en zegt: "Net op tijd." "Ja, het gaat zo beginnen.", reageert mijn dochter meteen. Mats springt op de bank, maar mijn vrouw corrigeert hem meteen: "Nee, Mats. Van de bank af." Mats gaat zelfs liggen op de bank. Mijn vrouw moet hem een zetje geven voordat Mats het begrijpt. "Dames en heren. Mag ik een groot applaus voor de eerste kandidaat: Sandra met Fog Bound van Pirates of the Caribbean."

Vanaf dan is het stil. We luisteren aandachtig naar de muziek. Tenminste, mijn dochter en ik doen dat. Mijn vrouw luistert met één oor, om het zo te zeggen. En waar dat andere oor dan is? Tja, geen idee... Dat zal wel verstopt zitten. Onder de bank of zo. Ineens is er opleving in de muziek. Ik ken de muziek al, Pirates of the Caribbean heeft mijns inziens echt mooie filmmuziek. Mijn dochter kijkt verbaasd, ze is vast verbaasd door de muziek en de opleving die ineens op komt zetten. De muziek wordt spannender. Ik ken de muziek weliswaar al, toch krijg ik er kippenvel van. "Kijk jou nou!", zegt mijn vrouw ineens, "Je kent het al en nog krijg je er kippenvel van." Ik maan haar tot stilte en wijs naar mijn dochter. "Oh ja, sorry.", fluistert ze.

De muziek is afgelopen. Mijn dochter klapt enthousiast: "Wat mooi!" "Ja, da's gave muziek. Pirates of the Caribbean heeft, zeker in de eerste film, echt gave muziek." "Maar wat is dat, Pirates of the Car... Carib... be… an?" "Dat zijn films. Ze gaan over piraten, dood, leven, maar ook hoop en vloeken. Het zijn best mooie films." "Heb je ze gezien?", vraagt mijn dochter geïnteresseerd. "Alleen het laatste deel nog niet, deel 5. Maar de rest heb ik allemaal al eens gezien. Maar, ik waarschuw je, het zijn nogal enge en spannende films." "Zou ik ze kunnen zien?" Ik twijfel over mijn antwoord. Ik kies mijn woorden voorzichtig: "Ik wil ze je best laten zien, maar ik wil niet dat je er 's nachts van wakker ligt. Misschien is het wat voor als je wat ouder bent."

Terwijl het orkest van Maestro het volgende stuk speelt, dat weer gedirigeerd wordt door een andere kandidaat, hoor ik boven ineens een knal, alsof er iemand valt. "Au!", hoor ik Frits roepen. "Wat was dat?", vraagt mijn vrouw. "Frits. Ik ga toch even kijken." Ik loop de trap op en klop op de deur van Frits' kamer. "Is alles nog in orde daar, Frits?" "Ja, hoor.", roept hij. Toch open ik de deur, gewoon om mezelf ervan te verzekeren. Ik zie dat Frits' hoofd bloedt en zeg: "Hé, wat is er gebeurd?" "Ik viel en kwam met m'n hoofd tegen de kast aan." Ik kijk hem twijfelend aan: "Was je echt niet weer aan het Headbangen?" "Nee, papa! Ik..." "En wat zit er in je oor?" Frits probeert het te verwijderen, maar ik heb het al gezien: een oortje. "Laat me raden: jij zat daardoor geen klassiek te luisteren, of wel soms?" Frits schudt zijn hoofd, hij geeft toe dat hij weer naar zijn muziek zat te luisteren. "En het ging iets te hard en je kwam met je hoofd tegen de kast aan?"

Ik verzorg Frits' hoofdwond beneden. Mijn vrouw staat erbij en ondervraagt Frits. Frits lijkt niks te mankeren, maar in zijn ogen kan ik zien dat hij z'n lesje wel geleerd heeft. "Zo, het bloeden is gestopt. Hou dit even tegen je hoofd aan.", zeg ik. Frits houdt de in een theedoek gewikkelde ijszak tegen z'n hoofd aan. Ik kijk Frits aan en zeg daarna: "Luister nou naar me, jongen. Je mag best genieten van muziek, maar niet dusdanig dat je jezelf verwondt. Dus luister nou maar en hou op met dat Headbangen." "Ja, papa.", zeurt Frits. Mijn vrouw mengt zich in de discussie: "Luister nou naar je vader. Hij wil alleen maar het beste voor je." Frits knikt, maar het lijkt wel alsof de woorden niet bij hem doordringen. "Frits, ik zeg het niet voor de kat z'n viool." "Wie heeft er een viool?", hoor ik mijn dochter enthousiast zeggen. Mijn vrouw, Frits en ik beginnen te lachen. "Nee.", zeg ik lachend, "Als je zegt dat het niet voor de kat z'n viool is, betekent dat hetgeen dat je doet of zegt niet voor niks is." "Oh.", reageert mijn dochter, waarna ze een klein lachje geeft, "Maar wie bedenkt zoiets nou?" "Ach, dat is de Nederlandse taal nou. Ze heeft soms heel rare uitspraken, waarvan ook niemand weet waar het vandaan komt. Voor de kat z'n viool; stel je voor."
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

za sep 08, 2018 3:22 pm

Goed leesbaar verhaal, denk dat veel mensen met kinderen zich erin kunnen herkennen. Kleine opmerking, misschien heb ik het niet goed gelezen, maar dit stukje begreep ik niet goed. "Ah, m'n nek.", klaagt hij. "Ik heb je al zo vaak gezegd dat je..." "Niet moet Headbangen. Om m'n nek te sparen.", onderbreekt mijn zoon me. "Waarom doe je dat dan niet?"

Het is misschien duidelijker om een. nieuwe regel te beginnen als een ander aan het woord is. (Dit overkomt mij ook wel eens in mijn enthousiasme.)
Om m'n nek te sparen.", onderbreekt mijn zoon me. "Waarom doe je dat dan niet?"
Moet de ik-figuur zijn nek sparen? Onderbreekt de zoon zichzelf om zijn nek te sparen? en zeg de ik-figuur dan: “Waarom doe je dat dan niet?"

Maar nogmaals ondanks een paar kleine opmerkingen, goed gedaan en fijn om te lezen.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Supersonic scorer
Vulpen
Beheer:
Berichten: 68
Lid geworden op: ma apr 02, 2018 10:08 am

Re: Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

vr sep 14, 2018 5:53 pm

Allereerst, dank je wel voor je complimenten. Ik vind het leuk om te lezen dat het verhaal je is bevallen. Om je het stukje uit te leggen, heb ik hier weer het stukje bijgezet. Tussen de haakjes heb ik gezet wie er aan het woord is, misschien dat het dan duidelijker voor je wordt.

"Ah, m'n nek.", klaagt hij (Zoon).
"Ik heb je al zo vaak gezegd dat je..."(Ik-figuur)
"Niet moet Headbangen. Om m'n nek te sparen.", onderbreekt mijn zoon me.
"Waarom doe je dat dan niet?"(Ik-figuur)
De ik-figuur wil, eens te meer laten weten wat hij vindt van het Headbangen van zijn zoon en wordt halverwege onderbroken door zijn zoon. Dat is eigenlijk wat er hier gebeurt.

Nogmaals dank voor je complimenten over het verhaal.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

za sep 15, 2018 9:16 am

Zo is het inderdaad duidelijk, bedankt
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

wo sep 19, 2018 8:30 am

Wel, uiteindelijk was het niet z'n nek, maar z'n hoofd :lol:. Anders dan wat Libelle al gezegd heeft, heb ik er niets op aan te merken. Dialoog wordt idd duidelijker als je bij iedere verandering van spreker op een nieuwe regel begint.
Oortjes zijn anders wel gemakkelijk te verbergen, dat heb ik ook al gemerkt xDDD, al luister ik niet naar heavy metal of iets soortgelijks :').
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schrijfwedstrijd: Muziek: Voor de kat z'n viool

za sep 22, 2018 12:41 pm

Ze gaan over piraten, dood, leven, maar ook hoop en vloeken. Het zijn best mooie films
Hahaha, volgens mij vond hij die films niet zo heel goed. Ik zou toch hele andere woorden kiezen :P
Maar gelukkig mag zijn dochter ze wel zien.
Voor de kat z'n viool
Leuke uitspraak :)

Ik vind dat je een hele fijne schrijfstijl hebt. Het leest heel prettig.

Vaders vond ik alleen heel belerend naar z'n zoon en overdreven lief tegen z'n dochter. Maar ik denk dat dat zijn karakter is, want hij is het hele verhaal zo. Hij gaf me een beetje de kriebels, haha.

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Muziek”