Het geschenk van de Rabbi.

Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Het geschenk van de Rabbi.

vr jul 27, 2018 2:12 pm

Abt Johannis ontwaakt langzaam uit zijn droom en probeert deze nog even vast te houden door zijn ogen gesloten.te houden. De beelden vervagen echter snel,
dus stapt hij uit bed en kijkt uit het raam.
Zacht roze, blauwe en grijze tinten strelen zijn ogen, als een aquarel van een beroemd landschapsschilder.
De heuvels verschijnen ten tonele als een machtig decor dat van achter een donker gordijn geleidelijk aan zichtbaar wordt door het zachte ochtendlicht.
Zonsopgang, hij wordt er iedere dag weer door geraakt, de overwinning van het licht op de duisternis, de kracht van de Schepper van het Al.
Hij opent het raam en voelt de luchtstroom als een aangename tinteling op zijn huid, als een mousserende wijn op de tong, daarna wast hij zich, trekt zijn habijt aan en luidt de gong voor de Metten (lezingendienst).
Tijdens het ontbijt moet hij sterk aan zijn vriend de Rabbi denken die regelmatig in een boshut, zijn intrek neemt, niet ver van de abdij. Door hun jarenlange diepe vriendschap hebben ze een intuïtieve band opgebouwd. Zo kan abt Johannis feilloos aanvoelen wanneer de rabbi zijn intrek neemt in zijn boshut en dat is vandaag het geval. Na het ontbijt zo rond 6.30 uur spreekt hij broeder Zacharias aan.
“Broeder, ik ga naar mijn goede vriend, de Rabbi en zal na de Vespers (avondgebed) terug zijn. Ik vertrouw op uw kundige leiding”.
“Moet u niets te eten en te drinken meenemen?
“Fruit, water, brood en kaas zou fijn zijn, maar ach, ik pak het zelf wel even, tot vanavond”.
Zacharias is nauwelijks verrast, het komt wel vaker voor dat de abt voor kortere of langere tijd vertrekt, de oude monnik is met zijn 88 jaar een van de oudste en woont al 58 jaar in dit klooster. De taak neemt hij dan ook blijmoedig op zich.

Het is ongeveer een uur lopen, een milde zon schijnt op zijn kale kruin, hij ruikt de zoete geur van wilde kamperfoelie, plukt wat wilde tijm en laat zijn longen vol lopen met de heerlijke kruidige lucht. Hij trekt zijn sandalen uit, de veerkrachtige zachte mos, die zijn voeten beroeren geeft hem het gevoel alsof hij over wolken loopt, hij gaat even op een boomstronk zitten om naar het geroffel van de specht te luisteren, na korte tijd loopt hij weer verder. staat even stil om zijn sandalen weer aan te doen, vanwege de kiezels op het zandpad, langs de bolle weiden die als enorme buste boven het pad uitsteken.
De koeien, liggen onder de bomen rustig te herkauwen en kijken hem verveeld aan.
In de verte ziet hij de bomenrand opdoemen, nu is het nog zo’n 20 minuten naar de open plek bij de boshut.. Hij haalt diep adem en probeert zijn hoofd leeg te laten lopen. Dat lukt niet goed want al snel komen de problemen van de abdij weer boven, de ouderdom van de kloosterlingen en het gebrek aan toestroom van jonge monniken.
Hij nadert de boshut en ziet rabbi Levi al voor de deur staan. Ze begroeten elkaar hartelijk en nemen buiten plaats op boomstronken vanwaar zij een prachtig uitzicht hebben op het landschap. De rabbi schenkt kruidenthee in en serveert er koekjes bij, de zorgelijke blik in de ogen van Johannis is hem opgevallen.
“Scheelt er iets Johannis, we kennen elkaar al zo lang, ik zie het meteen aan je als er iets is”.
“Ach ik wilde je er eerst niet mee vermoeien, maar nu zal ik het je toch maar vertellen, we kennen elkaar door en door, aan wie kan ik het beter zeggen dan aan jou.
“De Broeders, we worden oud, en we nemen in aantal af, er worden hand en spandiensten verricht door de Stichting “Vrienden van het Klooster” maar het werk komt toch neer op de Broeders en de Abdij is te groot voor 7 personen.
“Ik weet, het is de tijd, maar ja het is een beetje mijn levenswerk, natuurlijk verstandelijk ben ik zo ver dat ik ook wel in zie dat alles tijdelijk is, dat je moet berusten in de dingen waar je niets aan kunt veranderen, maar mijn gevoel zegt me dat ik niet moet opgeven, maar naar .een oplossing moet zoeken. In deze materialistische op geld en succes beluste maatschappij is ook behoefte aan bezinning en zingeving. Sterker nog het is broodnodig, dus is er nog een taak voor ons kloosterlingen weggelegd”.
Levi kijkt zijn vriend aan en glimlacht.
“Tja, daar weet ik niet direct een oplossing voor, ik zal er over nadenken”.
“Wil je mijn moestuin zien?, ik heb nog wat rucola en sla voor je.”
De groente stond er prachtig bij, het weer was goed geweest voor de natuur en al keuvelend met zijn beste vriend vielen de zorgen van Johannis’ schouders”.
Zo rond het middaguur was het tijd voor een korte meditatie en lunch.
Johannis haalde de kaas, het fruit en brood uit zijn rugtas.
“Ach, je hebt van alles meegenomen zie ik, dat wordt een overvloedige lunch. Ik maak een salade en heb ook nog wat groentesoep, we hebben de tijd om uitgebreid te lunchen”.
De tijd verliep sneller dan Johannis lief was, de warmte en geestelijke gesprekken met zijn oude vriend, voeden hem altijd weer. Bij zijn afscheid groeten ze elkaar uitbundig.
“Johannis, ik heb er over nagedacht, ik weet niet direct een oplossing voor je probleem, “. maar 1 ding weet ik zeker: “De Messias is onder jullie”.
Een brede glimlach verscheen op Johannis gezicht.
“Bedankt, Levi, je bent een ware vriend”.
“Ik meen het, de Messias is onder jullie”.

Op de terugweg moet hij aldoor denken aan de laatste woorden bij het afscheid, wat bedoelde Levi daarmee, waarom zei hij dat met zoveel stelligheid, had hij soms een heldere ingeving gehad? Toch had de ontmoeting met zijn vriend hem goed gedaan en hij loopt met kwieke stap huiswaarts.

De broeders zijn net begonnen met het bereiden van de avondmaaltijd.
Hij loopt de keuken in en groet iedereen hartelijk.
Petrus draait zijn robuuste lijf naar hem toe, legt het keukenmes neer en knikt vriendelijk.
“Fijn, dat u er weer bent, was de Rabbi in goede gezondheid en hebt u elkaar kunnen inspireren?”
“Dank u, ja zeker blakend en wel heb ik hem in zijn hut aangetroffen en ik ben inderdaad weer voorzien van het nodige geestelijke voedsel. “Hij nam afscheid van mij met de woorden: “De Messias is onder jullie”.
“Ach, dat is vriendelijk van hem, wist hij raad wat betreft de leegloop van ons Klooster?”.
“Nee, maar hij herhaalde zijn laatste woorden met grote stelligheid”
Jacobus staart naar buiten, hij haalt zijn kleine knokige hand langs zijn smalle gezicht en woelt door zijn baard.
Zacharias, zou hij de Messias zijn? Hij is al oud en duidelijk vermoeid, toch staat hij altijd voor iedereen klaar. Deze gedachte vervult hem met respect jegens zijn broeder.

Het idee dat de Messias onder hen woonden begon zich te nestelen in de harten van de monniken. Zacharias was er van overtuigd dat het de abt moet zijn, daar hij het klooster met zoveel kundigheid leidt.
De abt denkt aan Andreas die zieken met zoveel aandacht en liefde verzorgt.
Andreas beziet Thomas met andere ogen, hij stoorde zich soms aan zijn traagheid, maar aan de andere kant kan hij alleen al door zijn behulpzame vriendelijke aanwezigheid mensen op hun gemak stellen. Anthonius heeft altijd al een zwak voor Zacharias gehad die bij afwezigheid van de abt, ondanks zijn hoge leeftijd, een uitstekend vervanger is of misschien toch de forse Petrus die met liefde en aandacht de kruidentuin tot optimale bloei brengt en met zorg de kruidenmengsels klaarmaakt voor de zieke.
Vanaf het moment dat men elkaar met een mildere blik bekijkt, verandert de sfeer in het klooster, van een vriendelijke maar formele, naar een warme hartelijke omgang met elkaar.

Er zijn die zomer diverse activiteiten gepland waar zich al mensen voor hebben ingeschreven. En ook de vaste deelnemers van de retraite weken en meditatie weekenden merken een duidelijke verandering in houding en sfeer, ze wanen zich in een warm bad, het lijkt wel magie alsof er een warme deken van genegenheid om hun schouders wordt gelegd. Ook de paar vrijwilligers is deze meer persoonlijke warme benadering niet ontgaan en zij werken met extra enthousiasme.
Mondelinge reclame is de beste en zo wordt ook de rest van de zomer extra druk bezocht met mensen die de dagelijkse ratrace willen ontvluchten op zoek zijn naar zingeving.

Johannis staat voor het raam van zijn cel en staart naar buiten, zijn ogen glijden over de kloostertuin en de verderop gelegen akkers.
Het kan raar gaan in een mensenleven, zo loop je in de lente te piekeren over hoe het nu verder moet en 3 maanden later zijn er plotseling drie mannen die, onafhankelijk van elkaar willen intreden in het klooster.
En dan zijn er ook nog mensen die kiezen voor het oblaatschap, waarbij zij het kloosterleven combineren met een baan en gezinsleven. Hoe heeft het zo ten goede kunnen keren? Het enige wat veranderd is, is de sfeer onderling. Niet dat die slecht was, maar nu is hij toch beduidend beter. Zou de opmerking van de Rabbi over de Messias die onder hen was iets uitgemaakt hebben? Het moet haast wel nu hij erover nadenkt. Als we in de ander Hem menen te herkennen, wordt de Geest van de Verlosser in de ander tot leven gewekt, of hoe je dat dan ook moet duiden, maar er gebeurd iets. magisch bijna. Is dat eigenlijk niet zo in ieders leven? Hij moest denken aan de woorden van Pickering uit Pygmalion: behandel een eenvoudig bloemenmeisje als een bloemenmeisje en wat je krijgt is een bloemenmeid, maar behandel je haar als een dame wat je krijgt is een dame. Of zo iets dergelijks, maar het gaat om de strekking van het verhaal.
Die Levi, slimme vos, altijd al geweest. Hij zal binnenkort wel langskomen vermoed ik dat doet hij meestal, voor het einde van de zomer als hij weer teruggaat naar zijn gemeenschap.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Het geschenk van de Rabbi.

di jul 31, 2018 9:09 am

Interessant geschenk xD . Je hebt mooi weergegeven wat het met de kloostergemeenschap doet, wat het veranderd.
OP sommige plaatsen gebruik je heel veel bijvoeglijke naamwoorden op korte tijd, waardoor het wat moeizaam leest. Bijvoorbeeld hier:
Het is ongeveer een uur lopen, een milde zon schijnt op zijn kale kruin, hij ruikt de zoete geur van wilde kamperfoelie, plukt wat wilde tijm en laat zijn longen vol lopen met de heerlijke kruidige lucht. Hij trekt zijn sandalen uit, de veerkrachtige zachte mos, ...
Ik doe het ook soms, ik weet het, het is verleidelijk :lol:, maar te veel leest echt niet goed.
Ook in dialogen was ik soms een beetje verward, omdat het niet altijd duidelijk is wat door wie gezegd wordt. Dit was vooral het geval in het gesprek tussen Levi en Johannis.
“Tja, daar weet ik niet direct een oplossing voor, ik zal er over nadenken”.
“Wil je mijn moestuin zien?, ik heb nog wat rucola en sla voor je.”
De eerste zin wordt door de rabbi gezegd, maar omdat je op een nieuwe lijn begint én nieuwe aanhalingstekens gebruikt, lijkt het alsof de tweede zin door de abt wordt gezegd, terwijl ik denk dat dit eigenlijk Levi is, aangezien ze bij zijn boshut zitten. Ik begrijp waarom je hier op een nieuwe lijn wil beginnen, aangezien hij over iets helemaal anders begint, maar nieuwe lijn + nieuwe aanhalingstekens wil in een dialoog meestal zeggen dat het een andere persoon is die praat. Misschien kan je ze op een andere manier onderbreken, bv. "Tja, daar weet ik niet direct een oplossing voor, ik zal er over nadenken." Hij maakte een uitnodigend gebaar. "Wil je mijn moestuin zien? Ik heb nog wat rucola en sla voor je."
Ik vond het wel mooi geschreven, met de zonsopgang als begin, zijn zorgen, de goede vriendschap met de rabbi en dan de veranderingen in het klooster. Lekker luchtig en leuk on lezen!
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Het geschenk van de Rabbi.

wo aug 01, 2018 4:08 pm

@MoensKatrien, Hartelijk dank voor je reactie, hier heb ik wel iets aan, zal er in het vervolg opletten.
Laatst gewijzigd door Libelle op vr aug 03, 2018 5:31 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Het geschenk van de Rabbi.

do aug 02, 2018 8:29 am

Ik moet zeggen, het is uiteindelijk een heel bijzonder en uniek geschenk geworden.
Soms had ik even moeite op te achterhalen welke personage aan het woord was, maar ondanks dat vind ik het een leuk verhaal.
Meestal is de spanning van een verhaal datgene dat mij aanzet om verder te lezen en het verhaal goed te vinden.
Dit verhaal echter, riep een 'rustig' gevoel bij mij op, iets wat ik niet vaak heb en wel zeer speciaal vind. Goed gedaan.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Het geschenk van de Rabbi.

di aug 07, 2018 7:19 pm

Je verhaal zette me aan het nadenken en dat is iets wat ik niet erg vind als ik een verhaal lees! Het was leuk om te lezen, maar inderdaad was het soms lastig om door te hebben welk personage iets zei, dat vond ik wel een beetje jammer, hoewel ik er dan voor mezelf bijna een sport van maak om te weten wie het heeft gezegd. Dat is eigenlijk mijn enige opmerking, dus goed gedaan!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Het geschenk van de Rabbi.

wo aug 08, 2018 1:38 pm

Bedankt voor je reactie Nellineke, vind jij. het ook dit keer weer moeilijk om te kiezen?
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het geschenk van de Rabbi.

za aug 11, 2018 11:01 am

Mooi verhaal. De heer heeft dus uiteindelijk hun gebeden gehoord. :)
De details van het eerste stukje sprongen er voor mij uit. Het is heel herkenbaar geschreven zoals je die frisse lucht voelt, terwijl de wereld zich langzaam voor hem onthult in de ochtendzon.

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Zomer”