Met gelijke munt betalen

MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Met gelijke munt betalen

ma jul 16, 2018 12:15 pm

Nadat ik onze badhanddoeken op de grond heb gelegd kijk even rond om de omgeving in mij op te nemen. Op de grasvelden rondom mij genieten de gasten van de warme zonnestralen. Ouders met kinderwagens zijn op zoek naar schaduwrijke plaatsen terwijl hun kroost in de aanpalende speeltuinen op verkenning gaan. Spelende kinderen lopen uitgelaten rond. De ijscoman doet gouden zaken. Hier en daar hebben mensen hun opvouwbare ligstoelen en parasols meegebracht. Overal duiken rijkelijk gevulde picknickmanden op.
Alles is aanwezig om luilekker in het gras van de zomerzon te genieten.
Gelukkig heb ik een plekje bemachtigd vlakbij de zwembaden. Een frisse plons in het water zal ons deugd doen. Mijn zoontje van anderhalf jaar staat te trappelen van ongeduld. Snel grabbel ik naar zijn zonnehoedje dat zich uiteraard, hoe kan het anders, helemaal onderaan in de zwemzak bevindt.
Vol verwondering kijkt hij naar het peuterbad. Een kleurrijke omgeving nodigt de jonge zwemmertjes uit. Verspreid over het bad vind je leuke gestipte paddenstoelen waaruit kleine fonteintjes opborrelen. Precies op kinderhoogte. De dolfijnen en kikkers die water spuwen zodra een knopje wordt ingeduwd zijn echte trekpleisters.
Mijn zoontje is klaar voor zijn allereerste glijbaanritje op de rug van een walvis. Trappen beklimmen is momenteel één van zijn favoriete bezigheden.
Net zoals de andere ouders heb ik post gevat naast de natte treden om hem te ondersteunen, maar hij protesteert heftig. Eenmaal bovenaan de waterglijbaan reikt hij wel naar mij voor hulp. Zijn handjes vasthouden om naar beneden te ritsen mag ik wel. Hij vindt het fantastisch!
Het wordt drukker in het peuterbad. Een groeiende groep kinderen en ouders wachten bij de walvis rustig hun beurt af. Hetzelfde ritueel wordt steeds opnieuw herhaald : de trappen opklimmen, handjes uitreiken voor hulp en vervolgens naar beneden ritsen. Dit spelletje kan nog uren doorgaan!
Plotseling wordt dit ritme verstoord. Een kind, ik schat dat hij 10 jaar oud is, springt enthousiast het peuterbad in en probeert alle speeltuigen uit.
Zijn uitbundigheid doet enkele jongere zwemmertjes opschrikken, maar in feite doet hij niets verkeerd.
Dan trekt de waterglijbaan zijn aandacht. Hij stormt op de walvis af, klimt langs de glijbaan omhoog en botst hierbij op een kleuter die naar beneden ritst. Volwassenen in zijn buurt tikken hem op de vingers. Hij trekt onverschillig zijn schouders op. Aanhoudend klautert hij terug op de glijbaan.
Slechts sporadisch maakt hij gebruikt van de trap. Hierbij steekt hij voor en kegelt meermaals enkele onfortuinlijke peuters om. Verschillende ouders, waaronder ook ik, kunnen nog net op tijd ingrijpen om ongelukken te vermijden. Iedereen ergert zich mateloos aan zijn gedrag.
Ik kan het niet langer aanzien, spreek hem aan en leg hem uit dat datgene wat hij doet gevaarlijk is.
Het werkt! Verderop in het bad zet hij zich in kleermakerszit neer en amuseert zich met een emmertje waarin hij het water van de spuwende kikker opvangt.
Zijn moeder, die vlakbij het peuterbad in een ligstoel zit, roept hem bij haar. Wat ze juist bespreken kan ik niet horen maar ik merk wel op dat hij mijn richting wijst. Na een kus springt hij terug het zwembadje in en spurt recht op de glijbaan af. De hele geschiedenis herhaalt zich en dat terwijl zijn moeder er deze keer op staat te kijken.
Juist op het moment dat mijn zoontje boven aan de trappen zich neerzet, klautert de jongen de glijbaan opnieuw omhoog.
Mijn geduld is op. Halverwege de glijbaan houd ik hem tegen, verhinder hem om verder te klimmen en dwing hem om naar beneden te glijden.
De jongen begint luid om zijn moeder te roepen.
“Zeg, kakmadam,” roept zijn moeder mij toe, “wil jij mijn kind onmiddellijk loslaten.”
Eindelijk richt ze zich op uit haar ligstoel en wandelt vastberaden naar mij toe. Haar borst vooruit en met gebalde vuisten. Alle omstanders deinzen achteruit. Tot zover dus de steun van de andere ouders. Haar kind heb ik ondertussen losgelaten. Hij is gestopt met krijsen en staat op een halve meter afstand naar mij te schoppen en te spuwen. Het water spettert op maar bereikt mij nauwelijks. Kleine peuters in zijn omgeving beginnen te huilen, net zoals mijn eigen peuter die in paniek rond mijn been hangt. Snel pik ik mijn kind op en troost hem.
Het hele gebeuren zorgt voor zoveel commotie dat de groep nieuwsgierigen groter wordt. Ik probeer tussen de menigte mijn echtgenoot te vinden zodat hij mij ter hulp kan schieten. Tevergeefs. Ik weet dat hij zich met ons oudste kind op de grote glijbanen amuseert. Helaas bevinden die zich aan de andere kant van het waterpretpark. Vervolgens hoop ik op tussenkomst van de redders. Hoewel ze in het zwembad alomtegenwoordig zijn blijken ze nu van de aardbol te zijn verdwenen.
Zodra de woedende moeder bij me is neemt ze haar positie in. Ze plaats haar handen in haar heupen en met een snelle hoofdbeweging zwiept ze haar haren uit haar gezicht. Vervolgens staart ze met priemende ogen aan. Ze is klaar voor het gevecht.
Een zwijgzaam publiek heeft zich om ons heen gevormd. Niemand, niemand … maar werkelijk niemand grijpt in.
“Awel,” roept ze naar mij, “wat heeft dit te betekenen? Jij moet met je vuile poten van mijn kind afblijven!”.
Haar kind voelt zich gesterkt door haar tussenkomst en tracht zijn positie te verstevigen door een nieuwe actie. Deze keer gooit hij met zijn armen het water omhoog in een poging mijn nat te maken. Zijn moeder wordt hierbij niet gespaard. Zij krijgt een grote hoeveel water, die in feite voor mij is bedoeld, over zich heen.
Razend draait ze zich om, grijpt haar kind vast en verkoopt hem een flinke opdonder.
“Stop daar onmiddellijk mee,” roept ze hem toe.
Geschrokken stopt hij. Het huilen staat hem nader bij dan het lachen.
“Als je wil huilen,” snauwt ze hem toe, “kan je een extra pak slag krijgen. Aan jou de keuze!”
Het kind krimpt ineen. Ik hoor de omstanders vol ongeloof naar adem snakken.
Wederom, niemand maar werkelijk niemand grijpt in. Iedereen houdt zijn lippen stijf opeen.
Medelijden met het kind borrelt in mij op. Als ik dit op voorhand had geweten had ik wellicht anders ingegrepen.
Maar hoe? Dit kan je onmogelijk op voorhand inschatten.
Ze richt haar aandacht terug op mij.
“En!”, zegt ze aanmatigend terwijl ze een stap dichter zet, “vooruit, ik wacht op een degelijke uitleg, als je die tenminste kan geven. Dat lijkt mij zeer twijfelachtig!”.
“Je zoon klimt steeds de glijbaan op zonder gebruik te maken van de trappen en dat terwijl andere kinderen naar beneden glijden. Aangezien dat veel te gevaarlijk is heb ik hem verhinderd de glijbaan op deze wijze te gebruiken,“ antwoord ik haar met gespeelde vriendelijkheid.
Snel werp ik een blik op de jongen in kwestie. Hij is schijnbaar de harde aanpak van zijn moeder vergeten en staat te gniffelen. Hoe afschuwelijk ik zijn reactie ook vind, ik neem hem niets kwalijk. Hoogstwaarschijnlijk is hij opgelucht omdat hij ontsnapt is aan de woede van zijn moeder.
Het liefst van al zou ik haar willen wijzen op het feit dat zij en niet haar kind in de fout ging. In plaats van op haar luie kont te blijven zitten (ja ook ik kan best wel gemeen uit de hoek komen) had ze moeten ingrijpen en haar kind moeten wijzen op het gevaar. Bovendien ben ik het niet eens met de wijze waarop ze tegen haar kind tekeer ging.
Wijselijk laat ik deze opmerkingen achterwegen. Kritiek op haar opvoedingsmethode zal ze niet dulden en zal enkel olie op het vuur gooien.
“Ach zo,” haar stem klinkt hooghartig, “madam denkt dat ze het recht heeft om iemand te verhinderen te spelen! Madam vindt dat ze meer is dan een ander.”
Ze werpt me een minachtende blik toe en verhoogt haar stem zodat iedereen die het wil haar duidelijk kan horen.
“Ik weet dat je het moeilijk kan geloven kakmadam, maar ik heb evenveel geld betaald als jij om hier te zwemmen. Dus mijn zoon heeft evenveel recht om de glijbaan te gebruiken als jouw kind. Wat heb je hierop te zeggen zeikwijf?”
Ze kijkt rond op zoek naar een reactie van de omstanders.
Het blijft stil. Op steun van het publiek moet ze duidelijk niet rekenen.
Eerlijk gezegd, ik had heel andere actie verwacht! Ik had me mentaal voorbereid op een heuse scheldpartij waarbij woorden worden uitgesproken die ik wel ken maar niet geneigd ben te gebruiken. Oké, ze heeft me een kakmadam, tweemaal zelfs, en een zeikwijf genoemd. Waarom? Dat weet ik niet en het deert me niet. Haar bijhorende redenering over het zwemgeld daarentegen slaat mij wel met verstomming!
Ik kijk haar met grote ogen aan. Mijn hersenen draaien op volle toeren zoekend naar een gepast antwoord.
“Natuurlijk, u heeft gelijk! Uiteraard heeft u evenveel betaald als mij om hier te zwemmen,” repliceer ik haar beleefd.
Haar gezicht klaart op. Onmiddellijk laat ze haar dreigende houding vallen. Triomfantelijk kijkt ze rond.
Zij denkt dat ze de veldslag heeft gewonnen maar is vergeten dat deze leeuwin (ik dus) rustig mijn moment afwacht om dan onverwacht aan te vallen.
“U mevrouw,” ga ik beheerst verder, “heeft vast en zeker evenveel betaald als mij om de glijbaan te gebruiken nadat u ze via de trappen hebt beklommen. Ik ben er tevens van overtuigd dat u, zoals iedereen, evenveel betaald heeft om daarbij rustig je beurt af te wachten.”
Gelach stijgt op uit de groep van toeschouwers. Hier en daar klappen mensen in hun handen.
Vervolgens zet ik een stap opzij en maak een uitnodigend gebaar naar de trappen van de peuterglijbaan.
“Na u mevrouw”. Ik kan mij nog net beheersen om geen buiging te maken.
De dame in kwestie slaat mijn vriendelijk voorstel af. Onbegrijpelijk!
Met een ruk draait ze zich om en verlaat stilzwijgend het kinderbad. Ze gebaart haar kind haar te volgen.
De show is afgelopen. Toeschouwers zwer(m)men uiteen om te genieten van een welverdiende dagje uit.
Ik wandel rustig richting de trappen. Mijn peuter wil graag van de waterglijbaan afritsen.
De aangepaste kindertrapjes beklimmen blijft voor hem een belevenis op zich!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Met gelijke munt betalen

ma jul 16, 2018 3:26 pm

Leuk verhaaltje MoensKatrien en heel herkenbaar

Rustig blijven, nadenken en dan een gepast antwoord geven waar ze geen antwoord op weet dan alleen afdruppen.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Met gelijke munt betalen

wo jul 18, 2018 11:49 am

:lol:
Oké, dit deed het 'em. Achtereenvolgens zin om te zwemmen, frustratie en vrolijkheid uit een verhaal halen wil zeggen dat het echt wel goed geschreven is. Supertof om te lezen!
Ha, ik wou dat ik ook zo'n antwoord kon geven xD, maar als er al zoiets gebeurd ben ik meestal nog druk bezig te verwerken wat er zonet voorgevallen is en kan ik echt geen woorden aan elkaar hangen :')...
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Met gelijke munt betalen

wo jul 18, 2018 12:41 pm

Knap hoor, dat je zo rustig en beheerst kan reageren als iedereen je staat aan te staren en er een briesend en stampend monster tegenover je staat. Ze reageert uiteindelijk wel heel netjes. :)
Ik vond het een leuk verhaal om te lezen. Vooral de omslag tussen zorgeloze dag, conflict en terug naar de toch wel zorgeloze dag vond ik heel vloeiend in elkaar overgaan.

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Met gelijke munt betalen

do jul 26, 2018 1:39 pm

Erg leuk verhaal met plezier gelezen. Kleinigheidje, het is als ik en niet als mij.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Met gelijke munt betalen

di aug 07, 2018 7:16 pm

Grappig verhaal en nogal herkenbaar. Leuk geschreven en leuk om te lezen. Verder heb ik eigenlijk geen opmerkingen, maar dat is alleen maar positief, denk ik ;)

Terug naar “Gesloten: Zomer”