De enige toren

Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

De enige toren

vr jan 12, 2018 7:36 pm

Een luid geraas vergezelt met een trillende vloer, laten Abby abrupt uit haar slaap ontwaken. Verschrikt luistert ze naar het geweld dat om haar heen klinkt. Al vier keer eerder heeft ze het gehoord. Langzaam sterft het geluid weg en komt de vloer onder haar bed tot rust. Abby slaat dekens de om haar heen als ze op de koude stenen vloer stapt. Het zat er al aan te komen, want Kian was al enige tijd geleden vertrokken. Het kasteel had niet eerder zo lang gewacht om zijn kamers en gangen te sluiten, misschien hoopte het oude betoverde gebouw ook dat Kian terugkwam? Met een vrije hand duwt ze de luiken van haar torenkamer open en kijkt naar de laatste stofwolken die door de wind worden meegenomen. Voor haar ligt de zuidelijke vleugel van het kasteel in puin. Beteuterd kijkt ze naar de ravages; ze zou er na vier keer toch al aan aangewend moeten zijn. Als een bewoner het kasteel voorgoed verlaat, keert het gebouw zich naar de ruïne die het eeuwen is geweest. Hoofdschuddend draait ze zich om en besluit zich aan te kleden. Nog steeds snapt ze niet waarom het kasteel dát nodig vindt. En wat zagen haar vrienden in de buitenwereld wat zij niet kan vinden? De kriebels lopen over haar rug als ze er aan denkt om het landgoed te verlaten. Deze stille en vredige plek te moeten in ruilen voor beoordelende ogen en opgetrokken neuzen. Misschien lonkt er iets van avontuur als je dat voorbij trekt? Maar zelfs daar kan ze zich niks bij voorstellen.
Ze gaat bedachtzaam de ronde torentrap af naar de grote zaal. Die tot haar opluchting de instorting heeft overleefd. Het kon zo maar zijn dat alleen de toren er nog zou staan. Dat is immers haar domein. Toen ze hier langgeleden kwam, was alles in puin. Door de weken heen dat ze onder het lekke dak van wat ooit een stal was bivakkeerde, had ze ontdekt dat sommige delen van het kasteel op vreemde wijze steeds meer vergane glorie terugkregen. De toegangspoort waarin grote houtendeuren scheef hadden gehangen, stonden opeens recht en konden soepel gesloten worden. Vanaf die nacht hoefde ze nauwelijks meer te vrezen voor onbekende indringers en ook de slotgracht om het kasteel leek dagelijks dieper te worden met meer zwart zacht kabbelend water. Zelf had ze ook haar steentje bijgedragen; met een bezem was door de gangen en zalen gegaan die enigszins begaanbaar waren. De grote zaal, de keuken en wat kleine kamers op de begaande grond waren in ere hersteld. Evenals de toren met zijn kleine kamertje in de nok en ruimtes op verschillende etages. De rest was in puin gebleven.
Vanuit de grote zaal glipt ze de welkomsthal in vanwaar ze naar de zuidelijke vleugel wandelt. Koude ochtendwind waait haar tegemoet en de gordijnen die eerder nog vol kleur voor de ramen hingen zijn gerafeld en stoffig. De gang houdt abrupt op door balken vanuit het plafond die naar beneden zijn gekomen. Als kruizen versperren ze de weg. Haar blik gaat naar de ramen die nu als een gebit zonder tanden glimlachen. De schrik slaat haar om het hart. De ravage zal toch niet de moestuin hebben bereikt die ze zorgvuldig met hem heeft opgebouwd. Dat is ook van haar. Niet alleen van Kian! Met grote stappen loopt Abby zigzaggend door verschillende ruimte tot ze via de keuken in de moestuin uitkomt. De plantenbakken zijn onaangeraakt. De muur die aan een kant van de tuin staat, heeft zich tijdens zijn instorting niet de tuin in gewaagd. Ze glimlacht opgelucht, tijd om voor de gewassen te zorgen. Terwijl ze daarmee bezig is, dwalen haar gedachten af naar de anderen.
Ze was in haar eenzaamheid de tijd uit het oog verloren. Dagen waren seizoenen geworden die achter elkaar verstreken. De toren stond trots en compleet in het midden van de ruïne. De rook kringelde uit de keukenschoorsteen en het was haar gelukt om een paar wilde kippen in het woud te vangen en hun eieren te verzamelen. Zelfs de glibberige paddenstoelen die om de moeraspoeltjes stonden hadden het in haar tuintje overleefd. Het was niet veel, maar genoeg om te overleven. Met de poort gesloten, voelde ze zich er veilig. Niemand zou haar hier opzoeken of terug halen naar haar oude leven. En dat stemde haar gelukkig. Ze herstelde de oude wandkleden in de grote staal, veegde oude bladeren uit de gangen en repareerde diverse stoelen. Ze had zelfs wilde plannen om de muren en de daken te herstellen, al had ze daar niet de kracht of kennis voor. Ze wilde iets terug doen voor de veilige haven, die zich voor haar had geopenbaard toen niemand anders dat deed.
Ze was het zo gewend alleen met het kasteel en de natuur te zijn, dat toen er iemand in de grote poort verscheen ze alleen maar verstijfd kon toe kijken. Het was een man met een paard aan zijn zijde. Even dacht ze dat de heer van het kasteel was teruggekeerd. Maar hij bleek op zoek naar een tijdelijke schuilplaats. Precies zoals zij. Ze kon het hem moeilijk weigeren en er waren genoeg kamers in tact. Die eerste avond, toen zij in haar torenkamer lag en hij beneden voor het haardvuur in de grote zaal, schudde de toren op zijn grondvesten. Ergens diep van binnen leek een wild wezen te zijn ontwaakt dat gromde en kreunde. Ze had zich onder haar dekens verstopt, en zichzelf de huid vol gescholden dat ze de bezoeker niet eerst had uitgevraagd of hij toevallig vervloekt was. Straks kwam er een hongerig monster de trap op en waar moest ze dan heen? Pas toen de zon hoog aan de hemel stond, durfde ze uit bed te komen. Voetje voor voetje was ze naar beneden geschuifeld om tot de ontdekking te komen dat de oostelijke vertrekken in ere waren hersteld. Ze bleken precies aan de wens van haar bezoeker te voldoen. Vol vreugde liet ze hem daar vertoeven.
Het duurde niet lang voor dat haar tweede, derde en vierde gast kwamen. De noordelijke en westelijke verstrekken werden het eerste hersteld. En ze ontdekte dat andere kamers ook toegankelijk werden. De vierde gast had een voorkeur voor de kelders, waarvan Abby niet had geweten dat ze er waren. En toen kwam de zesde bewoner. Met hem was het kasteel compleet. Vol bewondering had ze toegezien hoe de stenen muren zichzelf omhoog wierpen. De daken als versnelde takken vol dakpannen kwamen te liggen. Ze dwaalde door bibliotheken, zitkamers, kamers vol met kunststukken en geheimzinnige achterafkamertjes waar dozen vol met spullen lagen. Ze vond prachtige kleren en meubels die ze naar haar torenkamer bracht, zodat het niet langer alleen een bed had.
Het voelde als een familie die in het kasteel bijeen was gekomen. Ieder had zijn eigen taak en ze vulden elkaar aan. Kian was als eerste gekomen en verdween in het holst van de nacht, na weken van prettig omgang. Het enige dat hij achterliet was zijn vleugel in brokstukken op een grote hoop. Abby was niet alleen terneergeslagen dat Kian zonder een woord was vertrokken maar ook dat hij haar prachtige kasteel had vernield. Na hem duurde het niet lag voordat de rest ook vertrok. Ze zeiden haar vaarwel, omdat hun tijd in het kasteel voorbij. Ze weet nog steeds niet hoe ze dat wisten. Zij had geen enkel teken gehad. Soms was ze dagen van het kasteel, bivakkeerde ze in het woud om bepaalde planten en wortels te vinden en altijd voelde ze het kasteel aan zich trekken en wilde ze alleen maar naar huis.
Ze staakt haar geschoffel en kijkt omhoog naar de lucht waar de zon op zijn hoogst is. Haar blik glijdt naar haar toren die trots boven de bomen uitsteekt. Ze hoopt dat er ooit weer iemand komt die een veilige haven zoekt, die het kasteel laat verrijzen uit het gruis en wil blijven net zoals haar. Ze wil niet achter blijven als de laatste van zes bewoners. Maar wat zou ze daaraan kunnen doen? Ze begint groente te plukken voor het avondmaal. De bibliotheken hebben zich gesloten, evenals de kelders en alle andere kamers waar de interessante spullen lagen. Het zijn verborgen schatkamers en geheimen geworden waar ze geen toegang toe heeft. Als er ooit weer iemand komt, zal ze op zoek gaan naar een manier om het kasteel voor altijd compleet te laten staan. Als. Ooit. Misschien.
Het zal na verloop van tijd wel weer gewoon wonen, in haar eentje op het landgoed van het magische kasteel. Abby glimlacht. Het kasteel zal voor haar zorgen, dus is ze niet helemaal alleen. En haar kippen zijn er nog. Wellicht zal ze op een dag een zacht geklop op de poort horen en een nieuwe bezoeker verwelkomen. Dat idee stemt haar vreugdevol. Opgewekt brengt ze groenten naar de keuken, maakt een simpel maal en begeeft zich naar haar torenkamer. De laatste zonnestralen van de dag schijnen naar binnen. Ze wenst het kasteel een prettige nacht en nestelt zich tussen de dekens. Morgen is er een nieuwe dag en wie weet wie dat brengt bedenkt ze geeuwend.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De enige toren

za jan 13, 2018 8:34 pm

Orgineel vondst, de laatst overblijvnde van een stukje bij beetje ruine vervallen slot.
Laatst gewijzigd door Libelle op zo jan 14, 2018 10:21 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De enige toren

zo jan 14, 2018 10:11 am

Mooi mysterieus verhaal heb je geschreven zo nog even.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: De enige toren

ma jan 15, 2018 11:47 am

Intersante verhaal, ik zat zo wat in mijn scherm tijdens het lezen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: De enige toren

di jan 16, 2018 1:24 pm

Een luid geraas vergezelt met een trillende vloer,
Vergezelt van ;) .
Abby slaat dekens de om haar heen als ze op de koude stenen vloer stapt.
Dekens de? xD
Nog steeds snapt ze niet waarom het kasteel dát nodig vindt.
Tja, moesten muren kunnen praten...
Ze gaat bedachtzaam de ronde torentrap af naar de grote zaal. Die tot haar opluchting de instorting heeft overleefd.
Hier is het beter je zinnen met een komma aan elkaar te hangen.
Met grote stappen loopt Abby zigzaggend door verschillende ruimte tot...
Verschillende, dus meervoud: ruimten/ruimtes.
Ze had zich onder haar dekens verstopt, en zichzelf de huid vol gescholden dat ze de bezoeker niet eerst had uitgevraagd of hij toevallig vervloekt was.
Uhm... Je kan nog altijd een bordje zetten met "Pas op voor de weerwolf" ofzo :lol: .
En haar kippen zijn er nog.
Kippen zijn altijd aangenaam gezelschap :D .

Tof kasteel zeg! Al zou ik niet graag in de buurt zijn op het moment dat er weer wat instort. Mooi geschreven en een mooi onderwerp, in het begin een beetje mysterieus, op het einde... (help wat is er een goed woord voor) heel "zacht" :) .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: De enige toren

do jan 18, 2018 1:47 pm

Mooi verhaal, Ik vraag me wel af waarom de anderen vertrokken zijn. Een mysterie. :p

Terwijl ze daarmee bezig is, dwalen haar gedachten af naar de anderen.
Ze was in haar eenzaamheid de tijd uit het oog verloren.

Na te lezen, neem ik aan dat tussen deze twee zinnen je naar het verleden gaat van hoe ze iedereen ontmoet heeft. Maar eerst dacht ik dat de man die door de poort kwam nog altijd in de huidige tijd was en niet het verleden. Daardoor ontstond er een beetje verwarring bij me. Maar nadien begreep ik het wel. Misschien mogelijk om de overgang van het heden tot de herinnering iets duidelijker te maken?
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: De enige toren

vr jan 19, 2018 8:09 pm

en zichzelf de huid vol gescholden dat ze de bezoeker niet eerst had uitgevraagd of hij toevallig vervloekt was.
:lol: Dit zinnetje schildert heel mooi je personage af. Na deze zin weet ik precies wat ik me moet voorstellen :lol:

Geweldig verhaal! Je hebt goed een soort mysterie weten op te bouwen, wat daarna heel duidelijk wordt uitgelegd en wat ook nog eens heel gaaf is! Echt een superleuk verhaal om te lezen!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De enige toren

zo jan 21, 2018 2:19 pm

Dank jullie wel voor de lovende woorden :D Nayalina en Sive ik ga nog naar de feedbackpunten kijken. Thanks!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: We waren met zes”