Queeste

Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Queeste

do jan 04, 2018 9:10 pm

Normaal gezien zou ik deze overslaan, maar op het einde toch nog met een idee gekomen en het uitgeschreven. Ik ga niet ontkennen dat ik inspiratie gekregen heb door de verhalen van de anderen te lezen. :D Het is wel iets speciaals geworden, laat maar weten wat jullie ervan vinden. (en zoals gewoonlijk maar net onder de woordenlimiet van 2000)


Het was stil in de donkere kamer, de rust werd enkel verstoord door het vage gezoem van de vele elektronische apparaten. De vier grote schermen die aan de muur bevestigd hingen, sprongen aan en verspreiden een blauwachtige gloed door de kleine ruimte. Een vrouw die te mooi was voor deze wereld zat op een troon in het midden. Ze leunde haar hoofd op haar linkerhand en keek gefascineerd naar de schermen, een flauwe glimlach kwam over haar perfecte lippen toen op het eerste scherm een deur openging en een zestal personen de inkomsthal betraden,.
“Het begint,” fluisterde de vrouw.

“Ben je zeker dat dit het hol van de Bloedkoningin is?” vroeg de paladijn, niet voor de eerste keer.
“Ja, ik ben zeker, de kaart zegt duidelijk: Rozenlaan 14 in de bloemenwijk,” legde de dief voor de zoveelste keer uit. Een tiental dagen geleden had hij deze kaart gevonden en zijn collega’s opgetrommeld. De schat van de bloedkoningin bedroeg zeker 10.000 gouden munten en hij zou dit zeker niet laten liggen. Hij vond het enkel jammer dat hij het bedrag door zes zou moeten delen.
“dit lijkt niet echt het hol van een monster, dit is gewoon een standaard huis in een buitenwijk,” bleef de paladijn doordrammen.
“Wat maakt het uit?” zei de vrouwelijke barbaar, “Nu we hier toch zijn, kunnen we op zen minst het huis verkennen.”
De paladijn stapte snel verder om voor de barbaar te staan. Hij droeg een volledig pantser die hem van top tot teen beschermde, de barbaar droeg niet meer dan wat zijzelf een krijgsbikini noemde en haar overmaatse bijl. De tovenares en de priesteres kwamen samen binnen, de een in het zwart gekleed vol met occulte symbolen en de ander in het wit. Als laatste kwam de boogschutter binnen, net als de dief was hij gekleed in handige, flexibele leren beschermende kledij.
De krappe gang kwam uit in een woonkamer met een ruime bruine leren zetel, de eettafel stond aan het eind van de ruimte waar de barbaar al een appel uit de fruitkom aan het opeten was.
“Deze bloedkoningin is blijkbaar fan van knuffelberen,” zei de boogschutter die een ‘my little pony’ van tussen een stapel beren opraapte. De groep negeerde zijn slechte mop en gingen kijken wat de volgende ruimte bood toen ze de boogschutter hoorden schreeuwen. Iedereen draaide zich om en zagen dat de ‘my little pony’ met onrealistische grote tanden in de nek van de boogschutter aan het bijten was. De tovenares begon in een occulte taal te zingen en de beer viel terug levenloos neer. De priesteres bekeek zijn wond en begon er een genezende zalf op te smeren maar terwijl ze nog bezig was werd de wond zwart en liepen er donkere lijnen door zijn aders. Nog rechtstaand begon de boogschutter bloed over te geven en viel voorover. De priesteres voelde zijn hartslag en schudde haar hoofd toen de anderen haar vragend aankeken.
“Dit is niet normaal,” zei de vrouwelijke barbaar. “Misschien is er toch een monster in dit huis?”
“Of toch iemand die levenloze voorwerpen kan beheersen,” zei de tovenares droogweg.
“We nemen zijn lichaam mee als we vertrekken, nu moeten we eerst verder,” zei de dief, zoveel mogelijk zijn opluchting uit zijn stem te houden. Dat is tenminste één iemand minder om het goud mee te delen.
De paladijn trok zijn zwaard en stampte de volgende deur open en nam een stand in die hij kon verdedigen maar de barbaar duwde hem vooruit en hij strompelde verder de ruimte in terwijl de rest achter hem volgde. Hij keek boos naar haar, maar zij haalde enkel haar schouders op.
Het was een blinkende moderne keuken, het marmeren werkblad stak af tegen de strakke metalen deuren van het kookeiland. De tovenares kon zich niet bedwingen en bekeek wat alle apparaten konden doen. Ze hield van koken en bakken, bij voorkeur taarten. De grote oven en de geur die eruit kwam deed haar tanden wateren en ze opende de deur om de binnenkant te kunnen bekijken. Ze wou de rest vertellen over de taart in de oven, maar een deegstengel kwam uit de kriekentaart en sleepte haar naar binnen.
De hele groep kwam op haar afgelopen en zowel de barbaar als de paladijn trokken met alle kracht aan de gesloten ovendeur die niet wou bewegen. Ze hoorden geen geluid van de tovenares maar de aangename geur van taart werd langzaamaan vervangen door een verbrande geur. Na enkele minuten liep de timer van de oven af en piepte er een alarm. De groep stapte achteruit, toen de deur vanzelf openging en er een verbrande kriekentaart uit de oven schoof. De taart was veel groter dan voordien en de groep kon duidelijk een arm en een been uit de taart zien steken met hier en daar een stukje van een zwart kleed. De priesteres huilde in de armen van de dief terwijl de paladijn met zijn zwaard, de taart terug in de oven duwde en de deur sloot.

De vrouw in de beveiligde kamer zat verveeld te kijken naar haar schermen, terwijl ze met een lange vingernagel op haar troon tikte. Ze gaf zelf toe dat de tovenares in een taart bakken er misschien over was, maar dit waren geharde krijgers, dat ze de dood van twee van hun kameraden niet aankonden vond ze ronduit beledigend. De overgebleven vier stonden nu te staren naar de oven in plaats van naar de volgende kamer te gaan waar ze nog een paar verassingen voor hen voorzien had. Ze zuchtte en nam haar toetsenbord erbij. Ze zal ze dan maar lokken met meer traditionele middelen. Een paar tikken op het toetsenbord en op het scherm zag ze de grond onder de keukentafel wegzakken.

De vier keken geschrokken op toen de grond onder de tafel verdween en een trap naar een ondergrondse ruimte verscheen.
“Hah, nu spreken we, een echte kerker om te gaan verkennen, “ de paladijn klonk zelfverzekerder dit was bekend terrein voor hem. Geen knuffels meer en ook geen duivelse taarten, een kerker met hopelijk echte monsters. Hij sprong voor de anderen de trappen af en hield er een goed tempo op na, het geroep van de barbaar bevestigde hem dat tenminste één van de groep met hem mee liep. De dief en de priesteres zullen wel volgen.
Eens beneden de trap bleef de paladijn staan en hield zijn zwaard en schild omhoog. Muffe ondergrondse gangen, met kettingen aan de muur, het gedruppel van water in de verte. Dit was waar hij voor gemaakt was. De barbaar haalde hem lachend in en stapte verder de gang in, ze stapte op een tegel die wegzakte en een pijl schoot uit de muur, recht op het linkse bovendeel van haar krijgsbikini.
“En jullie maar lachen met mijn kledingsstijl!” riep de barbaar naar de anderen terwijl ze naar hen keek. De volgende pijl trof de barbaar in haar onbeschermde buik, net als nog een stuk of dertig pijlen die haar onbeschermde lichaamsdelen doorboorden. Eens ze vol pijlen zat viel de barbaar om.
De priesteres wou haar gaan helpen maar de dief hield haar tegen en fluisterde: “Je kan toch niets meer doen, help de paladijn.”
De priesteres keek naar waar hij wees en haalde vlug een drankje uit haar buidel. De paladijn stond zwaar hijgend naar de plek te staren waar de barbaar was gevallen. Iedereen wist dat hij een oogje op haar had, maar hij wou het nooit toegeven, zelfs niet toen de barbaar zelf naar hem toe kwam, nu lag ze dood voor hem. Hij voelde de priesteres aan zijn arm trekken en zeggen dat hij een drankje moest drinken, hij nam het drankje en smeet het tegen de muur.
“We gaan!” gromde hij met een stalen stem en stapte over het lijk van zijn dierbare barbaar. De andere twee volgden langzaam, goed uitkijkend voor eventuele vallen. De paladijn gaf er niet om, hij stapte op iedere val die hij kon vinden, pijlen kaatsten van zijn pantser af, bijlen uit de muur weerde hij af met zijn schild en vlammen uit de grond negeerde hij. Aan het eind van de gang stond een grote dubbele deur, bewaakt door twee golems. Voor de eerste golem kon bewegen, kliefde hij hem in twee, de volgende golem was al in beweging en hij moest zich verdedigen. De priesteres zong een bescherming over de paladijn, maar dat trok de aandacht van de waterspuwers die verstopt zaten in de muur. Ze sprongen bovenop haar en verpletterden haar met hun stenen gewicht. De dief zag alles gebeuren en probeerde voorbij de gevechten te sluipen. De paladijn kon een enkele golem wel aan, maar de twee waterspuwers achter hem zouden zijn ondergang zijn. De dief snelde door de gang, voorbij de paladijn en opende voorzichtig een kier in de grote dubbele deur en glipte erdoor heen.
Stiekem grinnikte de dief, hij was alleen over, al het goud zou nu voor hem zijn. De schat van de bloedkoningin zou de zijne zijn. Zijn plezier vervaagde toen hij door de donkere kamer keek. Het aanspringen van de verlichting verblinde hem, maar al snel kon hij details van de kille ruimte ontdekken. Links en rechts stonden er zes glazen pilaren. In de drie kolommen links kon hij duidelijk de restanten van de boogschutter, barbaar en een mengeling van de tovenares met de taart zien. Kleine elektrische stromen zapten van de glazen wanden in de lichamen en hij zag hoe de wonden van zijn kameraden begonnen te sluiten. Rechts zat er nog niemand in, maar hij kon vermoeden wat er met de paladijn en de priesteres zou gebeuren.
In het midden stond een troon gemaakt van bleke beenderen, een slank been hing over de rechterkant. Op de wand voor de troon hingen vier grote schermen, verbonden met vele elektrische kabels, die in de muren verdwenen. Op een van de schermen kon hij zien dat de golem de paladijn van de grond opraapte en de twee waterspuwers waren de restanten van de priesteres in een emmer aan het scheppen. Schoorvoetend liep de dief verder de kamer binnen, eens hij voorbij de troon kwam, kon hij de schoonheid zien die op de troon zat, haar kastanjebruine haar viel als een waterval rond haar mooi gevormde lichaam, ze zat zo trots en naakt, zonder schaamte.
“Je hebt er lang over gedaan, dief,” zei de vrouw, “Ik heb je de locatie en de instructies tien dagen geleden opgestuurd.”
De dief keek beschaamd naar zijn voeten, hij wou zo een vrouw niet teleurstellen en toch had hij het gedaan.
“Maar uiteindelijk maakt het niet uit, je hebt me nieuwe bloedzakken gebracht, hier heb je tienduizend muntstukken.” Met een slanke vinger duwde ze een knop in op het draadloze toetsenbord die op de leuning van haar stoel lag. De dief kon nog net wegspringen toen een gat boven zijn hoofd opende en een stortvlaag van gouden muntstukken neerkwam op de plaats waar hij net stond;
“Dank u,” stamelde de dief. De aantrekkingskracht van de bloedmooie vrouw begon uit te werken, welke vrouw kon nu opmeten tegen de prachtige kleur van gouden munten. Hij begon gretig zijn zakken te vullen met zoveel mogelijk munten die hij kon rapen en begon langzaamaan te wenen eens hij besefte dat hij nooit alles zou kunnen meenemen in zijn zakken. Hij stond op en veegde het snot van zijn neus, toen hij zich omdraaide schrok hij zich, want de vrouw stond vlak voor hem.
“Dit is alles wat ik beloof heb, tienduizend goudstukken voor degene die mij vers bloed bracht en mijn privé vertrekken kon vinden,” zei de vrouw. De dief merkte de onaangename ondertoon van haar woorden en probeerde zich los te rukken toen ze zijn arm vastgreep. Met haar rechter arm greep ze haar onderkaak en ontwrichte het lichaamsdeel waardoor haar slagtanden zichtbaar werden. De dief kon niet anders dan schreeuwen toen de vrouw haar tanden in zijn nek sloeg en zijn bloed opzoog.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Queeste

vr jan 05, 2018 11:04 am

Oke Creepie, goed geschreven hoor. Werd meteen in het verhaal gezogen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Queeste

vr jan 05, 2018 6:31 pm

Op de valreep toch weer je fantasie laten werken, goed verhaal, verrassend eind.
Goedgelovige boef die de bloedmooie vampier op haar woord gelooft,
Begrijp deze zin niet,
Ze gaf zelf toe dat de tovenares in een taart bakken er misschien over was, maar dit waren geharde krijgers, dat ze de dood van twee van hun kameraden niet aankonden vond ze ronduit beledigend
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Queeste

do jan 11, 2018 1:50 pm

Wat kleinigheidjes :P .
De vier grote schermen die aan de muur bevestigd hingen
"Bevestigd waren" of gewoon "hingen" ;) .
kunnen we op zen minst het huis verkennen
"Z'n", niet "zen", da's eerder chattaal ofzo.
net als de dief was hij gekleed in handige, flexibele leren beschermende kledij.
Lol. "Handige, flexibele, leren, beschermende"? Een beetje veel van het goede, al begrijp ik natuurlijk wel wat je hier wil duidelijk maken :lol: . Misschien toch enkele woorden weglaten of er een samenvattend woord voor zoeken, of er gewoon een zin of twee aan besteden.
In het midden stond een troon gemaakt van bleke beenderen, een slank been hing over de rechterkant.
Op zich niets fout aan deze zin, maar ik struikelde even over het feit dat er tweemaal "been" wordt gebruikt, alleen met een andere betekenis. Bij "beenderen" wist ik dat het over botten ging, bij "been" zat ik nog bij diezelfde betekenis, alleen klopte dat opeens niet meer xD .

Ah-ah, dit leest als een wel heel duister sprookje. Taart met tovenares? Waarom niet :lol: .
Hij vond het enkel jammer dat hij het bedrag door zes zou moeten delen.
Yup, maar dan doe je er toch gewoon vijf af? xD (En dan had ie nog hetzelfde idee ook, al liep dat een beetje mis toen ook hij bij het buffet werd gezet...)
Eeeeen duuuss, moraal van het verhaal: vertrouw nooit of te nimmer een vampier :D .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Queeste

do jan 18, 2018 10:35 am

Hey, bedankt voor de reacties

@Libelle ivm de zin. De zin was mischien logischer als ik het gedeelte van ervoor niet geschrapt had. In dat stukje werd het duidelijk, dat de rest van het gezelschap geen zin meer had om verder te gaan en bevroren waren van angst. Daarmee dat de vrouw zo reageerde.

@Nayalina bedankt voor de opmerkingen. Je hebt overal zeker een punt, ik zal een moeten kijken om het aan te passen.
@kattenmeisje, bedankt voor de reactie.
Laatst gewijzigd door Sive Hiolair op zo feb 04, 2018 4:33 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Queeste

zo jan 21, 2018 2:26 pm

Geweldig verhaal :D Leuk hoe je een twist aan het huis van de bloedkoningin hebt gegeven door al die onverwachte knuffelberen en de oven. Het was grappig en spannend :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: We waren met zes”