Spoken

Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Spoken

wo nov 22, 2017 2:01 pm

Ik weet niet hoeveel woorden dit zijn maar hier is mijn verhaal. Veel lees plezier

Niet wetend wie het had bedacht, onze ouders hadden het nog zo gezegd ga dat verlaten huis nooit en ter nimmer binnen. Maar toch wilden we weten wat voor misterie er achter de in gegooide ramen lag. We deden vaker zulke vreemde en rare dingen, we wilde alles maar graag uitzoeken en opschrijven. We noemde ons zelf the Writers. Dat was ook in het geval met dit huis, we waren op een stralende woensdag middag het huis binnen gegaan. We zagen niets bijzonders behalve het verweerde hout dat de gangen en de vloeren bedekte. Het gekraak was duidelijk hoorbaar bij iedere stap die we deden, de enige waar we bang voor waren was dat de houten ondergrond onder ons het zou begeven. Met iedere stap weer bekroop mij het gevoel dat we onnodig bang waren gemaakt door onze ouders, er was niets mis met dit huis behalve dan dat het vrij oud en vervallen we. Het engste wat ik op het moment kon zien waren kriebelig grote spinnen met rode kruizen op hun achterlijf. ,, Jongens blijf bij de spinnen uit de buurt, het zijn zwarte weduwen.'' iedereen maakte een instemmend geluid, we gingen steeds verder het huis binnen, opens stond mijn beste vriendin Sive op een verrotte plank. Deze brak door midden en zij viel naar beneden een kreet van schrik slaakte zij uit. Iedereen rende naar het gat en keek naar beneden, maar we konden niet zien allen maar haar zwaarder wordende adem. ,, Jongens, het is het koud!'' Iedereen schoot in de lach, dat was wat we zo mooi vonden aan haar zij was ontzettend grappig en wist een grap er door heen te gooien elke keer als je het niet verwacht. Het gelach stopte meteen toen een deur vlakbij ons met luide gekraak open waaide. Vlug keek ik naar buiten de bomen die volop in blad stonden maakte geen enkele beweging. ,, O dat is de tocht maar.'' Maaike klonk zo zeker van haar zaak en haar blanke gezicht tussen haar bruine kurllen stond zo serieus dat we haar allemaal geloofde. Opeens hoorde ik een krassend geluid en een sort van geroggel. ,, Sive!'' er kwam geen geluid uit het donkere gat. Mijn hart sloeg een slag over en klopte nu volledig in mijn keel. ,, Jongens.''onzeker keek ik om me heen een harde knal vlak achter ons liet ons om onze as draaien. Een complete zwarte kat liep naar ons toe, helemaal betoverd door het dier liep ik naar voren. Het dier keek me met felgele ogen aan, ik ging op mijn knieen zitten en stak mijn hand naar voren. Het diertje snuffelde er aan opeens dook het diertje van me weg, het begon te blazen en te halen. Net op tijd trok ik mijn hand terug ,, wat de.'' De andere keken verbaasd naar de kat ,, Wow, er is dus een kat die Kattenmeisje niet moet.'' Ik keek met vernauwde ogen naar de jongen die dat net had gezegd, Jochem. Hij was hier pas naar dit gedeelte van de stad verhuisd en dat maakte me niet gemakkelijk om hem te vertrouwen. Hij was raar en had een apparte gedachtte gang en zijn ondeugende groene ogen die glinsterde als hij iemand onderuit wilde halen. Heel anders dan de anderen die ik al heel lang kende. Nurias schudde het hoofd ,,er moet een ander verklaring voor zijn'' haar stem trilde duidelijk had iets haar behoorlijk bang gemaakt.

Langzaam kwam ik omhoog en sloeg een arm om haar heen ,, kom op, laten we Sive zoeken.'' Ze knikte en met zijn vijven liepen we verder het huis binnen, uit kijkend waar wij onze voeten neerzetten we wilde niet naar in een onbekende kelder vallen. Langzaam voelde ik dat er kippenvel op mijn huid verscheen ,, Mensen wat is het hier koud.'' hoorde ik Libelle fluisteren, de andere stemde er mee in. Ik hield me echter stil verschillende keren keek ik op mijn horloge. Er was ruim een uur verstreken sinds we het gat waar Sive door heen was gevallen achter ons hadden verlaten. ,,The Writers? Lijkt dit huis nou van binnen groter dan het daad werkelijk is?'' Iedereen keek verbaasd omzich heen, maar we konden niet terug. We konden dit huis niet verlaten zonder Sive. Iets deed mijn hart sneller kloppen, waarom was zij ons zelf niet komen zoeken. Als het zolang duurde, normaal had zij ons allang gevonden. Maar hier bleef zij beneden liggen in het gat ,, Jongens we gaan terug en springen zelf in dat gat.'' Iedereen keek me met een open mond aan, bescheidde haalde ik mijn schouders op. ,, Dat is het snelste manier om haar te vinden.'' Jochem liep naar me toe en sloeg een arm om me heen. ,, wat onze lieve vriendin bedoelt is dat ze complete gek is geworden.'' Ik duwde zijn arm van me af ,, bedankt ik weet nu waar ik bij jou sta Jochem.'' bescheidde haalde hij zijn schouders open weer die glinstering in zijn ogen ,, je hoeft niet met ons mee hoor.'' De andere knikte instemmend. Hij stak zijn handen in de lucht ,, mij best, ik ga verder met het uitzoeken wat dit huis zo gevaarlijk maakt.'' Dat laatste zei hij met het maken van haakjes met zijn vingers. Met de vrouwen liepen we terug naar het gat, waar we sneller waren dan ik had verwacht.

,, Sive!'' geen geluid, ik pakte mijn smartphone en scheen met een zaklamp app in het gat. Het was er leeg op de grond lag wel een grote plas. ,, Meiden, wat doen we laten we Jochem hier achter of gaan we hem zoeken?'' Maaike hield Nurias weg bij het gat. ,, Maar Sive dan?'' Ik wilde niet tegen haar liegen, maar ik wist dat ik haar hier niet vandaan kreeg als ik dat niet deed. ,,Ik denk dat ze buiten op ons staat te wachten.'' Ik zag de twijfel in haar gezicht ,, Jochem we gaan!'' Haar stem echode door het huis heen, van schrik deed ik mijn hand voor haar mond. Ze mompelde een beetje en drukte boos mijn hand weg ,, Nurias, we zijn niet alleen in dit huis.'' Ze trok meteen lijkbleek wegiest wat nog al moeilijk was op haar getinte huid, opeens begreep ze mijn drang om dit huis te verlaten. ,, Kattenmeisje'' Opeens klonk een ijselijke kreet door de gangen van het huis. ,, Jochem.'' We rende met zijn vieren in de richting van het geluid. Het was een domme actie want in de griezelfilms werd altijd uitgelegd dat het naar het geluid toe rennen, het laatste is wat je moet doen. Maar toch wilde weten wat er met onze vreemde vriend was gebeurt. We kwammen uit in de gang waar we Jochem hadden achtergelaten. Er kwamen twee deuren op de gang uit een van die deuren stond nu op een kier. Libelle duwde hem met een zacht tikje open een hels gekraak kwam er van de schanieren vrij. De kamer was leeg, we slaakte een zucht van verlichting. Maar we wisten nog steeds niet wat er mis was met Jochem of wat er was gebeurd met Sive. De deur tegenover waar wij stonden vloog met een klap open. Alle vier maakte we een sprongetje van schrik. Maaike die het dichtste bij de deur stond liep voorzichtig naar binnen ,, Jochem?'' zodra ze voorbij de deur was klapte deze weer dicht. Met zijn drieen deukte we tegen de deur aan maar die wist van geen wijken. Een gesmoorde kreet klonk er door de deur heen ,, Maaike!'' Ik nam een aan loopje en bukte door de deur heen die nu niet zoveel weerstand gaf al daar net. Ik had het gevoel dat ik het hout amper aanraakte, ik lag nu op de houtenplanken die krakend protesteerde tegen het neerkomende gewicht. De andere kwamen ook de kamer binnen en Libble trok me overeind. ,, Waar is Maaike?'' De stem van Nurias was niet meer dan een fluistering, verbaasd keek ik om me heen er was inderdaad geen spoor meer van Maaike te herkene. ,, Oke we gaan nu weg hier.'' de andere twee knikte en we liepen naar de deur van de kamer. Die met een klap achter ons dichtsloeg. We rende voorzichtig door de gangen naar de uitgang, we waren aangekomen bij het gat en moesten daar over heen springen. Een voor een sprongen we over het gat en we wachtten op de anderen ,, Nurias blijf voor me lopen.'' Ze knikte en liep langs me heen. Opeens kwamen we bij de buiten deur aan, Nurias klapte er tegen aan en begon aan de deurknop te trekken. De deur kwam niet in beweging, ook Liblle met haar afgetrainde lichaam en ik begonnen er aan te trekken. Maar nog steeds gaf de deur niet mee ,, wat doen we nu?'' hopeloos draaide we om en zochten naar een uitweg. Opeens hoorde we voetstappen naderen, alleen voetstappen geen gekraak van het houd. We slikte, een deur sloeg open maar er kwam niemand naar buiten. Libble en Nurias liepen naar de deur en ik wilde net achter hun aan lopen maar ze waren nog maar net door de deur heen voordat hij weer dichtsloeg. Ik bukte weer tegen de deur en weer kwam er geen beweging in. Nu was ik helemaal alleen en ik wist echt niet meer wat ik in hemelsnaam moest doen, want ook mijn telefoon gaf aan dat ik geen bereik had.

Ik ging op mijn hurken bij de dichte deur waar mijn vrienden in waren verdwenen zitten en ik probeerde de tranen van angst te bedwingen. Opeens vloog de voordeur open, splinters vlogen in het rond en ik moest mijn gezicht beschermen er tegen. Agenten volledig bewapend drongen het huis binnen , ze zagen mij zitten en twee agenten grepen me bij de armen omhoog. Met een ruwe dwang werd ik het huis uit gesleept. Herhaaldlijk vertelde ik hun dat mijn vrienden nog binnen waren. Maar ze geloofdeme niet op mijn blauwe ogen.

Paar weken later waren mijn vrienden nog steeds niet gevonden, elke dag kwam ik langs het huis die nu was afgezet met geel tape. Ik zag mijn vrienden lijk bleek achter de ramen van naar me staan kijken. Allemaal met bloed doorlopen ogen. Maar als ik het aan iemand vroeg, deden ze net alsof ik gek geworden was. Ik zie hun geesten nog elke keer als ik voorbij het huis kwam, vol verwijting naar me kijkend , omdat ik het huis was ontsnapt en zij niet.

Hun lichamen waren nooit gevonden.
Laatst gewijzigd door Kattenmeisje3045 op wo dec 06, 2017 2:00 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Spoken

do nov 23, 2017 3:08 pm

Ijzingwekkend, geef je goed weer, je bent vlot met je verhaal trouwens, met plezier gelezen
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Spoken

vr nov 24, 2017 9:34 am

Hey
Leuk verhaal, de spanning zit er wel in en grappig dat je de namen van de mensen op dit forum hebt gebruikt.
Vooral de laatste alinea en die zin op het einde zijn een goede manier om het verhaal af te sluiten. Het geeft een nog mysterieuzer sfeertje aan heel het verhaal.

2 Tips:
1 - herlees het verhaal, er staan toch nog wat schrijffouten in.
2 - probeer af en toe iets van een personage te beschrijven. Nu zijn het vooral namen die we zien. Het hoeven geen ellenlange beschrijvingen te zijn. Enkele vb die je kan gebruiken. Haarkleur, haarstijl, kledij, bril of niet, zenuwtrekjes, littekens, oogkleur, lengte, Iets in die zin, zodat we als lezer toch iets meer weten van de personages dan enkel hun naam.

Btw, ik vind het wel grappig at je denkt dat ik mannelijk ben. :p
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Spoken

vr nov 24, 2017 8:25 pm

@Sive Hiolair, bedankt voor de tips ik zal het ten harte nemen en het een keer goed door lezen. Wat de personages betreft ik vond het vooral leuk om de namen van de deelnemers van de vorige wedstrijd te gebruiken toen hadden we precies zes man. Wat het uiterlijk betreft zal ik graag een korte beschrijving van iedereen willen van hun uiterlijk. Dan maakt het nog tastbaarder in het verhaal en lijkt het alsof je er echt in zit.

PS. Ik kan je karakter veranderen naar Vrouwelijk
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Spoken

di nov 28, 2017 3:07 pm

Leuk bedacht en apart om onze namen te gebruiken. Heb het met plezier en spanning gelezen.
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Re: Spoken

di dec 05, 2017 3:09 am

Leuk gedaan... Ben blij dat ik niet in je verhaal zit. Was voor geen goud naar binnen gegaan 😂
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Spoken

do dec 07, 2017 9:34 pm

Hey Kattenmeisje, voor mij hoef je niets te veranderen hoor. Het is jouw verhaal. ivm uiterlijkheden, verzin maar wat, je hebt meer dan genoeg fantasie hiervoor. :p
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Spoken

do jan 11, 2018 2:21 pm

Er staan idd nog schrijffouten in. Dingen als "Misterie" (mysterie), "wegiest" (gwn "weg", miss dat er eerst nog een ander woord achter stond?), "geloofdeme", "geroggel" ipv gegorgel... Sommige zinnen zijn ook vreemd gebouwd, bv deze:
Ik zag mijn vrienden lijk bleek achter de ramen van naar me staan kijken.
"Lijkbleek", "vanachter de ramen" ipv "achter de ramen van". Zo zitten er nog wel enkele zinnen in.
Hij was raar en had een apparte gedachtte gang en zijn ondeugende groene ogen die glinsterde als hij iemand onderuit wilde halen. Heel anders dan de anderen die ik al heel lang kende.
Jochem! JOCHEM!!!! Dit moet je lezen!!! :lol: (trouwens ook typo's in deze zin, "aparte", "gedachte" ;))
Eeehhh ik ben blij dat ik daar niet naar binnen ben gegaan :shock: , ik ben niet zo graag dood, weet je :D . Leuk griezelverhaal en grappig om te lezen hoe je de forumnamen in je verhaal hebt opgenomen en iedereen een eigen karakter hebt gegeven (haha, nogmaals, Jochem!).
A reader lives a thousand lives before he dies.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Spoken

do jan 18, 2018 2:23 pm

Nogmaals je verhaal gelezen. Nog steeds top, en de beschrijvingen zijn ook leuk. :p
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Spoken

vr jan 19, 2018 8:03 pm

Griezelig en leuk verhaal! En net als anderen ben ik heel erg blij dat ik niet in je verhaal zit, ik zou voor geen goud zo'n huis binnengaan! ;)
Soms lopen de zinnen net te lang door naar mijn gevoel, maar hier heb ik zelf ook nog al eens last van..

Terug naar “Gesloten: We waren met zes”