Ik ben Trallic

Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Ik ben Trallic

zo nov 12, 2017 9:51 am

I.
Je wilt waarschijnlijk dat ik begin bij het begin.
Je wilt waarschijnlijk dat ik mijn verhaal vertel vanaf het moment dat ik voor het eerst het genadige licht van het leven zag. Je wilt waarschijnlijk dat ik alle gebeurtenissen die zich voor me hebben afgespeeld in geuren en kleuren beschrijf, ook al kan ik me die niet herinneren. Je wilt waarschijnlijk dat ik alle gedachtes die door mijn hoofd zijn geflitst en alle persoonlijke ontdekkingen die ik heb gedaan zonder na te denken aan je toevertrouw.
Nou, dan heb je pech.
Mijn verhaal begint niet op een koude winteravond in het nachtelijke Trallic. Mijn verhaal begint niet in een onbereikbare kamer in de hoogste torens van het Centrale Paleis. Ik was een edelman, toen, en over edelmannen heb je denk ik al meer dan genoeg verhalen gehoord.
Nee. Mijn verhaal begint op de dag dat ik in een ondergrondse oorlog werd gezogen die weldra de hele stad in vuur en vlam zou zetten. De dag dat ik, jong en onwetend als ik was, terechtkwam in het hart van een strijd die vele malen groter was dan ik.
De dag dat ik de Heer Draak ontmoette.

II.
Die dag was, zoals dagen in Trallic behoren te zijn, zo miserabel als je het kon bedenken. Ik kan me herinneren dat de wolken grijs en grauw aan de hemel boven mij en mijn lotgenoten stonden. De zon had zich naar mijn weten nog niet één keer laten zien, en de regen was al aan het vallen sinds middernacht. Simpel gezegd: het was een dag die weinig bijzonder was, een dag waarvan ik er al zo vele voorbij had zien komen en nog zo vele voorbij zou zien gaan op de Cirkelen van Tijd.
De echt opwindende dingen- en de dingen die jullie, zo veronderstel ik, willen horen- gebeurden toen ik door een straat liep. Voordat je erover begint: ja, ik weet dat het geen grandioos begin is met toeters en bellen en trompetgeschal. Maar het is een begin. Dit is immers míjn verhaal. En in míjn verhaal maak ík de regels.
Ik veronderstel dat mijn trouwe publiek weinig kennis heeft van de stad waarin dat verhaal zich afspeelt. Welnu. Het weer had vandaag besloten een tikkeltje vreemd te doen, zoals het weer dat wel vaker doet in de hoofdstad van het Derde Koninkrijk. De dag waarover ik spreek begon met het opkomen van de zon. Die kwam langzaam maar zeker boven de horizon uit gekropen, verlegen alsof ze zichzelf niet wilde tonen aan de aarde (wat mij nu enigszins vreemd in de oren klinkt); en de straten van Trallic, stad van goud en macht en schandalige badhuizen (en overigens ook de hoofdstad van het koninkrijk, maar dat is dan weer net iets minder belangrijk) werden in een genadig licht geworpen. Deze zonsopkomst was de eerste noch de laatste, maar leidde een nieuwe dag in zoals er nog vele zouden komen. In het hart van de stad, in de delen die bekend stonden onder de weinig creatieve, doch in ieder geval memorabele naam “het Centrum”, beloofde het weer een drukte van belang te worden. Over het algemeen gesproken was het leven in de stad waar ik opgroeide betrekkelijk goed. Voordat je begint te klagen over hoe ik mezelf nu tegenspreek: ik bedoel dat het leven goed was in de wijken rondom het schitterende Centrale Paleis. Daar zijn de huizen in een prachtige stijl opgetrokken, gebouwd door de oude koningen van weleer in eeuwen lang vervlogen- excuseer mijn taalgebruik. De straatlantaarns gaan er nooit uit, althans, zo beweert men. Op dagen als deze stond op bijna ieder plein wel een kraampje waar men eten, drinken of bepaalde onbetrouwbare substanties kon aanschaffen, en die pleinen hadden dan ook de sterke neiging figuurlijk zwart te zien van de mensen. Trallic is een stad, moet je begrijpen, met een gezonde reputatie en een legendarische status die, in de ogen van een dakloze en vergeten wees als ik zelf, de waarheid ietwat overtreft. Als gevolg hiervan kwamen er altijd vele vreemde lieden uit verre landen naar onze stad toe om haar straten en paleizen met eigen ogen te kunnen aanschouwen. En behalve werkelijk verrukkelijk exotisch voedsel brachten deze vreemdelingen natuurlijk ook verhalen met zich mee, nieuws uit de voor de meesten onbekende en ietwat gevaarlijke buitenwereld. Een burgeroorlogje hier, een koninklijk schandaal daar, en de bewoners van Trallic hadden genoeg om over te praten. Vooral de hoogheren van de edele Huizen- nee meneer daar op de zevende rij, ik ga ze niet allemaal opnoemen. Excuses. Vooral de hoogheren van de edele Huizen brachten dus veel van hun tijd door met hun neus diep in oude boeken genesteld; maar hun kennis was in de meeste gevallen niet meer dan kennis. Zie je, de meesten die in de centrale delen van Trallic wonen zijn niet echt avonturiers, maar meer lieden die houden van rust en stilte, en die de ingewikkelde spellen van de adel al opwindend genoeg vinden. Ze zijn tevreden met het leven dat ze hebben: goed eten, mooie verhalen en een aanzienlijke status.
Nu zie ik enkelen van jullie me nog steeds vreemd aankijken. Geheel begrijpelijk natuurlijk. Ik heb jullie immers een verhaal beloofd van martelingen, slavernij, overvallen en dansen op de punt van een zwaard- mijn leven. Welnu, zeg ik wederom.
Niet overal in Trallic was het leven zo goed als de verhalen vertellen, ook al heeft de stad door de jaren heen de belachelijke titel Diamant van het Zuiden verworven. In de uithoeken van de stad bevonden- en bevinden zich jammer genoeg nog steeds- de gebieden die bekend staan als de Achterwijken. Nette dames en heren werden geacht al rillingen te krijgen als ze zelfs maar aan de naam dachten, maar voor velen was het de harde, harde realiteit. Een woord van advies: de Achterwijken zijn een plaats waar je maar beter met een grote boog omheen moet lopen als je ooit het ongenoegen hebt je in Trallic te bevinden. Het is er namelijk alles behalve veilig. In de slechtste gevallen is de lucht dik en bijna giftig. Het water is er niet veel meer dan modder en afval. Als klap op de vuurpijl liggen er in donkere steegjes en slingerende straatjes altijd bandieten op de loer, gehuld in de schaduwen en onttrokken aan de ogen der wereld. Vanuit de daken kijken ze altijd op je neer, en als ze je dood willen kunnen ze je zo een mes in de rug steken en direct doorsturen naar de Poortwachters aan de Taalan Vitas- enkele reis.
Ja, ik zie jullie al angstig kijken. Sommigen van jullie wensen op het moment wellicht niets liever dan de warme gloed van het zachtjes knapperende haardvuur bij jullie thuis. Ik verzeker je: het wordt erger.
Om verder te gaan op het onderwerp van de Achterwijken: voor een edelman stond daarnaartoe gaan bijna altijd gelijk aan nimmermeer terugkeren. De meesten deden dan ook- wijselijk, moet ik toegeven- hun grootste best om te verbergen dat die vervloekte wijken zelfs maar bestonden. De koning en zijn speelpoppen probeerden zo goed als ze konden de indruk te wekken dat de Achterwijken niet bestonden. Maar ze bestonden wel degelijk, en het leven was er… bijzonder slecht. Dit deel van de Diamant van het Zuiden werd bevolkt door bandieten, moordenaars en verkrachters. Maar er was er één die anders was.
De jongen waar ik op doel was een dakloze en een wees zoals er dertien in een dozijn zitten in Trallic. In de eindeloze schaduwen van een stad zonder genade zwierf hij zwijgend door de straten. Ik zou nu kunnen zeggen dat hij een licht in de duisternis was. Ik zou nu kunnen zeggen dat hij een verfrissende vloedgolf van hoop was te midden van al deze wreedheid. Maar dat zou niet de waarheid zijn. De jongen die over de harde stenen liep, maakte deel uit van Trallic. Mijn verontschuldigingen. Ik zeg het verkeerd. In feite was hij Trallic. Hij was evenzeer Trallic als dat de gebouwen om hem heen Trallic waren, de koude stenen onder zijn voeten, de donkere hemel boven zijn hoofd. Zijn kleding was oud en gescheurd, zijn huid bleker dan een doek ooit zou kunnen zijn en zijn haren een chaotische mengelmoes van zwarte krullen. Zijn gedachten waren donkerder en hopelozer dan de diepste put in alle negen koninkrijken van de Verdoemenis. Maar het toeval is een vreemd iets, en het toeval wil nu eenmaal dat dit rondwandelende skelet de centrale persoon in dit verhaal wordt. Het zij zo. De jongen liep over de donkere straten van Trallic, door de genadeloos vallende regen die enkel in deze delen van de stad leek te vallen. In de verte was een glinstering te zien, een glinstering van een wereld waar vreugde en plezier rondliepen in marmeren zuilengangen en waar de zon haar warme stralen over de landen wierp. Maar hij was alleen, alleen met niets dan zijn eigen schaduw als eeuwige reisgenoot.
Ja, vrouw Manilin, u heeft helemaal gelijk. Ik spreek hier uiteraard over mezelf.
Vergeten als hij was, hij had echter wel een naam, hoewel er niemand meer in de wijde omgeving was die zich die herinnerde. Zijn naam was Cay. Zijn leven was ooit begonnen in de zonovergoten wereld waar hij nu verlangend naar staarde- maar van zijn leven van toen, zijn leven vóór die noodlottige nacht waarin zijn moeder verdween en hij onder de Brug gezet werd, kon hij zich bijna niets meer herinneren. Vanaf dat moment was hij eenzaam geweest, en eenzaam zou hij voor altijd blijven, zelfs wanneer hij in goed gezelschap verkeerde.
In Trallic sta je er alleen voor. Het is een hard leven, daar, harder dan een buitenstaander zou kunnen bevatten. Was je niet sterk of slim genoeg werd je vroeg of laat meegesleurd door de bleke armen van de dood. Zo simpel was het. Ik had geleerd hoe je eten kon stelen, hoe je een geldbuidel van een nietsvermoedende voorbijganger moest opensnijden, welke plekken geschikt waren je te verstoppen, wie af en toe gulheid vertoonde en wie niet, welke personen je moest vermijden en welke je konden helpen, en hoe je een dak boven je hoofd kon krijgen als de wind ijzig om je heen waaide in een nacht zonder maan of sterren. Maar het meest van alle had ik geleerd, dat ieder moment zomaar mijn laatste zou kunnen zijn. Iedere dag is daar een strijd om te overleven en de volgende heelhuids te bereiken. En ik had, om eerlijk te zijn, geen idee hoe lang ik dat nog vol zou kunnen houden.
In het begin probeerde ik het nog te ontkennen. Ik vertelde mezelf dat ik geen van hen was. Ik drukte mezelf op het hart dat ik niet was zoals die hulpeloze zwervers, harteloze bendes en wenende courtisanes, keer op keer totdat ik het zelf bijna geloofde. Maar na een tijd zag ik in dat ik verkeerd zat. Ik was Trallic. Ik was evenzeer Trallic als die duizenden wezen zonder hoop voor morgen, was evenzeer Trallic als stinkende riolen en duistere steegjes van de Achterwijken. Ik moest accepteren dat dít mijn nieuwe leven was. En na het passeren van tijd en het langzaam leren van de wetten van Trallic lukte me dat.
Na het horen van deze woorden verkeer je misschien in de veronderstelling dat je alles weet van mijn leven van toen. Dat je alle kennis bezit over de verschrikkingen van de Achterwijken, de slingerende steegjes en straatjes van Trallic, de gevaren die iedere nieuwe zonsopkomst weer met zich mee bracht. Dat is een verkeerde aanname. Buitenstaanders zoals jullie- het spijt me dat zo te moeten verwoorden, maar het is de waarheid- kunnen geen van die dingen werkelijk begrijpen, kunnen niet werkelijk begrijpen hoe het voor mij was in die dagen. Het spijt me als ik sentimenteel overkom, maar opnieuw, het is de waarheid. Zelfs met deze woorden ben ik bang dat ik jullie geen volledig beeld geef van de werkelijkheid zoals die voor mij was. Onthoud dat terwijl ik dit verhaal vertel.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Ik ben Trallic

zo nov 12, 2017 12:08 pm

Ik moest even wennen aan de schrijfstijl, maar eenmaal gewend, kan ik niet anders dan je een pluim geven voor dit verhaal over het naakte barre leven in de stad Tralic.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ik ben Trallic

zo nov 12, 2017 12:16 pm

Heel goed geschreven Jochem in verhaallijn en opzet.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Ik ben Trallic

zo nov 12, 2017 8:41 pm

Mooi geschreven, ik zag direct iemand op de spreekstoel deze preek afsteken voor een groep luisteraars.

Daar zijn de huizen in een prachtige stijl opgetrokken, gebouwd door de oude koningen van weleer in eeuwen lang vervlogen- excuseer mijn taalgebruik.
Bij deze zin vroeg ik me wel af voor welk taalgebruik hij zich excuseert.

Heel je tekst is goed geschreven maar dit vond ik gewoon grappig: Vooral de hoogheren van de edele Huizen- nee meneer daar op de zevende rij, ik ga ze niet allemaal opnoemen. :p
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Ik ben Trallic

ma nov 13, 2017 7:41 am

Je hebt mijn stem, je haalt mensen uit hun comfort zone in het naakte barre leven van Trallic, jammer dat ik geen cijfers mag uitdelen, er zijn meer verhalen die het lezen dubbel en dwars waard zijn, maar je mag er maar een uitkiezen. Ook het onderwerp stad. komt in je verhaal erg goed naar voren, hulde.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Ik ben Trallic

ma nov 13, 2017 11:35 am

Goed geschreven en ikl bleef geboeid lezen
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ik ben Trallic

vr nov 17, 2017 4:01 pm

Goed geschreven, Jochem. Het lijkt me geen fijne stad om te wonen, zo in verval geraakt en met allemaal mistroostige figuren. Wel ben ik nieuwsgierig om over het leven van een van die personages te lezen. Wat die zoal meemaken.

Het begin voelde een beetje als een aanloopje naar de rest van het verhaal. Wat vooral voor dat gevoel zorgde, is het vele gebruik van 'je wilt'. Is er een reden dat dit stuk in het verhaal thuishoort?
Wie is vrouw Manilin? Ze komt een beetje uit de lucht vallen want op de ik-persoon en Cay na, komen er geen personages in voor. Of ik moet eroverheen gelezen hebben.

Verder goed geschreven met mooie vertolkingen van de stad!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Ik ben Trallic

vr nov 17, 2017 6:40 pm

Oh, die vrouw Manilin is gewoon een willekeurig iemand, verder niet van belang. Ze zit alleen gewoon in het publiek dat Cay aanspreekt.
"Je wilt" heb ik gebruikt omdat Cay hiermee aangeeft dat dit zíjn verhaal is, en dat híj daarom de regels maakt. Dat verklaart waarom de vertelstijl niet altijd even conventioneel is, althans in de ogen van het publiek waaraan hij het vertelt.
Verder iedereen bedankt voor de feedback :D
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Marina
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: zo nov 19, 2017 10:15 am

Re: Ik ben Trallic

zo nov 19, 2017 3:06 pm

Grappig intro onder kopje I. En mooi hoe je de stad en het leven in de stad beschrijft. Het stadsleven komt duidelijk naar voren. Het is een verrassende schrijfstijl waarbij voortdurend een soort sarcasme of terechtwijzing naar voren komt. Voor het verhaal hier voor de schrijfwedstijd prima, maar ik denk niet dat ik een heel boek in deze schrijfstijl zou willen lezen. Het woord theatraal schiet door mijn hoofd, ik kan het verder niet toelichten. Hetgeen ik misschien miste was een specifieke gebeurtenis van de wees, iets om bij in te zoomen, iets waardoor ik misschien nog meer mee zou leven of betrokken zou voelen in het verhaal. Al vermoed ik dat je dat misschien expres niet hebt gedaan?
Ik vroeg mij net als Maaike af wie vrouw Manilin was.
Qua tekst heb ik geen feedback (ik ben dan ook geen expert) maar het is in ieder geval een positief teken.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Ik ben Trallic

zo nov 19, 2017 3:21 pm

Bedankt voor je reactie! Dit fragment is inderdaad niet veel meer dan de eerste 2000 woorden van een boek/novelle waar ik een tijdje terug mee bezig was. In dat boek zou de hoofdpersoon heel wat meemaken in de grote stad Trallic. Bij deze schrijfwedstrijd ben je natuurlijk wat beperkt in het aantal woorden dat je mag gebruiken, dus heb ik (op de valreep, dat wel) besloten om het eerste stuk van het boek te plaatsen als een kort verhaaltje. Het fragment leidt kort in hoe het leven in de stad is, maar je hebt gelijk: er komen nog geen echte gebeurtenissen in voor. Dat komt pas later.
En ja, de schrijfstijl is inderdaad gevuld met sarcasme en terechtwijzing, zoals je zegt. Dit is omdat de hoofdpersoon achteraf nog aardig zuur is tegenover de dingen die hij in de meedogenloze stad heeft meegemaakt.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.

Terug naar “Gesloten: De stad”