Poging 47

Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Poging 47

vr nov 10, 2017 8:55 am

Schichtig werpt hij een blik achterom als hij moeizaam het voorwerp, verborgen in een doek, onder zijn arm omhoog hijst. Kinderspel had ze gezegd, maar dat was het voor haar. Hij hier rond met het risico ontdekt te worden. Hoe kan zij weten of er niet toch bewakers rondlopen? Deze ellelange trap houdt ook niet op! Waarom is er juist hier geen lift? De stenen trap wentelt verder naar beneden. Af en toe blijft Mart even hijgend staan om op adem te komen. Het liefst wil hij zijn schat even neerzetten, maar dan krijgt hij het waarschijnlijk niet meer opgetild. Zijn armen trillen toch al zo protesterend.
Dan doemt een grote stalen deur voor hem op. Er naast flikkert een klein apparaatje met een blauw lichtje. Nu moet hij het gevaarte wel neerzetten. In zijn jaszak zoekt hij naar het kaartje dat hij heeft gekregen van Marieke, zijn it-maatje. Even werpt hij een blik naar de trap en houdt zijn adem in. Met zijn gespitste oren luistert hij naar de geluiden. Er heerst een diepe stilte hier beneden en hij kan nog steeds niet echt geloven dat niemand hem nog heeft opgemerkt. De grote verhalen over de meest beveiligde plek van de stad, die hij op het punt staat binnen te dringen en er is helemaal niemand die hem tegenhoudt. Misschien alleen de deur, als de kaart niet werkt.
Langzaam haalt hij de kaart door de houder en met een zachte bliep, die door de stilte snijdt, springt het lampje op groen. Met een doffe dreun schieten de sloten open en schuift de deur geruisloos open. Mart kijkt door de deuropening. Voor hem springen een voor een de plafondlampen aan en onthullen rijen en rijen stalen kasten gevuld met kunst die van de vloer tot het plafond reiken.
Mart buigt zich naar het gevaarte weer op te tillen. Als hij overeind komt, hoort hij ergens hoog boven zich de galmende voetstappen die de trap afdalen. Verstijfd blijft hij staan, terwijl zijn hart steeds sneller te klopt. Het zweet breekt hem uit, want vanuit hier kan hij nooit ongemerkt wegkomen. Het is een diepe ondoordringbare kelder die hij op het punt staat in te gaan. Volgens Marieke moet er ergens wel een onderhoudsgang zijn, maar Mart betwijfelt of die echt bestaat. Het zou een geheime doorgang zijn om de inhoud van de schatkamer waar hij zich nu bevindt, naar hartenlust aan te passen. Hij dwingt zijn lijf in beweging te komen en stapt naar binnen. Naast de deuren hangt een paneel met een aantal knoppen. Met zijn ellenboog drukt hij op een ronde knop - zoals Marieke hem heeft geïnstrueerd - en de deur schuift even geruisloos dicht, tot het doffe geluid van de sloten klinkt die op hun oude plek schieten. Tot zijn opluchting blijven de lampen branden.
Hij haast het archief in en dwaalt langs de rijen met open stalen kasten. Om de zoveel meter is er een opening en kan hij van rij wisselen. Zijn ogen schieten langs de nummers die overal hangen. Hij moet het juiste nummer vinden, anders is het allemaal voor niets geweest. Nerveus loopt hij verder, het gevaarte wordt steeds zwaarder in zijn armen.

Elk kwartaal organiseert het Huis der Kunsten een galerij waar nog onbekende kunstenaars hun kunst kunnen ten tonele kunnen brengen. Schilders, schrijvers, dichters en uitvingers komen in grote getale naar het grote gebouw in het midden van de stad. De witte trappen vullen zich met allerlei volk, maar je moet vroeg komen wil je daadwerkelijk het pand betreden en een hoekje toegewezen krijgen om je kunst te tonen. Meer dan veertig keer heeft hij op die trappen gestaan, van vreselijk te laat tot was hij maar één persoon vroeger gekomen. Iedere keer had hij hoop gehad, want na iedere teleurstellende opwachting had hij vervolgens een nog mooier schilderij gemaakt.
Afgelopen kwartaal had hij zich in alle vroegte klaargemaakt. Zo vroeg dat de hoge metro boven de stad nog eenzaam en leeg over zijn rails gleed. De straten werden nog schoongemaakt door de automatische karretjes.
Ondanks zijn voornemen, was hij niet de eerste. Een handje vol stond netjes in de rij. Opgewekt fluisterden zij over hun kansen. Mart voegde zich bij hen en luisterde nieuwsgierig. Sommige van de aanwezigen waren al eerder in het Huis der Kunsten geweest. Stiekem werd er gehoopt wat van de echte kunst te kunnen zien, maar dat deel van het Huis der Kunsten was meestal gesloten voor het gewone volk.
Marts hart zwol aan bij de gedachte ooit tussen de grote kunstwerken te hangen. Iedereen zou bewonderingswaardig naar zijn meesterwerk kijken en hem prijzen om zijn talent. Hij grijnsde bij het idee. Als hij eenmaal hier zou hangen, zou hij eindelijk een echte schilder zijn.
Het leek een eeuwigheid te duren voordat hij naar binnen mocht. Even was Mart bang niet door de selectie te komen, omdat een man voor hem bruusk weggestuurd werd. Mart betwijfelde of het werk slecht was geweest, maar voor het Huis der Kunsten was natuurlijk wel een meesterwerk nodig en die waren schaars. Dat zag hij wel, als hij naar zijn eigen eerste kunstwerken keek. Met een glimlach dacht hij aan wat hij de eerste keer had geproduceerd.
Tot zijn vreugde mocht hij eindelijk naar binnen. Dit moest zijn geluksnummer zijn, poging 47. Hij kreeg een schemerig hoekje naast de trap, waar een standaard klaarstond. Met veel zorg zette hij het werk neer en bekeek het van een afstandje. In de stad was weinig groen te vinden, laat staan bomen. Dat hoorde er niet en maakte de straten smerig. Maar dat was precies wat Mart had geschilderd, een vroege herfststorm die de bladeren van hun takken blees met een donkere hemel verlicht door de zon als achtergrond.
Wriemelend aan zijn vingers en groeiende zenuwen, kroop de tijd voorbij. Op de grond zag hij de schaduw van het raam, in zon overgoten, langzaam voorbij kruipen. Nog even en de dag zou voorbij zijn zonder dat een afgevaardigde van de het Huis der Kunsten was langsgekomen. Hoorde dat? Werd niet iedereen bekeken? Waren ze hem voorbij gelopen? Hij stond natuurlijk wel in een donker hoekje. Net toen hij wilde besluiten de standaard wat verder de gang in te trekken, kwam er een groepje zijn kant op. Mart rechte zijn rug en herhaalde in zijn hoofd wat hij hen over zijn kunstwerk zou vertellen.
‘Wat moet dit voorstellen?’ vroeg de eerste met opgetrokken wenkbrauw.
‘Wat een verschrikkelijk beeld, zo amateuristisch.’
‘Hebben we zo ons best gedaan onze stad schoon en welvarend te maken. Schande!’
Voordat Mart iets kon zeggen, schudde de groep eensgezind hun hoofd en liep weg. Vertwijfeld keek Mart teleurgesteld naar zijn doek en vervolgens boos naar de ruggen van de afgevaardigden die kreetjes van geluk slaakten bij een ander schilderij. Dat was een schilderij van de stad, als een leeg omhulsel en zonder enige stipje groen.
Die avond wilde hij het liefst al zijn schilderijen in de stortkoker gooien. Zijn hart brokkelde af als hij naar al zijn kleurrijke taferelen keek, terwijl de woorden van de jury erop inhakte. Het was dat zijn IT-maatje Marieke langskwam en hem een geheel nieuwe mogelijkheid aanbood. Hij zou niet meer Mart de simpele winkelbediende zijn die schildert. Hij wist niet precies wat hij zou zijn, misschien een echte schilder?


Opgelucht haalt Mart adem als hij bij het juiste rek aankomt. Er is een lege plek, precies zoals Marieke heeft voorspelt. Hoe dat kan, heeft hij geen idee van. Misschien moet het zo zijn. Hij trekt voorzichtig het doek van het schilderij af en bekijkt het een laatste maal. De vroege herfststorm waait nog altijd tussen de bladeren en Mart heeft zo’n vermoeden dat dit binnenkort ook het geval is bij het Huis der Kunsten. Hij tilt de lijst op en zet hem op de lege plek. Hij vouwt het doek op en neemt het onder zijn arm.
Dit misschien het enige moment dat hij ooit in de kluis komt, dus besluit hij wat verder door de eindeloze kluis te lopen. Links en rechts bekijkt hij af en een schilderij en bladert hij goedkeurend door verscheidene boeken heen. De meeste stukken heeft hij nog nooit gezien, al zou dat hem niet moeten verwonderen want een groot deel va het Huis der Kunsten is niet voor het gewone publiek geopend.
Mart besluit terug naar de deur te gaan en met moeite kan hij alle schatten die hier opgeslagen zijn, de rug toe keren. Bijna krijgt hij de grote zware deuren in het zicht, als hij het doffe geluid hoort dat de scharnieren maken voordat de deuren opengaan. Hij deinst in eerste instantie achteruit en blijft dan staan. Hij hoort een vrouwen- en mannenstem, maar kan niet verstaan wat ze zeggen. Hij hoort dat de deuren zich sluiten, maar hun stemmen zijn nog steeds te horen. Hij zal hier niet weg kunnen zonder dat iemand het merkt. Waarom moest ik naar Marieke luisteren? Het was gedoemd te mislukken!
Mart begint zich tussen de kasten door te haasten, waarbij hij zo zachtjes mogelijk probeert te doen. Hij rent bijna kriskras door de gangpaden en probeert zoveel mogelijk afstand te creëren. Zolang ik maar niet in hun gang kom, dan zullen ze me nooit vinden. En als ze weg zijn, dan glip ik naar boven. Doe ik me voor als een verdwaalde gast, al is dat nog nooit gebeurd.
Sneller dan verwacht komt hij bij een muur uit. Het archief is dus niet helemaal eindeloos. In zijn tocht is hij nauwelijks lege kasten tegengekomen voor nieuw werk. Misschien dat er daarom nauwelijks nieuwe kunst worden toegevoegd aan de collectie van het Huis der Kunsten?
Hij volgt radeloos langs de muur en werpt af en toe een blik de gangpaden in. Hij ziet gelukkig niemand. Misschien, bedenkt hij zich, kan hij de dienstgang vinden. Dan kan hij ongezien weggelippen. Er verschijnt een grijns op zijn gezicht.
In zijn ooghoek ziet hij iets bewegen als hij een gangpad doorkruist. Iemand slaakt een schreeuw. Ze hebben hem gezien. Mart zet het op een lopen en speurt de muur af. Het moet ergens zijn! Marieke zou het niet gezegd hebben, als het niet zo was. Hij hoort de rennende voetstappen dichterbij komen en ook hun stemmen dat hij halt moet houden. Een vluchtige blik over zijn schouder, vertelt hem dat ze nog niet in zijn gangpad zitten. Als hij voor zich kijkt ziet hij zijn pad naar links gaat en net voorbij de hoek zit een metalen plaat met eenzelfde blauwe lampje als de grote deuren.
Mart trekt aan een hendel, maar het ding gaat niet open. In zijn zak zoekt hij haastig naar het pasje en houdt het voor het lampje.
‘Hé, jij daar! Blijf staan!’
Links van Mart is de vrouw opgedoken. Net op dat moment weet Mart de deur te openen en glipt naar binnen. Hij trekt hard de deur dicht, die met een prettig geluid in het slot valt. De gang waarin Mart terecht is gekomen, is schamel verlicht en. Na aan het schemer gewend te zijn, vind hij een regelmatige half rennende pas. De twee bewakers komen hem niet achterna en hoe verder hij van de deur raakt, hoe minder het hem kan schelen. Ze hebben hem vast niet herkend.

Een maand na de kwartaalselecties kan men in het Huis der Kunsten de nieuwe vondsten bewonderen. Mart houdt zijn gezicht in plooi als hij naar binnenstapt en zijn toegangskaartje aan de portier laat zien. Even is hij bang herkend te worden, maar dan bedenkt hij zich dat niemand ongevraagd en ongemerkt het heilige archief inkomt. Hij volgt rustig de stroom van mensen voor hem en werpt half geïnteresseerde blikken op de kunst om hem heen. Alles wat in het archief staat is gekozen na een vurige selectie. Daar valt niet aan te tornen. Hij stapt een van de grootste zalen van het Huis der Kunsten binnen, waar geluiden van bewondering hem tegemoet komen. Hij voegt zich bij hen en kijkt vol trots naar zijn werk ‘Een vroege herfststorm’.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Poging 47

vr nov 10, 2017 2:46 pm

Beeldend beschreven, je ziet het bijna voor je.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Poging 47

vr nov 10, 2017 6:54 pm

Dank je wel, Libelle!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Poging 47

zo nov 12, 2017 8:14 am

Mooi en goed geschreven, spannend tot de laatste woord.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Poging 47

ma nov 13, 2017 11:50 am

Intressant verhaal @maaike het is een genot om het weg te lezen tijdens mijn werk. Dank je voor de gezonde mind reset.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Poging 47

ma nov 13, 2017 6:44 pm

Dank jullie wel Nurias en Kattenmeisje. En fijn dat je werkdag er beter van werd :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Poging 47

wo nov 15, 2017 8:55 pm

Mooi verhaal, vooral de flashback is goed geschreven. De stad lijkt me wel een interessante plaats, een futuristische samenleving die geen waarde hecht aan de natuur. Altijd interessant om eventueel meer over te lezen.

Hier en daar een aantal zinnen gevonden waar een letter of een woord te kort was:
Hij hier rond met het risico ontdekt te worden.
Mart buigt zich naar het gevaarte weer op te tillen.
Dit misschien het enige moment dat hij ooit in de kluis komt, dus besluit hij wat verder door de eindeloze kluis te lopen.
Links en rechts bekijkt hij af en een schilderij en bladert hij goedkeurend door verscheidene boeken heen. De meeste stukken heeft hij nog nooit gezien, al zou dat hem niet moeten verwonderen want een groot deel va het Huis der Kunsten is niet voor het gewone publiek geopend.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Poging 47

vr nov 17, 2017 1:47 pm

Dank je wel, Sive! Ook voor het vinden van de zinnetjes.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Poging 47

vr nov 17, 2017 6:54 pm

Goed verhaal heb je geschreven, Maaike!
Ik vind dat je een mooie balans hebt bereikt tussen veel en weinig vertellen. Ik dacht eerst dat de schuingedrukte tekst op een infodump zou lijken, maar dat was gelukkig niet zo :lol:
Zoals Sive terecht opmerkte, zitten er inderdaad nog wel een paar kleine foutjes in. Deze leidden echter totaal niet af van het verhaal, dus heel erg vond ik het niet.
De titel is mooi gevonden en sluit goed aan bij het verhaal. Een titel waarvan pas in het verhaal zelf wordt wat het echt betekent, is in mijn ogen de beste titel.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Poging 47

vr nov 17, 2017 7:37 pm

Dank je wel, Jochem! En ik ben blij dat de flashback niet als een info-dump aanvoelde :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: De stad”