Verlaten stad

Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Verlaten stad

do nov 09, 2017 7:27 pm

Stofwolken stegen op, geen geluid klonk er door de lege straten. Niemand waagde zich nog in deze stad niemand behalve ik.

Mijn naam is Josline en ik ben hier zes jaar geleden door mijn ouders hier achtergelaten. Een plek waar niet of niemand woont, ook waar niets groeit. Ik overleef op achtergelaten voedsel want dieren zijn ook in dit gebied schaars. Af en toe een stomme duif die meteen het leven laat, maar vaak niet door mijn handen. Simpel weg door de lucht, die is zo vergiftigd en schijnbaar kan ik er alleen in leven. Mijn ouders zijn voor de lucht gevlucht en hebben mij ervoor achtergelaten.

Het moet midden in de nacht zijn gebeurt want die avond ervoor deden ze al wat gespannen. Ik was toen elf jaar oud, ik ging naar bed en sliep behoorlijk licht want ik hoorde ze stommelen, ik hoorde de voordeur dichtslaan. Ik weet nog dat ik op ben gestaan en naar de woonkamer was gerend. Daar heb ik meer dan drie uur om mijn moeder geroepen. Ik had gehuild maar ik durfde niet naar buiten, mijn moeder vertelde me namelijk vaak over monsters die in het donker op kleine meisjes jaagde. De verhalen waren nu ik erover terug denk te bloederig voor een jonge geest. Nu ben ik zeventien en heb me leren aan te passen. Hoewel ik me soms eenzaam voel durf ik ook niet de stad waar in ik me al die tijd zo veilig had gevoeld te verlaten. Opzoek naar mijn ouders of naar een andere levende ziel.

Ik loop door een steegje toen ik het horde, een laag geronk ik rende naar het geluid toe. Het was het geluid van een motor en aangezien het geluid tegen de lege gebouwen opbotste. Ik rende naar het geluid toe, ik kwam eindelijk een hoek om en zag daar vier grote wagens. In mijn gedachten speelde maar een gedachten ik ben gered. Ik rende naar de wagens en zwaaide naar de bewapende mannen in witte jassen. Die keken in de eerste instantie verbaasd. Ze hadden allemaal een gasmasker voor hun mond. Toen richtte ze hun wapens op mij. Snel verminderde ik vaart bang dat ze op me zouden schieten. ,, Mijn naam is Josline en ik ben hier achtergelaten.'' De mannen lieten hun wapens niet zakken. Ze fluisterde iets tegen elkaar en ze knikte ,, Alstublieft jullie zijn het enige vorm van leven dat ik heb zie in zes jaar.'' nu gingen de wapens een klein beetje naar beneden, een man met een grote baard deed een stap naar voren ,, laat de wapens zakken mannen, dit meisje heft genoeg mee gemaakt.'' De mannen lieten de wapens meteen zakken en ik zuchtte opgelucht. ,, bedankt meneer.'' De man keek me van top tot teen aan. ,, hoe heb jij het overleefd meisje?'' ik keek hem niet begrijpend aan. ,, Hoe bedoelt u?'' de man gebaarde om hem heen. ,,Als ik mijn masker af doe ben ik binnen een seconde gestikt. Maar jij blijkt er geen probleem mee te hebben, waarom?'' ik deed een stap naar voren en zag dat meteen een aantal mannen hun grip op hun wapens verstevigde ,, misschien is het beter als je blijft staan, waar je nu staat.'' Ik knikte en deed maar wat de man me had verteld. ,, Ik heb geen idee, meneer. Ik heb altijd in deze stad gewoond en heb dus geen idee hoe of wat.'' De man streek over zijn baard ,, interessant.'' Hij draaide zich om naar een man en gaf hem een klein knikje. De mannen verstelde hun wapens en begonnen te schieten. Zosnel als ik kon rende ik voor mijn leven. ,, Ren niet weg meisje, verzet je niet. We willen je geen pijn doen.'' Niet achterom kijkend rende ik naar huis. De zware voetstappen volgde me door de straten. Wat ooit voor mij een veilige haven was, werd door deze nieuwkomers veranderd in een doolhof van een kat en muis spelletje. Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik mijn stinkende best doe om de mannen te kwijt te raken. Het wilde niet lukken, hoe hard ik het ook probeerde. Het leek wel of die mannen de straten van mijn thuis net zo goed kende als ik. Dat kon maar een ding betekenen. Deze mannen waren in dezelfde avond vertrokken als mijn eigen ouders. ,, Niet schieten. Ik wil niet dood.'' Maar de mannen reageerde niet op mijn smeekbede die hoogst waarschijnlijk vervaagde in de wind en het herhaaldelijk naar ademhappen. Tranen stroomde over mijn gezicht, dit deed zoals gewoonlijk veel pijn net als of er zure regen op mijn huid viel. Opeens struikelde ik over mijn eigen voeten en viel ik voorover in het stoffige zand. Het stoof op en ging zitten op plekken die ik niet eens wist dat ik ze had. Ik hoorde achter me dat een wapen werd geladen snel draaide ik me om en keek de man recht aan in de ogen. ,, Tijd om te gaan slapen monster.'' siste de man toen hij de trekker overhaalde. Een onophoudelijke pijn drong zich door mijn lichaam en een kreet van pijn ontsnapte mijn lippen. De man keek niet eens geschokt van mijn toenemende pijn, hij had zelfs een gemene glimlach op zijn gezicht. Hij genoot er oprecht van, ik rolde om en voelde mijn ogen steeds zwaarder worden. Uit eindelijk verdween mijn pijn maar ook mijn bewust zijn op wat er om me heen gebeurden. Ik wilde vechten tegen het doffe gevoel maar wat ik ook probeerde niets leek te werken. Op een gegeven moment gaf ik het vechten op en liet ik me maar wegglijden in het donkere onbekende. Het voelde rustgevend en vrij niet meer te hoeven vechten voor een plekje op deze wereld. Niet meer te zoeken naar voedsel en naar water wat gewoon drinkbaar is.

Langzaam werd ik wakker uit de droom, waar ik met veel plezier nog in had bevonden. Een stekende pijn schoot er weer door mijn lichaam en al kreunend werd ik wakker. ,, Ja het steekt zo'n vervelende kogel.'' Mijn ogen schoten open en ik zag de man met een lange baard voor me staan. ,, Noem je dat me geen pijn doen?'' Hij haalde zijn schouders op. Ik probeerde overeind te komen maar zat vastgesnoerd aan het bed ,, wat te '' weer keek ik de man recht aan ,, waarom ben ik vastgeketend, als een wild dier. De man haalde zijn schouders op ,, je bent op dit moment mijn studie project. Ik wil weten waarom jij het overleefd in een gebied waar ieder ander overlijdt.'' Ik schudde mijn hoofd ,, vraag het mijn ouders die hebben me daar achtergelaten.'' de man knikte ,,dat heb ik inderdaad al gedaan en zij konden me het niet vertellen.'' nu schoot ik overeind zo ver mijn ketens me toelieten. ,,zijn mijn ouders hier?'' de man knikte ,, U mag met mij alles doen wat u maar wilt'' hij hief zijn hand op en mijn moeder kwam de kamer binnen lopen. Tranen welde zich op in mijn ogen, weer brande deze op mijn huid. ,, Waarom, mammie. Waarom liet je me daar achter.'' Mijn moeders ogen warden ook rood en tranen stroomde over haar wangen. ,, we konden het niet.'' ik keek haar ongelovig aan ,, wat konden jullie niet, mij meenemen. Mij bij jullie te houden?'' weer schude mijn moeder het hoofd. ,, Snap je het dan niet liefje.''Ik schudde mijn hoofd, mijn moeder bartse nu helemaal uit in tranen. ,, jij verspreid de giftige lucht, Jij bent de oorzaak dat we moesten vluchten.'' Met een open mond keek ik van haar naar de man. ,, Maar hoe?'' de man haalde zijn schouders op ,, dat gaan we uitzoeken.'' Mijn moeder liep nu weer naar de deur. ,, Vaarwel Mammie.'' mijn moeder keek me recht aan ,, vaarwel dochter van mijn hart.'' ze liep de deur uit en ik heb haar nooit meer gezien.

Hoe ze ook zochten een oorzaak voor mijn mutatie werd nooit gevonden en uit eindelijk op mijn achtiende verjaardag besloot ik dat ze me in moesten laten slapen. Het was een moeilijke beslissing maar in mijn hart wist ik dat dit de juiste keuze was. Doktor Markus had het er moeilijker mee dan ikzelf. Hij liket het gas in mijn kamer lopen en ik begon weer te dromen. Ik bevond me weer op de straten van de stad waar ik me zo thuis voelde en ik was weer terug op de straten die me veiligheid hadden geboden.
Ik was weer thuis in mijn stad.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Verlaten stad

do nov 09, 2017 7:42 pm

Apart verhaal, kon ze niet sterven of was ze al aan de andere kant van de sluier.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Verlaten stad

zo nov 12, 2017 8:19 am

Mysterieus verhaal heel goed geschreven en spannend.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Verlaten stad

zo nov 12, 2017 9:03 pm

Goed verhaal, spannend en de ontknoping op het einde dat ze zelf de oorzaak van de giftige lucht was onverwachts, wat altijd goed is in een verhaal.

Af en toe een stomme duif die meteen het leven laat, maar vaak niet door mijn handen.
Achteraf gezien is deze zin misleidend, maar zelf wist ze ook niet dat ze zelf de oorzaak was van de giftige lucht, wat maakt dat ik deze zin heel goed vind.

Af en toe staan er wel een paar schrijffouten in.
vb
Ik loop door een steegje toen ik het horde, een laag geronk ik rende naar het geluid toe. Het was het geluid van een motor en aangezien het geluid tegen de lege gebouwen opbotste. Ik rende naar het geluid toe, ik kwam eindelijk een hoek om en zag daar vier grote wagens. In mijn gedachten speelde maar een gedachten ik ben gered.

Ik loop door een steegje toen ik het hoorde, een laag geronk, ik rende naar het geluid toe.
In mijn gedachten speelde maar één gedachte: ik ben gered.

Deze zin begreep ik niet: het was het geluid van een motor en aangezien het geluid tegen de lege gebouwen opbotste. Aangezien wat?

Persoonlijk vind ik de laatste alinea er te veel aan. Geef het verhaal een open einde, zoals net na de onverwachte wending van dat ze zelf de oorzaak is van de giftige lucht. Dan is er nog ruimte voor een eventueel vervolg om de nog onopgeloste vragen te beantwoorden. Er zijn er wel een paar. Zoals waarom heeft het zes jaar geduurd voor er iemand kwam? Waarom heeft het zolang geduurd voordat haar ouders haar zochten? Welke tests hebben ze gedaan op haar? Creëren ze eventueel een anti-gif voor iemand zoals haar? Zijn er nog meer? Waarom ziet ze haar moeder maar die ene keer en nadien nooit meer?

het is misschien een beetje veel maar het betekend dat het verhaal me zeker interesseert en ik er wel meer over wil lezen. Natuurlijk besef ik wel dat voor deze wedstrijd je gelimiteerd bent, wat niet altijd gemakkelijk is. :p
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Verlaten stad

vr nov 17, 2017 1:45 pm

Leuk en spannend verhaal! Het deed me een beetje denken aan de film The girl with all the gifts.

Je bouwt de spanning goed op door eerst de omgeving in kaart te brengen en dat daarna die mannen beschrijven. Ook hoe zij reageren op het meisje, maakte het spannend. Want waarom zou je een kind zomaar neerschieten?

De lezer kan je meer bij je verhaal betrekken, als in het begin al duidelijk is wat Josline wil. Dit hoeft niet de uitkomst van het verhaal te zijn. Maar wat wil ze aan het begin van het verhaal? Wil ze iets te eten vinden en is daarvoor aan het dwalen door de starten en hoort ze dan de geluiden? Of maakt ze iedere ochtend een troosteloze ronde door de stad, op zoek naar een levende ziel - al zes jaar lang. Gebruik je iets in de richting van het tweede voorbeeld, dan heb je gelijk een haakje waarom ze zo open op die lui afstapt en waarom ze niet weggerend.

Als je de lijn volgt van het tweede voorbeeld, dan is haar keuze aan het einde beter te begrijpen. Je kunt dat dan versterken door haar een wens te geven dat alles weer wordt zoals het was, met flashbacks naar haar leven in stad. En dat kan ze alleen creëren door haar leven op te offeren.

Nogmaals goed geschreven! Ik hoop dat je iets aan de feedback hebt, doe er alleen iets mee als het goed voelt ;)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Verlaten stad

vr nov 17, 2017 7:01 pm

Vreemd verhaal, maar wel op een goede manier. De onthulling dat Josline degene was die überhaupt de giftige lucht verspreidt, had ik eerlijk gezegd niet aan zien komen. Dus bravo daarvoor!
Het perspectief vond ik goed gekozen. Iemand die op zo'n manier vertelt over zijn/haar leven, dat spreekt mij altijd wel aan.
Verder vond ik de laatste alinea persoonlijk helemaal niet overbodig. Het gaf een mysterieus einde aan het verhaal, en roept toch nog vragen op.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Marina
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: zo nov 19, 2017 10:15 am

Re: Verlaten stad

zo nov 19, 2017 6:03 pm

Goed begin, trok mij meteen het verhaal in. Zeker onverwachts dat het vanuit haar kwam, had ik niet zien aankomen. Maakt het verhaal meteen origineel. Droevig einde. Hier en daar nog wel een spelfoutje, maar verder kon ik er vlot doorheen lezen.
Deze zin heeft twee keer het woord 'hier', het is mooier als dat zich niet herhaald.
Ik ben hier zes jaar geleden door mijn ouders hier achtergelaten.

Terug naar “Gesloten: De stad”