Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

wo nov 01, 2017 8:12 pm

Khalija zit op een boomstam, aan de rand van de stad, in de stralende zon, een zuchtje wind tilt haar ravenzwarte haar op, naast haar zit Kush , hij voelt zich een kind naast haar oogverblindende schoonheid, maar bovenal houdt hij van haar zachte, ingetogen, vriendelijke innerlijk. het voelt alsof hij uitelkaar spat van geluk in haar nabijheid, een positieve electrische tinteling trekt door zijn ziel, een gevoel die hij niet kan benoemen, alleen maar kan voelen. Zij kijkt naar hem, en zinkt weg in zijn vriendelijke zachte blik, haar ogen glijden langs zijn jongensachtige schouders en kaaklijn doch zijn gezichtsuitdrukking heeft iets mannelijks en onverzettelijks. Buiten zijn vriendelijke karakter weet hij ook wat hij wil. Hun beider ouders zijn fel gekant tegen hun verhouding, te jong en van een andere sociale klasse en geloof en hebben hun relatie verboden toen het 2 maanden geleden bekend werd. Kush heeft vorige week slecht nieuws van zijn ouders gekregen, over 2 weken gaan ze emigreren naar een Noordelijke Staat 200 km hier vandaan. Zijn vader heeft daar een baan gevonden en zijn moeder wil hun stad verlaten en verlangt naar een huis in het groen. Khalija legt haar hoofd op zijn schouder en kriebelt hem met een grashalm onder zijn neus. Zolang ze nog bijelkaar zijn zullen ze ervan genieten. Kush greep haar lachend beet en rolt, met haar in zijn armen, door het gras. Onderwijl houden ze de omgeving in de gaten , het is een plekjen uit het zicht, achter een fiets- en wandelpad, gelukkig is het niet druk, iedereen is kennelijk naar het strand met dit mooie weer. Khalija voelt zijn lid stijf worden tegen haar dijbeen, ze sluit haar ogen en zoent hem innig.

Kush staat op het punt om zijn ouderlijk huis te ontglippen, het is de dag voor de verhuizing en zijn ouders en broertje zijn druk bezig, de laatste spullen in te pakken. Geruisloos pakt hij zijn fiets en rijdt weg, richting zijn grootouders, hij wil niet mee naar het platteland, hij wil bij Khalija blijven dat staat vast. Opa en Oma begrijpen hem, ze zullen hem opnemen en Khalija accepteren daar is hij zeker van. Hij wordt allerhartelijkst ontvangen, maar als hij Oma goed in haar ogen kijkt ziet hij ook bezorgdheid en Opa heeft een klein zenuwtrekje om zijn mond. Hij voelt een naar gevoel opkomen in zijn maag, hij haalt een paar keer diep adem. "Ik loop even naar het strand, wil mijn hoofd leeg laten lopen, ik hou het niet meer". Het ruisen van de zee en de zilte lucht kalmeert hem altijd en het zal hem zwaar vallen ook daar afstand van te moeten doen. Oma knikt, ik ga wel met je mee, samen lopen ze zwijgend richting strand.
Als Kush de volgende dag uit het raam kijkt ziet hij de verhuiswagen staan, zijn moeder loopt met vastberaden tred richting haar ouderlijk huis. "Pap en Mam, hoe kun je", ze werpt een woedende blik op haar ouders". "Maar lieverd, laat me je het uitleggen". Oma's stem klinkt smekend. Kush begrijpt dat het een verloren zaak is, als hij niet mee gaat komt ook zijn vader hem halen en om geen scene te maken loopt hij mee, nog nooit in zijn korte leven heeft hij zich zo ellendig gevoeld. Voordat hij instapt kijkt hij achterom en zwaait naar Oma en Opa, ''ik bel jullie nog, zodra we aangekomen zijn ''

Khalija Loopt over het strand, Kush is al 2 maanden weg, bellen durft ze niet, de telefoon hangt in de huiskamer en ze zou zeker problemen met haar ouders krijgen als ze merken dat ze contact met hem zoekt, wel heeft ze een paar keer vanuit een telefooncel geprobeerd, maar 1 van zijn ouders nam op, dus moest ze de hoorn neerleggen ook brieven worden niet beantwoord, ze vermoedt dat ze worden onderschept. Ze haalt diep adem en voelt de zilte lucht door haar luchtpijp en longen stromen, ze knapt er een beetje van op en vertrekt weer richting huis, de volgende dag heeft ze een proefwerk wiskunde en dat moet ze nog voorbereiden.
Zo verlopen er 2 jaar, Kush heeft geprobeerd om Khalija via zijn grootouders te bereiken, maar dat liep iedere keer op een mislukking uit, voornamelijk omdat haar ouders contact niet toestonden. Kush mist haar nog steeds heel erg, hun relatie was als het samensmelten van tweelingzielen, een vreemd onbestemd gevoel welt op in zijn maag en stijgt naar zijn keel, hij zet de radio aan en hoort het vreselijke nieuws dat zijn oude stad is getroffen door een enorme aardbeving, gevolgd door een tsunami, hij moet en zal naar Khalija, wat er ook gebeurd, maar hoe, zijn ouders werken en zijn broertje is bij een vriend. Hij rent naar zolder, pakt de kampeerspullen en de tent, grijpt wat brood, kip en fruit uit de koelkast en een paar blikken bonen en vult een veldfles, dan pakt hij de racefiets van zijn vader uit de schuur en een reparatiesetje voor als hij pech krijgt. Het is een dolle dwaze aktie, maar wat doe je als de liefde roept. In een telefooncel belt hij Opa en Oma, die ongerust zijn over zijn plannen, maar hij laat zich niet ompraten. Na 4 dagen komt hij bij hen aan, moe en hongerig. Hij heeft een lekke band moeten repareren en is zo'n 25 km omgereden, maar nu is hij in ieder geval toch aangekomen. Het huis van zijn grootouders is gespaard gebleven, omdat het wat hoger ligt, in tegenstelling tot de woningen aan de boulevard, maar er zijn wel enkele scheuren in de muren, vanwege de aardschok. Zijn grootouders verwelkomen hem hartelijk, maar hij ziet ook de spanning en angst in hun ogen, grote delen van de stad zijn overstroomd en zitten zonder stroom, maar gelukkig zij leven nog. "Khalija, hoe is het met haar", Kush kijkt hen aan om de emotie van hun gezichten te lezen, bezorgdheid, dat is wat hij ziet, "Kush, We weten het niet, maar even iets anders Ik heb je vader gebeld nadat jij ons overviel met je telefoontje, jongen, jongen wat bezielt je, je hebt je ouders de stuipen op het lijf gejaagd". Kush voelt zich beschaamd, hij kan geen woord uitbrengen en kijkt bedremmeld naar de grond. Oma kwam met een stapel sandwiches binnen en een pot thee, daarna gaat Kush naar bed, doodmoe en met een zwaargemoed. De stad en de jongen, zij zullen nooit meer dezelfde zijn.
Laatst gewijzigd door Libelle op do nov 09, 2017 4:32 pm, 3 keer totaal gewijzigd.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

zo nov 12, 2017 8:10 am

Leuk geschreven en liefde geeft kracht om vier dagen te fietsen zo te lezen 225 km.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

ma nov 13, 2017 11:35 am

Goed geschreven, ik wil dolgraag weten of zij het heeft overleeft. Eigenlijk hoop ik dat je me dat ooit nog gaat vertellen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

ma nov 13, 2017 1:23 pm

Moet eerst mijn fantasieverhaal nog afmaken, maar het is een idee om er een vervolg op te schrijven.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

ma nov 13, 2017 1:26 pm

Moet eerst mijn fantasieverhaal nog afmaken, maar het is een idee om er een vervolg op te schrijven.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

ma nov 13, 2017 1:42 pm

ik zeg doen
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

di nov 14, 2017 3:02 pm

Ben ook benieuwt naar het vervolg van het verhaal.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

wo nov 15, 2017 8:40 pm

Mooi verhaal, vooral de beschrijving van de liefde tussen het koppel vind ik mooi geschreven.

Op het einde vroeg ik me wel af waarom Kush onmiddellijk naar zijn grootouders is gereden. Als hij al zover gereden heeft voor de liefde en uit grootte bezorgdheid dan denk ik ook dat hij toch op zen minst naar het huis van Khalija zou rijden om te zien of ze in orde was of dat het huis er nog staat.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

do nov 16, 2017 3:22 pm

Daar heb je een punt, had dat wat beter moeten beschrijven. In mijn vervolg zal ik daar aandenken, heb al een ideel hoe ik dat gaat oplossen, bedankt voor de tip.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Khalija en Kush : de verdronken stad MirJakesh

vr nov 17, 2017 1:58 pm

Mooi verhaal, vooral hoe sterk de liefde van de twee tieners is. Ik vraag me wel af, waarom ze niet eerder naar elkaar toe zijn gegaan? Als de liefde zo sterk is, waarom moet er eerst een aardbeving en een tsunami komen voordat je daar heengaat? En als dat het moment is, dat je gaat waarom ga je dan naar opa en oma? Ze hebben hem al eerder 'verraden' door hem met zijn ouders mee te sturen.

In de reacties zag ik dat je schreef dat er waarschijnlijk een vervolg komt. Ik ben benieuwd of daarin de antwoorden van mijn vragen terugkomen ;) Verder goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: De stad”