Het metalen doolhof

Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Het metalen doolhof

zo okt 01, 2017 12:54 pm

Vijf uitgangen zijn in een cirkel om haar heen gepositioneerd. Ze kent ze allemaal en toch kijkt ze gedesoriënteerd naar elk, terwijl ze langzaam rondkijkt. Boven haar trekt de ladder zich langzaam in, alle anderen hebben smachtend naar de uitgang gereikt. De grond trilt zachtjes, doordat de generator alles inzet om te blijven werken.
Met haar hand wrijft ze over haar slaap. In haar hoofd heeft ze elke route honderden keren afgelegd. In theorie weet ze hoe ze alle obstakels kan vermijden, want hoewel alle leerlingen er geen idee van hebben is het mogelijk om de doodlopende gangen te omzeilen, droge voeten te houden en niet ingesloten te raken. Maar dat is van bovenaf. Dat is als ze aan de hendels trekt en op de knoppen drukt. Dat is als ze het gehele labyrint van bovenaf ziet. Nu staat ze er middenin.
Er is te weinig tijd om te onderzoeken welke gang ze moet hebben. Om uit te vinden hoe ze het snelste bij hem komt. Het doolhof is al veel langer in gebruik, dan zijn levensduur en nu spuwt het zijn laatste adem uit. Welke route ze ook kiest, ze kan met geen mogelijkheid voorspellen wat ze tegen zal komen nu het systeem haast onbestuurbaar is geworden. Eigenlijk zou het de perfecte test zijn voor een jonge strijder als Keir, maar hoe kun je een kind dat net is gestart aan zijn opleiding voor zo’n proeve zetten?
Met een ruk draait ze zich om en loopt met grote passen een gang. Ze laat haar hand langs de metalen wanden glijden. Eigenlijk had ze iets mee moeten nemen om de muren te markeren, ook al weet ze dat het zinloos is. Eén verschuivende muur en je hele route is naar de pest, maar toch. Haar blik gaat naar de bovenkant van metalen muur; te hoog. En de gang is te breed.
Ze slaat een willekeurige gang naar links en vervolgens naar rechts in. Ergens moet een herkenningspunt zijn. Een kruispunt waar meerdere gangen op uitkomen of een van de trappen met enkele treden. Vanuit daar moet ze de weg bijna zonder problemen kunnen vinden. Als Ronan, haar collega, de speakers weer werkend krijgt kan hij haar sturen. Al heeft ze liever dat hij zich op alle andere obstakels richt.
Met een ruk draait ze zich om als ze ontdekt dat ze in een doodlopende gang is en een schurend geluid hoort. Zelfs als ze een sprintje trekt, zal de muur al gesloten zijn. Met een doffe dreun is uitgang gesloten. Nya kijkt zoekend de vloer af, dit betekent meestal dat de vloer zich zal terug trekken en de strijder zijn proeve niet gehaald heeft. Of de muur aan de andere kant schuift open op het moment dat het gat eigenlijk te groot is om de sprong te wagen.
In het midden begint de vloer zich terug te trekken. Nya duwt zich tegen de doodlopende muur aan.
‘Ronan! Trek aan de hendel!’ schreeuwt Nya uit.
Ze bonkt met haar vuist op de muur. Hij kan de muren voor haar openen en obstakels stopzetten, maar met een opstandig labyrint, dat allang ontmanteld had moeten zijn, is het maar de vraag of het naar Ronan zal luisteren.
‘Doe iets,’ fluistert ze, meer tegen zichzelf dan tegen Ronan.
Het gat in de vloer wordt steeds iets groter, tot ze er nauwelijks nog met haar voeten op kan staan. Ze gaat op haar tenen staan en houdt haar adem in. Hoe vaak heeft ze dit niet al gezien? En nooit eerder heeft ze de adrenaline gevoeld, die nu door haar heen raast. Terwijl ze weet dat haar val zacht zal zijn. Haar zal niks overkomen. Maar als ze valt, wat gebeurt er dan met Keir?
De knoppen en de hendels reageerden niet meer zoals ze hoorde te doen. In plaats van openingen te maken, verdwenen alle uitwegen voor Keir. Het plafond was tot halverwege gezakt en er was een laag water in de smalle gang gekomen. Slechts een deur hadden ze open gekregen, maar niet verder dan een centimeter of veertig. De jongen was dusdanig in shock dat hij weigerde erdoorheen te kruipen. Wie weet wat er achter die opening zou liggen?.
De rand is bijna bij haar tenen, als de muur achter haar wegschuift en ze naar achterover tuimelt. Haastig schuifelt ze naar achteren. Met een zachte bons sluit de deur zich weer. Hijgend blijft ze even zitten.
‘Schiet op, Nya!’ Ronans stem knettert erover de speakers heen. Struikelend komt ze overeind en rent de gang door, schiet van links naar rechts.
Naar een paar bochten, klinkt Ronans stem nogmaals als een misvormde robot. Hij stuurt haar naar links. Ze volgt hem blindelings, want haar richtingsgevoel is zoek. Alle gangen zijn van hetzelfde metaal, de versmalde gangen die ze altijd van boven ziet, vind ze hier niet terug. Slechts enkele treden, maar die vertellen haar niets over haar positie. Ze heeft het gevoel dat ze zelfs verder van Keir is, dan ze vanaf het begin is geweest. Ze vertrouwt op Ronan en volgt zijn aanwijzingen.
Voor haar gaan twee treden naar beneden en daarna is er een donkere afgrond. In het midden is een dunne balk. Als ze naar de treden toeloopt wordt ze zich van bewust van hardere schokken die het constante getril verstoren. Onderzoekend kijkt ze de gang door. De muren van de gang zijn te ver weg om steun te zoeken, op het moment dat ze op de balk staat. Ook Ronan kan haar niet te hulp schieten, dit is een van de vaste obstakels. Er zijn er maar drie van en elk leidt naar het middelpunt.
Nya haalt diep adem en zet langzaam een stap naar de balk toe. Denk aan de jongen, houdt ze zich voor, denk aan Keir. Dan stapt ze de balk op met haar armen gespreid en ademt langzaam uit. Het is of het doolhof haar voelt, want even valt het helemaal stil. Misschien waren de schokken de laatste hartslagen en is alle techniek overleden. Dan zullen geen van de deuren meer opengaan.
Ze is bijna aan het einde van de balk als ze het bijna vertrouwde gezoem om haar heen weer begint. De grond trilt onder haar voeten en ze voelt hoe ze de grip op de balk onder haar verliest. Ze slaakt een gil en zwaait met haar armen om haar heen. Haar vingers vinden de grond en ze klapt tegen de wand. Ze heeft nooit eerder begrepen wat de strijders in opleiding ervaren als ze vallen. Het gevoel dat er niets onder haar voeten is boezemt haar angst in. Voorzichtig kijkt ze onder zich, maar ze ziet alleen duisternis. Moeizaam trekt ze zichzelf overeind. Hijgend kruipt ze op handen en voeten de gang door.
Er zijn drie van dit soort balken en met Ronans aanwijzingen in gedachten, zouden er nog drie bochten moeten komen, voordat de ze bij Keir is. Ze haast zich de gang in. Achter haar schuift een gang dicht en links en rechts schuiven muren dichter naar haar toe. Nya trekt een sprintje om de gang uit te komen. Ze slaat een bocht om en kijkt naar een muur die grotendeels gesloten is. Er is een smalle spleet waar iemand zich net doorheen kan wringen.
‘Keir?’ roept Nya.
Ergens ver weg hoort ze verschillende muren verschuiven, maar ze hoort ook de zachte stem van de jongen. Er valt nauwelijks licht door de openingen, waardoor ze hem niet kan zien. Ze probeert de muur weg te duwen, maar er is geen beweging in te komen.
Ze hoort een beweging en even later verschijnt laag bij de vloer een gedaante. De vloer onder hen schokt even en de muur schuift een klein stukje verder open. Keir duwt zich plat op de grond en kijkt angstig naar boven. Het plafond zakt langzaam.
‘Het doolhof gaat ons verpulveren,’ fluistert hij schor.
‘Nee, het komt goed.’
‘Nya, schiet op! Ik weet niet hoe lang ik het scharnier kan tegen houden,’ schettert Ronans stem door de gangen.
In een opwelling duikt Nya naar voren en grijpt Keir bij zijn schouders. Ze trekt hem met al haar kracht door de smalle opening. Hij geeft een schreeuw die gesmoord wordt als de muur zich sluit en het plafond met een klap op de grond terechtkomt.
Met grote ogen kijken ze naar muur voor hen. Een seconde langer en hij zou geplet zijn. Ze kijken elkaar aan.
‘We moeten naar de ingang,’ zegt Nya verbijsterd. ‘Als we buiten zijn, kan Ronan de generator uitzetten.’
‘Kan hij dat niet nu al doen?’
Nya schudt haar hoofd. ‘Alle muren sluiten zich, we kunnen ooit bij de uitgang komen. Bijna alle gangen zijn dan doodlopend.’
Ze staan op en joggen door de gang.
‘Ik kwam van die kant,’ wijst Keir een gang in. Nya knikt en met een haastig loopje gaan ze de gang in. Ze dalen een paar treden af en waden door laagstaand water.
Bij een kruispunt van vier gangen, willen ze rechtsaf slaan. Zelfs Nya weet dat het hen naar de uitgang leidt als Ronans stem hen opdraagt rechtdoor te gaan. Twee gangen verderop heeft hij een opening weten te maken die hen sneller het doolhof uitleidt.
Er klinkt een schreeuwend alarm. Nya grijpt Keirs arm en begint te rennen.
‘De generator staat op het punt te springen,’ schreeuwt ze. De muur die Ronan voor hen heeft opengezet begint dicht te schuiven. En de muur die ze daarachter zien, die hen naar de uitgang leidt komt ook in beweging.
De eerste schuivende muur passeren ze zonder problemen, maar de tweede is al over de helft. Nya duwt de jonge strijder voor zich uit.
‘Ren!’
Keir duikt naar voren en trekt Nya met zich mee, die zijn arm nog steeds vasthoudt. Met een doffe bons schuift de muur dicht.
Nya schuift van de muur vandaan en kijkt om zich heen. Ze zijn op het startpunt van het doolhof uitgekomen. Ze laat een zucht ontsnappen en voelt haar hart in borstkast woest kloppen.
De trillingen in de vloer houden plotseling op en het wordt doodstil om hen heen.
‘We hebben het gehaald,’ hijgt Keir. ‘Dank je wel!’
Nya knikt en laat zich achterover zakken. Wie had ooit gedacht dat ze door het doolhof zou gaan. Een plek waar jonge strijders worden getraind, die zij het moeilijk maakt. Ze weet dat ze de proeve nu heel anders zal zien.
‘Nya!’ Ronan komt aangerend. ‘Je hebt het gehaald!’
Hij hurkt naast haar en ze grijnst naar hem.
‘Volgende keer bedien ik de knoppen en mag jij naar binnen.’
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het metalen doolhof

ma okt 02, 2017 8:54 am

Mooi en leuk verhaal van je Maaike, spannend tot op het laatste moment.

Verder geen punten.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het metalen doolhof

ma okt 02, 2017 2:32 pm

Dank je wel, Nurias!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Het metalen doolhof

za okt 07, 2017 11:03 am

Inderdaad een goed verhaal, zoals Nurias al aangaf. De verhaallijn van proeven blijft interessant, en je hebt het goed gecombineerd met het thema.
Ook de titel vind ik mooi gevonden, want het is duidelijk dat techniek een grote rol speelt in dit doolhof.
Verder heb ik maar één opmerking. Je gebruikt afwisselend de namen Noran en Ronan. Volgens mij zijn dit dezelfde personages. Klopt het dat het een foutje is, of zijn het daadwerkelijk verschillende personages?
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het metalen doolhof

zo okt 08, 2017 10:40 am

Dank je wel voor je reactie!
Ik denk dat Ronan een identiteitscrisis heeft :P geen idee hoe ik daar overheen gelezen heb, haha. Dank je wel voor het opmerken, het moet Ronan zijn.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Het doolhof”