Nieuw begin

Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Nieuw begin

ma jul 10, 2017 8:57 pm

Het was bijna zover, ik was bijna aan de beurt om mijn handtekening onder mijn diploma te zetten. Ik kon bijna wachten, mijn voorgangster was klaar en pakte het papiertje op. Zodat haar vader er nog een foto van kon nemen. Ik mocht gaan zitten en mijn docent gaf me een pen, ik pakte die erg gretig aan. Maar toen ik de punt op het papier zette, kreeg ik een flash back.

Ik was samen met mijn moeder op het school plein. Ik keek naar haar op, ze gaf me een bemoedigende glimlach. ,, Kom op, je gaat het geweldig vinden.’’ ik keek naar het gebouw, het was niet groot en alles was gelijkvloers. De deuren waar ik andere kinderen, in had zien verdwijnen waren kleurrijk en leken vrij uitnodigend. Aan mijn moeders sterke hand liep ik naar binnen. Een man stond ons op te wachten . ,, welkom op de Regenboog, jij bent vast Kristina.’’ Hij opende zijn armen terwijl hij het zei. Ik dook verder weg in mijn moeders rok. De man leek het niet erg te vinden, want zijn glimlach werd alleen maar groter. ,, Kom maar mee.’’ Hij wenkte mij en mijn moeder naar een dichtte deur. ,, dit is het lokaal van juf Anita.’’ Hij klopte aan en deed de deur open. Ik zag in het begin niets, maar toen we naar binnen stapte zag ik een groep kinderen. Zittend in een kring, allemaal netjes zittend op een stoeltje. Aan de hoofd van de kring zat een oudere vrouw. Ze keek met een glimlach naar de man en mijn moeder. ,, Sorry dat ik stoor, Anita. Maar ik heb een nieuwe leerling.’’ Mijn moeder trok me een beetje naar voren. Maar ik verzette me, ik vond het hier maar eng en ik wilde naar huis. Naar mijn poppen en speelgoed. ,, Dit is Kristina.’’ De vrouw stond op en liep naar ons toe. Toen ze voor ons stond ging ze bij mij op haar knieën zitten zodat ze me recht kon aankijken ,, Hallo Kristina. Wil je naast me komen zitten?’’ Ik weet nog steeds niet waarom maar ik knikte. Ik liet mijn moeders hand los en liep met juf Anita mee.

Opeens stond ik op het punt om in een grote bus te stappen. Ik keek even om en zag mijn ouders staan. Ik hief mijn hand op en zwaaide naar ze. Ik ging op kamp,hier had ik het hele jaar naar uitgekeken. Elke keer als het woord kamp werd genoemd kreeg ik een glimlach op mijn gezicht. ,, Kom op Kristina! We moeten echt gaan.’’ Mijn meester keek me een beetje ongeduldig aan. Ik gaf hem een glimlach en stapte de bus in. Ik had een stoel bij het raam zodat ik mijn ouders met mijn ogen kon volgen. De bus kwam in beweging en reed langzaam weg. Mijn klasgenoten drongen zich naar het raam en begonnen uitbundig te zwaaien. Ik deed met ze mee, maar toen we de straat uit gereden waren. Ging iedereen weer zitten. Ik bleef echter uit het raam kijken. Hoewel ik had uit gekeken om op kamp te gaan, kon ik nu niet wachten tot ik in mijn moeders armen was. ,, Dit word lachen he, Krisie?’’ mijn vriendin Anna zat naast me. Ik kon zien dat ze het echt meende en ik kon alleen maar knikken. We zouden maar een weekje blijven en we zouden volop gaan oefen. Want de musical stond op ons te wachten. In de bus oefende ik mijn tekst en ik had er veel want ik had de hoofdrol.

We stonden op het podium en we bogen. De ouders en verdere aanhang klapte hun handen rood. Ik keek even naar de meester en hij stak zijn duim omhoog. Mijn borst groeide meteen van trots. De ouders verliet de gymzaal na het overladen van complimentjes en de disco kon beginnen. We feesten een beetje tot dat de vaders terug kwamen om ons naar huis te brengen. Ik omhelsde Anna nog een keer. Aan het einde van de zomer zouden we naar verschillende middelbare scholen gaan en na een paar loze beloftes om elkaar te blijven zien, gingen we uit elkaar.

De zomer ging voorbij en de middelbare schooltijd begon. Mijn klas bestond uit mensen van allemaal andere scholen en we moesten erg aan elkaar wennen. In het begin waren een paar ruzies, moest onze mentor elke keer voor politie agentje spelen . Ik moest echt wennen aan het veranderen van lokalen, elke 45 minuten. In de pauzes zat ik met een groepje vrienden die ik heb leren kennen op kennismaking kamp aan een tafeltje. We bespraken de lessen en wisselde huiswerk uit. Ook werd er wel eens huiswerk overgeschreven, want er was altijd iemand die het was vergeten. We werden nooit betrapt door een docent. Die we nu bij de achternaam moesten noemen. ,, He Kris, we moeten weer naar de les.’’ Ik keek naar mijn vriend Jorgé en ik graaide in mijn tas naar het rooster. ,, Naar Nederlands, dan maar.’’ Ik hoorde de rest om me heen pijnlijk zuchten, we hadden een kreng van een docent, mevrouw Naaldhaken Teef noemde we haar. Een klein Indische vrouwtje die zelf amper Nederlands sprak. We pakte onze spullen op en liepen met tegenzin en op een slakkengangetje naar de klas.

We stonden zenuwachtig te wachten in de gang. We keken elkaar nerveus aan. De examens stonden voor de deur en een jaar lang hadden de leraren het nergens anders over. De deur ging open en we mochten naar binnen. We moesten achter een computer gaan zitten en de toetsen begonnen. Het was doodstil in het lokaal, kon je een speld horen vallen. Iedereen keek met spanning naar zijn scherm waarop de vragen verschenen. Het was ook zo voorbij, nu kwam de zenuwslopende tijd. Wachten op het telefoontje met de zin: je bent geslaagd! Dat leek wel een eeuwigheid te duren maar eindelijk kwam het telefoontje. Ik moest dezelfde dag nog terug komen naar school om mijn boeken in te leveren en mijn cijferlijst op te halen. Buiten het gebouw sprong ik een gat in de lucht. Ik had een 7-ens en 8-en erop staan. Nu zaten we in de aula waar de directeur een zegje deed. Later werden we naar aparte lokalen gedirigeerd waar we onze VMBO diploma’s uitgereikt kregen. Ik keek naar mijn ouders en die gloeide van trots.

Na de zomer ging ik dan eindelijk studeren. Ik ging dierverzorging studeren, want ik had een hart ontwikkeld voor de zorg van dieren. We gingen weer op kamp. Jorgé ging met me mee maar hij maakte de studie niet af, wat ik wel erg jammer vond. Op kamp naar Drenthe verliep voorspoedig. Iedereen had het naar zijn zin en we trokken snel naar elkaar toe. Het duurde echter wel een jaar voordat we een hechtte klas werden. Net zo een als ik gewend was op de lagere school. Vier jaar moesten we het met elkaar doen en deelde we lief en leed. In het vierde jaar doemde een zekere onrust op. We moesten diverse voorwaarden opdrachten doen en uiteindelijk het PVB (Proeve van Bekwaamheid). Deze werd afgenomen op een stage bedrijf. Voor mij was dit in een dierenwinkel. Het spande er even om, maar eindelijk kreeg ik het verlossende woord van mijn assessors(mensen die mijn examen afnamen.). ,, Geslaagd!’’ Ook was ik voor de theorie vakken geslaagd.

En nu was ik weer hier met de pen op het papier. Ik zette snel mijn handtekening en pakte toen het papiertje op. Mijn vader nam een foto en mijn moeder pinkte snel een traantje weg. Ik keek trots naar hun en liep in mijn lange koningsblauwe jurk naar hun toe. Ik gaf hun een knuffel ,, Dank jullie wel.’’ Mijn ouders knikte. ,, Wat is de volgende stap?’’ ik keek met een glimlach naar mijn vader ,, Ik ga op zoek naar een baan en neem de volgende stap in het leven.’’ Mijn moeder omhelsde me ,, daar drinken we op.’’ Ik knikte en liep met haar hand in de mijne naar de bar. Na het feestje liepen zij en ik het school gebouw uit en draaide ons om naar het gebouw. Met mijn hand in de haren, ik keek haar recht in de ogen aan. Dit was mijn verleden en achter me licht een nieuwe wereld die mijn naam roept. En ik kan niet wachten om die te gaan verkennen.
Zet je dromen op papier.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Nieuw begin

di jul 25, 2017 7:02 am

Zeer leuk verhaal!
Het einde van mijn schoolloopbaan is bij mij een hele tijd geleden. Je verhaal riep bij mij dan ook leuke herinnering op.
Dit verhaal is uit het hart geschreven en dat vind ik er juist zo leuk aan. Ik heb ervan genoten.
Ik vind het fijn dat je de goede relatie met de ouders naar voren brengt, en beschrijft hoe leuk de schooltijd is geweest.
Tof dat je de ouders bedankt!
En Kattenmeisje (leuke naam trouwens), heb jij je schoolloopbaan al afgerond?
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Nieuw begin

di jul 25, 2017 7:24 am

Ja MoensKatrien, mijn schoolloopbaan is net afgelopen en is dus inspiratie voor mijn verhaal. Fijn dat je het een leuk verhaal vond, daar doe ik het voor.
Zet je dromen op papier.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Nieuw begin

di jul 25, 2017 9:24 am

Leuk! Proficiat.
Veel succes bij het zoeken van een job.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Nieuw begin

do jul 27, 2017 1:35 pm

Mooi verhaal en geschreven naar persoonlijke ervaring, verder geen punten erop.

Wens je heel veel succes bij het zoeken van een baan.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Nieuw begin

di aug 29, 2017 1:47 pm

Ik moet nog vijf jaren op de universiteit (hopelijk blijft het ook bij vijf :P ), maar de rest is allemaal behoorlijk herkenbaar, lol :lol: . Het is leuk dat je met flashback werkt en dan telkens verspringt naar een latere gebeurtenis. Dat leest prettig als het over herinneringen gaat. Nog een aantal werkwoorden gezien die een -n missen, en geloof ik één zin die je op de verkeerde plaats hebt gesplitst met een punt (maar dewelke :cry: ... Ah, gevonden).
We werden nooit betrapt door een docent. Die we nu bij de achternaam moesten noemen.
Beter is: We werden nooit betrapt door de docenten, die we nu bij achternaam moesten noemen.
Idd veel succes bij het vinden van een job! De dierenverzorgingssector lijkt mij ook nog wel interessant xD .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Nieuw begin

za sep 02, 2017 12:35 pm

Leuk verhaal, Kattenmeisje!

Wat het vooral zo leuk maakt is dat het enerzijds herkenbaar is en heel nostalgisch is geschreven. Alsof alle goede momenten van je leven aan je voorbij flitsen, voordat je je krabbel zet en aan een totaal nieuwe fase begint. ^_^

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Een nieuw begin”