Boetedoening

Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Boetedoening

wo mei 31, 2017 7:20 pm

Ik ben nog maar net geboren. Ik heb geen herinneringen voorbij die van zojuist. Ik voel me alsof ik word bestuurd, in de gaten word gehouden. Mijn gedachten zijn mijn eigen niet, mijn lichaam doet niet hetgeen wat ik het opdraag. Ik voel me een slaaf van een onzichtbare meester. Maar ik heb er vrede mee gemaakt. Ik weet wat mijn lot is. Ik ken mijn bestemming, ook al ben ik het er misschien niet mee eens. Mijn meesters hebben mij gecreëerd voor één doel, en de vervulling van dat doel is mijn enige hoop op bevrijding. Verlossing wacht op me, als ik hen maar dien. Ja. Ik zal hen dienen. Ik zal jou dienen. Ik voer elk bevel dat je me geeft in vol vertrouwen uit, al zetten die bevelen me wellicht op een pad dat ik niet had willen bewandelen. Duistere daden wachten op me, maar ik weet dat het moet gebeuren. Ik weet als geen ander dat je niet kunt ontsnappen aan het lot. Dat heb je me geleerd, en als ik één ding weet, is dat jouw waarheid de enige waarheid is.
Er is een trilling in mijn lichaam. Het is een diep gerommel, alsof de krachten van de natuur zelf aan het werk zijn om gebeurtenissen in gang te zetten die groter zijn dan ons allemaal. Ik voel mezelf veranderen. Het angstige wezen dat ik was, bang voor alles dat de grenzen van zijn kennis dreigt te overschrijden, wordt in een vuur geworpen dat zijn vlees verteert en zijn bloed laat koken; en de onbevreesde entiteit die ik nu ben, sterk en gevuld van vertrouwen in zijn eigen almacht, stapt met opgeheven schouders uit de nog brandende assen en richt zijn blik op de oneindigheid. Ik daal af naar deze wereld, deze zielige wereld die tot op de nok is gevuld met dwazen en onnozelen. De mensen hier zijn gewend aan rust. Kalmte. Vrede. Oorlog en geweld zijn woorden die ze niet meer kennen. Ik heb het gezien. Maar dat zal niet altijd zo blijven. Je zegt me dat de winden van verandering stevig aanwakkeren, dat de Cirkelen van Tijd sneller draaien dan voorheen; en ik geloof je. Je zegt me dat ik Soeverein en het hele universum een grote dienst bewijs; en ik weet dat je de waarheid spreekt. De tijd is gekomen. Geen kalmte voor de storm. Geen stilte erna.
Ik haat deze wezens. Ik weet niet waarom, maar ik haat ze. Ze zitten maar in zilveren torens die naar de hemel reiken, starend naar de wereld onder de wolken als een god die zijn onderdanen afkeurend in zich opneemt. Ze denken dat ze het helemaal voor elkaar hebben, denken dat ze de meesters zijn van hun eigen lot. Maar dat zijn ze niet. Wíj zijn de meesters van hun lot. Wij bepalen hun bestemming, wij stellen hen een doel. Ze zien het misschien niet- hun onwetendheid heeft hen verblind-, maar wij hebben de volledige controle over hun levens. Eén knip van onze vingers, en hun miserabele bestaan is aan zijn einde. En dat is precies wat er vandaag zal gaan gebeuren. Onze wolken zullen de zon blokkeren; onze regens zullen dit land zuiveren van haar zonden en verlossen uit haar lijden.
Het wordt steeds sterker. De storm in mij wordt steeds sterker. Eerst waren het nog slechts donkere wolken, maar nu dondert en bliksemt het in mijn hart. Het doet pijn, weet je. Het is alsof iemand een mes door mijn borstkas heeft gestoken en ik het mes in mijn handen neem en in de rivier werp. Werkelijk. Ik lijd onder de huidige omstandigheden, maar ik weet dat ik er niets aan kan doen. Ik moet een manier vinden om me aan te passen. Er komt een grote woede in me op, een rauwe emotie die mijn lichaam zo dadelijk in vuur en vlam zal zetten. Maar ik zal niet ten ondergaan aan die woede, o nee. Ik weet hoe ik het kan gebruiken. Deze haat waarmee ik ben geboren zal ik benutten om mezelf krachtiger te maken dan welk wezen dan ook op deze zwakke planeet. Ik zal hen verteren. Mijn vlammen zullen overslaan naar de stervelingen. Zij zullen terugkeren naar de as waaruit ze werden geschapen, terwijl ik sterker dan ooit uit het vuur zal stappen.
De storm wakkert steeds harder aan. Ik wakker aan. Het is een vreemd gevoel, dat geef ik toe. Maar het is heerlijk. De wind verzamelt zich om mij heen, en al de opgekropte woede van de haast uitgestorven natuur gaat in mij op. Mijn lichaam blokkeert nu de zon; mijn bliksem doorklieft de hemelen. De verlorenen kijken naar buiten om te zien wat er gebeurt, wuiven het weg als niets meer dan een doodnormale onweersbui. Maar deze keer hebben ze het bij het verkeerde einde. Ik ben gearriveerd, na al die jaren. En ík zal hen laten boeten voor hun zonden.
Ah. Ik ben nu op mijn volle kracht. Ik zie wat er onder me gebeurt. Mijn storm raast over de aarde en laat een spoor van vernietiging achter. Ik werp een blik naar beneden om de bewijzen van mijn almacht te zien. Ik pak een klein houten hutje in het bos, ver verwijderd van alles dat er eens was en dichter bij de vrede die de mensheid eens kende, in mijn handen en smijt het recht naar de verdoemenis. Ik vul een teder stromend beekje met mijn eindeloze tranen en laat haar nu woeste wateren de ongelovigen van deze planeet opslokken. Ik werp mijn bliksem recht naar een gebouw waar de laatste overlevenden vergeefs proberen te ontkomen aan mijn woede, en laat hun kwetsbare lichamen in vlammen opgaan. Mijn god. Ik wist dat ik krachtig was, maar dít? Dit overtreft mijn verwachtingen. De wind van verandering blaast de zwakke huizen omver en laat de sterke staan. De regen spoelt de zonden van duizend generaties weg. De bliksem vindt ieder die zich nog durft te verzetten. Mijn tranen geven leven aan dat wat is gestorven, en schenken de dood aan dat wat het niet verdient te bestaan. Ik ben eeuwig. Ik ben eindeloos. Mijn woede kent geen grenzen, mijn heerschappij is absoluut. Niemand zal ontsnappen aan mijn omhelzing.
Dus dít is hoe Boetedoening eruit ziet. Dit is het ware gezicht van het moment waar je me over hebt verteld, het moment dat in het verschiet ligt voor iedere beschaving die zijn ketenen heeft aangeraakt. Ik wist niet dat het zo mooi kon zijn. Ik zie schoonheid, verborgen in de vreselijkheid van het laatste oordeel. Er is stilte. Ik hoor niets meer dan het huilen van de wind en het vallen van de regen. De doodskreten van duizenden zijn stilgevallen. Het opgeheven hoofd staart nu naar beneden. Geen schreeuw, geen gejammer. De mensheid gaat zijn einde zwijgend tegemoet. Aan het begin der tijden waren er geen woorden, en nu, aan het einde der tijden, zullen er ook geen woorden zijn.
Vreemd. Ik ervaar een soort… vrede. Een kalmte, de ultieme rust temidden van al die chaos en vernietiging. Nog immer verwoest ik alles dat op mijn pad ligt, genadeloos zoals een storm nu eenmaal moet zijn; maar het is niet langer met die woede, die grenzeloze haat die ik eerder ervoer. Dit is een moment van dood, maar ook van leven. Oude dingen verdwijnen en maken plaats voor nieuwe. Het is de wet van het universum. Dat heb jij mij geleerd. Er is geen grotere kracht dan vernietiging, zei je me. Elk einde betekent een nieuw begin. Ik voel dat je weent om wat we hier hebben gedaan. Ik hoor dat je vraagt om de vergiffenis van degenen die je hebt benadeeld. Geen zorgen, mijn meester. Ik neem alle verantwoordelijkheid op me. Het is niet meer dan redelijk dat ik dit heb gedaan. Het is de enige reden voor mijn bestaan; zonder dit doel te vervullen zal ik nooit verlossing kennen. Het moest zo zijn, mijn meester.
Ik veronderstel dat het me gelukt is. Ik veronderstel dat ik alles gedaan heb waarvoor ik ben gemaakt, en dat ik nu niet langer een doel heb. Mijn bestemming is bereikt; ik heb mijn bestaan gerechtvaardigd. Ik ben aan het verdwijnen. Mijn kracht neemt af. Mijn lichaam wordt kleiner en kleiner, totdat er straks niets meer over van zal zijn. Een nieuwe zon komt op boven de aarde. Een nieuwe dag wordt ingeleid, niet door het geluid van vreugde en trompetten, maar door de muziek van de stilte. Ik weet dat ik het goede heb gedaan. Ik heb hun oude toekomst dan wel afgepakt, maar ik heb hen er een nieuwe voor teruggegeven. Ik heb hen verlost, en op hetzelfde moment heb ik mezelf bevrijd.
Het laatste waar ik aan denk, zijn de gebeurtenissen die achter me liggen. Mijn emoties zijn sterk ingeperkt in de laatste fasen van mijn bestaan, maar ik ben nog steeds in staat nostalgie te voelen. Voor de eerste keer, in feite. Ik merk dat ik terugdenk aan die momenten uit mijn jeugd. Aan die goede tijden, toen ik nog sterk en almachtig was en niemand mijn heerschappij in twijfel trok. Toen mijn storm alles in zijn pad omver blies en de mensheid liet verdrinken in het meest heilige water dat er is. Maar die tijden liggen nu achter me. Ik ben oud en zwak. Ik ben niet meer wie ik eens was. De stralen van de zon breken door mijn wolken en verbannen mijn lichaam stuk voor stuk van de wereld die ik heb verwoest. Ach, dat is ook boetedoening, lijkt mij. Ik weet dat ik het juiste gedaan heb, ook al was het niet makkelijk. En ik weet dat Soeverein me een speciale plaats zal geven als wanneer hij hoort wat ik hier vandaag bereikt heb.
Wacht, m-m-meester! Wat is dat? D-d-daar, aan de h-horizon! Er is een indringer a-a-afgedaald naar dit s-s-slagveld. Een o-o-ongewenste aanwezigheid is gekomen.
Ik ga…
Ik ga…
Ik kijk… wat er aan de hand is…
Een gloed, meester…
Heet…
Zo heet…
Ik steek mijn hand… in het vuur…
Maar ik brand mezelf...
Sterk… Te sterk…
Een vijand die ik niet kan overwinnen…
Hij heeft de laatste van de verlorenen! Hij neemt ze in zijn armen, want hij houdt van ze!
Ah… Maar hij trekt zich terug…
En ik word zwakker… Telkens maar zwakker...
Ik zie hem niet meer, meester…
Mijn ogen hebben zich gesloten.
De zwartheid omhelst hem…
Hij is naar… gegaan…
Wacht! Ik herken hem…
Het was… Het is…
Mijn god...
Ik heb gefaald. Vaarwel, meester. Vergeef me.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Boetedoening

wo jun 07, 2017 8:03 am

“Ik ben nog maar net geboren.”
Prachtige opening. Je had onmiddellijk mijn aandacht.

Toen ik verder las dacht ik, hoe oud ben jij precies? Je heb een heel bijzondere kijk op de wereld. Dat is mij in je vorige verhalen ook al opgevallen.

Je beschrijving van de arrogantie van de mensheid, startend bij "ik haat deze wezens" tot aan "en hun miserabele bestaan is aan zijn einde" vind ik fantastisch.
Ik hou echt van jou schrijfstijl en denkwijze.
“Dit is een moment van dood, maar ook van leven. Oude dingen verdwijnen en maken plaats voor nieuwe”
Mooie zin. Hierin herken ik de omschrijving van de cirkel van het leven.

Je verhaal doet me denken aan Shiva uit het Hindoeïsme. De god van vernietiging (en schepping) van het universum.

Ik was verrast door het einde van het verhaal. Heeft ‘de storm’ een meester?
Ik ging er van uit dat de ‘storm’ een kracht was die een ‘meester’ gebruikte.
Ik was dan ook verrast te ontdekken dat hij een vijand heeft.
Natuurlijk is dat mijn persoonlijke interpretatie van het verhaal.
Ik heb gefaald. Vaarwel, meester. Vergeef me.
De ‘storm’ mag dan wel denken dat hij heeft gefaald, naar mijn gevoel is dat niet waar.

Ik ben trouwens razend benieuwd hoe je de ‘(her)schepping van het leven’ gaat beschrijven. Is de ‘zon’ dan je onderwerp ?
Het zou een prachtig vervolg zijn op dit verhaal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Boetedoening

do jun 08, 2017 7:03 am

Mooi geschreven verhaal en hou van je manier van schrijven, duimpje weer.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Boetedoening

do jun 08, 2017 7:13 am

Bedankt voor de reacties Katrien en Nurias! Ik ben 17.
Het verhaal wordt misschien wat duidelijker als je terugdenkt aan een van mijn eerdere verhalen, "Ik ben de storm". Die wilde ik eigenlijk gebruiken voor deze wedstrijd, maar dat bleek niet toegestaan te zijn. Ik weet niet of je dat verhaal gelezen hebt. Het is geschreven vanuit het perspectief van een wezen dat bekend staat als "Stormcaller". Hij is de leider van een soort intergalactische politie, die op verzoek van een "hoger wezen" afdaalt naar planeten die te ver geavanceerd raken. Hij roept dan een storm op, die over de gehele planeet raast en al het leven daar verwoest. Het leven komt dan ook niet meer terug.
"Boetedoening" is de andere kant van "Ik ben de storm". Dat was geschreven vanuit het perspectief van Stormcaller terwijl hij de storm oproept, terwijl dit verhaal geschreven is vanuit de storm zelf. Het bewustzijn van Stormcaller en de storm zijn enigszins in elkaar verstrikt. Aan de ene kant voelt Stormcaller zich half alsof hij de storm is (vandaar de naam Ik ben de storm); de storm zelf krijgt juist gedachten mee van Stormcaller, waardoor sommige gedachten en zinnen in overeenkomen tussen beide verhalen. De storm noemt Stormcaller dus zijn meester.
Het laatste stuk van het verhaal laat ik nog even een mysterie. Laten we zeggen dat het te maken heeft met een van de grootste vragen van fantasy ;)
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Boetedoening

za jun 10, 2017 3:41 pm

Fascinerend, al hoop ik dat het hier nooit gebeurd xD . Het beeld dat je opriep, dat van de razende storm, de vernietiging, de losgeslagen natuurkrachten is echt geslaagd. Ik kan het tafereel zo voor me zien.
Ja. Ik zal hen dienen. Ik zal jou dienen.
*rolt achteruit in bureaustoel* Oeps. Heeft hij het nou tegen mij? Help! ;) :lol: Tof dat je de lezers echt aanspreekt, al zit er in feite een ander personage achter die "meester", wie dat ook mag zijn.
Edit: oh, dus het was Stormcaller :D .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Boetedoening

di jun 13, 2017 8:05 am

Geweldig verhaal, ik werd er helemaal in gezogen.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Boetedoening

ma jul 03, 2017 6:25 pm

Weer mooi geschreven :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: De storm”