Storm

MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Storm

ma mei 29, 2017 7:38 am

Bezorgd speurt Aëllo de hemel af. Donkere regenwolken glijden langzaam binnen en bedekken het tentenkamp met een grauwe sluier. Een warme windvlaag waait over de grasvlakte. In de lente is het erg mooi om door het grasland te wandelen, maar nu in volle zomer zijn de planten verschroeid door de brandende zon.
Deze streek heeft al jaren te kampen met lange droge periodes die worden afgewisseld met korte, heftige, allesvernietigende stormbuien.
Het oude nomadenvolk waarvan Aëllo deel uitmaakt heeft leren leven met de razernij van de natuur. Ze hebben hun leefwijze aangepast aan haar grillige uitbarstingen.
Noodgedwongen hebben hun trekkersbestaan opgegeven en zich gevestigd in de meest leefbare steek in de wijde omgeving. Heel vruchtbaar is de grond niet, maar dankzij de aanwezigheid van een waterput slagen ze erin hier te overleven.

Overleven, de perfecte omschrijving van Aëllo haar leven. Haar spierwitte huid, haar witte haren en haar doorschijnende rode ogen hebben haar gedoemd tot een leven in afzondering. Aëllo’s moeder hield haar baby dagenlang verborgen voor haar stamgenoten. De schrik dat men haar dochtertje ging bestempelen als tovenares was niet ongegrond. Toen het geheim ontdekt werd stond het kamp in rep en roer.
Ondanks de hartverscheurende smeekbede van de moeder werd het kind naar de kampoudste gebracht. Hij zou beslissen over het lot van dit gedrocht.
Een grote menigte verzamelde zich rond zijn tent en scandeerde luid zijn naam. De blinde ouderling werd naar zijn vaste zitplaats aan het kampvuur geleid waar hij vervolgens werd overspoeld door een stormvloed van woorden. De enige verstaanbare, steeds terugkerende term dat tot hem kon doordringen was ‘monster’.
Het duivelskind werd in zijn schoot gelegd. Het werd muisstil met uitzondering van de krijsende baby en het wanhopige gesnik van de moeder.
Zijn bevende handen omvouwden voorzichtig het hoofdje van de zuigeling die hierop direct stopte met huilen. Behoedzaam onderzocht bij het kind. Zijn vingers gleden over het voorhoofd naar haar klein neusje, voorbij de betraande ogen naar haar zachte wangen. Onmiddellijk reageerde de baby op deze aanrakingen. Zoekend draaide ze haar hoofdje en zodra haar mondje zijn vinger vond begon ze te zuigen.
Een glimlach verscheen op zijn gezicht. Vastberaden zette hij zijn onderzoek verder. Hij telde tien vingers, tien tenen, en stelde vast dat het wezentje een meisje was. De oude man begreep niets van de beroering die het kleintje veroorzaakte.
Niet-begrijpend schudde hij zijn hoofd. “Dit kind is niet misvormd,” sprak hij stil.
Een storm van protest brak los.
“Ze is een heks. Haar doorschijnende huid, haar spierwitte haren en haar roodgloeiende ogen bevestigen dit onweerlegbaar,” weerklonk vanuit de groep. “Dit kind zal ons onheil brengen. De moeder moet haar doden!” Opgewonden begonnen de stamleden door elkaar te praten.

De beschrijving van de baby voerde de oude man terug naar zijn jeugd. Tijdens hun trektochten als nomaden kruisten andere bonte gemeenschappen regelmatig hun pad. Zo kwam hij als jongeling in contact met andere beschavingen. Hun culturen en omgangsvormen waren uitlopend, soms vreemd, maar altijd zeer waardevol. Uiterlijke verschillen en gelijkenissen waren opvallend maar nooit doorslaggevend. Het waren leerrijke jaren geweest.
Tijdens één van de vele ontmoetingen was hij in de ban geraakt van een jonge vrouw met precies dezelfde uiterlijke kenmerken als de baby. Haar prachtige ogen hadden zijn hart veroverd. Helaas werd hun zeer korte romance afgebroken toen de clans verder trokken.
Zijn eerste liefde heeft hij nooit meer teruggezien.

De blinde man taste om zich heen op zoek naar zijn houten wandelstaf. Zodra hij hem gevonden had bonkte hij hard op de grond om de aandacht van de groep te vragen.
De rust keerde weer. Stilzwijgend staarde de groepsleden hem aan.
“Dit meisje is perfect zoals ze is,” zei hij luid en duidelijk.
Vervolgens hief hij de baby op. ”Moeder, kon je buitengewoon kind halen en omring het met al je liefde!”
De jonge moeder stormde op hem af, nam het kind in haar armen en dankte haar redder uitgebreid.

Aëllo leerde op jonge leeftijd dat iedereen haar vijand kon zijn. Een familielid, een kennis, een vreemde, altijd moet ze op haar hoede zijn. Haar uiterlijk boezemt zowat iedereen angst in. Angst blijkt een slechte raadgever te zijn en zet haar stamgenoten aan tot de meest bizarre gedachten en handelingen.
Diezelfde angst heeft ook Aëllo in zijn macht. Zijn overtuigingskracht is enorm.
Haar onzekerheid wordt er voortdurend door gevoed en dat heeft haar enorm kwetsbaar gemaakt. Net zoals haar leefgemeenschap is ze doordrongen van het feit dat zij persoonlijk verantwoordelijk is voor alle narigheid die hen treft.

Een lichtpuntje in haar leven kwam heel onverwacht. Uit het niets dook een jonge man op in het tentenkamp. Hij was iets ouder dan Aëllo en had zwarte woeste krullen die reikten tot op zijn schouders. Zijn zongebruinde huid droeg meerdere littekens op zijn rug en ter hoogte van zijn bovenarmen. De eerste keer dat hij Aëllo opmerkte trok hij zijn wenkbrauwen op. Hij vreesde haar niet, in tegendeel, haar uiterlijk intrigeerde hem.
De jonge twintiger moedigde Aëllo aan om haar isolement te verlaten. Stapsgewijs ontdekte ze een voor haar onbekende wereld en langzaam stelde ze zich ervoor open. De nieuwe ervaringen overrompelden haar. Hij steunde haar onvoorwaardelijk en bracht haar troost en liefde.

Onverwacht werd haar nieuw leven dooreen geschud. Haar wereld werd opnieuw donker.
De zware donderbuien gingen er al lang, maar ze had ze niet opgemerkt. Machteloos moest ze toezien welke verschrikkelijke prijs haar geliefde moest betalen voor zijn loyaliteit.
Het was haar eigen vader die van haar een weduwe maakte en haar terugjoeg naar de eenzaamheid. Zijn beschuldigende vinger wees Aëllo aan als verantwoordelijke voor het drama. Tijdens zijn slaap had Aëllo demonen op hem afgestuurd. Demonen die hem opdroegen de jonge man te vermoorden.
Deze bewering werd zonder meer aanvaard. De hele gemeenschap was het roerend eens: ‘Aëllo had haar echtgenoot de dood ingejaagd.’

De windstoten worden krachtiger en spelen met het losliggend zand. Aëllo moet haar ogen dicht knijpen. Haar ogen ondervinden steeds meer moeilijkheden om zich te oriënteren in het daglicht. Ze bemerkt dat in de verte de hemel pikzwart kleurt. Striemende regen, die door de wind in alle richtingen wordt geblazen, overspoelt de dorre grond. Verschillende windhozen worden gevormd. Wanneer zij de grond raken worden de verdorde struiken losgerukt en opgeworpen als een speelbal. Enorme lichtflitsen doorklieven de onheilspellende lucht. De zware donderslagen bereiken met enige vertraging het tentenkamp.
Het hevige onweer schuift vastberaden hun kant uit.

Vol ontzag kijkt Aëllo naar de dreigende hemel die weinig goeds voorspelt.
Voor het eerst in haar leven weet niet waar ze meest bang voor moet zijn.
Het aankomend natuurgeweld of de storm die raast in haar hoofd?
Haar hoofd is geen fijne plek om te wonen. Jarenlang heeft ze haar hersenen gepijnigd op zoek naar antwoorden.
Waarom breng ik onheil? Wat doe ik verkeerd? Waarom is mijn enige liefde mijn ontnomen? Ik wou hem niet doden!
Haar vragen worden nooit beantwoord.
Om te kunnen overleven heeft ze geleerd de wervelwinden in haar hoofd stil te leggen.
Overdag werkt ze zeer hard, zodat ze s ’avonds als een blok in slaap valt. Op die manier slaagt ze erin haar eigen gedachten te misleiden.
Maar het is onvermijdelijk. De storm in haar hoofd zal haar denken inhalen en haar wereld terug op zijn kop zetten.

Aëllo zucht diep.

Ze weet welke storm er gaat razen en dat boezemt haar angst in!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Storm

za jun 03, 2017 2:14 pm

Ik vind dat je een fijne schrijfstijl hebt. Je woordkeuze is goed en je beschrijvingen vallen ook in de smaak.
Het is leuk dat we in dit verhaal een kijkje krijgen in de gedachten van de hoofdpersoon. Aëllo is een erg interessant personage met een interessant achtergrondverhaal.
Een kritiekpuntje is de tijden die je gebruikt. Je wisselt vaak tussen verleden en tegenwoordige tijd, en dit zorgt (bij mij tenminste) voor nogal wat verwarring. Ik moest een paar stukjes opnieuw lezen om te begrijpen wat er nu precies gebeurt. Bij een verhaal met een stijl als deze is dat niet echt wat je hebben wilt.
De laatste zin was het niet helemaal voor mij. Ik snap waar het vandaan komt, maar het komt veel te geforceerd over. Het uitroepteken maakt het er niet veel beter op. Jouw haal op het thema "De Storm" is het feit dat er, naast fysieke stormen, ook een mentale storm is, namelijk die in Aëllo's hoofd. Dit blijft natuurlijk een interessant concept, maar is voor mij een beetje te cliché.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Storm

di jun 06, 2017 7:43 pm

Goed verhaal en idd een aparte en interessante keuze op het onderwerp storm.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Storm

wo jun 07, 2017 8:14 am

Bedankt @JochemCommissaris voor je reactie.

Je opmerkingen zijn inderdaad terecht.
Ik heb de gebeurtenissen uit het verleden en het heden in andere tijden geschreven.
Het is een aandachtpunt voor mij. Ik worstel er wel meer mee.
Ook ik was niet helemaal gelukkig met het einde van het verhaal. Het komt inderdaad geforceerd over.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Storm

di jun 13, 2017 7:59 am

gaaf verhaal en ik vulde heel erg mee met de hoofd personage van het verhaal. Haar pijn en verdriet zijn heel mooi beschreven. Het eindigde alleen abrupt, daar bij vond ik het einde niet geforceerd.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Storm

di jun 13, 2017 8:18 am

Noodgedwongen hebben hun trekkersbestaan opgegeven en zich gevestigd in
Woordje vergeten :) ...hebben ze hun...
Overleven, de perfecte omschrijving van Aëllo haar leven.
Aëllo's leven of het leven van Aëllo. "Aëllo haar leven" is spreektaal.
Leuk dat je ook met de mentale storm werkt, voor mij persoonlijk zou dat onderwerp toch weer net iets moeilijker zijn om er wat voor te verzinnen, dus goed gedaan :P . En wut wat een blinde pestkoppen zijn die stamgenoten, zeg >.< . De blinde stamoudste ziet meer dan de meeste stamgenoten :/. De laatste zin komt idd niet over. Voor mij zou het eigenlijk al goed zijn als je die laatste zin, of miss de twee laatste, zou weglaten. Je hebt het dan al over die storm, de lezer voelt dan vanzelf aan dat ze er niet bepaald naar uitkijkt :lol: .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Storm

di jul 04, 2017 6:06 pm

Mooi geschreven. Ik vond het er vooral eruit springen hoe de komende storm zich vermengde met de storm van Aëllo's leven en die in haar hoofd. Goed gedaan!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: De storm”