Oog in de storm

Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Oog in de storm

di mei 23, 2017 6:27 am

Hier is mijn inzending voor deze wedstrijd. Hij bestaat ui 1889 woorden, veel lees plezier.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Oog in de storm

di mei 23, 2017 6:28 am

De rust en de stilte waren oorverdovend, de zee was kalm en vredig. Dat was niet zo heel vreemd want ik was in wat jullie mensen de bermuda driehoek noemde. Het enigste plekje van de zee waar geen zeeman zich waagt. Mijn eiland was daar binnen, een land vol met dieren. Meer had ook niet nodig, ik hoefde geen menselijk gezelschap en ook niet dat van de andere goden. O, had ik dat nog niet verteld dan. Mijn naam is Nitria godin van de zee en natuur. Mensen offerde aan mij groente en fruit, voor een veilige over tocht. Nooit en ternimmer vlees of sieraden, de mensen wisten dat ik me daar geen waarde aan hechte.

Ik stond op het strand, de fijne witte steentjes tussen mijn zongebruinde tenen. Uit kijkend over de blauwe zee, met mijn even blauwe ogen. Een zoute bries speelde met mijn zwarte haren. Mijn witte kleding tekende af op het zand. Zeemeeuwen speelde met de wind en de dolfijnen met de golven. Elke keer dat ik er een zag springen tekende dat een glimlach op mijn gezicht en het gekrijs van de meeuwen was als muziek in mijn oren.

Opeens kwam er een schok door me heen, er werd om mij gebeden. Ik sloot mijn ogen en keerde tot gebed. Een schip dat door een storm mijn kant werd opgeduwd. Ik vloekte langzaam niet voor de idoterie van de bemanning. Maar om de kinderachtige god van de storm mijn broertje Cloudus. Hij wist dat het schip de stroming rond mijn eiland niet zou overleven. De mannen zullen een enkele reis maken naar Davy Jones locker. Een koude greep ging over mijn hart, ik had gehoopt dat ik nooit meer een schip ter onder zien gaan. Maar als godin van de zee was dat een valse hoop, ik liep naar het water en zette mijn voeten in de zee. De zon verdween achter donkere wolken terwijl het schip naderde. De zoute bries verstrekte en de golven werden hoger. De zeemeeuwen zochten hun toevlucht op het land en de dolfijnen zochten veiligheid onder het water oppervlak.

Met al mijn macht probeerde ik de stroming te veranderen. Zodat ik de bemanning van dat schip naar veiligere zeeën kon drijven. Maar tot mijn grote spijt was de wind van Cloudus te sterk. Ik kon nu nog maar een ding doen, maar dat kon ik alleen vanaf het schip doen. Ik stapte steeds verder het water in tot ik met mijn knieën er in stond. Ik hapte naar adem en dook het water in. Met hoge snelheid was ik zo bij het schip. Er was een houten ladder die naar het dek lijden. Voorzichtig trok ik mezelf omhoog, treden voor treden. Op het dek maakte de mannen zich op om te sterven, ieder op zijn eigen manier. De een bad tot mij en een ander probeerde aan het roer te trekken, denkend dat het schip dan zou draaien. Langzaam stapte ik het dek op, iedereen om me heen viel stil en kon alleen maar staren. Een man kwam naar voren en boog ,, Vrouwe Nitria, u bent van harte welkom op mijn schip.’’ Mijn ogen namen de man op, hij had lange blonde lokken en zijn kleding zag er duur uit. In mijn geheugen stond zijn naam gegrift, zoals elke naam van mensen die offers brachten naar mijn tempel. ,, Prins Kaito, het is me een genoegen.’’ Ik liep naar de brug en pakte met mijn handen het roer vast.

Ik sloot mijn ogen en ik voelde het roer in mijn handen bewegen. Het schip kwam tot stilstand, iedereen begon te juichen. Mijn ogen opende zich weer ,, Prins Kaito! U moet uw mannen in veiligheid brengen.’’ De prins kwam naar me toe gerend. ,, Vrouwe, u hebt ons toch al gered.’’ In zijn ogen zag ik de schittering van hoop, maar ik moest hem teleurstellen. ,, Nee Prins, uw schip is verdoemd. Maar u moet maken dat u bij dat eiland komt.’’ Met een hand wees ik naar het eiland, waar ik mijn dagen had gesleten. ,, Roeiboten overleven de stroming wel, want deze zijn lichter en wendbaarder.’’ De prins sloot zijn ogen, maar niet voordat ik de twinkeling van hoop zag verdwijnen. ,, Uw broeder heeft ondanks de offers ons verraden. Maar ik zou nooit twijfelen aan uw vermogen tot genade.’’ Met deze woorden beval hij zijn mannen, om zich te begeven naar de roeiboten. Mijn angst was dat ik het zou begeven voordat alle mannen in veiligheid waren. De laatste boot zakte af naar beneden en ik zag de prins nog naast me staan. ,, uwe hoogheid, u moet nu gaan ik hou het niet lang meer vol!’’ wanhoop klonk door mijn stem, hij bekeek me van top tot teen. ,, U bent een godin, u kan alles aan.’’ mijn hart sprong op en zonk tegelijker tijd zonk het naar mijn voeten.

Zijn vertrouwen in mij was hartverwarmend en tegelijker tijd misplaatst. ,, Uw geloof in mij, geeft me kracht. Maar ook aan mijn macht en kracht zit een einde.’’ hij knikte langzaam en langzaam kwam bij hem het besef van mijn woorden. Lichtte paniek sloeg bij hem toe , alle boten waren al vertrokken naar het eiland en ook ik wist wat dat betekende. ,, Prins hou mij goed vast.’’ dit hoefde ik geen twee keer te zeggen. Met beide armen greep hij me om mijn middel ,, wat u maar wilt Vrouwe.’’ Ik liet het roer los en het schip kwam weer in beweging. De prins kneep zijn ogen dicht en het gekraak van een stuurloos schip kwam overal boven uit. Met mijn armen pakte ik de prins vast en we bleven zo staan tot het hout om ons heen was versplinterd, het water ons verwelkomde. De prins liet me niet los en ik zwom naar het eiland.

Half verzopen kwamen we aan op het strand, verre gerommel van donder en geroep van de mannen. Kwamen langzaam tot me door. De reddingsmissie van de prins , had mijn laatste beetje kracht ontnomen. Mijn ogen werden langzaam zwaarder, terwijl het water in mijn longen woekerde. De prins krabbelde overeind en hij keek naar mij. ,, mannen, haal haar uit het water en breng haar land inwaarts.’’ Het gevoel dat ik werd gedragen voelde net alsof ik vloog.

Het moment dat mijn ogen zich weer opende, werd ik nog steeds omringd door mannen van het schip. Langzaam krabbelde ik overeind, maar de prins schoot naar voren en duwde me terug. ,, Rust, Vrouwe. U heeft het verdiend.’’ Ik liet me terug duwen en knikte dankbaar naar hem. Mijn ogen sloten zich weer ,, Prins laat uw mannen eten en drinken van de vruchten van het land. Maar spaar de dieren.’’ Ik hoorde dankbaar gemompel. Tot mijn dromen mij tot zich namen, in mijn dromen dwaalde ik over mijn eiland. Die was nu verlaten, geen van de mannen had voet gezet op het witte zand. Mijn broers stonden op me te wachten Zoran de god van de onderwereld opende zijn armen voor me. Mijn hart vulde met vreugde enkel op speciale momenten zag ik mijn broers. Maar de blik in hun ogen vertelde me dat dit geen goed nieuws was. ,, Zuster, welkom.’’ Ik gaf hem een snelle knuffel. ,,Zoran, wat een verrassing. ‘’ mijn blik werd gevangen op het serieuze gezicht van Cloudus. ,, Cloudus.’’ Hij knikte met zijn hoofd naar me. ,, Nitria.’’ Mijn ogen schoten heen en weer.

,, waar dank ik dit bezoek.’’ Zoran deed een stap naar me ,, Zuster Nitria, op uw eiland verblijft een prins.’’ Ik knikte ,, dat klopt broeder ,, Deze man werd door Cloudus, naar mij toe gedreven.’’ Zoran keek geschokt en keek daarna kwaad naar Cloudus. ,, Is dit waar broeder.’’ Cloudus liet zijn hoofd hangen, dat was antwoord genoeg voor Zoran. ,,het spijt me, zuster. Maar de prins behoort mij toe.’’ Ik keek Zoran verbaasd aan ,, Wat bedoelt u, broeder.’’ Zoran keek me recht aan ,, Zijn vader heeft me zijn ziel gegeven. Om het leven van zijn oudste zoon te redden.’’ Ik keek hem onthutst aan. ,, broeder dat zijn wel duistere praktijken.’’ Ik schudde mijn hoofd ,, je zal zijn ziel krijgen broeder, maar niet voordat de prins geleefd heeft.’’ Zoran wilde wat zeggen ,, dat is de wet die wij van onze vader hebben meegekregen. Hij gaf onze plekken en hij gaf ons een raad. Laat de mensen leven, dit hou ik echter in eren.’’ Ik keek naar de jongens ,, ik weet echter dat jullie andere ideeën daar over hebben. Maar jullie krijgen deze man niet.’’ ik stak mijn arm naar de jongens uit en strook over de gezichten van de jongens. ,, Tot ziens, mijn broeders.’’ En ik ontwaakte.

Toen mijn ogen opende keek ik recht in de grijze ogen van de prins. ,, uw leven, behoort aan mij. Uw leeft uw leven tot aan uw dood.’’ De prins keek me aan en hij had een glimlach op zijn gezicht. ,, dank u vrouwe.’’ Hij stond op en hij bukte, hij stak zijn hand uit en die nam ik van harte aan. Hij trok me krijt.’’ Ik knikte ,, u en uw mannen mogen zolang blijven als u wilt, mijn broers zullen geen vinger meer naar u uitsteken.’’ Opeens hoorde ik een harde donderklap een licht flits schoot naar beneden. De donkere wolken verdwenen en de zon verscheen weer aan de blauwe hemel. De storm was gaan liggen. De prins liep naar het strand en ik volgde hem. Hij keek naar de kalme blauwe zee, naar de spelende dolfijnen en de vrolijk krijsende meeuwen. ,, Vrouwe weet u wat dit eiland is.’’ Ik knikte langzaam. ,, de oog van de storm.’’ De prins knikte en hij draaide zich om. Zijn mannen stonden achter hem.

,, Wees vrij om te gaan, ik onthef u uit mijn dienst. Ga naar huis naar uw vrouwen, uw kinderen, uw familie. Ik zou uw niets verwijten. Sterker ik denk dat de moeder van vrouwe Nitria me zou zegen.’’ Ik hief mijn hand op en een schip verrees uit de zee. ,,Neem uw roeiboten en dit schip brengt u thuis.’’ Mannen liepen naar de boten en stapte, voeren weg. De laatste man draaide zich om naar de prins en boog zijn hoofd. ,, U bent een ware leider, ik wens u een lang en gelukkig leven. Vrouwe ik zou u elke oogst een geschenk brengen.’’ Na deze woorden voer hij weg. De prins kreeg tranen in zijn ogen, ik legde mijn hand op zijn schouder.

De komende jaren leefde de prins bij mij, hij had een angst ontwikkeld voor reizen. Toen hij oud en zwak begon te worden, begon ik al met afscheid te nemen. De zeiler had zijn woord gehouden en iedere oogst kreeg ik het beste van het land. De dag brak aan dat ik voor het laatst naar de prins keek, zijn blonde lokken waren grijs geworden en zijn grijze stralende ogen. Hadden plaats gemaakt voor doffe. Mijn hart deed pijn toen ik hem naar zijn laatste adem zag happen. Zoran stond me bij in deze pijnlijke tijd. Zodra prins Kaito zijn laatste adem had uitgeblazen. Barste ik in tranen uit, met heel mijn hart kan ik zeggen dat ik van hem gehouden had. hij was mijn oog in de storm der jaren.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Re: Oog in de storm

do mei 25, 2017 10:10 am

Wauw... Dit heeft mijn stem
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Oog in de storm

do mei 25, 2017 3:10 pm

Het verhaal heeft ten eerste een hele mooie opzet. Het feit dat het verteld wordt vanuit het perspectief van de godin van de zee, is zeer interessant. Ook het einde was prachtig; ik kreeg er een levendig beeld bij. Globaal gezien dus een mooi verhaal.

Aan de uitwerking kan nog wel iets gedaan worden. Er zijn veel foutjes die meteen opvallen en die onnodig afleiden van het verhaal. Dat vond ik dan weer een beetje jammer.
Hieronder heb ik wat foutjes neergezet die me opvielen. Hopelijk vat je het niet al te persoonlijk op, want zo is het natuurlijk niet bedoeld ;)
Het enigste plekje
Het woord enigste is een synoniem voor meest enige, de overtreffende trap van enig dus (in de zin van: Ach gut, die jurk is echt éééééénig!)
voor een veilige over tocht
overtocht, aan elkaar dus
Nooit en ternimmer
Dit moet nooit ofte nimmer zijn.
Ik vloekte langzaam niet voor de idoterie van de bemanning. Maar om de kinderachtige god van de storm mijn broertje Cloudus.
Dit wringt een beetje. De interpunctie kan een stuk beter. Bijvoorbeeld zo: Ik vloekte langzaam. Niet om de idioterie van de bemanning, maar om de kinderachtige god van de storm, mijn broertje Cloudus.
De mannen zullen een enkele reis maken naar Davy Jones locker
Hier gebruik je ineens tegenwoordige tijd, terwijl je in de rest van het verhaal de verleden tijd gebruikt.
Met al mijn macht probeerde ik de stroming te veranderen. Zodat ik de bemanning van dat schip naar veiligere zeeën kon drijven.
Let op de interpunctie. Deze twee zinnen moeten één zin zijn, met een komma tussen veranderen en zodat.
Langzaam stapte ik het dek op, iedereen om me heen viel stil en kon alleen maar staren.
Hier moeten er dan wel weer twee zinnen zijn in plaats van één.
Met deze woorden beval hij zijn mannen, om zich te begeven naar de roeiboten.
De komma is hier overbodig.
mijn hart sprong op en zonk tegelijker tijd zonk het naar mijn voeten.
Twee keer zonk.
Lichtte paniek sloeg bij hem toe
Moet lichte zijn. Ik denk dat het een typfoutje van jouw kant is.
Half verzopen kwamen we aan op het strand, verre gerommel van donder en geroep van de mannen. Kwamen langzaam tot me door.
Opnieuw, let op de punten en komma's. Kijk goed of je een zin moet beëindigen of juist een nieuwe moet beginnen. Suggestie: Half verzopen kwamen we aan op het strand. Ver gerommel van donder en geroep van de mannen drongen langzaam tot me door. ("kwamen tot me door" klinkt een beetje vreemd)
Ik hoorde dankbaar gemompel. Tot mijn dromen mij tot zich namen, in mijn dromen dwaalde ik over mijn eiland. Die was nu verlaten, geen van de mannen had voet gezet op het witte zand. Mijn broers stonden op me te wachten Zoran de god van de onderwereld opende zijn armen voor me. Mijn hart vulde met vreugde enkel op speciale momenten zag ik mijn broers.
Hetzelfde verhaal. Ik zal weer een suggestie doen: Ik hoorde dankbaar gemompel, totdat dromen me tot zich namen. In mijn dromen dwaalde ik over mijn eiland. Dat was nu verlaten: geen van de mannen had voet gezet op het witte strand. Mijn broers stonden op me te wachten. Zoran, de god van de onderwereld, opende zijn armen voor me. Mijn hart werd gevuld met vreugde: enkel op speciale momenten zag ik mijn broers.
In de alinea die loopt van ,,waar dank ik dit bezoek." tot En ik ontwaakte. komt het enkele keren voor dat je een vragende zin eindigt met een punt. Hier moet uiteraard een vraagteken staan. Dat zijn foutjes die je er echt wel uit kan halen als je je tekst intensief herleest.
Opeens hoorde ik een harde donderklap een licht flits schoot naar beneden
Let op de interpunctie. Suggestie: Opeens hoorde ik een harde donderklap. Even later schoot er een bliksemflits naar beneden.
,, de oog van de storm.’’
De vergelijking van het eiland met een oog van de storm is mooi. Het effect gaat echter (bij mij tenminste) een beetje verloren, aangezien je "de oog" zegt in plaats van het correcte "het oog".
Sterker ik denk dat de moeder van vrouwe Nitria me zou zegen.
Dit stukje snap ik niet helemaal. Wat bedoel je hier precies mee?
De dag brak aan dat ik voor het laatst naar de prins keek, zijn blonde lokken waren grijs geworden en zijn grijze stralende ogen. Hadden plaats gemaakt voor doffe.
Er is hier weer een probleempje met interpunctie. Suggestie: De dag brak aan, dat ik voor het laatst naar de prins keek. Zijn blonde lokken waren grijs geworden, en zijn stralende grijze ogen hadden plaatsgemaakt voor dofheid. Ook ben ik niet helemaal zeker over het gebruik van het woord "grijs". Eerst zeg je dat zijn blonde lokken (die natuurlijk een van zijn aantrekkelijke kenmerken waren) grijs waren geworden, wat iets negatiefs is. Maar daarna zeg je meteen dat zijn ogen eerst óók grijs waren. Omdat het eerste gebruik van grijs enigszins negatief is, krijg ik bij het tweede gebruik van het woord de indruk dat dat ook negatief bedoeld was. Ik snap dat je het niet zo bedoeld hebt, en ik snap ook dat het misschien een beetje een pietluttige opmerking is. Het wrong gewoon wat.
Laatst gewijzigd door JochemCommissaris op za jun 10, 2017 5:22 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Oog in de storm

wo mei 31, 2017 9:05 am

Mooi verhaal!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Oog in de storm

do jun 08, 2017 7:01 am

Mooi geschreven verhaal en heb het zeker met plezier gelezen ondanks de foutjes
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Oog in de storm

za jun 10, 2017 4:00 pm

Inderdaad leuk dat je vanuit het perspectief van de godin van de zee vertelt. En haha, de Bermudadriehoek, een interessante setting voor een verhaal en gewoon een interessante plaats in het algemeen :lol: .
Ik geloof dat Jochem er de meeste foutjes al heeft uitgehaald. Het meest voorkomende lijkt idd het op foute plaatsen komma/punt gebruiken, waardoor de flow van je tekst een beetje gebroken wordt.
En een koning die zijn jongste opoffert om zijn oudste te redden? Daar zit precies ook nog een verhaal achter, haha xD . Mooi hoe je beschrijft dat ze de prins en zijn bemanning wel wilt redden, maar er amper voldoende kracht voor kan opbrengen. ook dat ze het voelt wanneer er tot haar gebeden wordt, is een leuk detail.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Oog in de storm

di jun 13, 2017 8:12 am

bedankt Nayalina en Jochem voor jullie feedback. In het vervolg zal ik er ook beter op letten en het een weekje laten rusten. Daarna na lezen. Nu had ik er echter geen tijd voor met mijn Examens (die nu geweest zijn.)
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Oog in de storm

di jul 04, 2017 6:02 pm

Mooi geschreven :) Ik vroeg me nog even af of ze wraak zou nemen op haar broer omdat hij zomaar weer een schip liet vergaan voor de kust, maar ze heeft een goed hart.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: De storm”