Dag van het leven?

Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Dag van het leven?

do apr 27, 2017 9:38 pm

Het is gelukt, eindelijk om dit verhaal een beetje fatsoenlijk op papier te krijgen! Het heeft heel wat problemen gekost, maar eindelijk is het er dan in deze vorm uitgekomen, ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Dag van het leven?
1577 woorden

Het voelen van grassprietjes onder mijn blote voeten vond ik altijd al heerlijk. Ik maak de laatste draai en sta stil, met mijn gezicht op de bomen naast het grasveld gericht. Links van mij staat het volk, rechts mijn vader. Ik voel mijn hart sneller slaan als ik aan hem denk en doe mijn uiterste best om hem uit mijn gedachten te dwingen. Heel even sluit ik mijn ogen en haal ik diep adem. Dan til ik langzaam mijn linkerarm omhoog en breng mijn hand naar mijn linkerschouder.
Zo blijf ik even staan en kijk ik met een glimlach op mijn gezicht nog één keer naar al die hoopvolle mensen, voor ik me omdraai naar mijn vader.
Mijn gezicht verliest de grip op mijn glimlach als ik zijn ijskoude ogen op mij gericht zie. Een rilling kruipt als een spin over mijn rug en ik moet mezelf dwingen om de ene voet voor de andere te zetten en naar hem toe te lopen. Achter mij applaudisseert het volk, terwijl ze kreten roepen als ‘Leve de lente!’ en ‘Leve Allevia!’
Als dochter van het staatshoofd van Allendre, heb ik ieder jaar de plicht om de lentedans op te voeren op de eerste dag van de lente. Op die dag vieren we het feest van de lente, het feest van het leven, dat dan, na een koude winter voor het eerst weer openbaar komt. De lentedans is ieder jaar hetzelfde, op dezelfde plaats en met bijna dezelfde jurk. Wat die laatste betreft probeer ik hem ieder jaar iets anders te maken, hoewel hij wel aan basisregels moet voldoen. Zo eindig ik eigenlijk ieder jaar in een andere kleur en verandert er verder niets aan het ding.
Over het algemeen heb ik niets tegen jurken, ik loop er immers de hele dag in, maar de jurk van de lente is een vreselijk koud en onpraktisch geval. Traditioneel heeft het geen mouwen en mag ik er niets overheen dragen, waardoor ik het een hele dag koud heb en ik een week verkouden ben. Dan komt erbij dat de rok zo lang en wijd is, dat ik ieder jaar wel een keer struikel doordat ik erover struikel, vooral trappen zijn gevaarlijk.
Deze jaar is mijn jurk zachtgeel en hoewel ze er nogal moeilijk over deden, heb ik de kleermakers ervan weten te overtuigen dat hij niet langer dan mijn enkel mag zijn. Het struikelgevaar is daardoor aanzienlijk afgenomen en zonder problemen bereik ik de bovenkant van de trap, waar mijn vader op me staat te wachten. Zijn ogen nemen me van boven tot onder op en blijven hangen op de rand van de jurk, waar mijn blote voeten nog te zien zijn. Zijn wenkbrauwen reiken bijna aan zijn haargrens als hij dat ziet en ik weet dat hij boos is op me, omdat ik een van zijn tradities heb gebroken.
Nog steeds verbaas ik me over het effect dat deze blik op mij heeft. Mijn schouders komen een beetje omhoog, als om mezelf te beschermen tegen zijn blik. De neiging om mijn armen om me heen te slaan kan ik gelukkig weerstaan, dat zou een beetje vreemd overkomen denk ik.
De toespraak die vader houdt gaat grotendeels langs me heen. Eigenlijk krijg ik alleen het einde mee.
‘…een goede lente! Een goed leven voor het komende jaar!’
De traditionele afsluiting. Ongelooflijk hoe anders mijn vader is als hij tegen zijn volk praat. Als hij tegen mij praat is zijn toon vlak en staat zijn gezicht strak. Als hij tegen zijn volk praat sprankelt zijn stem en glimlacht hij, alleen zijn ogen lachen niet mee.
Hij plaatst zijn hand op mijn onderrug, waarop ik me onmiddellijk weer een beetje in mezelf terugtrek. Ik herken de druk die hij op me legt. Het is niet goed, ik heb regels gebroken, ik moet boeten.
‘Naar je vertrekken!’
Gedwee doe ik wat hij me opdraagt, het heeft geen zin om er tegenin te gaan, ik zou alleen maar een grotere aframmeling krijgen. Niet door hem, hij maakt zijn handen niet vuil, maar daar heeft hij zo zijn personen voor. Terwijl ik naar mijn vertrekken loop, door de verlaten gangen, strijk ik afwezig over een litteken net onder mijn nek. Mijn gedachten gaan naar Lucas. Hoe zou het met hem zijn? Hoewel ik hem pas twee weken geleden heb leren kennen, is hij voor mij de broer die ik graag zou willen hebben. Nog steeds kan ik me niet voorstellen dat hij al jarenlang hier in het paleis leeft, maar dat ik hem nog nooit had gezien, tot twee weken terug, toen ik de westvleugel inging.
Vader was niet thuis en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Nog maar net was ik door de deur geglipt, toen ik tegen een jongen botste. Hij was enorm van me geschrokken en hield zijn armen beschermend voor zijn gezicht, totdat hij na een paar tellen besefte dat ik geen gevaar vormde. Toen had hij me flink de les gelezen over mijn aanwezigheid daar.
Toch had dat me er niet van weerhouden om opnieuw naar hem toe te gaan. Eigenlijk ben ik tot nu toe iedere dag naar hem toe geweest, iedere ochtend, heel vroeg.
Nu passeer ik de deur naar de westvleugel, die op een kier staat. Dat is vreemd, die deur is al die jaren dicht geweest, maar niet op slot. Mijn hoofd zegt dat ik dit niet moet doen, dat die foute boel is, dat ik een nog grotere aframmeling van mijn vader krijg als ik nu door de deur ga. Ik begin te zweten bij alleen al het idee aan de harde uitdrukking op het gezicht van de vrouw die de stok opheft om mij te slaan. Het is een tijd geleden dat ze dat heeft moeten doen, maar vandaag gaat het weer gebeuren. Misschien kan ik het voorlopig vermijden als ik toch de westvleugel inga, op zoek naar Lucas.
Ergens in mijn achterhoofd besef ik dat deze redenering gewoonweg idioot is, maar toch glip ik door de deur. Inmiddels weet ik dat de derde deur aan de rechterkant naar Lucas’ kamertje leidt. Een klein kamertje, bruin met een gepleisterd plafond. Het enige meubilair is een bed. De westvleugel is de meest vervallen vleugel van het paleis, maar volgens vader is het niet nodig om die op te knappen, want ‘er leeft toch niemand’. Behalve Lucas en nog een handvol bedienden.
Op mijn geklop komt geen antwoord, dus besluit ik zelf de deur open te duwen. Het kost wat moeite, want de deur klemt, maar het lukt en ik val bijna het kamertje binnen.
Als aan de grond genageld blijf ik staan. Mijn mond valt open en mijn zicht wordt wazig door de tranen die plotseling in mijn ogen staan. Ik zak op mijn knieën naast het nog warme lijk van Lucas. Zijn ogen staren nietsziend naar het gepleisterde plafond. Het waren mooie, bruine ogen waarin altijd droefheid te lezen stond, maar waaruit nu al het leven verdwenen is. Ondanks dat die ik een aantal pogingen om hem wakker te schudden. Natuurlijk lukt dat niet. Het mes, waarmee hij in zijn borst is gestoken, heeft waarschijnlijk meteen zijn hart geraakt. Om de wond is een grote, rode bloedvlek over zijn grijze tuniek gekropen, als een reusachtige spin met tientallen armen.
Mijn handen vallen machteloos in mijn schoot, waar ze bloedvlekken op de zachtgele stof achterlaten. Ik kijk naar Lucas, niet in staat mezelf te bewegen. Zijn te lange, donkere krullen liggen verward op de grond, een aantal in zijn gezicht. Als ik weer naar zijn borst kijk, knijp ik mijn ogen dicht, ik kan die wond niet meer aanzien, ik kan niet geloven dat Lucas dood is.
‘Het is niet eerlijk!’
Het is meer een rauwe kreet dan een verstaanbare zin, maar in mijn hoofd schreeuw ik mee. Nog maar net had ik hem leren kennen! Nog maar net was hij mijn broer en nu was hij alweer weg. Van me afgepakt door mijn vader. Diep in me voel ik de haat tegen mijn vader opborrelen, die mijn beste vriend van me heeft afgepakt, alleen om mij te straffen. Ik bal mijn handen tot vuisten en laat de tranen over mijn wangen stromen. Ze laten kleine kringetjes achter op de met bloed besmeurde grond.
‘Het was je eigen schuld!’
Met een ruk sta ik op en dan vind ik mezelf tegenover mijn vader. Met mijn bebloede handen veeg ik een blonde pluk haar uit mijn gezicht waarna ik met allebei mijn vuisten op hem in begin te slaan.
‘Ik haat je! Ik haat je!’
Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt hij me aan, zonder ook maar een stap te verzetten.
‘Je mocht hier niet komen, dat had ik je toch verteld? Het is jouw schuld dat die jongen dood is.’
Ik weet niet wat me bozer maakt, de vlakke toon waarop hij dit zegt, of het feit dat hij gelijk heeft, maar ik begin nog harder op hem in te slaan. Het heeft geen enkel effect.
Hij grijpt mij bij mijn arm en trekt me ruw het kamertje uit.
‘Geen woord hierover! Je weet wat er dan gebeurt!’
Zijn ijskoude ogen pinnen zich vast in de mijne. Weer voel ik die spinachtige rilling over mijn rug lopen en ik voel me weer een klein, bang meisje.
Hij sleept me aan mijn arm de westvleugel uit, naar mijn vertrekken toe.
‘Je weet wat je te wachten staat!’
Dan valt de deur in het slot en laat hij me alleen.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Dag van het leven?

vr apr 28, 2017 1:01 pm

Mooie geschreven verhaal.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Dag van het leven?

di mei 02, 2017 8:08 am

Ocharme! Wat een brutale vader !

Je verhaal heeft mij echt geraakt!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Dag van het leven?

wo mei 03, 2017 5:55 pm

Nooooooooo oh komaan kon het nog slechter aflopen... Eerst die Lucas die dood is, nou zij die er nog meer dan anders van gaat langs krijgen... boehoehoe :'( . En wat in godsnaam is er aan de hand met die vader? Hij is verre van een goede vader, vindt het leven van z'n bedienden niets en houdt zijn volk voor de gek door heel vrolijk en zo te doen. Sjees =-= ik mag hem niet.
Met andere woorden, goed verhaal ;) .
...dat ik ieder jaar wel een keer struikel doordat ik erover struikel...
lol :lol: .
toen ik de westvleugel inging.
Wat is dat toch met die westvleugels? In het verhaal dat ik voor de wedstrijd had geschreven komt er ook al een westvleugel voor xD .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Dag van het leven?

za mei 06, 2017 8:40 pm

... *Is even sprakeloos* waar is de rest? Wat gaat er met haar gebeuren, waarom is dat het Lucas gebeurt? Wie was Lucas eigenlijk? I need more!
Een rilling kruipt als een spin over mijn rug en ik moet mezelf dwingen om de ene voet voor de andere te zetten
Ik heb geen idee hoe dit moet voelen, maar het idee alleen al geeft me een rilling :P
dat ik ieder jaar wel een keer struikel doordat ik erover struikel
Tsja het is niet zo gek dat je struikelt als je struikelt ;) Ik denk dat je dat je wilde zeggen dat ze erin blijft haken ofzo iets.
omdat ik een van zijn tradities heb gebroken.
Ik weet niet waarom, maar ik las 'omdat ik weer een'. Schijnbaar komt ze in enkele regels al over als iemand die zich verzet tegen tradities :P
Ik herken de druk die hij op me legt. Het is niet goed, ik heb regels gebroken, ik moet boeten.
Zie ze doet het vaker!

Is het trouwens een bewust trekje dat je haar vader hebt meegegeven dat hij zijn wenkbrauwen zo hoog optrekt? Hij doet het een paar keer en het is vast onheilspellend omdat zij weet wat ervan komt, maar ik zie hem vooral wat verbaasd voor me xD Sorry!

Verder goed geschreven! Hopelijk komt er nog iets van een vervolg :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Vreemden in één huis”