Red me van de dageraad

Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Red me van de dageraad

wo apr 26, 2017 9:36 am

Wacht! Ik kan het uitleggen. Ik beloof het je, ik kan het allemaal uitleggen. En alsjeblieft, doe het licht even uit. Ik vond de duisternis in deze kelder nogal aangenaam.   
Ja, ik geef het toe. Ik heb de afgelopen zeventien jaar in dit huis gewoond. Ik deed hier mijn intrede toen jij nog slechts een kleuter was, en sindsdien ben ik denk ik gewoon blijven plakken. In die zeventien jaar heb ik veel gezien. Ik weet wie je bent. Ik heb dat verlegen jonge kind langzaam maar zeker zien veranderen in een krachtige volwassene. Ik was aanwezig bij al je overwinningen en al je nederlagen. Ik heb iedere gebeurtenis in je leven gezien, of het nu was met tranen in mijn ogen of een glimlach op mijn gezicht. Ik was erbij, stilletjes toekijkend in de schaduwen, toen je ouders stierven en je dacht dat je alleen was. Maar je was niet alleen. Nooit. Ik was er altijd, wachtend op het juiste moment om mezelf eindelijk aan je te onthullen. Het is er nooit van gekomen. Hoe langer ik hier verbleef, onttrokken aan jouw ogen en levend in de duisternis, hoe meer ik het gevoel kreeg dat ik je niet mocht verstoren. Het is goed dat je me eindelijk uit jezelf gevonden hebt. Nu kan ik alles uitleggen. Alsjeblieft, geef me een kans.  
Mijn naam is Setheris Golemar, en ik ben een vampier. Ja, een vampier. Ik ben belast met de eeuwenoude vloek waarvan jullie dachten dat hij allang met zilveren messen en kruisbogen de wereld uitgeholpen was door jullie genadeloze voorgangers. Maar de stervelingen zijn blind voor datgeen dat ze niet willen zien, en zo ontgaan vele zaken hen compleet. Wij bestaan nog steeds, zwervend door de donkere plaatsen van de aarde, levend in de schaduwen, verborgen van het genadeloze licht dat ons bloed in vuur en vlam zet. Ja, we zijn er nog. Maar er zijn zoveel minder van ons dan in de dagen van weleer, en we leiden nog maar een half leven. Mijn broeders en zusters zijn incompleet, en ik ben dat ook. Het is een feit waarmee ik elke dag geconfronteerd word.
 De mensen, de Elven, de onbeschaafde volkeren van deze wereld: in dit tijdperk jaagt iedereen op ons. Jij en al jouw gelijken zouden mijn ras tot aan het einde van de wereld achtervolgen als ze daar de kans voor kregen. Bloed voor bloed is niet een wet die ze kennen. Ze zoeken met een onuitputtelijke passie naar de afgelegen kelders en donkere grotten waar wij ons van hen verbergen, en de harde waarheid is dat ze ons vaker vinden dan me lief is. Je moet het je eens voorstellen. Je moest eens weten hoe veel van mijn broeders en zusters ik al in vlammen op heb zien gaan, hoe vaak ik tussen de menigte heb gestaan toen een vriend opgehangen werd waar de halve stad bij stond, hoeveel keren ik heb moeten rennen voor de zilveren zwaarden die altijd op zoek zijn naar mijn onvermijdelijke ondergang. Ik heb het al die jaren vol weten te houden, maar het is moeilijk. Dat kan ik je wel vertellen. Mijn ras leeft in constante angst. We kunnen nooit zeker zijn van wat de volgende dag ons zal brengen. Onthoofding? De brandstapel? Een zoveelste marteling? We weten het niet. Dus ik ren. Ik ben voortdurend op de vlucht voor iets dat ik niet kan zien, en als ik over mijn schouder kijk, zie ik enkel mijn eigen dood.
 Je vraagt me waarom het me iets uitmaakt. Vampieren komen altijd terug tot leven, wat de oorzaak van hun overlijden dan ook was. Ja, dat is waar. Maar je begrijpt me niet. Logisch natuurlijk. De fout is je vergeven; ik zal een blinde niet straffen omdat hij tegen een muur aan is gelopen die hij niet kon zien. Maar laat me het je uitleggen. Sterven is extreem pijnlijk. Jullie mensen, jullie leven slechts één keer. Er is slechts één moment dat je recht in de bleke ogen van de dood staart, dat je zijn ijskoude adem in je nek voelt. Zodra jullie de paden naar de Verdoemenis bewandelen, is er geen herinnering meer van je laatste momenten, geen aandenken aan het grootste leed dat mogelijk is. Voor ons is dat anders. Wij onthouden alles. Elke dag opnieuw ervaar ik de pijn van het sterven, het gevoel van pure angst als je je realiseert dat je niets meer kunt veranderen aan je eigen ondergang. Jullie kennen dat gevoel niet, maar ik wel- en het is een zware last om te dragen. Al duizenden jaren loop ik rond op deze aarde, een god gevangen in een sterfelijke vorm; en duizenden keren opnieuw heb ik de koude wind op mijn huid gevoeld. Het is kennis waar een zwakke geest aan ten onder zou gaan. Maar ik weet mijn hoofd nog nét boven het water te houden.
 Weet je, het is niet altijd zo geweest zoals het vandaag de dag is. Het was een toevalligheid die aan ons het licht liet zien, en een toevalligheid doofde het vervolgens weer. Wij dragen in ons het bloed van de Duan Mor, van de Grenzeloze Duisternis. Vóór het begin van de tijd was er niets dan chaos. Alles wat ooit zou kunnen zijn bestond, en op hetzelfde moment bestond er toen nog helemaal niets. Elk ogenblik duurde oneindig lang, maar ook oneindig kort; want de Cirkelen van Tijd waren nog niet gebroken door de kracht die wij emotie noemen, en de oprichting van de koninkrijken van het bestaan was nog niet komen te passeren. Toen het universum dan eindelijk vorm kreeg en de gecreëerde werelden bevolkt werden met ontelbare schepselen levend in onderdrukking, toen werd ook aan ons het leven geschonken, een incarnatie van iets dat eens was en eens weer terug zou keren. Maar spoedig werd dat leven ons weer afgenomen. Mijn voorvaderen werden opgesloten in de meest afgelegen hoeken van de realiteit, op de plek waar het alles langzaam overgaat in het niets. Daar dwalen ze tot op de dag van vandaag, zwevend in de duisternis waarvan ze hun thuis hebben gemaakt, onttrokken aan de blik van de tijd en vergeten door iedereen behalve hun afstammelingen. De mindere vampieren, degenen die niet krachtig genoeg waren om een serieuze bedreiging te vormen voor het Hemelvolk, werden verbannen naar de sterfelijke werelden, waar ze sindsdien voor de rest van de eeuwigheid moeten rondzwerven tussen wezens die hun gelijke niet zijn. Ik ben een van die zwakkere vampieren. Ik ben honderdduizenden jaren oud, heb het licht van de duisternis gezien aan het begin van de tijd; maar toch ben ik niet eens krachtig genoeg om een plek te veroveren in Mahnduraz. Er zijn zoveel anderen zoals ik, zoveel van mijn broeders die in een wereld leven die de hunne niet is.
 Mijn volk werd gemaakt voor grootsheid, maar is door list en bedrog in vergetelheid geraakt. Het is zonde. Onze vijanden hebben hun dienaars laten geloven dat wij kwaadaardig zijn, dat we niets liever willen dan alles en iedereen in onze mantel van de nacht werpen en hen te laten leven in dezelfde hel die ze voor ons maakten. Maar dat is wel het minst belangrijke gevaar waar we rekening mee moeten houden, geloof het of niet. Mijn bloed begint te koken zodra ik ook maar één stap in het zonlicht zet. Ik moet onschuldigen doden en hun vlees tot me nemen om te overleven. Geloof me, ik heb dit leven nooit gewild. Goden. Ik zou alles opgeven voor de mogelijkheid om een gewoon leven te leiden. Een leven aan de zijde van gewone stervelingen zoals jij, onwetend en daardoor onbezorgd. Het lijkt me heerlijk om te dansen onder de zonnestralen, om mijn dagen te rotten met drank en vrouwen en het plezier dat enkel jullie ras kan hebben. Maar helaas. Dat plezier is me ontnomen. Ze hebben het van me gestolen, alleen omdat ik geboren ben met bloed dat ik nooit wilde.
 Zie je waar ik op doel? Ik kan er niets aan doen. Het ligt simpelweg buiten mijn kracht om ook maar íets te veranderen aan het onrecht dat me is aangedaan. Vrede en verlossing is voor mij niet meer mogelijk. Dat heb ik geaccepteerd. Ik heb ermee leren leven, hoe moeilijk het ook is, hoeveel pijn het me ook iedere dag steeds opnieuw brengt. Zo is het, zo moet het zijn, zo zal het zijn tot het moment dat de Cirkelen weer heel worden en ons aller vader in al zijn duistere glorie terugkeert. Ik heb me erbij neergelegd. Nu moet jij dat nog doen.
 Ik beloof het je. Er is een reden dat ik tussen de fundamenten van jouw huis leef. Het zonlicht is mijn grootste vijand, een groter gevaar dan zelfs de mensen die dag in dag uit op me jagen. Als ik overdag de schaduwen verlaat die mijn thuis zijn geworden, verander ik in een hoopje brandende assen voordat je met je ogen kunt knipperen. Ik heb het al meerdere keren mee moeten maken, en ik heb tegen mezelf gezworen dat ik het nooit meer zou laten gebeuren. Wanneer de zon dan ondergaat, wanneer de straten van deze stad en de landen van de wereld in duisternis worden gehuld, dan is mijn moment aangebroken. Bij haar aanwezigheid is de nacht mijn opperste meesteres, en ik ben niets dan haar nederige onderdaan. Ik doe dingen die ik niet wil, dingen waar ik later spijt van krijg. Maar ik heb geen keuze. Ik kan er niets aan doen dat mijn bloed vervloekt is zoals het nu eenmaal is. Ik zou mijn onsterfelijkheid met vol vertrouwen opgeven wanneer ik er een normaal leven voor terug zou krijgen. Maar die mogelijkheid bestaat nu eenmaal niet.
 Dus alsjeblieft. Ik vraag je enkel dit. Zie wat ik ben. Kijk voorbij de sluier van leugens die over je heen is gelegd door Soeverein en zijn dienaren, en observeer de waarheid. Jouw huis is de grootste bescherming die er kan zijn voor een man als ik. De schaduwen beschermen me tegen het zonlicht, behoeden me van een lot dat vele malen erger is dan de dood zoals jij die kent. Ik weet dat ik een onbekende voor je ben. Ik weet dat je bang bent dat ik mezelf onder het maanlicht verlies en mijn tanden in je kwetsbare nekvel zet. Ik ben me ervan bewust dat ik in jouw ogen een schepsel ben van het kwaad dat voor hetzelfde geld op zoek is naar niets dan je bloed. Er is slechts één manier om je te laten zien dat dat niet zo is. Je hebt mijn woord. Ik doe je een belofte, een belofte die niet gebroken kan worden. Ik geef je een sleutel die al mijn deuren kan openen. Ik smeed mijn eigen ketenen en overhandig ze aan jou. Doe ermee wat je wil. Maar onthoud: enkel jij kan me redden van de dageraad.
Laatst gewijzigd door JochemCommissaris op za mei 06, 2017 7:59 am, 6 keer totaal gewijzigd.
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Red me van de dageraad

wo apr 26, 2017 11:26 am

Goed geschreven verhaal en vooral eerste zin, het is net als of Setheris Golemar bij mij huis is ingetrokken en in de kelder verblijft.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Red me van de dageraad

ma mei 01, 2017 3:18 pm

Ik krijg langzaam medelijden met hem. Goed geschreven.
Zet je dromen op papier.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Red me van de dageraad

di mei 02, 2017 7:31 am

Wacht! Ik kan het uitleggen. Ik beloof het je, ik kan het allemaal uitleggen.
Geweldig. Je had direct mijn aandacht.

Ik ben geen held, en bij het ontmoeten van een vampier zou ik het onmiddellijk op een lopen zetten. Ondanks mijn angst voor deze wezens ben je erin geslaagd om mijn ‘mededogen’ voor deze vampier op te roepen.

Mooi geschreven.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Red me van de dageraad

wo mei 03, 2017 6:23 pm

Hoe langer ik hier verbleven...
verbleef :)
Inderdaad een goed begin, je interesse is meteen gewekt. Ook een leuk perspectief en vertelwijze, opnieuw zeer "persoonlijk" en tegelijk verhalend. Je voelt Setheris' vermoeidheid en gelatenheid wanneer hij over de jachten en het weer tot leven komen verteld. Enkel wanneer hij het over het verleden van zijn volk had, raakte je me even kwijt. De hoofdlijn van de gebeurtenissen heb ik wel mee, het is eerder het wie-is-wie-of-wat dat moeilijk te volgen is.
Af en toe zijn er plaatsen waar je kort na elkaar zinnen die met "maar" beginnen gebruikt.
Waaaaah, pls help hem! (Maar blijf uit zijn buurt als hij honger heeft...) :lol:
En op het einde, gaat hij een soort van contract maken? Iets dat zijn ziel bindt aan die persoon? Of is het letterlijk een belofte? Hahaha, nu ben ik nieuwsgierig geworden naar wat er nog gaat gebeuren xD .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Red me van de dageraad

za mei 06, 2017 8:47 pm

Mooi verhaal.
. Jouw huis is de grootste bescherming die er kan zijn voor een man als ik.
Deze zin sprong ervoor mij uit.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Vreemden in één huis”