Bloedengel

Los een mysterie of een misdaad op.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Bloedengel

do dec 07, 2017 9:43 pm

Hey, iedereen, eens een nieuw genre proberen. detective verhaal met een paar fantasie elementen. Hopelijk is het aangenaam om te lezen. Alle tips zijn welkom.

Bloedengel

Hoofdstuk 1:
De hagelstenen kletterden luidruchtig op de dakpannen van het politiebureau. Op dit uur waren er maar weinig agenten aanwezig die geen dienst hadden. Inspecteur Mellin zijn dienst was vier uur geleden afgelopen maar toch zat hij achter zijn bureau, papieren door te nemen. Hij had een kantoor voor zichzelf, als een moordonderzoeker was dit hem gegund om in vrede zijn werk uit te voeren.
Zijn donkerbruine gelaarsde voeten lagen op zijn van ouderdom verkleurde houten bureau, waarbij hij gevaarlijk achteroverleunde in zijn stoel. In de hoek naast de deur stond een kapstok waar zijn fedora en lange mantel aan hingen. Aan de andere kant van zijn bureau stonden er twee stoelen voor als er bezoek was, zij zouden met hun rug naar de deur zitten, Inspecteur Mellin wou op ieder moment kunnen zien wie er zijn bureau binnenkwam. Achter hem hing een prikbord met diverse krantenartikelen vastgepind die vertelden over de laatste onverklaarbare moorden. Waaronder een paar die de kunde van de locale politie begonnen te betwijfelen.
Drie moorden in drie weken en de politie had zo goed als niets. Suger Mellin had persoonlijk alle moordplaatsen bezocht en onderzocht en hij kon er niets van uitmaken. Het waren moorden, de manier waarop de slachtoffers in stukken waren gescheurd lieten daar geen twijfel over bestaan. Wie, hoe en waarom waren de kernvragen en enkel de vraag wie er was vermoord was tot nu toe opgelost en dat was geen sinecure geweest, de lijkschouwers waren dagen in de weer geweest om de lichaamsdelen terug samen te rapen en er een samenhangend geheel van te maken. Een bankier, een dienstmeisje en een dokwerker. Drie personen die op zich niets gemeen hadden en elkaar niet kenden. Mellin zuchte en legde zijn dossier aan de kanten. Hij keek op toen hij een klop op de deur hoorde en zag dat Elsie Lerdar binnenkwam, een nieuwe jonge agente.
“Inspecteur Mellin?” vroeg ze bedeesd. Mellin vroeg zich al lang af wat een bedeesde jonge vrouw bij de politie van Bourvers kwam doen maar hij was wijselijk genoeg om zijn vragen voor zichzelf te houden.
“Wat wens je, agent Lerdar?” vroeg hij.
“Hoofdcommisaris Boisselot vraagt achter u, inspecteur,” antwoorde agent Lerdar gedwee.
Suger knikte naar haar en stond op, hij nam zijn fedora en jas van de kapstok en sloot de deur achter hen. Het politiebureau van Bourvers was niet groot, de stad zelf was ook niet de grootste maar toch bood het hoofdbureau plaats aan een honderdtal agenten, de meeste zaten tijdens de daguren aan kleine bureau’s in de grote centrale ruimte. Enkel de inspecteurs hadden kantoren voor zichzelf, zelfs de officieren zaten in de centrale ruimte waar ze hoofd waren van hun persoonlijke eiland van bureau’s en agenten. Voor speciale opdrachten was het mogelijk om kantoren te boeken. Enkel het kantoor van de hoofdcommissaris lag op de bovenste verdieping. Zoals gewoonlijk was de lift defect, Mellin kon zich niet herinneren dat die lift ooit had gewerkt. Bovenaan de trappen was de deur van de hoofdcommissaris, voor hij binnenging keek hij zijn uniform na en probeerde nog een poging om een aantal kreukels weg te wrijven die ontstaan waren door de lange dag.
“Kom binnen, Mellin,” riep hoofdcommissaris Reynolds.
Mellin liep naar binnen en ging in houding voor de bureau van de commissaris staan. De man in kwestie zat strak rechtop in zijn stoel een stapel papieren te bekijken. Een aantal brieven lagen keurig in een stapel links van zijn dossiermappen. De hoofdcommissaris liet graag mensen wachten zodat ze al zenuwachtig werden voor er nog maar iets gezegd werd. Het hield de personen die naar zijn bureau kwamen altijd alert, Mellin had er een hekel aan. Hij werd er niet meer zo bloednerveus van als toen hij nog een jonge agent was maar toch met de recente gebeurtenissen begon hij toch te zweten toen de hoofdcommissaris verder niet zei.
“Ik heb goed nieuws voor u, inspecteur,” zei Boisselot eens hij eindelijk de moeite nam om Mellin aan te kijken. De grijze snor van Boisselot was weids gekend en er werd meermaals om gelachen, nu voelde Mellin geen enkel binnenpretje door de blik die hoofdcommissaris Boisselot op hem wierp.
“Jij wordt de eerste agent van Bouvers die een persoonlijke beschermvrouwe krijgt,” de minachting droop van zijn woorden.
“Waarom mengen de engelen zich in een moordonderzoek, heer?” vroeg Mellin zo neutraal mogelijk, hij kende de mening van de hoofdcommissaris over de ‘Beschermheren’.
“De beschermheer van Bouvers is bezorgd om de moorden en de onrust die dit veroorzaakt in de binnenstad. Hij stuurt een onderzoekster om ons te helpen. Heb je daar een probleem mee inspecteur?”
“Nee, hoofdcommissaris, maar dit is een zaak van de mensen. De doden waren mensen, geen engelen en de monsters die ze beweren eeuwengeleden afgeslacht te hebben bestaan niet meer. Ik vraag me gewoon af waarom ze hiermee willen helpen,” zei inspecteur Mellin, hij trok een wenkbrauw op om zijn vraag meer kracht bij te steken.
De hoofdcommissaris negeerde zijn uitgesproken vraag en zei: “Zolang je weet dat samenwerking gewenst is, morgen om acht uur ontmoet je een nieuwe partner. Wees niet te laat.”
“Om acht uur!” riep Mellin uit. “Dat is al binnen vier uur, ik heb vandaag nog niet geslapen!.”
De hoofdcommisaris lachte zijn bulderende lach: “Dan denk ik dat het tijd wordt dat je naar bed gaat.” Toen Mellin hem bleef aanstaren vervolgde de hoofdcommissaris:” Hoe langer je wacht, hoe minder slaap je krijgt, je kan niet elke dag tot de middag in bed blijven, inspecteur, en nu vort! Ik wil ook nog een oog toedoen vannacht.”

Laatst gewijzigd door Sive Hiolair op zo feb 04, 2018 4:34 pm, 2 keer totaal gewijzigd.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Bloedengel

do dec 28, 2017 7:44 pm

Leuk begin van je verhaal! Ben benieuwd wie zijn beschermengel zal zijn :) Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Bloedengel

ma jan 01, 2018 6:22 pm

Hé, Maaike bedankt voor de reactie.

Hoofdstuk 2:

Een waterige zon scheen door de openstaande ramen van Samuel zijn kantoor, de vroege zon bracht geen warmte en de kilte van de nacht hing nog in de ruimte. Hecca leunde tegen een pilaar en keek verlangend naar de open hemel buiten. Nog geen uur geleden is ze hierheen gevlogen en nu al verlangde ze terug naar het gevoel van vrijheid.
“Als je nu al verlangt naar het vliegen, dan zal je afzien tijdens deze grondgebonden missie,” de stem kwam van Samuel zelf. Beschermheer van Bouvers en de eerste persoon die ze wenste te zien op deze dag. Hecca draaide zich om en bekeek Samuel van top tot teen. Zijn ravenzwarte haar begon de eerste grijze haren te tonen, een teken van hoge ouderdom. Een forse neus zou hem niet aantrekkelijk maken bij de dames, maar zijn charismatische blik maakte veel goed. Hij droeg de kledij van de mens, een pantalon, met hemd en vest, met de nodige aanpassingen om zijn gehavende vleugels vrij te laten. Hecca snoof luidop bij het zien van zijn keuzes. Een glimlach verscheen op Samuels gezicht.
“Met de tijd zal je wel merken waarom wij grondgebondenen ons aanpassen aan de mensen rondom ons,” zei Samuel terwijl hij zich op een kruk neerzette op het terras, hij snoof de lucht en vervolgde, “’s morgens vroeg is de lucht hier het helderst, ik verheug me er iedere keer op.”
Het was onbeleefd om achter te blijven bij een hogergeplaatste, maar Hecca kon niet anders dan staren naar de verwrongen grijze vleugels op Samuels rug. Ze onderdrukte een huivering, de gedachte om nooit meer te kunnen vliegen beangstigde haar, maar daarvoor was ze niet hier. De kruk naast Samuel was nog vrij, dus nam ze daarop plaats en keek hem strak in de ogen, zonder zwakte. De glimlach op zijn gezicht verflauwde niet.
“Ik neem aan dat je op Tabris al uitleg gekregen hebt over je missie?” vroeg hij.
Hecca verzette zich op haar kruk en zei: “Er zijn drie moorden gepleegd in een korte periode, er is vermoeden van bovennatuurlijke krachten.”
Samuel hield zijn hoofd schuin en bleef verder zwijgen. Niet wetend wat anders te doen vervolgde Hecca: “Het is mijn doel om deze moorden te onderzoeken en de moordenaar te vinden, waarna ik mijn rapport opmaak naar Tabris en de Justicars hun werk laat doen.”
De glimlach verflauwde op Samuels gezicht, Hecca verzette zich en verbrak het oogcontact. Ze vroeg zich af wat ze verkeerd gezegd had, dit was woord voor woord haar missie. Opkijkend, wachtte ze op Samuel om verder te spreken. Hij stond op en liep naar de balustrade en bekeek de stad, hecca vergeten op haar kruk achter hem. Toen hij zich omdraaide was die flauwe glimlach er terug.
“Het is belangrijk dat je samenwerkt met de locale politie van Bouvers en respect toont aan de mensen, “ zei Samuel.
“Waarom moet ik samenwerken met de mensen? Mijn missie is de moorden onderzoeken en de moordenaar zoeken. De politie hoeft gewoon hun data door te geven en ik kan verder,” zei Hecca en keek fronsend op naar samuel, die zijn hoofd schudde.
“Na de val van het duistere leger zijn de Beschermheren en vrouwes de laatste tweehonderd jaar hard bezig in iedere grote mensenstad om sterke relaties met de mensen te onderhouden. Het zou jammer zijn dat een jonge onderzoeksters ons werk te niet doet omdat ze zich beter voelt dan de mensen.”
Bij die woorden sprong Hecca boos op, voor ze iets kon zeggen onderbrak Samuel haar.
“Kom hier en kijk naar de stad.”
Met stijve passen ging ze naast hem staan en keek rond zich. In de directe omgeving stonden er hoge grijze gebouwen met boogramen en vele torens. Bijna ieder gebouw had wel een spiraal of een kleine toren die de lucht probeerde te doorboren.
“Kijk niet recht voor je, kijk naar beneden, naar de stad zelf,” zei Samuel.
Onbegrijpend keek ze hem aan en keek dan naar waar hij wees. Tussen de gebouwen waren er kleine straten vol met kleine mensen die druk bezig waren om op hun bestemming te geraken. Het leek net of ze naar een mierennest keek, lang geleden op school had ze daar een video van gezien. Allemaal kleine stippen die vliegensvlug van het ene punt naar het andere gingen, zonder ooit te stoppen of elkaar te raken. Er moesten wel honderden mensen daar beneden rondlopen. Nog altijd niet begrijpend keek ze terug naar Samuel.
“Deze mensen leven hun eigen leven, hebben hun eigen dromen en verlangens, voor de meeste zijn engelen maar legenden of een oude man die zich in een hoge toren verbergt en zich moeit met de leiding van de stad. “
“Wat heeft dit met mij te maken, “Zei Hecca.
Samuel kwam dichterbij en vroeg: “Hoeveel engelen zijn er nu nog Hecca?”
“In Tarbis, zeker tweehonderd,” zei ze.
“Tweehonderd? Ja dat kan het ongeveer zijn, als je de beschermheren en grondgebondenen erbij optelt kom je op een kleine driehonderd neer. Kijk naar de mensen hieronder. Hoeveel zouden dat er zijn?”
“Een stuk of honderd”
“Precies, in deze drie straten die op dit punt samenkomen heb je al ongeveer honderd mensen gezien. In deze hele stad zijn er bijna tienduizend mensen. Tienduizend, Hecca! Het aantal van ons engelen mindert iedere eeuw, maar de mensen niet, zij zijn de toekomst. Daarom is het belangrijk dat jij, Hecca, braaf samenwerkt met de politie van deze stad. Wij zijn aan het uitsterven, maar als we samenwerken met deze mensen, dan misschien, heel misschien kunnen we iets van onze kennis en waarden doorgeven aan de toekomst van deze wereld.”
Hecca schudde haar hoofd en zei: “Het is verboden om onze technologie met mindere rassen te delen.”
Samuel lachte luidop: “Dat vraag ik ook niet, kind. Ik vraag dat je samenwerkt en respect toont. De mensen een mindere ras noemen is een bewijs dat je niet begrijpt wat ik je wil zeggen.” Hij schudde zijn hoofd teleurgesteld en keek haar treurig aan.
“Hopelijk komt er een dag dat je mijn woorden begrijpt, hopelijk komt er een dag, dat iedere engel begrijpt dat wij niet meer de heersers zijn die we ooit geweest zijn. We kunnen enkel hopen dat de mens, eens we er niet meer zijn onze fouten niet zal herhalen. Ga nu, Hecca, je hebt nog een andere belangrijke afspraak deze dag.”
Hecca staarde naar Samuel, op Tarbis werd er denigrerend over de mensen gesproken, maar deze man sprak over hen alsof ze beter waren dan de engelen zelf. Nadenkend over zijn verwarrende woorden verliet ze zijn kantoor en sloot stil achter haar de deur, zodat ze de grondgebonden beschermheer niet zou storen uit zijn overpeinzingen.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Bloedengel

ma jan 01, 2018 8:50 pm

Goed vervolg! Valt jouw verhaal in het genre Urban-fantasie? Daar lijkt het nu wel naar toe te gaan, zou erg leuk zijn :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Bloedengel

do jan 04, 2018 9:13 am

Hey Maaike, niet echt bij stil gestaan van het genre. Wou gewoon dat de mensen in een soort van industriële evolutie tijd leefden terwijl de engelen veel geavanceerder waren. Maar nu ik het lees past het wel bij Urban-fantasie. :p
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Bloedengel

do jan 04, 2018 5:53 pm

Onderhoudend verhaal, jammer dat ik het niet via mijn ibook kan lezen. Af en toe een klein foutje, maar dat doet niets af aan het verhaal. Chapeau.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Bloedengel

do jan 04, 2018 7:57 pm

Goed bedacht verhaal met een mix van genre en is zeker aangenaam om te lezen, ga zo door.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Bloedengel

za jan 27, 2018 8:02 am

Komt er binnenkort een vervolg, Sive? :3
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Bloedengel

zo feb 04, 2018 4:36 pm

Oh, bedankt allemaal voor de reacties.
@Libelle - ligt dat aan mijn verhaal zelf? Raar dat het niet mogelijk is om het op een ander apparaat te lezen.
@Maaike - wegens een paar kleine verbouwingen in huis, niet veel tijd gehad, normaal gezien zou ik nu toch terug iets regelmatiger kunnen schrijven en hopelijk iets in de nabije toekomst kunnen posten.
Al doende leert men.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Bloedengel

zo feb 04, 2018 5:10 pm

het is een eindje geleden dat ik nog iets heb gepost, maar bij deze een kort hoofdstukje.
HOOFDSTUK 3
Inspecteur Mellin stond met bloeddoorlopen ogen naast de hoofdcommissaris die zenuwachtig over zijn snor wreef. De beschermvrouwe was net aangekondigd door de jonge agente Lerdar en nu stond voor hen een engel. De vrouw was kleiner dan Mellin had verwacht, ze kwam maar tot zijn kin. Haar korte blonde haar omhelsde haar prachtig gevormd gezicht, enkel haar ogen toonden aan de wereld dat ze niet enkel een bloedmooie vrouw was, dat en natuurlijk de bleke vleugels die ze gevouwen op haar rug hield.
Ze had nog maar één zin gesproken en zowel de hoofdcommissaris en de inspecteur wisten niet wat ze moesten doen. Mellin keek uit zijn ooghoeken hoe Boisselot zou reageren op haar onbeleefdheden.
"Vrouwe Hecca, als hoofdcommissaris van Bouvers heet ik u welkom in het politiebureau. Wenst u iets te drinken?" vroeg de hoofdcommissaris, overduidelijk het feit negeren dat deze vrouw eisen begon te stellen voor er nog maar introducties gebeurd waren.
Even brandde er een fel vuur in de helder blauwe ogen van de engel maar al snel werd dat bedwongen en kwam er een flauw glimlachje op haar gezicht.
"Een beetje water alstublieft," antwoorde ze.
Ze bleef stijf rechtop staan terwijl Boisselot teken deed naar Mellin om iets te pakken voor de vrouwe. Met moeite rukte de inspecteur zijn ogen weg van de vreemde vrouw en haar kledij om drie glazen met water te vullen.
De dames van Bouvers kleedden zich altijd zedig en lieten veel aan de verbeelding over, er waren natuurlijk een paar plaatsen die Mellin maar heel zelden bezocht waar de dames iets losbandiger waren en meer onthullend gekleed waren en toch verwachte mellin dat zelfs die dames de kledij van de engel niet zouden dragen. Vrouwe hecca droeg een strak donkerblauw pak met witte accenten, die iedere lijn van haar lichaam benadrukte, Mellin dacht dat het een soort leer zou zijn, zeker niet het leer dat in Bouvers zelf werd gemaakt, dat leer kon nooit zo soepel zijn om het lichaam op deze manier te omhelzen. Twee riemen vol met messen hingen gekruist over haar borstkast, helaas voor Mellin een deel van haar lichaam aan het zicht onttrekkend. Toen hij haar een glas overhandigde was de hoofdcommissaris bezig met inspecteur Mellin aan het voorstellen en over hun geplande samenwerking te praten.
"Samenwerking met de inspecteur?" vroeg vrouwe Hecca. "Mijn instructies spreken niet dat ik de straat opmoet samen met een me..." haar stem stierf weg toen ze nog snel zichzelf wou verbeteren. "Met een collega onderzoeker." besloot ze uiteindelijk.
"Vrouwe Hecca, u eist dat wij alles van ons onderzoek naar u overdragen en verder geen onderzoek meer verrichten. Als hoofdcommisaris kan ik dit niet toestaan. De gestorven personen waren inwoners van deze stad, het is onze plicht om dit tot op het bot uit te zoeken. " zei hoofdcommisaris Boisselot. "Natuurlijk, zijn wij verheugd dat de beschermheer ons hulpt steunt in de vorm van ervaren onderzoekster als u, maar u kan toch onmogelijk verlangen dat wij dit onderzoek laten vallen?"
"Ik vraag niet dat u het onderzoek laat vallen, maar om mij mijn werk te laten doen." zei Hecca onomwonden, terwijl haar wangen rood begonnen te kleuren.
Mellin zag dat de snor van de hoofdcommisaris bijna rechtop stond, terwijl de man zichzelf probeerde te beheersen en besloot om in te grijpen.
"Mijn vrouwe, u vraagt voor alle informatie die we hebben. Dit zal sneller gaan als we samen alles overlopen. Ik kan u alles vertellen die er toe doet. Indien u wenst kunnen we samen de moordplaatsen gaan bekijken en de gereconstrueerde lichamen gaan bekijken," zei inspecteur Mellin.
Voor het eerst sinds Hecca de kamer binnengelopen was, keek ze Mellin rechtsreeks aan, Mellin deed onbewust een stap achteruit door de intensiteit in haar blik.
"Inspecteur mellin, ik dank u voor uw aanbod," zei ze. "Dat lijkt me inderdaad de beste oplossing om voorlopig de informatie te verwerken. We kunnen later zien hoe we verder gaan."
Mellin besefte goed genoeg dat ze niets van hem moest hebben, maar hij was al blij dat ze nu iets meegaander was. Een blik op de hoofdcommisaris vertelde Mellin dat de andere man nog altijd niet gekalmeerd was. Hecca moest er ook op gelet hebben.
"hoofdcommisaris Boisselot, ik dank u voor uw vertrouwen in mij en ik dank u voor uw medewerking in naam van de beschermheer van Bouvers en van ieder slachtoffer die we zullen wreken door de moordenaar voor het gerecht te brengen."
Ze gaf een vreemde buiging waarbij ze haar rechter arm voor haar buik hield en vanuit haar heupen een rechte buiging gaf, met haar linker hand raakte ze haar lippen aan. Toen ze terug rechtkwam keek de hoofdcommisaris nog altijd furieus maar hij deed zijn best om haar buiging na te bootsen.
"Inspecteur Mellin, neem de vrouwe mee naar het mortuarium en licht haar in over het dossier, Jullie zijn nu partners en inspecteurs van de politie van Bouvers. Ik verwacht tegen het eind van deze week een vooruitgangsreport van jullie onderzoek."
Mellin luisterde aandachtig naar de hoofdcommisaris die weigerde om Hecca nog aan te kijken, de inspecteur knikte naar zijn overste en volgde de beschermvrouwe uit het kantoor.
Al doende leert men.

Terug naar “Detectives”