De Professional

Los een mysterie of een misdaad op.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

De Professional

zo jan 29, 2017 11:03 pm

Vindevogel staarde naar het lijk en snoof toen de zilte zeelucht op. Het haar waaide door zijn zwarte krullenbol. Hij nam zijn smartphone en zocht het weer op voor de kust, hij specifieerde de zoekopdracht tot Knokke.
‘Somers, hoe komt het dat dit lijk maagdelijk onaangetast op het zand ligt zonder een korrel op haar?
‘Hoe bedoel je?’
‘Het ligt er nog maar net. Er was storm gegeven en springtij. Dat was een uur geleden opgegeven.’
De dikke man die handenwringend bij hen stond met een dokterstas vroeg: ‘mag ik nu, voor de politie arriveert?’
‘Doe maar, dokter.’
De dikke man in te krappe broek waggelde op het dode meisje af.
Hij bekeek haar, raakte haar aan met latex handschoenen.
‘Schot in het hart, twee in het hoofd. Werk van een professional. Ze voelt koud aan.’
‘Maar ze kan hier nog niet lang liggen.’
‘Ze kan koud gehouden zijn.’
‘Een diepvriesruimte,’ raadde Vindevogel.
‘Correct,’ zei de arts.
‘Wat wil een professional met een tienermeisje. Ze had bruin lang haar, lag op haar buik in het zand en had een veel te dunne vest aan voor dit weer aan de kust. En ze had een kap.
‘Ze verwachtte regen, dat gaven ze in de rest van het land.’
‘Ja, meteen dood.’
‘En dat zuur op haar gezicht, het is helemaal weggevreten.’
‘Er levend overgegooid, het slachtoffer was op slag blind en moet helse pijnen gekend hebben.’
‘Haar portefeuille is er niet, zei Vindevogel schijnbaar onaangedaan.
Vindevogel zag dat haar ene hand iets vasthield. Hij peuterde het los.
‘Vindevogel, dat is bewijsmateriaal.’
‘Inderdaad, ik steek het wel weer terug.’
Hij opende het verfrommelde het papiertje. Daarna maakte hij een foto van de tekening met zijn smartphone.
‘Is ze verkracht?’ vroeg Vindevogel.
‘Niet zover ik kon zien,’ zei de gerechtsarts.
‘We zijn hier weg, tis kloteweer,’ zei Vindevogel
‘En ik?’ vroeg de dokter.
Vindevogel gaf hem tweeduizend euro.
‘Koop er niet allemaal drank mee,’ zei hij bezorgd ‘ik kan je nog nodig hebben.’
‘Verrek, Vindevogel,’ blafte de dokter ‘haal me er in zonnigere omstandigheden bij.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

di jan 31, 2017 12:56 pm

‘Verdomme, check haar tanden dan,’ brulde de commissaris ‘als dit de dochter van de procureur is, morgen staan we allemaal het verkeer te regelen als we niet met resultaten voor de dag komen.’
Het hele team inspecteurs stond nerveus te schuifelen, de tijden van roken op het werk waren voorbij, en dat maakte hen extra zenuwachtig.

‘Chef, de heer en mevrouw Persijns zijn aangekomen voor de identificatie.’
‘Veel valt er niet te identificeren,’ merkte Joost op, de nieuwste aanwinst bij de inspecteurs.
‘Hou je domme opmerkingen voor jezelf, Zwagerman,’ blafte de chef ‘en jij, begeleid hen naar het mortuarium.
Mevrouw Persijns droeg een bontmantel en een handtas van Delvaux, verschillende diamanten kettingen, ringen. Ze leek wat op een getooide kerstboom. Meneer Persijns zat in een maatpak met krijtstrepen. De vrouw dipte tranen uit haar ogen, de man kauwde gestresseerd op haar tanden.
Het beterde er niet op toen ze het lijk te zien kregen.
De vrouw viel flauw. Persijns zei:’ zeker en vast, de lichaamsbouw en de kleren, dat is onze Amber.’ Hij had een verstikte stem. De aanwezige dienstdoener wou zich over zijn vrouw ontfermen.
‘Nee, dat doe ik wel,’ blafte Persijns en hij nam haar op en sloeg op haar wang.
‘Kom, liefste, we zijn weg van hier.’
In het bureau van commissaris De Man zei hij streng: ‘vindt de dader, je carrière hangt er van af.’
De Man slikte en zei: ‘we doen ons uiterste best.’
‘En contacteer Vindevogel.’
‘Maar meneer…’
‘Het is niet volgens je boekje, De Man, maar hij is een verfrissende geest die zeker een meerwaarde voor het onderzoek zal blijken.’
‘Goed,’ zei De Man met meer vriendelijkheid dan je onder zo’n omstandigheden zou verwachten.

‘Oké, bedankt meneer de commissaris, ik werk graag samen,’ zei Vindevogel verrast. Hij verbrak de verbinding.’
‘Wel?’ vroeg Somers?
‘Hij wil ons bij het team.’
‘Dat is fantastisch, dan kan je persoonlijk aan alle data en hoef je niet overal steels zien achter te komen.’
‘Hmm,’ hij staarde naar een vergroting van het stukje papier en het meisje haar hand. Het was een curve, een stuk van een kaak leek het wel. In ieder geval te weinig om op door te gaan. Bovendien was zijn expert van de foto’s nutteloos, tekeningen daar was hij niets mee. En ze hadden zijn bezoekrecht ingetrokken. Hij kreeg teveel psychotische episodes door Vindevogel zijn geregelde bezoekjes.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

di jan 31, 2017 2:41 pm

Veel bewijsmateriaal was er niet. De kogels waren van een subsonische variant van een Glock 18 negen mm parabellum. Hoewel je die niet zomaar kon krijgen leek het me hoogst waarschijnlijk van uit het buitenland via het Internet naar hier versleept. Die dingen maakten haast geen lawaai, een knaldemper kon daar nog een fameus puntje aanzuigen.
‘Allemaal perfect afgevuurd,’ besloot Vindevogel ‘onmiddellijk dood.’
‘Ga slapen, vanavond vind je toch niets meer dat ergens heen leidt.’

Ramon Hernandez deed zijn schoenen uit, hij hing het vestje keurig over de stoel met zijn broek opgevouwen erop. Hij was steeds in het zwart gekleed, tot het hemdje en schoenen toe, enkel zijn das was van wit satijn. Hij haalde zijn pistolen uit zijn holsters. En checkte de kamers, diegene die hij voor Debbie Persoons gebruikte vulde hij aan. Hij verstopte ze naar aloude gewoonte onder zijn kussen. De besnorde man zocht zijn zielenheil ’s nachts niet in een knuffelbeer maar een vuurwapen.
‘Ontbijt, meneer Hernandez,’ werd er buiten vriendelijk geroepen.
Hij opende zijn deur in zijn boxershort met strepen op en nam de schotel met het dampende omelet en de stukken stokbrood in ontvangst. Dan sloot hij de deur en at alles met smaak op. Hij zette een streepje muziek op, Tsjaikovski, zijn favoriete componist. Hij toetste een nummer in op een niet te traceren gsm met betaalkaart. Spijtig dat ze die dingen uit de handel willen nemen. Ach ja, hij had nog steeds What’s app, maar dat was perfect voor één gesprek, niet meer. Zijn opdrachtgever hoefde hij niet meer te contacteren, het geld was betaald en de lijst met namen had hij gememoriseerd alvorens ze te verbranden.
‘De camera’s?’ vroeg Ramon zonder zich voor te stellen.
‘Die zijn onklaar gemaakt.’
‘Goed, morgen ontvang je een brief met je geld.
Hij verbrak de verbinding.

Jan en Gwen fietsten vrolijk naar huis van school, Jan was de zoon van een rechter aan het hof van Assissen.
Een zwarte BMW parkeerde met scheurende banden rakelings over de doodlopende straat. Een man met zonnebril sprong eruit en trok zijn twee wapens. Jan kreeg een schot in het hart en twee in het hoofd. Gwen reed gillend verder. De man sprong terug zijn auto, gaf plankgas en reed haar omver, daarna zette hij zich in zijn achteruit, reed nog eens over haar en reed dan kalm weg. Er waren geen getuigen geweest. De straat was een verlaten had. Hij had dit in vermomming met een chronometer getest op dit uur, de meeste mensen werkten nog, anderen gingen in de file naar de school gaan staan, sommige deden boodschappen maar om 16u09 was de straat verlaten.

Vindevogel onderzocht het lijk.
‘Waarom de ene doodschieten en de andere overrijden met een coma tot gevolg?’
‘Wellicht opereert hij met een lijst.’
‘Een professional, Somers? Zou kunnen, maar waarom kinderen?’
‘Een procureur, een rechter; de lijst met wraakzoekenden is eindeloos,’ zei Frederick met zijn handen in zijn zakken.
‘Laten we maar beginnen met het buurtonderzoek,’ zuchtte Vindevogel.
‘Laat dat maar aan mij over, Vindevogel, ik kan beter overweg met mensen,’ bood Somers aan.
‘Goed. Ik zoek ondertussen wel of er een stuk van die auto te vinden is.’
Een vrouw kwam krijsend de straat op: ‘dat is mijn dochter, Gwen, wat is er gebeurd?’
‘Mevrouw, waar was u op het moment van de feiten?’
‘Denk je dat ik dit deed?’ brulde ze kwaad.
‘We moeten het vragen.’
Ze wees op haar badjas.
‘Ik zat in bad.’
‘Is er iemand die u dochter iets wil aandoen?’ vroeg Vindevogel die geen zinnig antwoord verwachtte, ouders wisten nauwelijks iets van hun tieners tegenwoordig.
‘Nee, ze was een lief meisje.’

Somers belde aan.
Een vrouw met krulspelden deed open.
‘We onderzoeken de moord op Jan Segers hier wat verder.’
De vrouw sloeg haar handen voor haar mond.
‘Dood?’
‘Hebt u iets verdachts gezien?’
‘Enkel een zwarte BMW, nu ja verdacht. Ziet u, mijn man rijdt met een witte.
‘Joop,’ zei ik nog ‘zo’n kosten voor een bak op wielen, maar meneer moest zijn zin hebben. Na een dag reed hij hem al in de prak.’
‘Goed, mevrouw,’ bleef Somers vriendelijk ‘hier hebt u mijn kaartje, mocht u nog iets te binnen schieten.’
‘Ja, natuurlijk, ik ben kort van memorie maar er komt vast nog iets boven drijven.’
Somers blies. De volgende was nog erger, een oude man met jonge lusten.
‘Kom even een wijntje drinken, wijffie, dan vertel ik je alles,’ zei hij met wellust in zijn ogen.
‘Hebt u dan iets gezien?’
‘Nee vanuit deze hoek zie je niets, maar laat het werk toch even wat het is en drink gezellig een glas.’
‘Nee, sommige hebben een job te doen, hier is mijn kaartje, enkel voor serieuze doeleinden, wel te verstaan,’ ze legde het met een klap op tafel.
Veel verder stond ze niet na elk huis in de straat te zijn afgegaan, de meesten waren niet thuis op dat moment.

‘Hier ook niet veel, hopelijk komt die Gwen Sanders nog bij haar positieven.’
‘Met zo’n verwondingen zo ik er niet op durven gokken.’
‘En waar is haar moeder heen?’ vroeg Somers
‘Naar het ziekenhuis, voor een kalmeermiddel en daarna wil ze niet van haar dochter scheidden, we hebben ook iemand in uniform meegestuurd,’ zei Frederick.
‘We hebben wel dit.’
Frederick toonde het papiertje. Een oog.
‘Van de moordenaar?’
‘Of van iemand die hem na stond die vermoord is of opgesloten zit, je kan er nog niet direct uit aangeraken. Maar de kaak van vorige keer gecombineerd met dit oog doet denken aan een vrouw.’
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De Professional

di jan 31, 2017 7:19 pm

Spannend verhaal en goed geschreven, ben wel benieuwt naar de professional
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

wo feb 01, 2017 9:59 am

Bedankt voor je steeds lovende commentaar, Nurias
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

wo feb 01, 2017 9:59 am

Inspecteur Moens had een baaldag. Zijn vrouw kende hem het co-ouderschap toe maar hield zich niet aan de afspraken, hij had kleine Lander al in weken niet gezien. Hij veegde een denkbeeldig kriebelend pluisje van zijn neus en slofte naar de koffie automaat. Vroeger hadden ze echte koffie, uit de kan, die de hele dag stond te pruttelen, de laatste kreeg een flinke portie looizuur binnen maar de besparingen waren ook hier voelbaar. Nu betaalde je één euro voor brakke drek die niemand wil drinken die niet direct een cafeïne boost nodig had. En als dat nog niet erg genoeg was werd hem dan ook nog het peterschap over die malle detective en zijn aanhangster toevertrouwd.
‘Kan ik het dossier inzien?’ vroeg Vindevogel zonder kennis te maken.
‘Wat ga jij daar uit toveren dat wij missen,’ zei Moens bars.
‘Ik wil weten welke munitie Ballistiek er uit wist te redden.’
‘9mm subsonisch, Glock,’ zei de agent triomfantelijk.
‘Dezelfde dader,’ zei Vindevogel
‘Zo lijkt het,’ zei de flik triomfantelijk met een wrange grijns.
‘Ik wil die vrouw van dat slachtoffer ondervragen.’
‘Wij ook. Maar ze is nog niet in toestand…’
‘Ik durf wedden dat die kranige meid best wel wat kan hebben,’ onderbrak Vindevogel hem.

De geur van antiseptisch schoonmaakmiddel vermengd met bloed en rottingsgeur, de stank van verval en een verwarming die de plek tot één in de tropen omtoverde maakte Moens mottig. Hij haatte ziekenhuizen, zijn vrouw was er aan kanker gestorven.
Bij de balie wisten ze dat mevrouw Vogels op kamer honderd en twee lag. Vindevogel beende naar een lift, mensen omver stotend met zijn ellenbogen, Moens en Somers bleven achtereind. De lift vertrok zonder hen.
De vrouw lag met glazige ogen naar het plafond te staren.
‘Goeiemiddag, ik ben Vindevogel, we onderzoeken de dood van Jan. Hebt u iets gezien dat nuttig kan zijn?’
‘Een zwarte BMW en een man in een flits, geheel in het zwart met witte stropdas, donkere bril op en een snor en haar in de pommade.’
‘Oké, daar kunnen we wat mee, hebt u enig idee wie zoiets zou kunnen doen?’
‘Meneer, mijn man was rechter, hij heeft meer crapuul achter de tralies gestoken dan er sterren aan de hemel zijn.’
‘Tja, een eitje met de lichtpollutie,’ mompelde Vindevogel.
‘Een spoedig herstel, en mijn innige deelneming. Sterkte door deze moeilijke tijden.’

Moens was woedend.
‘Ik hoorde bij dat verhoor aanwezig te zijn.’
‘Zoek een man met zwart haar in de gel, een zonnebril, snor, zwart kostuum met witte stropdas. En ze bevestigde dat het om een BMW ging.’
‘Op bureau maken we er meteen werk van,’ zei Moens ‘kom naar de wagen.’

De dienstwagen reed met sirene tegen waanzinnige snelheden tussen het stroppende verkeer, hier en daar een boze claxon als antwoord krijgend. Vindevogel, die schrik had in auto’s kneep zijn gordel bijna tot pulp. Somers zat er rustig bij.
‘We verspreidden meteen een bericht van Opsporing Verzocht, Persijns zal daar niet moeilijk over doen,’ zei Moens.
‘We hebben hier met een professional te maken, die zal niet zo stom zijn zich nog met snor en gel in het haar te vertonen,’ orakelde Vindevogel

Hernandez keek naar zijn volgende identiteitskaart, Bram Vermeulen, hij deed de stof in zijn haar dat hij eerst had getrimd. Zijn snor had hij met enige spijt afgeschoren. Hij moest terugdenken aan die brand. De dood van zijn kind. Ze hadden hem getuigenbescherming beloofd voor zijn complete bekentenis tegen de Vianicci clan. Dat bleek een leugen. Iemand had informatie gelekt. En hij zou elke persoon die mogelijk had geklikt zijn of haar kind ontnemen, desnoods enkel hun leven, maar er zou geboet worden.
Een uur later was zijn haar blond. Hij deed de blauwe contactlenzen in en leek toen op een rasechte Vlaming die er een tripje Ibiza had opzitten. Hij stopte proppen achter zijn tanden om zijn gezicht breder te doen lijken. De groene slobbertrui en wijde jeans met sportschoenen maakten het geheel af. Tijd voor het volgende doelwit. Hij keek na dat hij zijn inbrekerskit had en verliet toen het hotel. Er was niemand aanwezig bij de balie, dat scheelde veel.
Mieke stond altijd te roken en kletsen op de hoek tegenover de school alvorens zij en haar vriendinnen huns weegs gingen. Helaas eindigde haar weg bij een bitch van een moeder die gelukkig zelden thuis was, ze had de clandestiene fuif voor haar zestiende verjaardag gemixt met luide muziek en liters alcoholische drank, man wat had ze gedanst en cocktails gezopen. Ze had zelfs seks gehad met Jon, onveilig dan nog wel. Gelukkig had ze er geen pakje aan overgehouden. Een versleten Nissan stopte voor het groepje in de verkeerde rijrichting.
‘Die bompa weet ook niet meer waar rijden,’ lachte Nele.
Het raampje ging af. Ze dachten nog dat hij om de rijweg wou vragen. Nele wou een middenvinger opsteken. Dan blikkerend staal. Drie gedempte schoten. Mieke ging neer, op slag dood. Nele kroop in foetushouding, handen boven op haar hoofd, Lizelle rende weg.

‘Weer een moord, nu op de dochter van de Openbare Aanklager. Dit is geen toeval meer, iedereen betrokken bij een moordzaak wordt geviseerd,’ blafte de commissaris ‘en we hebben niets. De OA wil gezien de dood van de dochter wegens incompetentie de zaak overdragen aan de Federale.’
‘Kunnen we een lijst van de zaken krijgen waaraan ze beiden hebben gewerkt en een getuigenverslag van de laatste schietpartij, het was aan een drukke school, iemand moet toch iets gezien hebben.’
‘Ja, een dubbelganger van Bram Vermeulen. Die zit nu levenslang vast voor moord op zijn moeder, vader en zuster,’ bitste de chef ‘die lijst krijg je.’

Aan een oud oncomfortabel bureau zat Vindevogel tegen een hoge snelheid namen door te nemen. Eén sprong eruit, hij had hem op het nieuws gehoord. Sanchez Cortez. De Engel des Doods, lang als huurmoordenaar in dienst van de Vianicci clan die in drugs deden. Zijn getuigenissen kregen alle maffiosi achter de tralies. Zelf was hij kandidaat voor het Getuigenbeschermingsprogramma. Maar de deal werd te niet gedaan. Zijn dochtertje overleefde een vergeldingsactie niet. Dat kon tellen als een motief.
‘Is die Cortez vrij?’
‘Ja, na tien jaar gebromd te hebben, voor mijn part kreeg hij levenslang,’ zei Moens ‘ik weet het wat het is een kindje een tijd te moeten missen, ik zou niet willen weten om het nooit meer te kunnen vasthouden.’
‘Begrijpelijk, rechercheur,’ zei Somers zacht.
Vindevogel’s voelsprieten pikten iets op maar negeerde het signaal.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

do feb 02, 2017 10:21 am

Vitorio Vianicci woonde in een villawijk. Er was zelfs controle aan het hek dat er naartoe leidde. Zo argwanend en vermogend waren de bewoners van de gigantische woningen wel met het obligate zwembad. Cortez reed er heen met een diepvrieswagen.
‘Ik ben van Bofrost, mevrouw Vianicci is klant. Hij toonde zijn badge.’
De controleur, een zware jongen keek hem vuil aan en zei:’ mevrouw Viancci koopt niet bij plebejers, rot op of je maakt wat mee.’
Bliksemsnel trok Cortez zijn pistool, de man zijn hoofd sloeg achteruit, bloed en hersenmassa plakte tegen de muur. Zijn maat richtte zijn machinepistool. Cortez rolde langs na de deur opengedaan te hebben op het asfalt terwijl de maffioos het vuur opende. De professional richtte onder de wagen op de Achilleshiel en schoot de stuk, de man ging door zijn knie, snel stoof hij de wagen rond.
‘Puta,’ schold de Italiaan.
‘Ik ben Spanjaard,’ zei de professional bedaard terwijl hij hem ook een kogel door het hoofd jaagde.
Hij nam de scooter van één van de mannen, die daarmee hun ronde maakten. Het was woensdagnamdiddag, veel spelende kinderen, hij vond kleine Victor aan het zwembad, bezig met zijn Playmobil aan het spelen. Drie kogels ontsnapten zijn loop, twee in het hoofd en één in het hart zoals vanouds. De jongen tuimelde levenloos in het water. Cortez reed op de scooter terug naar de diepvrieswagen, die had flink wat kogelslagen te verduren gehad. Maar hij reed nog. Hij had wat verder een garage gezien. Hij reed zijn diepvrieswagen een stort op dat er aanpalende was, overgoot hem met benzine en stak hem in de fik. Daarna ging hij bij de garagist en zei: ‘ ik wil een goeie tweedehands kopen.’
‘Dat kan, we hebben er wel een paar klaarstaan. Wil je er direct de baan mee op, want dan zijn er een paar die afvallen.’
‘Ja, tis voor direct gebruik. Mijn rit naar een klant is in het water gevallen dus moet ik snel vervoer hebben.’
‘Geen probleem,’ zei de breedgeschouderde man onder het oliesmeer in een vieze overall die wel opzettelijk vuiler leek gemaakt te zijn ten teken dat er hier geploeterd werd.
‘Gerard, toon die meneer eens gauw de tweedehandse auto’s,’ zei de man ‘moet dat met factuur?’
‘Bwa, dat mag gerust zonder ook hoor.’
De man keek hem met pretoogjes aan. Hij hoorde zijn zwarte kassa al rinkelen.
‘Gerard, haast je wat!’

“Hoeveel slachtoffers nog?” kopte de krant.
Moens zuchtte.
‘Als de commissaris dit leest…’
‘Hij moet klagen, ze noemen mij een derderangs Holmes,’ zei Vindevogel ‘mijn vergelijken met dat pedant fictioneel karakter.’
‘Het draait weer allemaal om jou, hé?’ zei Somers kwaad.
Ze had een slechte woelige nacht achter de rug met een one night stand, onveilig. De beloning bleef uit. De predictor die morgen toonde “kust klaar”. Maar dat wou ze niet, ze wou een kind.
‘Hey, het is niet omdat jij niet zwanger geraakt dat je het op mij moet uitwerken, hoor,’ zei Vindevogel op zijn grove manier waar hij een patent leek te hebben.
‘Klootzak,’ het werd Somers te machtig en ze verdween.
‘In ieder geval, het portret is nu bijna compleet, er ontbreken slechts twee stukjes,’ zei Moens.
‘Laten julle er een robotfoto van maken?’ vroeg Vindevogel.
‘Wie zegt dat het het gezicht van de dader is?’ opperde Moens.
‘Wat, leven we niet in de eenentwijntigste eeuw, de dader kan toch perfect een vrouw zijn,’ zei Vindevogel
‘Zonder motief,’ wierp Moens tegen.
‘Ik herken haar,’ zei Nestor die een mok koffie uit zijn thermos had geschonken. Hij liep niet hoog op met de kwaliteit van het zwarte brouwsel op het werk.
Iedereen vestigde zijn aandacht op de graatmagere inspecteur met warrig Einsteinkapsel en uilenbril op.
‘Dat is Sofia Cortez, vlak voor ze doodgeschoten werd door een maffia wraakactie.’
‘Godverdomme, nu heeft hij pas een motief. Het ging hem helemaal niet om die verneukte deal, maar wel omdat ze de maffia vrij spel gegeven hebben om zijn dochter te vermoorden,’ zei Vindevogel ‘en zijn vrouw?’
‘Die zit in een gesticht, ze leidt aan het post traumatisch stress syndroom,’ zei Vindevogel ‘we zoeken haar op.’
‘Die kan toch niet weten waar haar man vertoeft?’
‘Als ze iets weet, zelfs het kleinste detail dat ons kan voort helpen, moeten we het onderzoeken,’ zei Vindevogel.
‘Mensen in de briefingszaal nu,’ brulde de commissaris.
Hij stapte als een strenge priester voor zijn kansel, een microfoon niet nodig met dergelijke stentorstem.
‘Jullie mogen trots zijn, jullie onkunde in deze zaak heeft er toe geleid dat de Federale alles overgenomen heeft, geef jullie bewijzen door aan hem.’
Vindevogel wou opstaan.
‘Voor jou en je compagnon geld het volgende, oprotten.’
‘Dat deed u wellicht deugd om te zeggen commissaris. Impotentie is een zure appel om door te bijten.’
‘Wat hoe?’
‘Ik herkende de pilletjes die u elke avond voor u naar huis gaat in pakt. Verder rookt u als een ketter.’
‘Als ik je ook maar op de minste betrokkenheid bij verder onderzoek betrap, jij…’ brulde hij.
Zijn ader op zijn hoofd klopte, hij zag rood als een perfect geteelde tomaat.
‘Ik beloof mijn best te doen me er mee te bemoeien zonder dat de heren van de Federale er last van zullen hebben,’ sarde Vindevogel hem.
‘Jij bent een psychopaat.’
‘Nee, enkel een hoog functionerende sociopaat, dat is niet hetzelfde.'
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De Professional

do feb 02, 2017 3:55 pm

Wel een ijskoude de professioneel door een kind zo te doen ombrengen Toch vind ik her en der ook humor erin.

Goed geword met de laatste zin
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

vr feb 03, 2017 2:52 pm

Cortez inspecteerde de eierboog boven de deur van zijn halfvergane rommelige peperdure studio. Hij at uitsluitend conserven. Het zou de eerste keer niet zijn dat een rat als een pizzabezorger of een oetlul in de supermarkt je zou herkennen en voor het weet bestormd door de speciale eenheid. Hij keek naar de foto aan de muur, de foto die zijn vrouw hem had opgestuurd naar de cel, hoe hij door de inspectie raakte, wellicht een sadistische cipier. De foto toonde zijn dochter bewegingsloos in een plas bloed. Hij had die boven zijn brits gehangen en elke dag werd hij ermee wakker en ging hij er ’s nachts mee slapen. Zijn plan rijpend. Ze moesten boeten, allemaal. En nu, de laatste klus, die hij voor het laatst had bewaard, de schutter. Hij had bij Vianicci zijn adres gevonden. In een zwart lederen boekje dat onder het bureau was vast getapete. Blijkbaar hebben de flikken het niet gevonden. Vanavond, er hingen geen camera’s, het was een appartement op het zesde verdiep. Kans op getuigen groot. Maakte niet uit, hierna wou hij met plezier terug de cel in.

‘Je hebt wat?’ riep Somers.
‘Ik heb het zwarte boekje gevonden bij Vianicci.’
‘En je hield het?’
‘Jij rende kwaad weg toen ik het jou wou vertellen, Somers, we kunnen de dader pakken. Dat komt ons imago ten goede.’
‘Je denkt alleen maar aan jezelf. Jouw ego is groter dan je hersenpan.’
‘Jij wil een kind, en praat mij over een ego, procreatie is het meest egoïstische ding die je kan doen. Zeker gezien de tijd. Ze gaven een Hitleriaanse pruik de macht in Amerika; aangezien hun kernarsenaal die zijn hersencellen ruim overtreffen, een ongezonde situatie.’ Vindevogel gesticuleerde druk, met het schriftje zwaaiend.
Somers trapte hem in zijn kruis. Ze raapte het schriftje op.
Ze belde naar het bureau: ‘Moens, ik heb het schriftje van Vianicci. Het adres van het mogelijk laatste slachtoffer staat erin.’
Vindevogel wankelde van de pijn naar buiten. Hij vloekte als een zeeman.

Toen Somers hem achterna kwam was hij al verdwenen. Vindevogel nam een taxi. ‘De Langestraat 60,’ zei hij met een van pijn vertrokken gezicht.
‘Man gaat het, vroeg de Indiër?’
‘Nee, ik ben bezig aan te bevallen. De vrouw werd niet verleid door de slang, ze was de slang en nu rijden.’
Ze vertrokken gezapig naar hun bestemming.
‘luister, Apu, als je deze rit in een kwartier kan afwerken krijg je van mij dit.’ Vindevogel wierp tweeduizend euro op de passagiersstoel vooraan.
Ze scheurden weg, een zijstraat in en zo de file omzeilend.

‘Verdomme, Somers,’ vloekte Vindevogel die in een leeg appartement aankwam en met zijn pistool in het ronddraaide. Er stond nog een kop koffie, tamelijk warm. Hij zag een kinderslaapkamer met Ketnet helden. Snoof zijn neus vol minachting op. Dan de grote slaapkamer, het bed onopgemaakt.
Er lag een half gedoofde sigaret op een asbak in de living, de televisie stond nog op. Er ontsproot een idee aan zijn brein. Hij deed snel de deur op slot en ging met zijn wapen gericht op de deur in een zetel zitten.
Gemorrel aan het slot, Vindevogel was één en al concentratie. De deur ging open, daar stond een dikke man in werktenue met een blauwe pet op zijn hoofd.
Angstig stak hij zijn handen omhoog.
‘Niet schieten, ik ben enkel de huisbaas, ik kom de wc checken.’
‘Verdomme, verwacht u Cortez nog?’
‘Hier woont geen Cortez.’
‘Wie hier dan ook mag wonen?’ werd Vindevogel ongeduldig.
‘Meneer Blazquez is op vakantie voor deze week.’
Vindevogel rolde met zijn ogen.
‘En u weet wellicht niet waar hij heen ging?’
‘Nee, dat zijn mijn zaken niet. Bent u van de politie.’
‘Ja,’ Vindevogel stond op en stak zijn pistool in z’n zaak van zijn lederen jekker ‘hier hebt u mijn nummer, mocht hij nog opdagen, bel me dan. Laat niets merken want deze man is een meervoudig moordenaar.’

Hij zag de rare kwast weggaan, en daarna de huisbaas. Hij kneep in zijn pistolen. Geen tijd voor subtiliteiten. De Professional ramde de deur in. Overal schoten alarmen buiten en gestamp van laarzen op de trappen in gang. Een val. Cortez vluchtte naar het dak. Hij zag een aanpalend gebouw waar een sluipschutter op lag. Hij richtte zijn wapen, tot honderd meter trefzeker, met een kit omgebouwd om daar nog eens honderd bij te doen. Hij steunde op de rand van de schouw en schoot drie keer, de sluipschutter was neer. Hij maakte zijn jasje los en drapeerde het rond een elektriciteitskabel en liet zich naar het onderliggende dak glijden. Hij nam het sluipschuttersgeweer en rende naar de andere kant van het dak. Daar was een brandladder.
‘Verdomme hij kom langs het andere dak weg,’ riep de teamleider in zijn walkie talkie ‘iedereen oprukken naar de Verhaststraat. Een Ducati schoot weg uit de steeg waar de brandtrap naartoe leidde.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: De Professional

vr feb 03, 2017 7:49 pm

Somers zette de achtervolging in. Maar haar nochtans pittige Renault was geen partij voor de Ducati. Cortez kreeg een binnenkomende oproep. Hij nam aan via een klikje op een knop van het stuur. In zijn helm had hij een oortje.
‘Luister, ik heb Darian ontvoert, je laatste doel. Als je hem wil, dan krijg je één kans. Kom naar de kaai, ik lig aangemeerd op het eind van de steiger, mijn schip heet de Santa-Maria.’
‘Ik kom, maar dit is wellicht een val, weet dat ik geen gemakkelijk prooi ben,’ sprak de Professional kil.
‘Kom nu maar gewoon, ik wil dat dit eindigt,’ zei de stem verveelt.
Vindevogel had thuis het dossier nog eens uitgeplozen, namen toegevoegd en verwijderd. Hij had via het Arendsblikprogramma van zijn onuitstaanbare neef een tap geplaatst op verschillende personen hun mobieltje.
Somers belde met de commissaris die haar afried de Professional verder te achtervolgen. De tweede telefoon was van een onbekende beller met een herkenbare stem die de Professional instructies gaf.
‘Nee, toch, inspecteur, wat bent u nu van plan?’ vroeg Vindevogel die zich rechtzette en klaar maakte om zijn fiets, een blitse hybride, dat hij amper gebruikte te nemen en naar de haven te rijden.

Somers had de zoektocht gestaakt.
Vindevogel belde.
‘Waar ben je?’
‘Ik ben hem kwijtgespeeld op het marktplein.’
‘Luister, ik weet waar hij heen rijdt, kom me halen. Ik ben met mijn fiets, je kan me tegemoet komen via de Stationsstraat.’
‘Zeg gewoon waar hij heen rijdt.’
‘Te gevaarlijk, stel dat die kerel een val zet voor de Professional, wat gaat hij dan met ons doen?’
‘Oké, daar is iets van aan. Haast je, ik geef plankgas.’
Sirenes achter haar.
‘Godverdomme,’ vloekte ze ‘overdreven snelheid en bellen achter het stuur.’
‘Sorry gasten maar vanavond even niet’, ze sloeg een voetgangerstunnel in, de combi kon niet anders dan stoppen.

Vindevogel stond in lederen jekker te wachten. Hij zwaaide toen hij Somers zag aankomen.
‘Luister sorry van daarvoor,’
‘Laat maar, waar zijn ze?’ vroeg Somers
‘Het einde van de pier, een aangemeerde woonboot. En je raad nooit wie die bezit?’
‘Zeg je het nog, of gaan we ze rustig hun gang laten gaan terwijl ik raad?’ zei Somers jachtig.
‘Sven Moens, onze flik. Hij was ook daar de avond dat Cortez zijn dochter stierf. Ik vermoed zelfs dat hij haar dood schoot. Ze hebben nooit een lijst van personen op de loonlijst van de Vianicci’s gevonden, misschien omdat die gejat had. Plus, de kogel uit de autopsie van Sofia bleek van een klein pistool te komen, een Walter PPK.’
‘En jij denkt dat Moens er één bezat?’
Ik sloeg er geen acht op, het leek me normaal dat sommige rechercheurs graag wat back up vuurkracht hadden.
‘Goed, wie gaat er aan boord?’
‘Ik eerst en als je de eerste vijf minuten niets hoort kom jij, nadat je de politie gebeld hebt en ze het hele verhaal doet.’
‘Wat als er nog meer corrupte agenten zijn.’
‘Dan hebben we problemen.’
Vindevogel stapte uit en liep de steiger af. Een rilling ging over zijn rug. Hij dook instinctief het water in, de steiger werd aan stukken geschoten een gemaskerde man met een Uzi.

Terug naar “Detectives”