Kristina

Los een mysterie of een misdaad op.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Kristina

di jan 24, 2017 9:48 am

‘Dus als ik het goed begrijp wil jij met me samenwerken?’ vroeg Vindevogel.
‘Onder bepaalde voorwaarden,’ zei de blonde vrouw met rank ascetisch figuur.
De man krabde in zijn zwart krullend haar en verstouwde nog wat noten.
‘Mij best,’ zei hij ‘allicht ben ik laatste keus.’
‘Hoe weet jij dat,’ vroeg ze gepikeerd.
‘Je stuurde eerst mails naar echte flikken. Minstens één ervan reageerde furieus en zei dat je zijn tijd met zo’n onzin niet moest verspillen. Wellicht was dat De Rijck.’
Ze zat hem aan te gapen.
‘Hoe kon jij dat nu weten?’
‘Deductie, mijn beste. Maar vooraleer we jouw zaken gaan oplossen, heb ik zelf een zaak.’
Hij wierp een lijvige map op tafel. Er stond opgeschreven “Kristina”.
‘Wie is dat?’
‘Een slachtoffer van een sekstrafikant.’
‘Ken je haar?’
‘Het is de dochter van één van mijn consultants. Meer wil ik niet zeggen. Ze verdween twee jaar geleden en plots begonnen op verschillende mails en chatsites haar foto’s te verschijnen.’
‘Heb je al overwogen dat ze dood kan zijn of in één of ander bordeel te werk kan zijn,’ vroeg Tasha voorzichtig.
‘Mevrouw Somers, ik overweeg altijd alles maar ik heb inlichtingen dat ze nog steeds op vrije voeten is. In Duitsland meer bepaald.’
‘Hoe kun je dat weten?’ vroeg Tasha die er steeds minder van begreep.
‘Eén van mijn consultants bevestigde me dat. Een getalenteerde kerel, een meester met foto’s. We gaan hem nu opzoeken. Ik kreeg een nieuwe foto binnen.’
Kom jij rijdt.’
‘Waarom rijd je zelf niet?’
‘Ik heb geen rijbewijs.’
Ze staarde hem aan.
‘Wat, is het zo’n misdaad tegenwoordig zich niet in één of andere stinkbak te verplaatsen en uren stationair te staan dampen in één of andere file.
Somers plooide. Ze stapten in de Renault.
‘Aan het bouwjaar en type te oordelen ben je een onzeker persoon, net als dat pulken aan je schouderholster daarbinnen.’


Het psychiatrisch gesticht maakte een mistroostige indruk. Somers rilde. Het uit zwart geworden zandsteen opgetrokken gebouw met tralies voor de ramen gaf het de air van een gevangenis.
‘Vindevogel, alweer jij. Deze keer laat je de patiënt niet in een psychose belanden, verstaan?’ zei de boze hoofdverpleegster.
‘Op mijn erewoord,’ zei Vindevogel.
Ze gingen de gang door, een dikke verpleger die wellicht wel gekomen was als ze een gestoorde de isolatiecel in moesten werken ging hen voor in een nauwe gang.
Somers wist nog steeds niet wat ze hier deden.
Toen ging een deur open.
‘William, bezoek voor je.’
De man stuiptrekkend met zijn schouder en zijn handen vasthoudend zei me vreemde stem:’ wie?’
‘Vindevogel, ouwe jongen.’
De man klaarde meteen op en vloog Vindevogel in de armen.
‘Mijn vriend,’ zei hij met kinderlijk enthousiasme.’
‘Dan laat ik jullie maar,’ zei de verpleger die kaal was waardoor zijn sik extra opviel amicaal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Kristina

di jan 24, 2017 2:18 pm

@CliveBarker te zien hetzelfde als het verhaal de email adres als titel?

Foutje met dubbele gepost.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Kristina

wo jan 25, 2017 7:24 pm

Dat klopt Nurias, ik heb de dubbele post al laten verwijderen.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Kristina

wo jan 25, 2017 7:26 pm

‘Hoi, William, je zou me nog eens uit de nood moeten helpen.’
De grijsende veertiger keek enthousiast naar Vindevogel. En daarna wantrouwig naar Somers.
‘William, dit is mijn persoonlijke assistent Somers, Somers dit is William, de ware Mozart van het beeld. Vroeger hield hij zich ook bezig met opsporingswerk, tot zijn methodes aan het licht kwamen. Daarna schatte hij kunstwerken op echtheid en nu, tja, nu zit hij hier.’
‘Ik haat het hier, het is hier saai.’
‘Dat is omdat ze je aan geen prikkels willen blootstellen.’
‘Mag ik die foto?’
Vindevogel diepte hem op uit zijn vest en gaf hem aan de patiënt.
‘Somers, noteren.’
Ze dook een notitieboekje op uit haar vest en begon nukkig te pennen.
‘Getrokken in Duitsland, meer bepaald ergens in Beieren. De kleren die de vrouw aangeeft zijn allemaal vers aangekocht, het enige moment dat die drie items tegelijk in Duitsland verkrijgbaar waren was van Februari 2011 tot Mei 2012. Het meisje wordt gedwongen te lachen maar kan haar droefheid niet verbergen.’
Hij hield de foto vlak voor zijn oog, rommelde in zijn lade en haalde er een loep uit.
‘De fotograaf van deze foto is lang, heeft blond krulhaar en grijze ogen.’
‘Hoe kan je dat zien?’ vroeg Somers.
‘De reflectie in haar ogen, die zeggen veel.’
‘Kun je nog meer te weten komen?’ vroeg Vindevogel.
‘Enkel als ik de foto binnentreedt,’ zei William
‘Wat?’ vroeg Somers ongelovig.
‘Zwijg jij nou maar en blijf noteren,’ snauwde Vindevogel.
‘Oh, nee, ik zit gevangen, ze houden me vast. Ik moet onprettige dingen doen met andere mannen. Hotel Belle Vue.’
Toen begon hij te schreeuwen.
‘Hij gaat me grijpen,’ brulde hij.
Vindevogel borg te foto snel op.
De hoofdverpleegster kwam binnen.
‘Is het je weer gelukt, ja, buiten! En wees maar zeker dat ik er voor ga zorgen dat jou de toegang in de toekomst ontzegd wordt.’
‘Dan zeg ik dat je heimelijk je de bezittingen van de patiënten hebt toegeëigend. Eigenlijk zou ik er droef om moeten zijn. De kanker maakt je leven kapot, niet waar?’
‘Maar, hoe…’
‘Kanker scheidt een bepaalde stank af, ik heb een gevoelige neus.’

‘Vindevogel, wat was dat hier allemaal? Dat is toch een grap mag ik hopen, dat die gozer zomaar al die informatie uit een foto trekt. Dat is geen “tikje” vreemd maar helemaal van de pot gerukt.’
‘Je vindt als je weet waar je moet zoeken, Somers. Nu iets anders heb jij een pistool? Dit is een gevaarlijke zaak en ik zou niet willen dat je ongewapend rondloopt.’
‘Nee, ik heb geen wapen.’
‘Kijk hier maar eens naar,’ zei Vindevogel en hij trok een glanzend pistool ‘Een Glock 18, Een versie van de Glock 17 met en magazijn van drieëndertig 9mm kogels en een mogelijkheid voor semi- of volautomatisch vuren
‘Is dat niet verboden voor burgers?’
‘Ik ben een detective, geen burger.’
‘Als je tegenover een gewapende tegenstander staat zou je wel eens van gedacht kunnen veranderen,’ schertste Vindevogel ‘hier neem dit.’
‘Wat is het?’
‘Een Glock 17, wel legaal voor burgers,’ sneerde de detective.
‘Waar haal je die spullen?’ vroeg Somers.
‘Ik heb mijn bronnen,’ zei Vindevogel luchtig. 'diezelfde bronnen die me er op wezen dat je op de politieschool de beste was op de schietbaan, en vloeiend Russisch sprak. Allemaal voordelen voor de zaak waar ik aan werk.'
'Je hebt me gewoon gekozen omdat ik van pas kan komen,' zei ze koud.
'Mijn beste, iedereen wordt gekozen omdat ze van enig nut kunnen zijn. Zo werkt het systeem.'
Tijdens de rit naar Vindevogel's huis werd er niet gesproken. Een ijzige stilte had bezit genomen van de wagen maar Vindevogel ervoer dat als prettig, hij haatte holle praatjes.'
'We gaan naar de computerruimte,' zei hij thuis.
Somers keek verstomd naar wat hij terecht de computerruimte had genoemd. Er stonden zes schermen, een zware desktop die flink getuned was stond te brommen en er waren verschillende poorten voor allerlei randapparatuur, zoals de tien harde schijven die stonden te zoemen.
'Hoeveel gigabyte is dat?'
Vindevogel lachte oprecht. 'Somers, toch, je kijkt naar honderd terabyte.'
'Dat moet een fortuin gekost hebben.'
'Ik ben een rijkeluiszoon, en mijn pa trekt het zich niet aan dat ik “detectiefje speel” zoals hijzelf zegt, zolang ik maar van de drugs afblijf en geen goudzoekers aantrek.'
Hij opende een programma. Er verscheen een arend met daaronder een zoekbalk.
'Dat heb ik nog nooit gezien,' merkte Somers op.
'We hebben een computer whizz in de familie, in ruil voor mijn diensten schreef hij dit programma, dit doet de prutsen van Edward Snowden op amateurwerk lijken.'
Hij typte hotel Belle Vue in en Beieren, daarnaast Februari 2010 tot Mei 2012. Hij duwde op enter.
De schermen floepten tot leven. Er kwam een foto op van een hotel door bossen omzoomd. Op een ander scherm kwam er info op en de mogelijkheid tot reservatie.
Vindevogel verfijnde de zoekopdracht.
Gastenlijsten.
Een eindeloze lijst namen en hotelkamers rolden over de schermen.
Hij typte man en vrouw in.
De lijsten werden iets minder omvangrijk.
'Wat voor nut heeft dit, ze zijn heus niet ingecheckt onder hun echte naam,' zei Somers.
'Je hebt gelijk. Er zit maar één ding op. Tank de auto vol, Somers, we rijden naar Beieren,' zei Vindevogel die zijn regenjas aantrok. Het deed hem op een inspecteur uit de oude series op televisie lijken. De deukhoed maakte het werk af. Somers rolde met haar ogen en zei toen:' de benzine betaal jij, rijkeluiszoon.'
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Kristina

do jan 26, 2017 10:08 am

Somers zette de radio op Radio 2.
'Je gaat toch niet dat hele eind naar dat infantiele gezwets luisteren?' klaagde Vindevogel, en hij draaide aan de knop.
'Klara, meen je dat, ik krijg de kriebels van klassieke muziek,' blafte Somers.
'Het verlicht de geest.'

Na een lange tocht begeleid met violen, piano en een hele trits instrumenten die Somers niet kende zette ze de motor uit. Voor haar stond een gebouw opgetrokken uit zandsteen in de Belle époque stijl.
'Mooi,' zei Somers.
'Inderdaad, hier zou ik ook wel willen logeren,' zei Vindevogel 'maar nu ter zake.'
Ze gingen binnen. Er was veel licht. Ze wenden zich tot de eikenhouten balie, Vindevogel drukte het belletje in.
'Kijk, zo weet je dat je een hotel met klasse binnenkomt, waar de obligate bel nog niet verbannen is.'
Een dikke grote vrouw in boerenjurk die net weggelopen leek van de Oktoberfesten kwam achter de balie staan.
'Kan ik jullie helpen?' vroeg ze in het Duits.
Vindevogel legde een foto van Kristina op de toog en vroeg in smetteloos Engels:' hebt u deze vrouw gezien, ze zou hier verbleven hebben, en is waarschijnlijk slachtoffer van de vrouwenhandel.'
Ze bekeek de foto met een scherpe blik en snoof.
'Jazeker, normaal geef ik geen informatie over mijn klanten. Maar deze maakte het wel erg bont, er kwamen mannen te pas en te onpas over de vloer en ze vroegen naar haar kamer, mijn andere gasten klaagden over geluidsoverlast, ze lieten de kamer zonder betalen als een wrak achter.'
'Wanneer was dat?'
'Zijn jullie van de politie?' vroeg ze achterdochtig.
'Detectives, de politie seponeerde de zaak, maar u ziet er zijn nog genoeg eerlijk en hard werkende burgers die er het slachtoffer van worden en bovendien lijd het meisje enorm. Haar familie wordt wellicht bedreigd.'
De vrouw keek medelevend.
'Ik duik wel even de gastenlijsten op, ze hebben zich ingeschreven onder Ivanovitzj. Ik vond al dat die blonde uit de kluitengewassen kleerkast een twijfelachtige echtgenoot leek.'
Ze opende een lijvig boek.
'Aha, gevonden. Mei, de dertiende 2012.'
'Bedankt,' zei Vindevogel 'enig idee waar ze heen gingen?'
'Niet het minste, zoals ik al zei ze verdwenen als een dief in de nacht.'
'Bedankt voor de inlichtingen.' Vindevogel nam even zijn hoed af ten teken van groet en keerde zich om.
'Dat is niet veel om op door te gaan.' zei Somers
'We weten dat ze rond die tijd in Duitsland zat. Volgens mijn tijdlijn zat ze daarvoor nog in Polen en daarvoor in Rusland waar ze niet haastig genoeg weg konden komen.'
'Het verbaasd me dat je de kamer niet hebt doorzocht.'
'Somers, Duitsers staan bekend om hun netheid, die kamer is honderd malen schoongemaakt, alle bewijzen zijn foetsie.'
Terug thuis in de alleenstaande villa voegde Vindevogel de verkregen data in op zijn megacomputer in.
'Hadden we nu maar een foto of vingerafdruk van die kerel.' gromde hij
'En die reflectie in haar ogen?' probeerde Somers.
'William kan wat zelfs de meest geavanceerde apparaten niet kunnen, het is een bijkomend mankement in zijn hersens bovenop de schizofrenie,' zuchtte Vindevogel 'er zit niets aders op dan door de mails te ploegen.'
'Mails?'
'Ik had contact met haar, wellicht met haar is beter, onder vijventwintig aliassen met een uniek ip-adres dankzij mijn scrambler. Het begon triviaal, na mail vijf was ze verliefd op me, na de tiende wou ze trouwen en tegen de vijftiende vroeg ze geld. Elke mail was vergezeld van een foto van haar. Ik haalde enkele foto's door het gezichtsherkenningssysteem en kwam steeds op haar ware identiteit uit. Maar het meest bizarre was dat de andere foto's van een andere persoon waren die een strafblad van dealen, drugsbezit of prostitutie hadden en dat wereldwijd. En als je goed keek zag je inderdaad dat ondanks de gelijkenissen met Kristina er toch verschillen waren.'
Ze gingen door een lijvige stapel mails.
'En?' vroeg Vindevogel.
'Vertaald met een ontoereikend programma, vol spellingfouten en repetitieve zinnen.'
'De inhoud Somers, ik vroeg je niet of ze kans maakten op de Nobelprijs Literatuur,' beet Vindevogel.
'Ze lost niets, het enige wat er uitspringt is dat ze graag gaat wandelen.'
'Dat deed ze inderdaad graag, ze was een reiziger in hart en nieren,' zei Vindevogel melancholisch.
'Wat is eigenlijk je relatie met dat meisje?'
'Ze was mijn eerste jeugdlief. We speelden te samen muziek onder een Japanse Kerselaar.'
'Speel jij muziek?'
'Mondharmonica, om de geest leeg te maken. En tussen de zaken door.'
Somers besefte dat deze man haar zou blijven verbazen.
'Wel dat is het voor vandaag, morgen gaan we naar een consultant die een programma voor me schreef dat wellicht wat meer licht op de zaak kan doen schijnen. Ik toon je het gastverblijf.'
'Ik rijd wel naar huis.'
'Heb je kinderen of huisdieren?'
'Nee.'
'Dan hoef je niet naar huis, ik wil dat je vierentwintig uur op vierentwintig ter beschikking staat.'
Somers was te moe om daar tegenin te gaan.
Het bed kraakte. Ze vond na veel vijven en zessen de slaap in die kale onpersoonlijke kamer met enkel een verwaaid nachtkastlampje als lichtbron.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Kristina

do jan 26, 2017 8:00 pm

Goede vervolgen al heb ik nog geen echt gevoel bij het verhaal hoe ik het moet lezen of begrijpen.

Beetje vreemde beschrijving maar meestal heb ik een gevoel bij een verhaal en begrijp ik het hierdoor.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Kristina

vr jan 27, 2017 1:19 pm

Het ontbijt bestond uit een banaan. Die had ze dan nog met een vurig pleidooi van Vindevogel moeten lospeuteren.
'Ik eet pas als de jacht ten einde is en ik mijn prooi kan verorberen. De prehistorische mens leerde ons dat reeds, dat je moet werken om je recht te mogen eten.'
'Had de prehistorische mens een koelkast gehad dan zouden ze zeker niet zo rondgehold hebben,' zei Somers.
Sterke koffie was er wel in overvloed.
'Kom, rijd ons nu maar naar dat vreselijke gehucht Erembodegem.'
'Wat moet je daar?'
'Een wijsneuzerige kwal om zijn expertise vragen. Meer bepaald een Ip-tracking programma.'
'In mensentaal?'
'Een programma dat de identiteit en locatie kan weergeven van diegene die je een mail stuurt.'
'Waw, bestaat dat?'
'Ik wist pas echt dat ik met een genie te doen had toen hij voor mijn deur stond pochend met een applicatie die elke pokémon in een straal van vijf kilometer weer gaf, in plaats van te zoeken reed hij gewoon naar de locaties en ving ze. Dat was een luttele week nadat de hetze rond het dwaze spel los barstte.'
'Pokémon Go,' lachte Somers 'dit kan nog interessant worden, hoe oud is hij? Twaalf?'
'Drieëntwintig.' gromde Vindevogel
'Je klinkt alsof je liever elders wilt zijn dan bij hem.'
'Laten we zeggen dat we een geschiedenis hebben.'
'Ruzie?'
'Erger, hij is familie.'
De stilte was veelzeggend.

Ze stopten aan een groot gebouw, ramen van onder tot boven. De jaloezieën waren geopend. Ze zagen overal mensen achter computers druk aan het tokkelen op hun klavieren. Ze gingen door een draaideur naar binnen. Achter de balie zat een mooie vrouw.
'Kan ik u helpen, mijnheer?'
'Vindevogel, ik wil de baas zien.'
'En heeft u een afspraak?'
'Nee, hij is mijn neef, voor mij maakt hij tijd.'
'Even checken,' zei ze op een minachtende toon.
Elke week was er wel één of andere wanhopige fan of malloot of een combinatie van de twee die de grote baas wou lastig vallen.
'Hallo mijnheer Van Mieghem, er is hier een zekere mijnheer Vindevogel die naar u vraagt.'
Haar ogen werden groot.
'Oké, ik stuur hem door.'
'En?' vroeg Vindevogel verveeld.
'U mag door,' zei ze zeemzoet.
De lift ging helemaal naar de dertigste verdieping.
'Waarom zitten bazen altijd helemaal boven in plaats van wat lager, dan zouden ze de voeling met hun personeel houden,' vroeg Somers zich af.
'Bazen zijn roofvogels, die zitten altijd hoog,' zei Vindevogel onveriendelijk.
'Wat scheelt er jou?'
'Dat zul je meteen wel zien.'
Vindevogel gooide de deur open zonder kloppen. Een twintiger in maatpak met keurig gekamd haar en een gouden pinkring aan keek grijnzend naar Vindevogel.
'Neefje, ik hunkerde naar je volgende bezoekje. Wat kan ik voor je betekenen.'
'Laat de stroop rond mijn bek maar, ik moet op mijn suiker letten. Ik wil van ontvangen mails hun ipadres en locatie genereren.'
'Dat is perfect mogelijk. Maar hoeveel zou dat wel niet kosten?' zei de man met een valse glimlach.
'Wat wil je dat ik doe?' zuchtte Vindevogel.
'Doe een varken na.'
'Wat? Nooit, jij etter.' tierde Vindevogel
'Tja, dan zal ik de bewaking maar bellen zeker?'
Vindevogel tastte naar zijn Glock, hij moest al zijn wilskracht aanwenden om dat arrogant stuk vreten niet te doorzeven.
Wat Somers nu te zien kreeg wou ze eigenlijk opnemen met haar smartphone maar de man achter het bureau was haar al voor. Vindevogel ging op handen en voeten staan en begon te knorren.
'Je weet niet hoe vaak ik dit ga bekijken, neefje, het is echt iets voor te koesteren.,' zei de baas van het computerbedrijf lachend.
'En nu jou eind van de afspraak.' blafte Vindevogel die rood aanliep.
'Wat zeg je, met twee woorden spreken.'
'Krijg ik alsjeblieft de software, mijnheer Van Mieghem.' tandenknarste hij.
'Maar natuurlijk, oude jongen, hier,' zei zijn kwelgeest en hij reikte hem een USB-stick aan.
'Maar verkoop het door en ik klaag je aan voor bedrijfsspionage.'
'Niet iedereen verkoopt zijn ziel aan de meest betalende zoals jij, Judas.'
'Wie pest er nu wie, vroeger op familiefeestjes was jij de God en ik de loser. Maar nu, nu ben je van geen tel meer. Een invalide die detective speelt.'
Zonder nog iets te zeggen beende Vindevogel de kamer uit, gevolgd door Somers die moeite had hem bij te houden.
'Wat een klier. Zit dat in de familie?'
'Somers, ik raad je aan te zwijgen tot nader order. Mijn menslievendheid is afgekloven tot op het bot.' gromde Vindevogel

Terug in de computerruimte ging Vindevogel meteeen aan de slag. Mail na mail stopte hij in jet programma.
'Die kerel gebruikt hetzlefde IP adres elke keer hij zich verplaatst.4
Misschien legt hij telkens een mobiel netwerk met zijn smartphone aan.'
'Mogelijk, maar zie die adressen. Rusland, Duitslan en nu België. Ze zit in het land. En dat heeft me een ingeving.
'Oh, ja, wat dan?
'Hef laatste pand dat ze betraden was het Hilton hotel, de bruidssuite. Dat kan tellen. Wellicht zit ze in de esorte business. Ik haal de locatie door Arend;
Een blonde jongeman met blond krullend haar en een jaap over zijn kaak verscheen.'
'Dimtiri Smernaykov, een recidivist, dien in vrouentrafick deed, deze aanzette tot porno en uitert gewelddadig is.
'Goed, dan gaan we ne de mails van die rotzak lezen.'
'Heb je daar ook een programma voor' vroeg Somers ongelovig?
'Ja, patchkey, het breekt in alle computers in hoe nauwkeurig hun wachtwoord ook is.'
Letters flltsen op het inlogscherm.
Dit kan even duren, laten we maar een kop koffie nemen.

Tegen de avond waren ze in het systeem.
'Een naakt foto van een puber, waarom ben ik niet verrast,' zei Vindevogel walgend.

Hij opende de mailbox en kopieerde ze naar zijn externe schijf had gedownload.
'Oké, hel me door de spam heen filteren Somers,' zei hij nadat hij alles had afgedrukt.
'Ik heb iets, een mail daterend van twee dagen geleden. Van en rijke zak die Kristina wil kopen.'
'Ik zoek zijn IP adres op.’ Vindevogel begon te vloeken.'
'Die eikel gebruikt een VPN tunnel, 'die maakt je onzichtbaar op het net.'
'Wat nu?'
‘We gaan die persoon aan de tand voelen.’
‘En wie zegt dat hij ons te woord zal staan.’
‘Arend vond iets,’ grijnsde Vindevogel, er werd meer papier afgedrukt.
De rijken leven rijkelijk toen ze het opgeknapte kasteeltje zag.
De seringen in de tuin bloeiden weelderig en een fijne bloemengeur kwam hen tegemoet. In een fontein met marmeren beeld in de vorm van een engel zwommen koikarpers.
‘Bij de zaak blijven, Somers. Pracht en praal zijn immers maar oppervlakkig. Het geld waarmee hij dit bekostigde is bloedgeld.’
Hij belde aan op een manier die Somers deed denken dat oftewel de bel of wel zijn wijsvinger het zouden begeven.
Een butler deed open.
‘U had gewenst?’
‘Hoi, wij zijn een stel afpersers met compromitterende bewijzen over uw baas, kunnen we hem even spreken over een geplande aankoop van een seksslavin.’
‘Er meteen met de botte bijl in, Vindevogel ten voeten uit.
De butler vertrok geen spier. ‘U kunt wachten in de gang, gelieve niets aan te raken,’ zei hij stoïcijns kalm.
Een vloekende dikke man met een haast kale kop kwam opendoen. Somers haatte het als een man zijn dunne slieren over zijn hoofd kamde, wie trachtten ze daarmee te bedotten.
‘Ja, wat heeft u het recht om me te storen?’
‘Dit,’ en de speurder duwde de mail in zijn handen, de bankafschriften en de seksfoto’s.
De man werd eerst bleek en dan rood van woede.
‘Hoeveel wil je?’
‘Enkel waar de deal plaatsvindt.’
‘Oh, ademde de rechter opgelucht, dat is morgen om half tien “s avonds onder de cafétaria van FC Smeerebbe-Vloerzegem.’
‘Een tikje ruraal.’
‘Ja maar Joeri wou geen pottenkijkers.’
‘Oh je spreekt hem al aan bij de voornaam.’
‘Ik sprak een gunstig vonnis uit nadat hij voor aanzetten tot prostitutie werd aangeklaagd.’
‘En nu kan die schoft gewoon verder zijn ding doen,’ siste Vindevogel ‘en hoeveel moest dat kosten?’
‘Eén mijoen euro over te schrjven op de rekening van hen.’
‘Die smartphones toch, ze zijn zo handig.’
Vindevogel ijsbeerde de kamer rond.
‘Je gaat de tijd heus niet sneller doen gaan door dat wandelen rond te tafel,’ zei Somers geërgerd.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Kristina

vr jan 27, 2017 3:13 pm

‘Ik ga op mijn mondharmonica spelen,’ zei Vindevogel.
Een treurig deuntje weerklonk vanuit de aanpalende kamer. Het was prachtig, geblazen met passie. Somers stond perplex.
Na een veel te kort liedje vroeg Somers:’ hoe heb je dat geleerd?’
‘Ik nam bestaande nummers als voorbeeld en speelde ze na, dat werd ik beu en dan maakte ik zelf composities.’
‘Een autodidact,’ zei Somers ‘heb je nog andere voorbeelden?’
‘Kom mee, naar boven.
Ze kwamen in een kamer waar veel licht binnenviel, er stond een schildersezel met een doek op.
‘Kristina,’ zei Somers onder de indruk ‘je kan schilderen.’
‘Ik schrijf ook poëzie, ik hou me graag bezig;’ zei Vindevogel.

Om negen uur waren ze paraat. Vindevogel stond te wachten aan de cafétaria hopend dat de schurken geen foto hadden van hun koper. Somers zat in de bossen verschanst die hadden moeten wijken voor een dwaas voetbalveld met als enige functie idioten in een short een bal heen en weer te dribbelen. Vindevogel haatte sport, hij had er nooit in uitgeblonken. De mistlampen van een SUV verblindden hem.
Hij bleef stationair draaien, twee reuzen stapten uit. Geen spoor van Joeri.’
‘Waar is het meisje?’
‘Dat zal je te weten komen na de betaling,’ zei een man met hoekig gezicht en een boksersneus.
‘Ik eis haar nu te zien.’
Eén van de mannen gebaarde naar de andere. Deze opende het achterportier en sleurde een opstandige twintiger eruit. Het was Kristina niet.
Vindevogel trok zijn wapen, de anderen volgden zijn voorbeeld, maar Vindevogel schoot het eerst. Ze gingen neer. Uit het bos kwamen tientallen mannen, een onverstaanbare taal sprekend. Ze hadden een laservizier op hun machinegeweren. Dan weerklonk een schot, de mannen trokken zich terug naar de geluidsbron, dan klonk er vuur van een machinegeweer. Vindevogel zei tegen het meisje: ‘vlucht!’
‘Waarheen?’ zei ze met doffe ogen. Haar huid zag bleek en paal en ze had wallen onder haar ogen.
Vindevogel repte zich naar het geweervuur, twee mannen uitschakelend nadat hij zijn Glock op automatisch vuren had gezet. Hij nam één van hen zijn wapen af. Somers kwam op hem toe met het wapen in aanslag.
‘Er zijn er twee gevlucht.’
Toen hoorden ze scheurende banden en een auto die woest optrok.
‘Verdomme, allemaal voor niets.’
‘Dat meisje, missiën weet zij iets,’ bedacht Somers.
Ze haastten zich naar de SUV.
Het meisje was verdwenen.
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Kristina

zo jan 29, 2017 10:46 pm

Vindevogel borg zijn wapen op en gooide dat van de dooie weg.
‘Wat leren we hier uit?’
‘Zeg maar.’
‘Sinds 2012 gebruiken ze dit meisje om geld los te peuteren van goedgelovige Internetgebruikers. Ze gebruiken foto’s van Kristina, zij of dit meisje werd tevens als prostituee gebruikt in hotels. De echte daders houden Kristina gevangen ergens in België in een hoerenkast. Hun trip vanuit Rusland leidde hen door Duitsland maar de laatste mail kwam uit ons land. Zij konden ons het meisje niet leveren omdat ze reeds verhandeld is en de mensen die haar kochten zijn gevaarlijk en niet zinnens hun investering terug te geven.’
‘Allemaal heel mooi, maar het gaat hier krioelen met politie. We moeten hier weg.’
‘Somers, jij rijdt, snel maar verantwoordelijk als het even kan.’
Het landschap passeerde hen snel.
‘Waarheen?’
‘Even naar huis, ik heb die nummerplaat gememoriseerd, die is wellicht gestolen, maar de auto was echt en die kan ik ook beschrijven.’
‘Dat maakt toch niet uit, daar leer je niets uit.’
‘Wat moet ik dan godverdomme doen, sorry, ik zie het niet meer zitten, u bent uw dochter kwijt.’
‘Je bent gewoon nog steeds verliefd op haar, en dat begrijp ik, dat maakt je menselijk. Luister even, als ze als escorte wordt gebruikt kun je het internet uitpluizen, zoveel moeite is dat niet, je hoeft zelfs niet te hacken.’
‘Somers…’
‘Ja?’ zei ze verkwikkend gas gevend.
‘Je bent een genie, mijn hoed af.’ Hij zette daarbij zijn goed af.

Na een half uur staarden ze naar Kristina in witte lingerie, onder de naam van Jade.
‘En nu?’ vroeg Vindevogel
‘Telefoneer en maak een afspraak.’
Onwillig nam hij zijn smartphone en vormde het nummer.
Na een onwennig gesprek verbrak hij de verbinding.
‘Ze staat hier om acht uur.’
‘Dat is toch fantastisch?’
‘Wat moet ik zeggen?’
‘Geef haar gewoon een kus en omhels haar. Daarna kan je praten.’
De uren kropen vooruit. De bel deed Vindevogel opspringen. Hij opende nerveus de deur. Daar stond ze, lang golvend zwart haar, de mooiste grote amandelvormige ogen en een perfect tenger figuurtje. Haar lippen vormden een O van verbazing. Vindevogel betaalde de gorilla met gel in het haar en zonnebril op het geld. Die ging in de auto gaan wachten.
‘Kristina, ik zoek je al jaren. Je vader is ongerust.’
‘Hij weet toch niet dat ik hier ben?’ vroeg ze paniekerig.
‘Nee, maar waarom laat je hem zo lijden?’
‘Hij verkocht mezelf aan die mannen. De zaken gingen slecht op de boerderij, hij kon zijn schulden niet meer betalen, de mannen besloten mij te nemen als vergoeding.’
‘Dit leven eindigt nu. Ik bevrijd je van die mannen.’
‘Nee, ik verdien goed en ben vrij. Het is lief.’
Ze kuste hem.
‘Probeer me te vergeten, Victor.’
‘Dat kan ik niet.’
‘Je moet.’ Ze haastte zich naar de kleerkast in net pak.
‘Ik ben klaar hier.’
De man keek onvriendelijk naar hem.

‘En?’ zei Somers.
‘Ze is in orde. Meer hoeft voor mij niet,’ zei hij gedempt.
Binnen wiste hij al haar bestanden en verscheurde de foto’s.
‘Wat ben je nu van plan?’
‘Echte zaken oplossen en geen fantomen meer nalopen.’
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Kristina

wo feb 01, 2017 7:45 pm

Leuk verhaal :)
Ik mis alleen beetje de aankleding om echt in het verhaal te komen. Je leert de personages niet echt kennen en dat is jammer, want dat zou het verhaal naar een hoger niveau tillen ;)

Anyway schrijf vooral verder!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Detectives”