Schatjagers van een verloren tijd

Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Schatjagers van een verloren tijd

wo feb 08, 2017 8:09 pm

Pfoe, gelukt. Hoewel ik op zich tevreden ben over het verhaal en blij met de uitwerking, weet ik dat er nog het een en ander aan bijgeschaafd kan worden. Alleen ik zie nu even niet meer wat :) Ben benieuwd naar jullie reacties.

--

De sneeuw kleurt donkerrood. Kleine wolkjes drijven langs haar gezicht als ze zich dichter naar hem toe buigt. Haar handen duwen op het gat in zijn schouder waaruit bloed opwelt. Tranen prikken in haar ogen.
‘Het komt goed, Finn’ hikt ze snikkend. ‘Heus, het stelpt al.’
‘Rave.’
Het is een schorre fluistering, alsof de tijd hem al van haar heeft weggenomen. Het kan niet. Hij mag haar niet verlaten. Haar aan de wereld overleveren, helemaal alleen. Ze duwt haar hoofd tegen Finns slaap.
‘Nee,’ snikt ze, ‘nee. Nee!’
‘Rave, alsjeblieft. Luister naar me.’ Zijn eens sterke greep voelt zwak aan op haar schouder als hij haar dichter naar zich toe trekt. ‘Ik zal nooit ver weg zijn. Ook al kun je me niet zien, ik zal altijd over je waken.’
Ze tilt haar hoofd een stukje op en kijkt in zijn ijzig blauwe ogen. Hoe zal ze hun tocht alleen moeten afleggen, zonder zijn wijze raad? Zonder zijn bescherming?
‘Raak de kraal niet kwijt, dat is het allerbelangrijkste. Geef het niet weg, draag het dichtbij je.’ Even zwijgt hij, zijn houvast op het tere levenslijntje steviger vastgrijpend. ‘Volg de zon naar het westen en alles zal goedkomen.’
Ze voelt zijn laatste warme adem langs haar wang strijken. Snikkend en schokkend probeert ze de wond in zijn schouder dicht te drukken.
‘Kom terug,’ fluistert ze. ‘Alsjeblieft.’

Op haar knieën blijft ze zitten tot de zon begint te dalen. Haar bevroren handen klampen zich om zijn hand. Diep van binnen schreeuwt een stem dat ze moet opstaan en maken dat ze wegkomt. De premiejager die de pijl afschoot kan nog in de buurt zijn. Ze moet een schuilplek zoeken en een vuur maken om de kou te verjagen. De kraal die onder haar kleren om haar nek hangt, moet ze met haar leven beschermen. Ze moet. Ze moet. Maar ze is verlamd.
De hemel kleurt zwartblauw terwijl de eerste sterren aan de hemel verschijnen. Ze kan niet eens een waardig graf voor hem maken. Ze knippert een laatste traan weg en laat zijn hand moeizaam los. Voorzichtig sluit ze zijn ogen en legt zijn handen op zijn borst. Straks als de lente intreedt en het gras speels heen en weer waait, zal hij hier genietend liggen. Al zal niemand hem zien. Een laatste kus op zijn voorhoofd, voordat ze stijf en moeizaam overeind komt. Onhandig hijst ze haar tas op haar buik en pakt dan zijn tas op. Ze zal zijn kostbaarheden bewaken. Net zoals de kraal.

Zichzelf vooruit slepend en commanderend steekt ze de sneeuwvlakte in een slakkengang over. De winterwind bijt in haar gezicht, maar ze voelt het nauwelijks. Ze durft niet achterom te kijken en houdt haar ogen op de nacht gericht die ze tegemoet loopt.

Langgeleden, toen ze nog een welp van de schatjagersbende was, was iedereen bang voor hen. Als rovers doken ze in de holen en gaten waar de aarde het verleden verzwolg. Waar de geschiedenis vergeten herinneringen met een dikke laag bedekte. De mysterieuze wezens die tussen twee middeleeuwen geleefd hadden waren zo ver ontwikkeld, dat ze allerlei vreemde objecten hadden waar vaak niemand van nu wist waarvoor deze eens dienden. Als de schatten van langgeleden tevoorschijn kwamen, wilde iedereen die hebben. Tegen de hoogste prijs. Sommige van hen stonden alles af, zelfs hun bloedeigen kinderen. Maar nu niet meer.
Nu wordt op alle schatjagers gejaagd, alsof het misdadigers zijn waar je een hoge prijs voor ontvangt. Levend zijn ze nog meer waard, als een rariteit tentoongesteld of diep weggestopt in de duisternis. Over de schatten wordt geen woord meer gerept. De aarde verslond hen niet voor niets en het verleden moet je niet oprakelen.


Haar tanden klapperen ongecontroleerd en haar vingers prikkelen pijnlijk. Een voor een heeft ze ze in haar mond gestopt om ze op te warmen. Deze winter is kouder dan ze zich kan herinneren.
De sneeuwvlakte is overgaan in wat eens een dorp geweest moet zijn. Er is niet veel meer van over dan wat daken, maar dat is slechts boven de grond. Nu men zich niet langer interesseert in het verleden, zijn het de beste plekken om je schuil te houden. Daar waar de duivel waart, wagen goede burgers zich niet. Voorzichtig loopt Rave over het dak naar een gat wat eens een dakraam was. Even blijft ze staan en luistert naar de stilte. Ze verbreekt de stilte met een scherpe fluittoon. Hoopvol wacht ze op een antwoord, maar er komt niets. Ze laat zich door het gat zakken en blijft staan. Er is geen gescharrel, geen wegvluchtende schaduwen door dovend licht. Met haar stijve vingers zoekt ze in haar rugzak om een zaklamp tevoorschijn te halen en knipt hem aan.
De vliering waarop ze terecht is gekomen, ligt vol achtergelaten rommel; scherven van wat ooit wellicht een mooi servies was, snippers van een boek en flarden van kleren. Langgeleden geplunderd van waardevolle spullen, maar dat geeft niet. Het licht blijft even twijfelend hangen boven een luik in de vloer. Vandaag is ze niet in de stemming om op jacht te gaan naar interessante dingen. Als Finn hier was geweest, dan zouden ze op zoek gaan. Ze krimpt ineen aan de herinnering als een verse wond op haar hart. Bijtend op haar lip houdt ze nieuwe tranen binnen. Ze moet sterk zijn. Ze wil Finn niet teleurstellen.
Voorzichtig schuifelt ze over de vliering naar een hoek ver van het raam vandaan. Op de koude vloer zakt ze neer. Er is geen vluchtroute als iemand haar gevolgd is, maar ze zou toch geen kans maken. De enige kans die ze had was Finn. Ze maakt zich comfortabel in het hoekje. Haalt diep adem en klikt dan het licht uit om de duisternis over haar heen te laten komen als een behaaglijke deken.

Met een schok schrikt ze wakker van een bonk vlakbij haar. De duisternis is drukkend en haar handen tasten haastig om zich heen.
‘Finn?’
Zodra zijn naam van haar tong rolt, vindt ze de zaklamp. Ze klampt hem in haar handen en duwt hem tegen haar borstkast. De vorige dag dendert over haar heen. Zolang het licht niet aangaat is het niet waar. Dan is hij hier, nog diep in slaap. Zonder besef van tijd, blijft ze zwijgend zitten. Verkleumd tot op het bot en verdrinkend in haar verdriet.
Een zachte stem lijkt haar toe te fluisteren het licht aan te doen en op staan. Het is tijd om te gaan. Tijd voor het laatste gedeelte van haar wandeling naar de veiligheid.
Ze klikt het licht aan en kan een snik niet onderdrukken als ze hem niet ziet. Verkrampt blijft ze zitten, totdat het zachte ochtendlicht door het raam valt. Ze moet verder, beveelt ze zichzelf. Het is allemaal voor niets als ze hier achterblijft. Moeizaam staat ze op. Hijst de ene tas over haar rug en de andere over haar buik.
Eenmaal buiten schijnt de ochtendzon fel, maar biedt geen warmte of troost. Ze werpt een blik op de lucht en vervolgt haar pad, de zon naar het westen volgend.

Schatjagen is geen keuze, dat is een wijze waarop men geboren wordt. Dat is een stille hunkering naar het verleden, smachten naar de objecten van lang geleden. Maar deze wereld wil hen niet en het moet weg. Sommige rovers van de tijd negeerden het zwijgende trekken, maar niet allemaal. Ze verstopten zich in holen, ontweken de nieuwe tijd. En op één plek kwamen zij samen. Een gemeenschap in de nieuwe tijd, gebouwd op de grondvesten van voorouders en gevuld met een verboden verleden. Samen gaan ze op pad en halen hun hart op met gevonden schatten. Glazen beeldjes, nog steeds schrijvende pennen, banken en matrassen die heerlijk terugveren en technologie luisterend naar zon en wind.

In haar hoofd herhaalt ze het verhaal dat Finn haar altijd vertelde. Over waar ze heen zouden gaan, waar hun veilige toekomst lag. Het zou een vorm van thuiskomen zijn.
Terwijl ze almaar verder naar het westen stapt, duizelt haar hoofd. Gisteren, toen ze nog samen waren, hebben ze hun laatste karige maal genuttigd. Het was niet erg geweest, water zouden ze ’s avonds koken van de sneeuw en met het uitzicht op hun eindbestemming zouden ze het volhouden. Maar nu twijfelt ze of ze het wel zal halen, uitgeput als ze is. Steeds meer vlekken werpen zich op, ze weet nauwelijks meer haar voeten voor zich te plaatsen. Ze gaat in de sneeuw zitten. Met diepe teugen lucht haalt ze adem en knijpt haar ogen dicht, in de hoop dat als ze hen opent het weer goed zal zijn. Daar in de verte, tussen de vlekken lijkt ze iets van een muur te zien. Misschien nog een uur lopen, dat moet ze halen. Maar terwijl ze het bedenkt, voelt ze zich wegglippen. Samen zouden ze het gehaald hebben.

Hoge muren werden om de nederzetting opgetrokken. De rovers wapenden zich tegen de onwetenden en namen alleen nog soortgelijken op. Een plek vol geschiedenis is gemakkelijk te betreden en te plunderen, maar alleen een schatjagershart zal de échte schatten vinden. Een vergeten zilveren lepel, een verweerd muntstuk of zelfs een bloedrode kraal. In het begin groeide de nederzetting snel, maar naar mate de tijd verstreek en minder schatten voor het oprapen lagen, stopte de stroom van nieuwe leden. De bovenste laag van de geschiedenis is uitgeput, maar diep daaronder liggen de diamanten. Zelfs het kleinste object kan je toegang geven, zal de poort voor je openen.

Moeizaam opent ze haar ogen. Ze ligt nog altijd op de grond en de zon is niet langer hoog aan de hemel. Onscherp ziet ze de contouren van benen op haar afkomen. Ze wil omhoog komen, maar een klap tegen haar hoofd laat haar in duisternis achter.

En nog belangrijker, dat wat je meebrengt is een teken van je waarde. De hunkering om het wijze verleden te herleven is zo sterk, dat het een echte rover vergt om het te vinden. Houdt deze schat dichtbij je, want deze kleine rode kraal van glas kan evenveel kwaad doen als goed in de verkeerde handen. Het is de toegang tot wie je zult zijn.

Gedesoriënteerd opent ze haar ogen. Er ligt een warme deken over haar heen en de wereld schommelt zachtjes.
‘Sst, kleintje.’ Een verweerd vrouwengezicht beweegt zich in haar gezichtsveld. ‘We zijn er bijna. Maak je geen zorgen, we hebben afgerekend met die vuile premiejager.’
Rave wil overeind komen, maar de vrouw duwt haar achterover. Even glimlacht ze naar haar en werpt dan haar blik op iets dat Rave niet kan zien.
De wereld stopt abrupt met bewegen en er klinken schreeuwende stemmen. Ze vangt iets op als ‘ze is een van ons’.

Als je door de poort gaat kom je in een ander tijdperk. Kleine windmolens zullen stroom opwekken. Sterker dan onze kleine zonnepaneeltjes. Er zullen boeken zijn waar geen bladzijde ooit door vuur opgeslokt zal worden. En denk eens aan alle prachtige foto’s die als pronkstukken van de grootste schilders aan muren hangen. Binnenin het oord van ginder, waar de tijd nauwelijks verstrijkt zal je jouw gelijke vinden. De rover in je zal opbloeien, een nieuw tijdperk verwelkomend.

De wereld komt weer in beweging en ze rijden onder een hoge poort door. Haar hand schiet naar haar keel, zoekend naar het koord met de kraal die niet langer onder haar kleding verstopt zit. Haar eerst gevonden schat. De waardevolste van allemaal, want hij herinnert haar aan Finn. Zolang ze de kraal heeft, zal hij altijd dichtbij haar zijn. Als een tweede hart dat diep van binnen zal voortbestaan. Rave sluit haar ogen. Ze hebben het gehaald. Ze is een van hen, schatjagers van een verloren tijd.

Feedback van Katrien en Nayalina verwerkt
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schatjagers van een verloren tijd

vr feb 10, 2017 7:50 am

Vind het een goed geschreven verhaal en aparte wijze met de schuingedrukte stukken er tussendoor. Elk deel eindigt en stopt op het juiste moment. Een verhaal in een verhaal maar toch dat het bij elkaar past.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schatjagers van een verloren tijd

vr feb 10, 2017 9:08 am

Dank je wel, Nurias! De schuingedrukte stukken vertellen een beetje de geschiedenis van de schatjagers, zoals Rave :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Schatjagers van een verloren tijd

zo feb 12, 2017 8:08 pm

Maaike, ik vind het een mooi en speciaal verhaal. Naarmate ik meer las werd ik nieuwsgieriger naar de “verdoken wereld van de schattenjagers”. Ik plaats dit verhaal in de toekomst, waar de schattenjagers op zoek gaan naar voorwerpen uit onze huidige tijd. Wat er precies verkeerd is gegaan en waarom men de schattenjagers niet meer wilt is niet duidelijk, maar dat stoort helemaal niet. Het maakt het verhaal juist mysterieus.
In mijn fantasie is Reve nog een jong meisje. IK kreeg onmiddellijk medelijden met dit jong kind.
Even was ik bang dat ze het niet ging overleven! Gelukkig is ze gevonden door gelijkgezinden.
Laatst gewijzigd door MoensKatrien op zo feb 12, 2017 8:30 pm, 2 keer totaal gewijzigd.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Schatjagers van een verloren tijd

zo feb 12, 2017 8:23 pm

Maaike,
Zoals je reeds aan gaf, het moet hier een daar een beetje bijgeschaafd worden.
De mysterieuze wezens die tussen twee middeleeuwen geleefd hadden waren zo verontwikkeld, vaak wist niemand waarvoor objecten eens dienden.
IK vermoed dat je "ver ontwikkeld" bedoelt.
En ", vaak wist niemand .....". Deze twee zaken in één zin. Ik vind het een beetje moeilijk om te lezen. Of ontbreekt er misschien een stukje?
Nu wordt op alle schatjagers gejaagd alsof het misdadigers is waar je een hoge prijs voor vangt.
=> alsof het misdadigers zijn.....
Ze krimpt ineen aan de herinnering als een verse wond op haart hart.
Kleine typfout : haart hart
Met schok schrikt ze wakker van een bonk vlakbij haar.

Met schok schrikt ze => Met een schok schrikt ze .... of ze schrikt wakker ....
De duisternis is drukkend en haar handen haastig tasten om zich heen.
haar handen testen haastig .....
Een tijdje, zonder besef van tijd te hebben, blijft ze zo zitten.
Persoonlijk vind ik niet dat dat vlot leest.
De hunkering naar het wijze verleden te herleven is zo sterk.....
Iets klopt niet in deze zin. Bedoel je misschien ... de hunkering om het wijze verleden te herleven ......
Kreunend opent ze haar ogen. Gedesoriënteerd opent ze haar ogen.
Zoiets misschien => Kreunend opent ze haar ogen. Het felle licht zorgt ervoor dat ze wat gedesoriënteerd is.
Samen met hen zal je dat wat eens laten opbloeien.
Iets klopt niet in deze zin ofwel begrijp ik hem niet goed.
De wereld komt weer in beweging en rijden ze onder een hoge poort door....
en rijden ze => en ze rijden
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schatjagers van een verloren tijd

di feb 14, 2017 8:38 pm

Dank je wel! Ook voor het uitlichten van de vreemde zinnetjes. Op een gegeven moment lees ik daar overheen :( Ben blij dat het je beviel :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schatjagers van een verloren tijd

do feb 16, 2017 6:37 pm

Gelukkig! Haha, ik dacht echt even dat ze ten prooi zou vallen aan de premiejager. Goed dat ze het dan toch nog heeft gehaald, met wat hulp van de andere schatjagers. En het begin... Nu ga ik huilen :'( ... Snif ;) .

De inhoud is mooi afgewerkt, je geeft voldoende info zonder ergens te veel in één keer te zetten, goede verhaallijn e interessante personages.Haha, toen ze een zaklamp bovenhaalde dacht ik even van "wut?", maar ik had al snel door dat het om een soort van heden ging. Leuke twist!

Wel heb ik veel kromme zinnen gezien. Katrien heeft er al een deel uitgehaald, maar er staan er nog een pak in.
Langgeleden, toen ze nog een welp van de schatjagersbende was, was iedereen bang voor hen. Als rovers doken in de holen en gaten waar de aarde het verleden verzwolg. Waar de geschiedenis vergeten herinneringen met een dikke laag bedekte. De mysterieuze wezens die tussen twee middeleeuwen geleefd hadden waren zo verontwikkeld, vaak wist niemand waarvoor objecten eens dienden. Als de schatten van langgeleden tevoorschijn kwamen, wilde iedereen die hebben. Tegen de hoogste prijs. Sommige van hen stonden alles af, zelfs hun bloedeigen kinderen. Maar nu niet meer.
Nu wordt op alle schatjagers gejaagd alsof het misdadigers is waar je een hoge prijs voor vangt. Levend zijn ze nog meer waard, als een rariteit tentoongesteld of diep weggestopt in de duisternis. Over de schatten wordt geen woord meer gerept. De aarde verslond hen niet voor niets en het verleden moet je niet oprakelen.[/]
Dit was een stukje waar er nogal veel vreemde dingen/fouten in stonden :P (schuingedrukte woorden hierboven). Bij sommige zinnen ligt het misschien aan mijzelf ;) , maar bij andere heb ik echt wel het gevoel dat er woorden missen. Ook heb ik in de meeste schuingedrukte alinea's gezien dat je vaak een meervoudig onderwerp hebt, maar het werkwoord dan in enkelvoud zet.

Nuja, met eens te herlezen en er zoveel mogelijk van die zinnen uit te halen is het opgelost. Zoals ik al zei, wat mij betreft is de verhaallijn perfect xD , zeker door dat begin en dan die spanning van "ze is uitgeput maar wordt gevolgt dus alsjeblieft BLIJF LOPEN please." ;)
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schatjagers van een verloren tijd

do feb 16, 2017 6:43 pm

Mweh, ik weet niet wat er is gebeurd dat er zoveel scheve zinnen in staan. Meestal weet ik ze uiteindelijk wel te vinden, iets te hard gestaard denk ik :(
Was het einde niet te cliché? Dat gevoel had ik zelf namelijk.

En dank je wel dat je het leuk vond, met name het begin :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schatjagers van een verloren tijd

do feb 16, 2017 7:06 pm

Dat over je fouten heen lezen, ken ik O.O . En wat ik ook zooooo vaak heb, is dat ik een zin achteraf nog wat aanpas, maar dan vergeet de juiste (dus eigenlijk de foute) woorden te wissen of mijn werkwoord aan te passen, waardoor ik wel heel vreemde zinnen krijg xD .
Eerlijk gezegd had ik door alle "unhappy ends" die ik bij deze wedstrijden al heb gelezen half verwacht dat deze ook slecht zou aflopen xD , dus dat met dat cliché zit wel goed. En sowieso, het is niet omdat iets cliché zou zijn, dat het slecht is. Het hangt er vanaf hoe je het invult, en hier vind ik het echt goed gedaan :) .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schatjagers van een verloren tijd

do feb 16, 2017 7:42 pm

Eerlijk gezegd had ik door alle "unhappy ends" die ik bij deze wedstrijden al heb gelezen half verwacht dat deze ook slecht zou aflopen
Hahaha, echt hè. Hoe doet iedereen dat toch, bij mij eindigt het meestal wel aardig happy ^_^

Hardop voorlezen aan jezelf doet wonderen, volgens mij heb ik de meeste dingetjes (naast die jullie genoemd hebben) eruit gehaald. Thnx! :D
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Gesloten: Winterwedstrijd”