Schaakmat

Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Schaakmat

za jan 07, 2017 9:02 pm

Mei 1018
Haar ijsblauwe ogen doorboorden de ruimte. Zonder iets te zeggen verplaatste ze op het kleine schaakbord de witte toren. Ze voelde hoe de toren zich bewoog en gaf een knikje naar de man die naast haar stond. Ook zijn ogen waren blauw als ijs en zonder enige emotie. Zodra een van de zwarte stukken had bewogen, nam hij een ander schaakstuk ter hand en verplaatste dat. Buiten weerklonk een donderend geraas.

Mei 1017
Het was koud en het was donker. Dat waren ongetwijfeld de ingrediënten om je ellendig te voelen. Ze leunde tegen de koude, witte muur terwijl ze terugdacht aan hoe ze hier was gekomen.
Alles was begonnen met dat schaakspel bij Alexandra. Het spel duurde al ruim een uur toen Lasyn een kleine kans zag om te winnen. Daarvoor moest ze Alexandra’s toren slaan. De witte toren. Zodra ze die had vastgepakt, was alles veranderd. Het schaakspel was er niet meer, Alexandra was verdwenen en de witte muren van een ronde kamer waren plotseling verschenen.
Geschrokken had Lasyn de toren op de grond laten vallen, die helemaal niet opviel tegen de witte stenen van de vloer. Het had niet lang geduurd voordat er wachters de kamer binnenkwamen. Die hadden heel even verdwaasd naar haar staan kijken, totdat de voorste plotseling het woord nam.
‘Ze is het! Kijk, haar hand!’
Vol verbazing had ze naar haar hand gekeken. Er zat een grillig litteken op de rug van haar hand, maar dat was er, voor zover ze zelf wist, altijd al geweest. Een van de achterste wachters kwam naar haar toe gelopen en bestudeerde haar hand.
‘Ze is het.’
Emotieloze woorden, emotieloze ogen. Hij leek wel een ijsklomp. Zijn kleding was wit als sneeuw, zijn halflange, witte haar was in een paardenstaart gebonden. Zijn handen waren vreselijk koud toen ze de hare aanraakten.
‘Neem haar mee.’
Zijn ijsblauwe ogen boorden zich in haar grijze ogen. Vervuld van afschuw deinsde ze achteruit. Ergens deden die ogen haar aan Alexandra denken, hoewel haar ogen niet zo blauw waren als de ogen van de man die voor haar stond.
De anderen hadden haar meegenomen. Hun handen voelden koud aan op haar warme huid. Alleen de man die als eerste had gesproken, had niet van die ijsblauwe ogen en leek medelijden met haar te hebben. Toen ze nog eens naar hem keek, keek hij een andere kant op.
Over de lange, gladde trappen waren ze de afgedaald naar beneden. Af en toe was er een raam en dan keek Lasyn heel snel naar buiten, hopend dat de wachters het niet zouden opmerken. Die merkten ook niets, ze keken strak voor zich uit en marcheerden de trappen af, zonder ook maar één keer uit te glijden. Lasyn gleed steeds weer uit, de trap had geen leuning en de treden waren ongelijk. De warme man, zo noemde ze hem maar bij gebrek aan een echte naam, had haar een keer opgevangen, de koude mannen hadden geen enkele blik op haar geworpen.
Voor haar gevoel duurde het uren voordat ze de kerkers hadden bereikt. Het was er donker, haar ogen moesten er even aan wennen. De muren hier waren nog steeds wit, alsof er nog nooit iemand in de kerkers was geweest. Dat er wel iemand was, merkte ze algauw.
‘Wie is daar?’
Het was een rauwe stem. De warme man gaf antwoord: ‘Gaat dat jou wat aan?’
Als antwoord klonk alleen maar wat gehoest. Lasyn trok haar wenkbrauwen op. Als haar vader, die dokter was, dat zou horen, zou hij degene die bij dat gehoest hoorde per direct doorgestuurd hebben naar het ziekenhuis.
‘Waar ben ik?’
Het waren de eerste woorden die ze gesproken had. Niemand nam de moeite om te antwoorden, zelfs de warme man niet, die nu pal naast haar liep. Hij keek haar even aan en schudde nauwelijks waarneembaar zijn hoofd.
‘Open’
Het was weer een van de koude mannen die sprak. Een hek opende zich met een knarsend geluid en Lasyn kreeg er kippenvel van. Ze kreeg een duw in haar rug en struikelde naar voren. Achter haar hoorde ze het hek weer sluiten.
Het duurde een tijdje voordat haar ogen aan het donker gewend waren. Toen ze dat waren, begon ze om zich heen te kijken. Ze zat in een soort kooi, aan alle kanten waren tralies. Het was maar klein, ze kon misschien drie stappen zetten voordat ze aan de andere kant was. In tegenstelling tot alle andere dingen die ze tot nu toe in de toren had gezien, waren de kooien vierkant. In de linkerhoek lag een strozak, die er nog redelijk goed uitzag.
‘Je bent in 1017, voor het geval dat je dat wil weten.’
Ze schrok op van de stem die plotseling door de kerkers klonk.
‘Wa… wat doe ik hier dan?’
‘Ken je Alexandra?’
Lasyn fronste haar wenkbrauwen. Dit gesprek ging niet over Alexandra, ze wilde alleen maar weten wat ze hier deed. Toch knikte ze aarzelend.
‘Ik ook. Luister, ze is iemand van hier. Ze heeft ooit, jaren geleden, een betoverd schaakspel naar onze tijd gebracht.’
De neiging om met haar vinger naar haar voorhoofd te wijzen, kon ze maar met moeite onderdrukken. Deze man was duidelijk gek geworden van zijn tijd in deze kerker.
‘Nee, ik ben niet gek!’
Lasyn voelde haar wangen rood kleuren en was blij dat de man dat door het donker niet kon zien.
‘Natuurlijk verspreidde ze het spel. Ze deed niet alle stukken bij elkaar in één spel, maar stopte in één schaakstuk in verschillende spellen.’
‘Waarom?’
Waarom ze nu ging fluisteren, begreep ze eigenlijk zelf niet, maar het leek alsof het hoorde.
‘Ze had een oorlog te winnen. Begrijp me goed, alleen de witte stukken zijn betoverd. De zwarte niet, dat zijn gewone stukken, die niets bijzonders hebben.’
Nog steeds begreep Lasyn er niets van.
‘Wat voor oorlog dan?’
‘Begrijp je het nu nog steeds niet?’
De man siste door zijn tanden, alsof Lasyn het allang had moeten begrijpen. Een beetje geschrokken schudde ze haar hoofd.
‘Luister, we zitten in een gigantisch schaakspel.’
Opnieuw fronste ze haar wenkbrauwen, maar ze zei niets. Het leek haar beter de man niet meer te onderbreken.
‘Alexandra is de koningin van de witte stukken. Haar mannen bemannen de andere schaakstukken, maar zij kunnen zelf niet schaken.’
Lasyn maakte een geringschattend geluid.
‘Alexandra zelf kan ook niet schaken!’
De man maakte een geluid dat klonk als het snuiven van een paard. Gemakshalve nam Lasyn maar aan dat hij grinnikte.
‘Ja, je hebt gelijk, Alexandra kan niet schaken.’
Hij schudde zijn hoofd, waardoor de lange, vettige haren in slierten mee bewogen. De kleur haar was in de donkerte van de cellen niet te onderscheiden.
‘Heeft ze ons daarom nodig?’
‘Kijk eens aan, ons blondje heeft het eindelijk begrepen.’
Zijn stem klonk zo geringschattend dat ze moeite moest doen om niets terug te zeggen. Het was beter om haar mond dicht te houden. Er klonk nog een duidelijk gesnuif voordat de man verder ging met zijn verhaal.
‘Alexandra wil ten koste van alles dit spel winnen.’
Weer lag er een vraag op het puntje van haar tong, maar net op tijd slikte ze hem in.
‘Dat is de reden dat wij hier zijn. Schakers uit onze tijd moeten de stukken gaan bemannen. De koude,’ hij grinnikte weer, ‘mannen kunnen dat niet. Dat zijn haar dienaars.’
Zodra hij het over die koude mannen had, begon ze weer te rillen. Ze hoorde de man zuchten toen hij aan haar ademhaling hoorde dat ze weer een vraag ging stellen.
‘Maar waarom schakers uit onze tijd?’
‘Omdat haar tegenstanders die niet hebben natuurlijk!’
Deze redenering leek verschrikkelijk krom in Lasyns oren, maar ze ging er maar niet tegenin. Voor haar gevoel was schaken in de loop der eeuwen nooit veranderd.
‘Kan ik verder?’
Ze knikte alleen maar.
‘Ieder schaakstuk dat ze heeft meegenomen naar onze wereld, is op zo’n manier betoverd, dat het degene die het ter hand neemt, behalve Alexandra zelf natuurlijk, onmiddellijk naar hetzelfde schaakstuk brengt, alleen dan duizend jaar terug in de tijd.’
‘Wat doe jij dan hier?’
Het was eruit voor ze er erg in had. De man zuchtte weer.
‘Dat weet ik niet. Het zou niet moeten kunnen, van ieder schaakstuk is er één, dus in theorie zou jij in de andere toren moeten zijn op dit moment.’
De geïrriteerde ondertoon die in zijn stem was geslopen, ontging Lasyn niet.
‘Maakt niet uit ook, wat gebeurt er als Alexandra wint?’
Een diepe zucht was het antwoord, waarna het een tijdje stil bleef. Uiteindelijk ging Lasyn geloven dat ze helemaal geen antwoord meer ging krijgen. Ze raakte in haar eigen gedachten verzonken en schrok op toen de man plotseling begon te praten.
‘Dan zullen wij ook haar onderdanen worden en ook de stukken en mensen die bij het zwarte deel van het schaakspel horen.’
‘Worden wij… worden wij dan ook… koud?’
Het laatste woord fluisterde ze bijna. In het schemerdonker zag ze dat de man knikte.
‘En de andere kant van het schaakbord ook?’
‘Niet alleen zij, maar ook het volk dat zij vertegenwoordigen.’
Lasyn slikte de brok die in haar keel was gekomen weg. Natuurlijk, de stukken vertegenwoordigden een volk. Dat betekende mannen, vrouwen, maar ook kinderen. Een traan zocht langzaam zijn weg naar beneden over haar wang.
‘We moeten iets doen.’
De man lachte schamper: ‘Wat?’
Ze haalde haar schouders op. Er was niets dat in haar naar boven kwam. Buiten klonk een luid geraas. De man kromp in elkaar.
‘Wat was dat?’
In elkaar gekrompen bleef de man zitten, hij gaf geen antwoord. Ze zag dat hij van top tot teen trilde. Boven hen klonk gejuich. Er kwamen voetstappen de trap naar de cellen af. De man maakte zich nog kleiner, tot Lasyn hem bijna niet meer kon zien.
Alexandra stapte door de deur naar binnen. Ze was gekleed in een oogverblindende witte jurk, die tot aan haar tenen reikte en achter haar over de grond sleepte. Haar blauwe ogen waren op Lasyn en de man gericht. Toen ze voor Lasyn ging staan besefte het meisje dat ook Alexandra ijsblauwe ogen had, maar uit deze ogen straalde nog emotie. Pure haat straalde uit haar ogen.
De warme man dook naast haar op. Hij had iets in zijn handen wat Lasyn niet kende. Het was een vreemde vorm, de vorm van een koningin in een schaakspel.
‘Nee!’
De man kroop verder naar achteren in zijn cel, toen Alexandra langzaam naar hem toe begon te lopen. Haar blote voeten maakten bijna geen geluid op de stenen vloer. Ze begon te lachen, zo vreselijk dat Lasyn haar handen tegen haar oren drukte om het niet te hoeven horen. Naast haar deed de man hetzelfde.
‘Open!’
Haar stem was even koud als haar ogen.
‘Alstublieft, nee, niet doen!’
Weer lachte Alexandra, terwijl de warme man haar volgde, nog steeds de koningin in zijn handen.
‘Hoe heet je?’
Het duurde even voordat Lasyn besefte dat hij het tegen haar had.
‘Lasyn’
Het was een aarzelend antwoord, ze begreep niet wat hij wilde, waarom hij haar naam wilde weten.
‘Ik ga je vergeten, Lasyn, maar tenminste weet ik nu nog met wie ik heb gesproken.’
Voordat ze iets terug kon zeggen, of naar zijn naam kon vragen, stak de warme man, op het teken van Alexandra de koningin in de borst van de man. Er ging een schok door hem heen, zijn ogen sloten en heel even lag hij bewegingloos op de grond.
Alexandra keerde zich naar Lasyn.
‘Helaas, je was een foutje, je had hier niet hoeven komen. Ik maakte een fout met die toren. Je komt me hoe dan ook wel van pas.’
Aan het einde van haar zin begon ze te fluisteren, waardoor Lasyn kippenvel kreeg. Alexandra kwam haar cel binnen. Ze gaf de warme man het teken.
‘Waarom is hij nog…’
Midden in de zin stierf Lasyns stem weg. Haar ogen sloten zich en even stond ze volkomen stil. Toen ze haar nu ijsblauwe ogen opende, antwoorde Alexandra op haar onvoltooide vraag: ‘Ik moet toch iemand hebben die het vuile werk opknapt?’
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Schaakmat

di jan 10, 2017 7:24 pm

Mooie schrijfstijl! Ik ben één keer een zin tegengekomen die niet echt klopt, maar dan echt om zo een stomme, mini reden ;) :
Over de lange, gladde trappen waren ze de afgedaald naar beneden.
Als je "afdalen" gebruikt, gaat dit sowieso al over naar beneden gaan :D .
Je wereld die je hiervoor hebt opgebouwd, lijkt mij heel interessant. Je belandt niet elke dag in een schaakspel, en al helemaal niet in levensgrote schaakstukken - ik vroeg mij even af waarom ze op haar weg naar de kerkers alleen maar trappen tegenkwam, later kreeg ik dan een overduidelijk antwoord xD . Ook het dialoog is vlot opgebouwd, de manier waarop de man haar behandeld en haar verwarring zijn overtuigend gebracht.

Misschien zit de info over deze wereld wel geordend in je hoofd, maar voor mij was het een beetje verwarrend, en ik zit met net iets te veel vragen om het verhaal echt volledig te snappen. Als ze het over het betoverde schaakspel hebben, gaat het even over wat er op het spel staat. Maar wat bedoelen ze nu precies? Het "volk dat zij vertegenwoordigen", is dat het schaakvolkje van de zwarte stukken, of een bestaand menselijk ras, of...? En je hebt het over de "warme man" en over een man in de cellen: met wie praat ze dan eigenlijk? En vooral: waarom dit hele gedoe, zoals het stelen van mensen en het verspreiden van de stukken? Waarom en waarvoor vechten ze?
Don't get me wrong, ik vind het verhaal echt goed opgebouwd en de personages zijn interessant, evenals wat Lasyn meemaakt en de interactie tussen personages :) . De achtergrond van het verhaal blijft voor mij echter heel vaag.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Schaakmat

di jan 10, 2017 7:53 pm

Ik ben het eens met Nayalina. Op een gegeven moment wist ik niet helemaal weer wat er allemaal aan de hand was.
Voor zover ik het begreep klonk de wereld echter wel interessant, vooral het concept van warme en koude mensen. Het is zeker een geslaagd verhaal en het is goed afgestemd op het thema.

Vriendschappelijke tip/ kleine opmerking:
Toen ze voor Lasyn ging staan besefte het meisje dat ook Alexandra ijsblauwe ogen had, maar uit deze ogen straalde nog emotie. Pure haat straalde uit haar ogen.
Je gebruikt stralen en ogen wel een beetje veel in deze zin. Probeer misschien wat synoniemen te zoeken ;)
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Schaakmat

wo jan 11, 2017 6:50 pm

wel mooi verhaal maar inderdaad de verhaal lijn, rode draad waar alles afspeelt moet ik nog even weten te vinden

maar benieuwt naar het vervolg
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Schaakmat

za jan 14, 2017 10:37 am

De schrijfstijl en jouw fantasie vind ik echt heerlijk om te lezen. Wat me vooral beviel aan dit verhaal was dat het eerste beeld dat je van het verhaal hebt langzaamaan verandert. In eerste instantie dacht ik dat ze een gewoon schaakspel speelde, maar dan ontrolt zich iets heel anders. Dat vind ik goed gedaan!

Wel ben ik het eens met de andere lezers dat wat er gebeurt niet alles even duidelijk is. Natuurlijk hoeft ook niet álles uitgelegd te worden. Wat ik miste is wat die oorlog nou precies is, ik ben geen schaker dus misschien zit het probleem erin dat ik een leek ben :P Als je het hebt over een oorlog, dan denk ik gelijk aan een slagveld buiten. Nu dit typende denk ik dat je met oorlog gewoon het schaakspel bedoelde? Maar dan snap ik niet helemaal waarom het zo belangrijk is om te winnen - naast dat de Alexandra waarschijnlijk niet tegen haar verlies kan. Ik mis dan wat er tegenover het winnen van het schaakspel staat. Misschien is dat eer, machtsvertoon of aanzien. Dat zou al een hoop verklaren.

En wat ik niet helemaal snapte was het einde. Dat komt deels ook door de dialoog. Alexandra gaat naar die man toen, maar spreekt tegen Lasyn. Ondertussen heb ik het gevoel dat er ook handelingen bij die man uitgevoerd wordt, maar die kan ik niet zien omdat we gericht zijn op Lasyn. Je ziet het zeg maar half in je ooghoek gebeuren; je bent ervan bewust en toch ook niet. Snap je wat ik bedoel? Als laatste, de man wordt dus als schaakstuk op het bord gezet, maar wat gebeurd er nou met Lasyn? Waarom zou ze die 'koud' maken als een van haar dienaars, als ze wel is gekomen als doel om een schaakstuk te zijn? Of is die man voor eeuwig een schaakstuk en is hij alleen in de toren gevangen als hij niet speelt? Dat zou wel logisch zijn, hehe.

Volgens mij heb ik het vraagstuk van het einde al voor mezelf opgelost :P Het is niet verkeerd als je over een verhaal moet nadenken en het moet laten bezinken. Ik vind het goed geschreven, met een mooie spanningsboog erin. Ik vond het leuk om te lezen!

ps hoe spreek je Lasyns naam uit?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Schaakmat

za jan 14, 2017 6:33 pm

Bedankt voor alle reacties! Voor mij zijn sommige dingen in het verhaal ook niet helemaal duidelijk ;). Dit is zo'n verhaal dat heel spontaan is ontstaan en waar ik enorm veel last had van het maximale aantal woorden, zoals meestal ;).
Lasyn spreek je uit als Lasin, dus de y wordt uitgesproken als een i.
Gebruikersavatar
cibo
Potlood
Beheer:
Berichten: 11
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 6:43 pm

Re: Schaakmat

zo jan 15, 2017 12:39 am

Ja, niet veel andere opmerkingen dan de anderen, hoewel ik me wel wat stoorde aan de vele korte paragrafen afgewisseld door dialoog, maar dat zal wel liggen aan mijn neiging om alles zo gedetailleerd mogelijk te beschrijven. Ja, niet alles was even duidelijk en ik kon me niet echt een duidelijk grondplan van waar ze zich bevonden voorstellen, maar ja 2000 woorden en zo, ik snap het wel. "blauw als ijs" lijkt me wel wat vreemd, want ijs is toch veeleer grijs/grijsblauw, maar misschien is dat het beeld dat je teweeg wil brengen? Maar ja, het woord blauw doet me eerder denken aan een helder blauw. kan aan mij liggen.

Ik stel me natuurlijk heel wat vragen. "hoezo? hoe? waarom?," maar ja, dat hebben de mensen voor me al gezegd en ik lees hier ook dat je het zelf nog niet helemaal hebt achterhaald. xD

Maar ja, een creatieve setting en levendige personages zijn natuurlijk altijd wel leuk (alhoewel het soms wat geacteerd aanvoelde - waarmee ik bedoel niet realistisch, dingen die ik een persoon niet zomaar zie zeggen en zo, maar ja, het zijn natuurlijk geen mensen zoals wij, dus geef ik je het voordeel van de twijfel). Maar ik heb ervan genoten.

Terug naar “Gesloten: Een andere wereld”