Een wereld van mij

Gebruikersavatar
cibo
Potlood
Beheer:
Berichten: 11
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 6:43 pm

Een wereld van mij

za jan 07, 2017 8:26 pm

Whelp, ik het niet echt meer deftig kunnen bijschaven, dus waarschijnlijk klinken er wat dingen stroef en staan er (heel) wat foutjes hier en daar, maar ja, hier heb je het toch. Ik heb het gevoel dat ik misschien toch wat meer woorden nodig had om het grondig te beschrijven, maar ik botste nogal tegen de 2000 woorden aan, wat het maximum was. --'

(ik heb ook geen goede Nederlandse titel; het Engels bijwoord "all the same" is een veel passendere titel, maar oké.)
======-

Het geluid van vochtige lichamen die tegen elkaar aanwreven en zware ademhaling zweefden doorheen de donkere ruimte. Groene handen klemden zich omheen groene lichaamsdelen. De vingers verkenden het ganse lichaam. Waar ze passeerden, lieten ze lichtgroene striemen na op de huid, die langzaamaan weer verdwenen. Ze baanden zich een weg naar de schouders van de tegenspeler en daar verstrakten ze. Hun nagels doordrongen de dunne huid, en verzamelden zwart bloed en groene huid onder zich. Stroompjes van de donkere vloeistof liepen over de rug van het slachtoffer naar zijn billen toe.
Rondom deze lichamen lagen honderden anderen in gelijkaardige posities. Smakkende lippen drukten zich tegen elkaar en sloten zich om bezwete nekken. Nat haar viel langs gezichten en de lichamen kwamen dichter tegen elkaar. Zweet, bloed en flarden huid spatten van het geheel af. Ledematen verstrengelden zich in elkaar, botten braken en spieren scheurden.
De lichamen zaten zodanig in elkaar verweven, dat ze een aaneengesloten geheel vormden. Hier en daar stak een kaal hoofd met enkel holten uit. De huid smolt weg en onthulde zwarte stukjes schedel. Voorhoofden fronsten zonder wenkbrauwen, en tandeloze monden stonden wijd open in een geluidloze schreeuw.
In een smeekbede rezen handen op vanuit het fenomeen. Hun vingers waren krampachtig opgekruld en grepen naar de hemel. Soms trilden de vingers kortstondig, verdraaide een lichaam zich of wiebelde een hoofd. Het oppervlak wriemelde van horizon tot horizon, en non-stop weerklonk het smakkende geluid van bloed en vlees dat tegen elkaar wreef en aansloeg.

Zwarte, gescherpte beenderen staken in een cirkel in de lijkenbodem. De botten doorboorden elkaar verticaal en vormden een cilindervormige constructie, als de stam van een boom. Op twee meter hoogte helden de beenderen naar buiten toe en vormden een rijkversierde kruin. Langs de takken liepen darmen, die vanuit het midden van de stam vertrokken. Op de ingewanden groeiden andere organen: Zwarte harten, nieren, magen en longen waren het fruit en de bladeren van deze boom.
Dikke druppels bloed plonsden vanuit de kruin naar beneden. Aan de bodem had zich een grote plas gevormd, die rimpelde bij iedere vallende druppel.
Daarin stond een tweeslachtig wezen. Stroompjes bloed liepen langs de lange, groene benen en tekenden lichte strepen op de huid. Het wezen had dunne heupen, een mager bovenlichaam en een platte, tepelloze borst, waaronder de ribben duidelijk afgetekend stonden. De armen waren lang en dun en de schouders waren eveneens smal. Het hoofd van het wezen was kaal en langwerpig, met uitpuilende, ovaalvormige, zwarte ogen, een kleine neus en een kleine kin. Het hoofd was naar beneden gebogen. De donkere ogen weerspiegelden de zwarte plas, waarin de voeten van het wezen verdwenen.
De linkerhand van het wezen beklom langzaamaan zijn lichaam. Hij wreef langs zijn dijbeen en schaamstreek en over zijn buik en borst. Vervolgens liep de hand over de hals de kin en de lippen. Nadat hij de neus had bereikt, bewoog het wezen zijn hand verder van zich af. Het maakte hem tot een vuist en bestudeerde het een tijdje.
De arm wiebelde lichtjes heen en weer. Asynchroon met het plonzen van bloed in bloed, weerklonk een getik. Het verplaatste zich niet doorheen de ruimte als een geluid, maar als een zwarte mist. De donkerte kroop doorheen de muffe lucht, en drong zich aan de ogen van het wezen op.

Alles was zwart. Het wezen bevond zich in een kamer met zwarte wanden, waarin enkel schaduwen te zien waren. Een zwarte pop had zich voor het wezen opgesteld. Hij torende er enkele hoofden bovenuit en hield een arm voor zich uitgestrekt. Tussen zijn duim en wijsvinger, wiebelde een miniatuur van zichzelf, waarvan het hoofd ontbrak.
Een zwarte mist vertrok vanuit het hoofd van de pop en drong zijn betekenis aan de omgeving op. Wanneer hij het wezen bereikte, verstond dit de woorden: “Dit ben jij.”
Als antwoord, vertrok een zwarte mist vanuit de geopende mond van het wezen: “Dat begrijp ik niet.”
Een getik dwaalde door de ruimte., als een donkere mist die zijn oorsprong bij het kleine poppetje vond. De grote pop had zijn arm lichtjes laten slingeren, opdat de ledematen van de miniatuur heftiger bewogen en tegen het lichaam opbotsten. Het herhaalde zichzelf.
“Dit ben jij.”
Een tijdlang heerste er een stilte, totdat het wezen opstond en langs de onbeweeglijke pop voorbij liep. Het sloop naar de enige deur die de kamer had en begaf zich naar buiten.
Daar was het donker. Vanuit de zwarte bodem rezen duizenden zwarte balken op, die zo hoog waren dat hun toppen niet meer te zien waren tegen de zwarte hemel. Overal bevonden zich poppen. Het wezen was omsingeld door een gezichtloos leger, gewapend met miniaturen van zichzelf. Ieder poppetje mistte een deel. Van sommigen ontbrak een kleine teen en van anderen schoot enkel een kleine teen over.
“Dit ben jij,” zei iedereen en niemand. De donkerte maakte een deel uit van de omgeving en drong zichzelf aan alles op. Het verdonkerde alles om zich heen en liet de poppen omvervallen. Ze vielen tegen elkaar aan en hun lichaamsdelen verstrengelden. Ze verenigden zich tot een geheel en werden een bodem van lijken.

Het wezen zat op zijn achterste in de plas van bloed. Zijn rug drukte zich tegen de boom, zodat scherpe splinters zich in de huid drongen. Het hield zijn kin tegen zien knieën gedrukt en de armen hingen losjes rond zijn benen. Het staarde levenloos naar de kleine golfjes die zich op het oppervlak van de plas bewogen.
Plotseling schoot de linkerarm van het wezen uit. De hand verdween onder het bloed en begroef zich in de bodem eronder. Het rukte een stuk vlees los en hield dit voor zijn gezicht. Heel even staarde het ernaar. Dan bracht het zijn hand dichter naar zich toe en begroef zijn gezicht in het losgescheurde spierweefsel. Het wreef het over zijn lippen en likte eraan, maar algauw trok het zijn hand weg, gooide het stuk vlees van zich af en spoog de brei weer uit.
“Dit ben ik,” fluisterde het, zijn met bloed besmeurde lippen aflikkend. Het trok opnieuw een stuk vlees van de bodem. Ditmaal bond hij het echter rondom zijn vonden en herhaalde daarna de beweging. Steeds weer scheurde het een stuk weefsel van de bodem los, en bond het aan zichzelf. Het had soms wat moeite met het losscheuren, en het duurde een eeuwigheid vooraleer het het vlees rond zijn armen had kunnen binden.
Het draaide zijn hoofd langzaam van links naar rechts en bestudeerde het landschap. Rondom zich was er niets dan een vlakte van dezelfde lijken die achter een rode horizon verdween. De wereld was zoals het het zich herinnerde: een continuüm van hetzelfde.
Het stond met moeite op. Het moest zich aan de boom vastgrijpen, waar het aan splinters bleef haperen, zodat enkele van de stukken vlees die het rond zich had gebonden loskwamen en in de plas kletsten. Uiteindelijk zette het een stap voorwaarts, en verliet de poel en de lichte regen van bloed.
Als een voet neerkwam zonk het lichtjes in de zachte ondergrond. Een plasje bloed welde op en slokte de voet op. Af en toe was de weg wat hobbelig. Soms stond er een hoofd in de weg, soms stak er een hand uit en soms lag er een onherkenbaar lichaamsdeel, maar ieder spatte uiteen als het wezen zijn voet erop zette.
Bot doorboorde het schoeisel van vlees, en drukte zich in de zool van het wezen. Dit reageerde niet. Het bleef gestaag doorwandelen en hield zijn blik voor zich gericht, naar de horizon, waar de hemel die uit bloed bestond naar beneden stroomde en het land voedde. De hoofden die vanuit de bodem opstegen draaiden hun gezicht naar het wezen toe. De holten waren nu opgevuld met de zwarte ogen van het wezen. De lichamen wriemelden meer dan voorheen.
Dikke druppels bloed kletsten naar beneden. De hemel stortte naar beneden in een regen van bloed, die harder werd naarmate het wezen vorderde. Dit vertraagde zijn pas. Met iedere stap boog het meer voorover en begon het steeds meer te strompelen. Het omhelsde zijn eigen lichaam en zijn adem verliet zijn mond en neus luidruchtig, in zwarte wolkjes. Zijn gezicht vertrok, en zijn hand klemding zich harder omheen zijn schouders, zodat ze de kledij van vlees losrukten.
Het wandelde heel langzaam nu. Iedere nieuwe stap duurde even lang als de reeds afgelegde tocht. Zijn ademhaling werd onregelmatiger, en werd steeds minder hoorbaar, naarmate de regen van bloed luider werd. De kledij was reeds volledig ontdaan en was weer met de bodem verenigd.
De voet van het wezen bleef haperen achter een stuk spierweefsel. Het viel op zijn knieën en bloed spatte op van de doorweekte bodem. Snel plaatste het een hand op de bodem om zichzelf omhoog te duwen, maar wanneer het de grond aanraakte, werd de pols vastgegrepen door een andere hand. Deze leek exact op de hand van het wezen, dat het uitschreeuwde. Zijn gezicht was vertrokken van angst en het trok zijn hand paniekerig weg, zodat het achteroverviel.
Het draaide zich meteen om en kroop op handen en voeten terug in de richting waar het vandaan kwam. Handen grepen naar zijn lichaam en spieren bonden zich omheen zijn ledematen, zodat zijn lichaam tegen de bodem werd getrokken. Wanhopig greep het naar de bodem voor zich en trok het zichzelf langzaam vooruit. Het lichaam wriemelde wild. Af en toe schoot het vlees dat het vastgreep los zodat het weinig voorgang boekte. Het lichaam zonk steeds dieper in de bodem.
Alle lichamen waren overspoeld met donker bloed, zodat de bodem een zwart geheel vormde. Het wezen zelf was niet meer van het landschap te onderscheiden. Het enige verschil, was dat het wezen zich doelgericht verplaatste. Het greep de bodem vast en sleepte zichzelf voorwaarts. Eerst greep de linkerhand, dan de rechter. Lijken kropen bovenop het wezen, en wiebelden mee, terwijl ze het wezen steeds dieper duwden.
De hand van het wezen greep bloed vast in plaats van vlees. Hij greep nogmaals, dieper nu, en trok zijn vanonder de bodem van lijken, in een plas van bloed. Het wezen ging op zijn knieën zitten en staarde met een vertrokken gezicht voor zich uit. Daar stond een boom van zwarte beenderen, met bladeren van organen.
Het regende niet meer; de enige druppels bloed vielen vanuit de kruin van de boom. De wereld was weer zoals voordien: gewoon een land gemaakt van de lijken van het wezen en met een boom van zijn eigen beenderen. Het ging tegen de stam aanzitten en keek naar de hemel van zijn eigen bloed. Bloed stroomde vanonder zijn ogen, maar de tranen waren nauwelijks zichtbaar tegen het opgedroogde bloed dat aan zijn huid kleefde.
Na een tijdje verdween de emotie weer uit zijn gezicht. Zijn ogen richtten zich weer op de plas en de tenen wriemelden lichtjes. Ze probeerden zichzelf in de bodem te duwen. De plas bloed bewoog mee. De mond van het wezen bewoog, maar er kwam geen geluid uit. Enkel het plonzen van de druppels bloed en bewegen van de lijken was te horen.
De hand van het wezen tastte de boom af, totdat de nagels lukte zich onder een stuk bot te wringen. Het peuterde er een tijdje aan. Lichte barsten verschenen op het oppervlak, totdat er een scherf losbrak. De toppen van de vingers van het wezen waren opengescheurd en zijn nagels gebroken. Het hield de scherf voor zich uit en staarde ernaar.
Het klemde zijn gemutileerde hand stevig rond het stuk. Zijn arm trilde lichtjes en zijn lippen bewogen weer, maar wederom weerklonk er geen geluid.
Zijn andere hand greep de scherf beet en het wezen bracht het iets verder van zich af. Plotseling bracht het wezen de scherf vliegensvlug naar zichzelf toe. Het boorde zich in de keel. Druppels bloed spatten op en een stroom welde op vanuit de wond, en liep langs de hals naar beneden. Het hoofd van het wezen viel voorwaarts en het wezen stuiptrekte.

Uiteindelijk viel het zijdelings in de plas bloed en werd het een met de bodem.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Een wereld van mij

zo jan 08, 2017 3:36 pm

Nog net onder de limiet weten te blijven zie ik :lol:
Wat een vreemd beeld roep je hier op in dit verhaal. Een soort surrealistische wereld, ongetwijfeld gevuld met symboliek?
Ik weet nog steeds niet helemaal hoe ik het moet begrijpen. Je verhaal laat me achter met een gevoel "wat heb ik zojuist gelezen?".
Misschien was dit ook je bedoeling. Het is je in ieder geval gelukt mij me helemaal niet op mijn gemak te laten voelen :D
Taalgebruik, woordkeuze en zinsconstructie kan nog beter maar is ook zeker niet slecht.
Ik merkte dat je met sommige woorden een paar keer in de herhaling viel. Probeer misschien wat meer synoniemen te bedenken ;)
Over het algemeen vind ik het zeker een geslaagd verhaal. En als het je bedoeling was om de lezer zich een beetje anders te laten voelen dan normaal, is die opzet helemaal gelukt. Ik vraag me nu vooral af: waar haal je het in hemelsnaam vandaan! :lol:
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een wereld van mij

do jan 12, 2017 8:09 pm

Ik weet niet zo goed wat ik zojuist gelezen heb. En dat bedoel ik niet in negatieve zin. Het is beeldend beschreven, in een dusdanige vorm dat het als plaatjes voor je afgespeeld wordt. En ik weet ook wat er is gebeurd, alleen niet waarom. Wat op zich niet erg is, dat is voor de invulling van de lezer. Maar... ik kan het niet zo goed bevatten. Bij "gewone" verhalen die je leest is het van "oh de prins heeft de prinses gered" of "hij reed van een brug af want hij zag het niet meer zitten". Heel helder. Maar hier er wordt zoveel in het verhaal tussen de regels verteld, dat het eerst even voor me moet bezinken. Al hoop ik niet dat mijn hoofd dat vanavond tijdens het slapen van plan is, want dan gaat mijn verbeelding ermee aan de haal en dat is eng. :P
Het geluid van vochtige lichamen die tegen elkaar aanwreven en zware ademhaling zweefden doorheen de donkere ruimte.
Ieeeeeeelll... ik zie nu een of andere container voor me waar mensen in opgesloten zijn en waar het warm is.. en nouja het is geen prettig beeld. En de rest van de alinea helpt niet om me van dat beeld te ontdoen, haha xD
(het is dus heel beeldend geschreven en dat is goed, ondanks de onprettige ervaring :P )
Zwarte, gescherpte beenderen staken in een cirkel in de lijkenbodem
Owwww ze leven niet meer... maakt het iets minder gruwelijk.
Zwarte harten, nieren, magen en longen waren het fruit en de bladeren van deze boom.
Mooie vergelijking!

Ik vind het een goed geschreven verhaal! Well done :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Een wereld van mij

vr jan 13, 2017 7:06 pm

Eh... Ieuw. Oh help... :lol:
Hmmm, is het een soort van eeuwige kringloop? Een wezen verrijst uit de lijkenbodem, start bij een boom, gaat op weg, komt aan bij een boom, sterft en wordt één met de lijkenbodem. En ergens zeg je dat de lijken zijn eigen lijken zijn :P .
Inderdaad heel beeldend geschreven, de omgeving is heel levendig (of nogal dood, aangezien het lijken en botten zijn) en komt overtuigend en beklemmend over.
Ik heb een paar typfoutjes gezien, zoals dat je "zijn vonden" hebt geschreven. Ik neem aan dat dit "voeten" moest zijn :P ?
De manier van communicatie tussen het wezen en de pop is een leuke ingeving, zo de betekenis door zwarte mist te laten gedragen worden ^-^.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Een wereld van mij

za jan 14, 2017 7:05 pm

Koude rillingen bij die eerste zinnen die niet meer overgaan totdat ik hele verhaal heb gelezen. Het verhaal is geweldig geschreven als het gaat om beeldend vertellen. Ik ben heel blij dat ik het vandaag lees en niet gisteren toen ik ziek was, dat had niet de beste combinatie geweest denk ik...
Ik ben een beetje in de war van je verhaal, ik vraag me af wat ik nu eigenlijk heb gelezen, terwijl ik het tegelijkertijd heel goed voor me kon zien. Wat woorden betreft weet ik natuurlijk wel wat ik heb gelezen, maar ergens snap ik het gewoon niet en dat blijft altijd een beetje knagen ;).
Gebruikersavatar
cibo
Potlood
Beheer:
Berichten: 11
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 6:43 pm

Re: Een wereld van mij

zo jan 15, 2017 1:00 am

Bedankt voor het commentaar, altijd leuk om positieve en/of opbouwende opmerkingen te horen.
JochemCommissaris schreef:Nog net onder de limiet weten te blijven zie ik :lol:
Wat een vreemd beeld roep je hier op in dit verhaal. Een soort surrealistische wereld, ongetwijfeld gevuld met symboliek?
Ik weet nog steeds niet helemaal hoe ik het moet begrijpen. Je verhaal laat me achter met een gevoel "wat heb ik zojuist gelezen?".
Misschien was dit ook je bedoeling. Het is je in ieder geval gelukt mij me helemaal niet op mijn gemak te laten voelen :D
Taalgebruik, woordkeuze en zinsconstructie kan nog beter maar is ook zeker niet slecht.
Ik merkte dat je met sommige woorden een paar keer in de herhaling viel. Probeer misschien wat meer synoniemen te bedenken ;)
Over het algemeen vind ik het zeker een geslaagd verhaal. En als het je bedoeling was om de lezer zich een beetje anders te laten voelen dan normaal, is die opzet helemaal gelukt. Ik vraag me nu vooral af: waar haal je het in hemelsnaam vandaan! :lol:
Oké, ik zal het allemaal in one go beantwoorden. Ja, er is heel wat symboliek, misschien af en toe wat ver gezocht wel. Maar ja, de symboliek verklappen verpest dat natuurlijk hé? ;)
Ja, mijn taalgevoel heeft nogal geleden onder de deadline en de woordenlimiet. Ik heb alles wat kort proberen te houden en ben nog altijd wat aan het experimenteren met het visuele vertellen. De herhaling op zich maakt wel grotendeels deel uit van de symboliek. Maar er zullen wel plaatsen zijn waar de herhaling onbedoeld was.
Waar ik de inspiratie vandaan heb gehaald is op zich al een redelijk lang verhaal, maar ja, dagdromen en denken, vooral. Bedankt ♪
Nayalina Nashan schreef:Eh... Ieuw. Oh help... :lol:
Hmmm, is het een soort van eeuwige kringloop? Een wezen verrijst uit de lijkenbodem, start bij een boom, gaat op weg, komt aan bij een boom, sterft en wordt één met de lijkenbodem. En ergens zeg je dat de lijken zijn eigen lijken zijn :P .
Inderdaad heel beeldend geschreven, de omgeving is heel levendig (of nogal dood, aangezien het lijken en botten zijn) en komt overtuigend en beklemmend over.
Ik heb een paar typfoutjes gezien, zoals dat je "zijn vonden" hebt geschreven. Ik neem aan dat dit "voeten" moest zijn :P ?
De manier van communicatie tussen het wezen en de pop is een leuke ingeving, zo de betekenis door zwarte mist te laten gedragen worden ^-^.

ja het was nogal in een midnight rush herschreven. ;-; ik heb zelf nog wat typfoutjes eruit kunnen vissen, maar de deadline was nogal dichtbij en ik had het nogal druk met andere dingen.
Die communicatie wordt verder uitgewerkt in de main story, als die ooit afraakt, orz

maar bedankt, het schrijven zelf was ook enorm beklemmend tbh
Maaike schreef:Ik weet niet zo goed wat ik zojuist gelezen heb. En dat bedoel ik niet in negatieve zin. Het is beeldend beschreven, in een dusdanige vorm dat het als plaatjes voor je afgespeeld wordt. En ik weet ook wat er is gebeurd, alleen niet waarom. Wat op zich niet erg is, dat is voor de invulling van de lezer. Maar... ik kan het niet zo goed bevatten. Bij "gewone" verhalen die je leest is het van "oh de prins heeft de prinses gered" of "hij reed van een brug af want hij zag het niet meer zitten". Heel helder. Maar hier er wordt zoveel in het verhaal tussen de regels verteld, dat het eerst even voor me moet bezinken. Al hoop ik niet dat mijn hoofd dat vanavond tijdens het slapen van plan is, want dan gaat mijn verbeelding ermee aan de haal en dat is eng. :P
Het geluid van vochtige lichamen die tegen elkaar aanwreven en zware ademhaling zweefden doorheen de donkere ruimte.
Ieeeeeeelll... ik zie nu een of andere container voor me waar mensen in opgesloten zijn en waar het warm is.. en nouja het is geen prettig beeld. En de rest van de alinea helpt niet om me van dat beeld te ontdoen, haha xD
(het is dus heel beeldend geschreven en dat is goed, ondanks de onprettige ervaring :P )
Zwarte, gescherpte beenderen staken in een cirkel in de lijkenbodem
Owwww ze leven niet meer... maakt het iets minder gruwelijk.
Zwarte harten, nieren, magen en longen waren het fruit en de bladeren van deze boom.
Mooie vergelijking!

Ik vind het een goed geschreven verhaal! Well done :)
Het is zeker mijn bedoeling dat lezer gaat nadenken en zich betrokken voelt met mijn verhaal, dus dat is leuk om te horen. ^^ maar, uh, hopelijk heb ik je geen nachtmerries gegeven....
Bedankt!
Nellineke schreef:Koude rillingen bij die eerste zinnen die niet meer overgaan totdat ik hele verhaal heb gelezen. Het verhaal is geweldig geschreven als het gaat om beeldend vertellen. Ik ben heel blij dat ik het vandaag lees en niet gisteren toen ik ziek was, dat had niet de beste combinatie geweest denk ik...
Ik ben een beetje in de war van je verhaal, ik vraag me af wat ik nu eigenlijk heb gelezen, terwijl ik het tegelijkertijd heel goed voor me kon zien. Wat woorden betreft weet ik natuurlijk wel wat ik heb gelezen, maar ergens snap ik het gewoon niet en dat blijft altijd een beetje knagen ;).
Wat je gelezen hebt is wat je er zelf van maakt. Er zit zeker wel heel wat achter, maar dat alles aan ieders neus hangen verpest de atmosfeer nogal vind ik. ;p

bedankt, voor het commentaar. Dat je het goed geschreven vond doet me genoegen. Ik ben al een tijdje aan het experimenteren met het "show-don't-tell" concept volledig uit te oefenen. het is soms wel wat moeilijk orz

Terug naar “Gesloten: Een andere wereld”