Een vis zonder kieuwen

Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Een vis zonder kieuwen

do jan 05, 2017 4:44 pm

De schittering van de zee verblind Kiran en de zon voelt warm op zijn hoofd. Hij kijkt Mari-Jette na terwijl ze onderwater duikt en verdwijnt in een wereld waar hij haar niet kan volgen. Als hij nu eens kieuwen zou kunnen kweken of als er een toverdrankje was dat hem in elk geval een paar uur onderwater liet ademen. Maar nee, hij is een gewone sterveling vastgeroest op een eiland.
Met zijn handen diep in zijn zakken, keert hij de zee zijn rug toe en loopt over de versleten pier richting huis. Zijn ouders willen er niet eens over nadenken dat hij op pad zou gaan met een zeemeermin. Volgens zijn grootmoeder Mao zijn zee- en landwezens gedoemd als ze vriendschappen sluiten. Ondanks dat, heeft ze hem wel een keer geholpen met de badkuip op wielen richting het strand te duwen en Mari-Jette een stukje van het landleven te tonen. Andersom komen ze niet verder dan tien minuten onderwater zwemmen en volgens Mari-Jette is dat vreselijk saai. De gezonken boten liggen verder weg, haar thuis ligt dieper en voor ze haar schatten zou kunnen tonen, zou hij vissenvoer zijn.
Een boot is ook geen oplossing, tenzij Kiran er een heel waterballet van maakt zodat Mari-Jette niet verdroogd, maar dat ziet hij zelf niet zo zitten. Het is té omslachtig. Hij struint door de bossen van het eiland in een poging tijd te rekken voordat hij echt naar huis gaat. Waarom heeft hij geen kieuwen? Bijna iedereen op het eiland heeft wel iets mystieks zoals de familie Wulf die zonder problemen zichzelf een vachtje aansmeert of de ijsmeisjes die nu in een zomerslaap vertoeven en na ontwaken je tanden van kou laten klapperen. Iedereen behalve zijn familie. En nu kan hij nog niet eens bij zijn beste maatje op bezoek omdat hij té menselijk is!

Mokkend komt Kiran uiteindelijk thuis, terwijl de zon aan haar afdaling begint. Op de veranda aan de voorzijde van het huis vindt hij Mao.
‘Heb je dat vissenmeisje van je weer opgezocht?’
‘Ze is geen vis,’ mompelt Kiran, terwijl hij over de daken van het dorp onder hen heen kijkt en naar de zee tuurt.
‘Er is misschien een manier,’ begint Mao. ‘De oude Tobi schijnt nog een mini onderzeeër op zijn verzamelplaats te hebben.’
‘Die geeft hij toch niet zomaar weg.’
Moa kijkt hem samenzweerderig aan.
‘Sinds wanneer weet de oude Tobi wat hij in zijn schuur heeft liggen?’ Moa staat glimlachend op. ‘Waarschijnlijk zo als een lek mandje, dobberend aan de pier. Hij paste er niet in. Ga nou maar!’
Kiran laat zich dat geen tweemaal zeggen en rent het tuinpad af. In plaats van de kortste weg over het dorpspad te nemen, duikt hij het bos in en baant zich een weg tussen de planten door. Zo nu en dan blijft zijn kleding in zijn haast aan takken haken.
Hij kent het terrein van de oude Tobi wel. Alles wat los en vast zit verzamelt de man en nooit gooit hij wat weg. Het terrein is even verlaten en vergeten als altijd. Sluipend in de schaduwen die de ondergaande zon op de omgeving werpt, loopt hij langs de grote schuur op, die eruit ziet of het elk moment kan instorten. Erachter is een smalle pier van halfvergane balken. Er ligt een klein vissersbootje aangemeerd vol regenwater.
Voorzichtig loopt hij over de balken heen en zoekt naar een teken dat hier een kleine onderwaterboot ligt. Als hij een strakgespannen touw in het water ziet verdwijnen, kan hij wel een gat in de lucht springen. Dat zit vast aan het bootje vast. Uit alle macht trekt hij eraan en eerst lijkt hij er geen beweging in te krijgen. Bijna wil hij de moed al opgeven als zijn handen rood worden en er nauwelijks nog enige kracht uit wil komen. Dan lukt het hem om het touw naar zich toe te trekken en komt er een klein donkergeel gevaarte bovenwater.
Kiran knoopt het touw om een wankele paal van de pier vast en hoopt maar dat het blijft zitten. Bovenop het ronde gevaarte zit een draaischarnier waarmee hij het deksel opdraait. Tot zijn verrassing gaat het ding zonder enige moeite open en als hij naar binnen gluurt, is er geen drupje water te vinden.
Voorzichtig laat hij zich naar binnenzakken en kijkt om zich heen. Er is alleen plek voor één stoel en het besturingssysteem. Zijn benen kan hij maar net kwijt en voor hem is een grote glazen holle ruit waarmee hij een breed zicht heeft. Glunderend kijkt naar de knoppen en drukt er op een paar. Er springen lampen aan die lichtbundels in het water werpen en het vaartuig komt brommend tot leven. Hij weet zichzelf in te houden om onderwater te schieten, als hij nu zou verdwijnen zouden zijn ouders het hele waterrijk laten afzoeken. Maar, als hij morgenochtend onderwater duikt, zullen ze hem niet voor de avond valt zoeken en kan hij de hele dag van zijn nieuwe wereld genieten.

De zon kruipt net ontwakend de zeegrens voorbij. Ongeduldig staat Kiran van zijn ene been op het andere been te hippen. Als ze maar niet net vandaag geen zin heeft om te komen, denkt hij. Speurend in de verte zoekt hij naar haar staart vol glimmende schubben en haar donkerrode haar.
‘Hoi!’
Kiran springt van schrik achteruit als Mari-Jette voor zijn voeten opduikt en op de pier leunt. Grijnzend kijkt ze hem aan en legt iets glimmends op het hout.
‘Kijk eens wat ik gevonden heb! Lag in een van die piratenschepen!’
Kiran knielt neer en bekijkt de gouden munten van alle kanten. Hij wil dat piratenschip wel eens met eigen ogen zien.
‘Mari-Jette,’ fluistert hij. Nieuwsgierig kijkt ze hem aan. ‘Ik ga met je mee onderwater.’
‘Hoe dan?’ vraagt ze lachend. ‘Je houdt het nog geen tien minuten vol zonder lucht.’
‘Ik heb een duikboot gevonden aan de andere kant van het eiland.’

Nog geen half uur later zijn ze allebei bij de duikboot, waar Mari-Jette het gevaarte nieuwsgierig opneemt. Kiran laat zich direct in het gevaarte zakken. Hij draait van binnen het deksel dicht, terwijl Mari-Jette het touw voor hem losmaakt. Langzaam zakt de duikboot onderwater, terwijl Kiran op de knoppen drukt om het te starten. Mari-Jette zwemt voor hem uit en Kiran volgt. Het water is nog licht, zo tussen bodem en de lucht. Langzaamaan gaan ze dieper het water in, verder weg van het eiland.
Mari-Jette wenkt Kiran haar te volgen en af en toe kijkt ze om om te zien of hij nog vlakbij haar is. Kiran is overdonderd door de oceanische wereld om hem heen. Overal zijn scholen vissen in diverse kleuren te zien. Ze varen zelfs langs een groot wrak dat doet denken aan een oud piratenschip, alleen de vlag lijkt te missen. Mari-Jette zwemt er zonder aandacht aan te besteden langs en Kiran besluit dat ze vast iets nog spannenders in gedachte moet hebben. Misschien haar thuis?
Veel sneller dan gehoopt, komen ze bij een hoge rotswand uit. Kiran verwacht dat ze alweer bij het eiland zijn, zonder écht iets gedaan te hebben. Gelukkig duikt Mari-Jette een grot in, in plaats van naar boven te zwemmen en de avonturier in Kiran ontwaakt. Haastig stuurt hij achter haar aan. Zich verbazend dat ze omhoog lijken te gaan. Voor hij het weet duikt hij door het wateroppervlak heen en dobbert hij in een overdekt basis.
Hij schroeft het deksel open en klimt er half uit.
‘Woon je hier?’
Mari-Jette gniffelt.
‘Dit is mijn schatkamer!’ roept ze uit.
Ze zijn in een ronde grot gekomen, met in het plafond smalle spleten waar de zon door heen gluurt en het water doet oplichten. Er komen verschillende gangen op de grot uit, en sommige lijken verlicht te zijn. Overal op ondiepe en waterloze gedeeltes van de grot liggen spullen uitgestald. Spullen die hij herkent van zijn eigen avonturen, zoals een echte wolventand die hij eens aan Mari-Jette heeft gegeven, maar ook verscheidene munten en kettingen.
Op een van de muren ziet Kiran een tekening van een kaart. Nieuwsgierig bekijkt hij het; het blijkt een schatkaart te zijn leidend naar deze grot.
‘Dit is een van de onbewoonde eilanden,’ verteld Mari-Jette. ‘Mijn familie komt hier nooit, ze houden meer van de open oceaan dan grotten. We kunnen hier ons eigen eiland van maken, met onze eigen regels en vrij zijn!’
‘Niemand die ons stoort,’ grijnst Kiran. Misschien dat hij vanavond wel naar huis moet. En morgen wellicht ook, maar als hij oud genoeg is, kan hij hier voor altijd met Mari-Jette blijven. In de tussentijd kan hij er met zijn toegeëigende onderzeeboot altijd naar toe. Niemand die meer zal mopperen over de vriendschap tussen een land- en zeewezen.
‘Op ons eiland!’ roept hij en maakt een toostend gebaar met een bronzen kroes die hij op de grond heeft gevonden. Mari-Jette volgt zijn voorbeeld en begint te vertellen over alle avonturen die op hen wachten.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

zo jan 08, 2017 8:36 pm

Zee en zeemeerminnen/-mannen altijd goed ;)
Ik vond ten eerste de setting interessant. Een eiland waar iedereen iets mystieks heeft behalve de HP? Klinkt vet. Ben je van plan meer verhalen over de bewoners van dat eiland te schrijven, want die zou ik dan zeker willen lezen! (Of ik ben gewoon dom en je hebt er al meer over natuurlijk...)
Je verhaal is goed afgestemd op het thema. Relaties tussen "monsters" en "gewone wezens" (hangt natuurlijk af van je perspectief wie wie is!) zijn altijd interessant om te zien.
Ook vond ik de titel erg mooi gevonden.
Het verhaal over het algemeen vond ik goed geschreven (afgezien van een paar minifoutjes) en tevens "verfrissend" (*snap je de grap*). Vooral de setting heeft mij gegrepen.
Dus goed gedaan Maaike!
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

ma jan 09, 2017 5:42 am

Dank je wel! Nee, je hebt er niet overheen gekeken. Dit is het eerste verhaal van dit eiland. Wie weet komt er eens vervolg ;)

Welke kleine foutjes had je gespot? Ik lees er op een gegeven moment altijd overheen.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

ma jan 09, 2017 7:51 am

"Bijna iedereen op het eiland heeft wel iets mystieks zoals de familie Wulf die zonder problemen zichzelf een vachtje aansmeert of de ijsmeisjes die nu in een zomerslaap vertoeven en na ontwaken je tanden van kou laten klapperen." Deze zin loopt bijvoorbeeld niet lekker. Het zou misschien verstandig zijn om de zin op te splitsen. Anders wat komma's invoegen ;)
En bijvoorbeeld kleine spelfoutjes als: "de schittering van de zee verblind Kiran", in plaats van verblindt. Ook bij "zodat Mari-Jette niet verdroogd", hier moet het verdroogt zijn. Dat soort foutjes zitten er niet heel veel in hoor, dus geen zorgen :D
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

di jan 10, 2017 7:09 pm

Dank je wel! Schieten er altijd bij in.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Een vis zonder kieuwen

wo jan 11, 2017 6:54 pm

naast de eerdere reacties een zeer goed, intressant en vind het ook wel een leuk mooi verhaal met een kloppende titel.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

do jan 12, 2017 5:17 pm

Ah, ik heb nog maar vier verhalen gelezen (het mijne meegeteld), maar dit is het eerste dat écht goed afloopt, dus yay!
Inderdaad een interessante omgeving. Het is een leuk idee om ipv het gekende "doodnormaal dorp met één uitzondering" het eens volledig om te draaien, naar "bijzonder dorp met één normale persoon".
Ik heb een paar (echt niet veel hoor :P ) zinnen gezien waar je onnodig komma's hebt gebruikt, zoals hier:
Met zijn handen diep in zijn zakken, keert hij de zee zijn rug toe en loopt over de versleten pier richting huis.
en
Ondanks dat, heeft ze hem wel een keer geholpen met de badkuip op wielen richting het strand te duwen...
Goed geschreven, die grootmoeder van Kiran vond ik echt grappig door hoe ze zich gedraagt (horen de kinderen niet de grootste deugnieten te zijn? :lol: ;) ) en ook Tobi lijkt me grappig, alleen al door de omschrijving van zijn terrein. Ook fijn dat je met het zeevolkje hebt gewerkt, daar lees ik niet vaak iets over.
En dit doet er niet echt iets toe, maar Kiran vind ik een mooie naam :D .
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

do jan 12, 2017 7:52 pm

Ohjee, dat beloofd wat aangezien twee van de verhalen die ik gelezen heb er maar één een goed einde heeft. :P
Het is een leuk idee om ipv het gekende "doodnormaal dorp met één uitzondering" het eens volledig om te draaien, naar "bijzonder dorp met één normale persoon".
Zo had ik het helemaal niet bekeken, haha. Slim opgemerkt :D

Dank je wel voor het opmerken van mijn overbodige komma's. Al zie ik niet in waarom ze daar niet zouden kunnen staan (ik heb een beetje moeite met komma's...).

Onderschat nóóit oma's. Die zijn in de leeftijd van de eeuwige jeugd en grotere deugnieten dan kinderen ooit kunnen zijn xD
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Een vis zonder kieuwen

do jan 12, 2017 8:06 pm

Hmmm, die komma's, ik zou eigenlijk ook niet kunnen uitleggen waarom. Het voelde gewoon meteen als een soort "verkeerde pauze". Ik heb het zelfs voor de zekerheid nog eens aan mijn moeder gevraagd (zij heeft meer taalgevoel dan ik) en zij zei ook dat ze weg mogen.
Ik denk... wat vreemd voelt bij die twee zinnen die ik heb aangegeven in het bericht hierboven, is dat het deeltje voor de komma misschien wel lijkt te kloppen, maar dat bv. "keert hij de zee zijn rug toe en loopt over de versleten pier richting huis." niet meer gaat. Misschien :P . Voor mij is het, zoals ik al zei, meer aanvoelen dan echt weten :D .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Een vis zonder kieuwen

za jan 14, 2017 6:43 pm

Dit is een verhaal dat perfect bij zijn titel past en waarbij ik halverwege de titel ook echt begreep! Geweldige titel die aanlokt zonder veel over het verhaal te vertellen. Ik kon niet direct verbeterpuntjes vinden, dus gewoon heel goed gedaan!

Terug naar “Gesloten: Een andere wereld”