Voor altijd zomer

Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Voor altijd zomer

za nov 26, 2016 12:10 pm

Genietend rekt Lissa zich uit voordat ze uit bed springt en haar herfstjurk gemaakt van roodgele bladeren aantrekt. Vol blijdschap maakt ze een pirouette, de herfst is ontwaakt! Ze haast zich naar buiten om haar seizoen te begroeten. Als bevroren staat ze stil, alles is groen! Er is geen speelse wind die haar begroet en de bomen zitten nog volop in het blad. Zou ze te vroeg ontwaakt zijn? Maar dat zou ze nooit doen! Alle herfsthelpers worden met de eerste herfstzon gewekt, zo is het altijd gegaan.
Behoedzaam loopt ze het woud in, speurend naar tekenen van de herfst. Terwijl Lissa over haar vertrouwde paadjes loopt, ziet ze nergens ook maar één teken van de herfst. De struiken zitten vol bloemen en er zijn geen eikels of kastanjes te zien. Het paadje dat ze volgt komt uit bij haar geluksbruggetje. Ze zakt op de rand neer en kijkt naar de schitteringen in het water. Haar blote voeten laat ze heen en weer zwaaien.
Hoe kan het dat de herfst nog niet is begonnen, maar zij wel is ontwaakt? Ze fronst haar wenkbrauwen en kijkt naar straalblauwe lucht en de zon die warm op haar kastanjebruine haar schijnt. Ze besluit om naar de Wijze boom te gaan. Als iemand weet wat er aan de hand is, moet hij het zijn.
Ze springt op en rent over het geluksbruggetje heen, dat haar weer eens van een goed idee heeft voorzien. Ze volgt een slingerpad het bos in, wat haar een heuvel op leidt en haar via stapstenen een waterval laat oversteken. De Wijze boom staat trots op de openplek in de volle zon. Zijn kroon van takken is breed en vol met groene bladeren. Op zijn wortels zit een meisje met haar hand tegen zijn bast. Ze kijkt op als Lisse dichterbij komt.
‘Wil je de Wijze boom spreken? Iedereen wil hem tegenwoordig spreken en vragen me wanneer Herfst arriveert, alsof het mooie weer een straf is!’
Met open mond staart Lissa het meisje aan.
‘Waarom komt Herfst niet?’ stamelt ze. ‘De bladeren hadden verkleurd moeten zijn en...’
‘Nee!’ roept het meisje uit. ‘De Wijze boom heeft mij, Zomer, gevraagd nooit van zijn zijde te wijken.’ Het meisje werpt een vluchtige blik op de boom en buigt zich dan naar Lissa toe. ‘Hij is bang dat hij de komende herfststorm niet de baas kan en weigert zijn broze takken over te leveren aan de grillen van de wind en ijzige regen. Ik geef hem groot gelijk, hij is ouder dan elk wezen in dit woud. Herfst zou ook niet willen dat hij de reden is dat de Wijze boom geveld wordt.’
‘Gaat de Wijze boom dood?’ vraagt Lissa geschrokken. Ze werpt een blik op de takken, hij ziet er niet ziek uit, wellicht een beetje oud. ‘Maar het stormt niet altijd heel hard en misschien kan Herfst hier iets minder hard waaien?’ vraagt ze voorzichtig.
Zomer schudt haar hoofd.
‘Nee, dat kan hij niet. Zijn storm komt o-ver-al. Hij schudt bladeren van hun takken en trekt de bomen zelfs met wortel en al uit de grond. Herfst doet vreselijke dingen! Hoe moet de Wijze boom zich daartegen weren? Doordat de zomer eindeloos zal zijn,’ zegt Zomer trots.
Met grote ogen kijkt Lissa het meisje geschrokken aan. Dat kan ze niet laten gebeuren! Ze deinst achteruit. Herfst is haar seizoen en is helemaal niet vreselijk. Het is een tijd waarin ze wezens helpt bij de voorbereiding naar de winter. Het woud is dan op zijn mooist, vol warme kleuren en een wind die alles schoon blaast. Ze moet Herfst zien te vinden! Misschien kan ze hem overtuigen toch te komen.
Ze draait zich om en rent de heuvel af. Af en toe werpt ze een heimelijke blik omhoog, maar de hemel blijft stralend blauw. Als ze weer bij het geluksbruggetje uitkomt, blijft ze even staan. Waar kan ze Herfst vinden? Als de seizoenen niet hun periode leiden, dan zijn ze ergens in de buurt van het woud. Ze duwt haar handen tegen haar slapen aan en probeert verwoed te herinneren waar welk seizoen woont. Winter leeft op de koudste bergtop, terwijl Lente op een grote weide vol veldbloemen geniet van pasgeboren wezens. Zomer, zij woont in een vallei waar de zon tot hoge tempraturen stijgt. Maar waar huist Herfst eigenlijk?
Ergens waar het stormt, daar zou Lissa zich ook het prettigst voelen. Misschien op de windvlakte? Ze slaakt een opgeluchte zucht daar zal ze eerst gaan kijken. Als ze haar jurk gladt strekt, merkt ze geschrokken op dat de bladeren verkleuren. Ze beginnen groenig te worden. Zou Herfst ook veranderen door een eeuwige zomer?
Lisa kiest het bospad dat richting de windvlakte leidt, wat een plateau hoog op de berg is waar de wind wild speelt. Het is een weinig gebruikt pad en op sommige plekken helemaal verdwenen. Lissa wringt zich tussen overgroeide takken door, waardoor bladeren van haar jurk blijven haken en losscheuren. Verhit blijft ze staan en wrijft zweetdruppels van haar gezicht. Ze is bijna uit het bos en zal dan nog het rotsenpad over moeten. Met een zucht kijkt ze naar blote voeten, maar vermant zich. Met een pijnlijk gezicht door de scherpe randen van de stenen klautert ze omhoog.
En dan is ze op de windweide waar de wind vrij spel heeft en haar bijna de helling afblaast. Lissa grijnst, Herfst kan niet ver zijn. Gebukt door de wind kruipt ze half over het grasland heen, speurend naar Herfst. Zijn roodbruine mantel moet in deze leegte toch opvallen? Hij zou toch niet verzwakken zoals zijn magie in haar jurk? De bladeren zijn inmiddels veranderd in sappig groene kastanje bladeren. Mismoedig kijkt Lissa ernaar. Dit moet stoppen! Dan ziet ze een klein hutje, waar de wind omheen giert. Er komt wat rook uit het schoorsteentje. Brutaal duwt ze de deur open. In het midden brand een vuurtje waar een man vlak naast zit. Zijn haren steken alle kanten uit en een bruine mantel hangt om zijn smalle postuur.
‘Herfst?’ fluistert Lissa terwijl ze langzaam naderbij komt.
‘Heeft hij zich bedacht? Ontdekt dat de Herfst belangrijk is en niet vervangen kan worden door een lange zomer of een matige winter?’
‘N…nee,’ stamelt Lisse.
‘Zolang die bos twijgen mij niet verwelkomt zoals het hoort, valt er nog geen nootje van de boom!’
Herfst kijkt haar doordringend aan. Verstijfd blijft Lissa staan. Oh nee, als hij niet eens meer uit zijn huisje wil komen, hoe moet het dan?
‘U moet terugkomen! Zonder de herfst…’
‘Ik ben de herfst! Ik weet hoe belangrijk ik ben. Net zo belangrijk als elk seizoen, in elk geval.’ Zijn blik glijdt mismoedig terug naar knisperende vuur. ‘Maar die vervelende boom weet dat niet.’
‘Hij is bang dat u hem omverblaast,’ zegt Lissa zacht terwijl tegenover Herfst gaat zitten.
Herfst stoot een krampachtig lachje uit.
‘En dit is zijn oplossing?’
‘Misschien kunt u wat minder hard rondom de openplek op de heuvel blazen? En zijn groene bladeren met rust laten zodat hij lekker warm blijft in de winter?’
‘En zijn takken laten breken door het gewicht van sneeuw? Nee, dat kan ik niet doen.’
‘Maar u moet komen. Het bos moet vol zijn met eikels, paddenstoelen en ander herfstvoedsel. De wezens moeten hun huizen winterklaar maken. En…’
‘Zolang er een kans bestaat dat de herfstwind zijn kant opkomt, laat de Wijze boom mij niet komen.’
Lissa zucht diep en staart naar de vlammen. Dat is verschrikkelijk! Hoe kan de hele herfst verdwijnen door een boom. Door één oude sikkeneurige boom! Hij zou zijn wortels uit de grond moeten trekken en de zomer achterna lopen, denkt ze bitter.
‘Zomer en de Wijze boom zouden moeten weten dat er niet met de Herfst te spotten valt,’ bromt Lissa. ‘U moet uw plek opeisen!’
‘Ha! En hen een lesje leren. Alle zon zal ik achter zwarte donderwolken verstoppen en er zal geen blad meer aan de boom zitten!’ Energiek springt Herfst op. ‘Perfect!’
‘Nee! Wacht!’ Lissa haast Herfst achterna, maar de wind is als een onzichtbare muur en voor ze het weet is Herfst verdwenen. Het was helemaal niet haar plan dat Herfst het tegen Zomer zou opnemen. Zomer is van mooie dagen, wat zal ze doen als er opeens een wolkbreuk boven de openplek losbarst? Of zouden wolken er niet kunnen komen, omdat Zomer de temperatuur omhoog gooit?
Bijna kruipend, klauwend naar de platliggende graspollen werkt ze zich over de windvlakte heen en daalt de heuvel af. Het water raast door de waterval die ze wankelend doorwaadt. Donkergrijze stapelwolken achtervolgen haar als ze zich door het bos haast en naar de openplek gaat. Als ze er bijna is, ziet ze dat de openplek is afgesloten door een regengordijn, waar de rollende donder nauwelijks overheen komt.
‘Stop!’ gilt Lissa. Maar haar stem gaat verloren in het geraas. Hoe kan ze voorbij de regen komen? De druppels slaan een geul rondom de openplek. Ze volgt het regengordijn op zoek naar iets dat een opening vormt. Misschien moet ze zelf een opening maken? Ze zoekt een stevig tak en steekt die in de bui. Het water springt er aan beide kant vanaf, Lissa grijnst. De wind probeert de tak uit haar handen te trekken. Haastig springt ze over de geul en laat de tak los. In het midden bij de Wijze boom ziet ze Herfst en Zomer recht over elkaar staan. De donder schalt over hen heen terwijl ze wilde armgebaren maken. Lissa rent erheen.
‘Hoe durf je jezelf boven de seizoenen te plaatsen?’
Een windvlaag duwt Lissa achteruit.
‘Ik? Jij zult de wijste boom van het woud breken als een verdord takje!’
‘Dat is de loop van het leven,’ gromt Herfst.
‘Kan me niet schelen! De zomer zal nooit meer weggaan.’
‘Sinds wanneer maak jij je daar zorgen om? En hoe zal de vallei achterblijven nu je daar geen warmte meer brengt, hè. Dat is pas egoïstisch!’
Verbijsterd kijkt Zomer hem aan. Ze brabbelt wat onverstaanbaars over de wezens die het nu zonder de warmte moet stellen die Zomer het hele jaar aangenaam hoog houdt.
Lissa kijkt bedenkelijk naar de omheining van water die de twee seizoenen in hun woede hebben opgetrokken.
‘Ze kunnen hierheen,’ zegt ze zichzelf verbazend. Twee paar ogen kijken haar verbijsterd aan. ‘Zomer kan hier toch wonen. Alle wezens van de vallei kunnen hierheen en de Wijze boom gezelschap houden.’
Zomers ogen beginnen te fonkelen, terwijl Herfst bedachtzaam naar de stortregen om hen heen kijkt.
‘Vooruit,’ zegt hij na een hele tijd. ‘Maar de woudwezens zullen de Wijze boom willen bezoeken. Er moet dus een opening zijn.’
‘Een geluksbrug,’ grijnst Lissa. Een waar het water voor wijkt.

Lissa zakt op een van de wortels naast Zomer neer. De cirkel van water is helderder geworden en samen kijken ze hoe de herfststorm verder raast en bladeren in geel en rood door de lucht laat dwarrelen. Lissa slaat haar armen om haar knieën. Er ligt een gelukzalige uitstraling op haar gezicht, de herfst is gekomen en morgen, morgen zal ze eikels rapen en kastanjes uitdelen zodat iedereen zich kan klaar maken voor de winter. Zoals altijd.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Voor altijd zomer

za nov 26, 2016 6:53 pm

Heel mooi herfst verhaal en ook zo bij de tijd
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Voor altijd zomer

ma dec 05, 2016 4:42 pm

Haha, de vreugde van de drie zinnen sloeg wel heel snel om in schrik! :D
Leuk dat je de seizoenen als personages hebt neergezet, het geeft weer een heel andere benadering van het onderwerp. Ook de manier waarop je hen een gezicht hebt gegeven - volwassen, beetje verwaaide man, meisje - en al de namen en hints over een grotere achtergrondwereld slepen je lekker in het verhaal.
Wijze boom? Hoe wijs is hij die de natuurlijke loop der dingen wil doorbreken ten koste van alle wezens behalve zichzelf? ;)
Met een zucht kijkt ze naar blote voeten, maar vermant zich. Met een pijnlijk gezicht door de scherpe randen van de stenen klautert ze omhoog.
"Haar" blote voeten ;) , en je begint beide zinnen met "met".
Ik mag Herfst wel. Hij is een beetje ehm... stormachtig, maar lijkt me meteen ook de meest nuchtere van het stel. En ocharme Lissa, zo tegen de elementen in moeten gaan om dan uiteindelijk een simpele oplossing aan te bieden xD .
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Gesloten: Herfstwedstrijd”