Santiana

Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Santiana

do nov 17, 2016 1:07 pm

Ik hield van het kabbelende water. Het klotsende geluid maakte me gelukkig, de geuren van bloemen en bomen maakten me bijna dronken. Wanneer ik daar was, op de grote, met mos begroeide steen aan de oever van de rivier, voelde ik me bijna normaal. Bijna normaal, want in mijn achterhoofd bleef dat stemmetje om me te zeggen dat ik alles behalve normaal was.
Als ik op de steen zat, raakten mijn voeten de grond niet, ze bungelden een beetje in het luchtledige. Dat was iets wat ik fijn vond, maar wat me tegelijkertijd aan mijn probleem herinnerde. Mijn haren wapperden in de wind en alleen daar kon ik echt lachen, zonder krampachtig aan mijn kaken te moeten trekken.
Nu was het herfst geworden, de bloemen waren verdord, de bomen lieten hun gekleurde bladeren vallen. De geuren veranderden. Waar eerst heerlijke zoete geuren waren, waren nu de geuren van rottende bladeren en regen. Ik vond het altijd bijzonder om te zien hoe de natuur veranderde in de loop van het jaar. Het was zo anders, bijna vijandig vergeleken met het voorjaar en de zomer. In de herfst voelde ik me minder thuis aan de rivier, hoewel het kabbelende water hetzelfde bleef.
Alleen als ik mijn ogen dichtdeed leek de plaats weer hetzelfde te zijn, maar zodra ik ze dan weer opende, was dat voorbij. Daarom had ik een hekel aan de herfst. Hij herinnerde me aan wie ik was, een monster dat nooit geboren had mogen worden.
‘Santiana!’
Ik draaide me niet om, ik wist toch wel wie daar aankwam. Ik hoorde de voetstappen bijna niet door de deken van natte bladeren die over de weg lag. Toch wist ik dat hij dichterbij kwam.
‘Santiana!’
Hij hijgde een beetje, vreemd, meestal had hij niet zo’n haast wanneer hij mij moest zoeken. Eigenlijk was hij een beetje bang van me.
Ik keek om, net op tijd om te zien dat hij bijna uitgleed over de gladde weg. Met zijn armen maaide hij in het luchtledige en het verbaasde me dat hij niet meteen opsteeg. Onwillekeurig moest ik glimlachen en per direct besloot ik dat ik toch wel een beetje van de herfst hield.
‘Je moet meekomen.’
Die mededeling kwam behoorlijk onnodig. Wanneer Lindon me kwam halen, moest ik altijd meekomen. Zuchtend stond ik op en liet de rivier langzaam achter me. Lindon hield niet echt rekening met mijn kortere benen en ik moest behoorlijk doorlopen om hem te kunnen bijhouden. Hij keek niet op of om, maar marcheerde rechtstreeks naar het kamp. Een aantal keer verloor hij bijna zijn evenwicht, wat een hoop gezwaai met zijn armen opleverde. Iedere keer weer was ik verbaasd dat hij zich overeind wist te houden en stiekem hoopte ik dat hij zou vallen.
We liepen langs de wachtposten, die een beetje achteruit deinsden toen ik langskwam, naar de tent van de meester. Hij was degene die altijd alles regelde voor ons volk en ik was zijn dochter, officieel. Alleen zat daar een probleempje, hij vond me niet echt, hoe zal ik het zeggen, niet echt geweldig. Hij zag me liever over het hoofd, wat niet zo moeilijk was, omdat ik meer dan vijftig centimeter kleiner was dan hij. Dus als het even kon, negeerde hij me.
Ongeveer één keer in de week besloot hij dat hij met me moest praten en dan werd ik door Lindon gehaald van mijn eigen plekje aan de rivier.
‘Ga zitten, Santiana!’
Met wat moeite hees ik me op de stoel, die duidelijk niet voor mijn formaat was gebouwd. Mijn vader nam tegenover mij plaats.
‘We moeten praten.’
Er schoot vanalles door mijn hoofd, zoiets had hij nog niet eerder tegen me gezegd. Er was iets aan de hand, maar wat?
‘De raad is ervan overtuigd dat jij ongeluk over onze clan hebt uitgeroepen. ’
In de spiegel die achter mijn vaders stoel hing zag ik dat mijn ogen zo groot werden als schoteltjes.
‘Je moet weg.’
Het duizelde me. Had ik de helft van het gesprek gemist, of vond mijn vader dit gewoon al een gesprek? Hij had toch eerst gezegd dat we moesten praten, maar hij had alleen maar gepraat. Ik deed mijn mond open om het hem te vragen, maar hij snoerde me met een simpel handgebaar de mond.
‘Geen tegenspraak. Als je niet voor zonsondergang uit onze landen bent verdwenen, zal je gedood worden.’
Mijn ogen werden zo mogelijk nog groter en ik zag in de spiegel dat nu zelfs mijn mond was opengevallen van verbazing. Mijn stem klonk krakerig toen ik het waagde om toch nog een vraag te stellen.
‘Welk ongeluk?’
Mijn vader keek mij vorsend aan, maar begreep duidelijk mijn vraag niet.
‘Welk ongeluk heb ik over onze clan gebracht of is dit…’
Net op tijd brak ik mijn zin af, ik moest oppassen. Mijn vader had mijn dood al gedreigd, hij zou er niet voor terugschrikken om die ook nu meteen ten uitvoer te brengen. Het was beter hem niet te beledigen.
‘De opbouw van het dorp gaat niet goed. Huizen storten in of branden af. Volgens de priesters heeft iemand ongeluk over ons uitgeroepen.’
Het voelde alsof iemand een mes in mijn borst had gezet en deze nu langzaam naar beneden trok. Iemand. Ze wisten niet eens wie, maar de raad had toen maar even besloten dat ik het wel moest zijn. Ik liet me van de stoel afglijden en liep de tent uit, wetend dat ik woedend zou worden als ik nog langer binnen zou blijven. Mijn vader bleef zitten, met zijn gezicht op onweer.
Toen ik buitenstond bedacht ik me ineens hoeveel ik eigenlijk op hem leek. Hij had een lange, rechte neus, die ik duidelijk van hem had geërfd. Zijn haar was donker en sluik, dat van mij ook. Alleen onze ogen waren verschillend. Die van hem waren heel lichtblauw, die van mij donker, bijna zwart zelfs. Ik had door die spiegel ineens de mogelijkheid om ons tweeën te vergelijken.
‘Lelijke dwerg! Je wil niet dat wij gelukkig worden, hè? Daarom roep je ongeluk over ons af!’
Een krijsende vrouwenstem rukte me uit mijn gedachten. Ik draaide me niet eens naar het geluid toe, ik had er geen energie meer voor. Het leek wel alsof het gesprek met mijn vader alle energie uit me had gezogen.
De vrouw kwam niet dichterbij en het viel me op dat andere mensen achteruit deinsden als ik voorbij liep, zelfs de kinderen. Toen ik aan de rand van het kamp gekomen was, keek ik nog even achterom. Dit was mijn leven geweest tot nu toe. Het ronde kamp, opgebouwd uit canvastenten. In het midden de keuken, waar een groot vuur brandde. De geuren van de maaltijd die bereid werd, vlogen door het hele kamp. Zelfs waar ik stond kon ik het nog ruiken.
Snel keek ik weer voor me en liep de weg op. De ondergrond van natte bladeren zorgde ervoor dat mijn voetstappen werden gedempt. De wachtposten lieten zich dit keer helemaal niet zien en ook Lindon zag ik nergens. Ergens stak me dat wel een beetje.
De bladeren vielen van de bomen en het begon zachtjes te regenen. Mijn haren waaiden in de harde wind. Ik zag de zon laag aan de hemel staan en wist dat mijn vader me met opzet op dit tijdstip had weggestuurd, ik zou met geen mogelijkheid uit de landen kunnen zijn bij zonsondergang. Ik zou met zonsopgang niet meer in leven zijn.
Ik haatte de herfst nog meer nu ik me dat plotseling bedacht. Het was veel te vroeg donker, daardoor kon ik niet wegkomen. Het was allemaal de schuld van de herfst.
Heel even stond ik besluiteloos, toen besloot ik naar mijn eigen plekje te gaan, bij de rivier. Dat zou ik nog wel halen voordat het donker werd, zodat ik nog heel even daar kon zijn, alleen.
De rivier kabbelde nog steeds rustig voort, er lagen bladeren in, gekleurde bladeren. Ook hun leven was ten einde. Het mijne zou ook snel ten einde zijn, net als dat van de bladeren en de bloemen. Ik zag de zon verder zakken. Even later zag ik de zon helemaal niet meer.
De natte bladeren dempten de voetstappen. Als hij niet was uitgegleden, had ik hem niet eens gehoord. Met een bons viel hij en opnieuw moest ik glimlachen, zonder dat ik daar iets tegen kon doen. Het voelde fijn om nog even te kunnen glimlachen. Het voelde goed.
Ik wist dat het Lindon was, ik was ook blij dat het Lindon was. Hij was geen sadist, hij zou het snel doen, zo snel dat ik er niets van zou merken.
Heel even voelde ik een scherpe pijn, nog even zag ik de rivier met de herfstbladeren, toen viel ik in het ijskoude water.
Mijn lichaam dobberde tussen de herfstbladeren, als een dood, afgevallen blad.
Laatst gewijzigd door Nellineke op vr nov 25, 2016 10:43 pm, 2 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Re: Santiana

vr nov 25, 2016 2:50 pm

Wow. Gewoon wow. Triest maar mooi.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Santiana

vr nov 25, 2016 3:44 pm

Gewoon geweldig goed geschreven, triest vooral omdat je gewoon meeleeft tot aan het einde van Santiana het is net, voelt of jij Santiana bent.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Santiana

zo nov 27, 2016 3:38 pm

Waarom?!
Sorry, dat moest ik écht even kwijt. Ik snap wel dat ze een zondebok nodig hebben, en dat zij dat is omdat ze klein is en misschien een beetje op een dwerg lijkt, maar waarom moest ze dood als ze direct wegging. Ze ging niet eens der spulletjes halen. Wat zijn dat voor engerds :O Helemaal met zo'n vader die in koele bloede iemand achter z'n dochter aan stuurt.

Ik vind het geen onnodige dood, het is zoals ik net al zei begrijpelijk, maar het voelt ook niet als een terechte dood. Lindon had haar gewoon moeten laten gaan zoals Sneeuwwitje mocht vluchten van de jager, maar dat had natuurlijk weer tot een heel ander verhaal geleid.

Oké, de rest van het verhaal. Ik blijf een beetje hangen in die plotselinge moord - sorry! Ik vind het mooi geschreven en vooral alle details die waarmee je de herfst beschrijft. Ik merk dat iedereen andere zeer herkenbare, maar onopmerkbare dingen koestert aan de herfst, en dat is erg leuk om te lezen.

Ook de opbouw van het verhaal verliep soepel, de spanningsopbouw naar het moment suprême. Het enige wat ik nog een beetje mis is het waarom. - ik blijf er echt in hangen :') - Waarom haar een vluchtkans geven, om haar vervolgens alsnog om zeep te helpen?

Maar verder, is het heel goed geschreven, met mooie zinnen en beschrijvingen!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Santiana

ma dec 05, 2016 4:22 pm

Ugh, en dat noemt zich vader?! En neeeeeeeeeeeee niet doooooood gaaaaaaan!!! (sorry xD )
Mooie opbouw. Je krijgt in het begin hints over haar "probleem", maar echt 100% zeker ben je het nooit - misschien is ze gewoon klein voor haar leeftijd? - tot haar vader haar meedeelt dat ze een soort van vogelvrij is en het dan wat later recht in je gezicht geslingerd wordt door die vrouw.
Met zijn armen maaide hij in het luchtledige en het verbaasde me dat hij niet meteen opsteeg.
Omg, hahahah, ik kan het me zo voorstellen xD .
Zoals Maaike al zei is haar dood begrijpelijk - ze had heel weinig tijd om eventueel nog weg te raken - en in deze wereld, die wat middeleeuws aandoet, is het logisch dat de mensen alle schuld in de schoenen van een vreemd iemand gaan schuiven. Toch een kleine bedenking (eigenlijk ga ik gewoon even lastig doen want neeeeeee ze is dooooooood ;) ):
Ze heeft al die tijd in dat dorp geleefd en ze zal het wel nooit gemakkelijk hebben gehad. Toch is ze tot dit punt geraakt en wat mij betreft ziet ze er in het begin prima in orde uit - mentaal dan. Mij lijkt ze dus een behoorlijk sterk karakter te hebben. Maar als ze hoort dat ze uit de landen weg moet, geeft ze het meteen op en zit ze gewoon te wachten tot iemand haar komt afmaken. Ze probéért zich niet eens uit de voeten te maken :( . (Ik vind het voor het verhaal best dat ze dan uiteindelijk dood ging, hoor xD .)
Mooie beschrijvingen en goed omschreven hoe ze dan sterft, met die laatste zin. Ook veel zinnen waar ik ondanks het onderwerp vaak wel om moest glimlachen, door de manier waarop je het hebt opgeschreven.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Santiana

ma dec 12, 2016 10:25 pm

Beetje hele late reactie, maar ik heb hierover even nagedacht. Toen besefte ik dat Santiana opgaf, alleen maar omdat ze wist dat ze geen mogelijkheid had om de landen uit te zijn bij zonsondergang. Ze is een enorm realistische denker wat ervoor zorgt dat ze naar haar plekje gaat, om van haar laatste momenten te genieten. Ze wist simpelweg dat ze met geen mogelijkheid bij zonsondergang uit de landen kon zijn, maar dat het ook onmogelijke was om zich te verbergen. Dat is waarom ze 'opgaf' en waarom ze er niet voor kiest het toch te proberen. Ze wil nog iets maken van haar laatste momenten, wat, denk ik, haar karakter heel bijzonder maak.
En wat betreft die tijd in dat dorp en hoe gemakkelijk ze het daar heeft gehad, misschien maak ik daar ooit nog een verhaal van. In ieder geval krijg ik er allemaal gedachten bij, dus bedankt voor de opmerking Nayalina Nashan!!
De anderen ook heel erg bedankt voor het commentaar, ik heb vooral heel veel plezier gehad toen ik dit verhaal schreef en door jullie opmerkingen ben ik dieper gaan nadenken over het hoofdkarakter!

Terug naar “Gesloten: Herfstwedstrijd”