Winnaar Een andere wereld: Erfenis

Hier staan onze helden!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Winnaar Een andere wereld: Erfenis

za jan 07, 2017 7:45 pm

Nadat ik in twee dagen evenveel heb getypt als ik normaal gezien in twee weken typ, zie ik zo ongeveer de woorden rondvliegen :') . Ik was de datum een klein beetje uit het oog verloren, maar goed, het is afgeraakt.
Dit verhaaltje speelt zich opnieuw in Inthasin af, dus je zult misschien de stadsnaam "Thaëng" herkennen. En oh, er is totaal geen link met de Eragon-serie, ook al noemt dit kortverhaal ook "Erfenis" ;) .


Iraneya, mijn lieve Iraneya


Liever had ik nog enkele decennia gewacht met het schrijven van deze droeve brief, maar ik vrees dat ik geen keuze heb. De ziekte sloopt me, steelt mijn energie, vreet dag na dag aan mijn mentale en fysieke vermogens. Op het moment dat jij deze brief in handen hebt, zal ik mij hoogstwaarschijnlijk al niet meer onder de levenden bevinden. Treur niet, Iraneya, want ik heb mijn hele leven Sitay gediend, en wie één god dient, dient alle: de barmhartige Yotag zal zich over mijn ziel ontfermen en mijn levensvuur veilig voorbij de poorten van de dood begeleiden.
Voordat ik mijn ziel in handen van de goden leg, zijn er echter een aantal praktische zaken die geregeld moeten worden. Mijn broer Denoris Lo Yu’thalafin, tevens jouw vader, zal ook een boodschap ontvangen, met daarin mijn testament.
Is het je ooit al opgevallen dat een testament zo koud is? Door alle regels waaraan moet worden voldaan, klinkt het zo gevoelloos, zo droog, alsof de overledene het onmogelijk acht dat de achterblijvers getroffen zijn door zijn heengaan. Ik wilde jou dat niet aandoen en zal je hier al kort mededelen wat het document inhoudt, zonder politieke poespas, zonder franjes, zonder een oneindig aantal richtlijnen waarmee ik anders rekening moet houden.
Mijn volledige fortuin, alle – ruw afgeronde – twintigduizend goudstukken, gaan naar je vader. Te zijner tijd zal jij daar ook je deel van krijgen.
Het huis waar jij zo vaak gespeeld hebt, in de heuvels van Tihan, het omliggende landgoed en het huis in de Opperstad van Thaëng zijn van jou. Daar hangt slechts één voorwaarde aan vast: het portret van mijn kleine Rosa zaliger mag niet vernietigd, noch verkocht worden. Ik besef dat je hier misschien niet zo gelukkig mee bent, aangezien je nooit gek was op dat schilderij, maar probeer mij en mijn verdriet te begrijpen. Ik zou het niet kunnen verdragen als het laatste aandenken aan mijn kleine meisje zou verdwijnen.
Meer kan ik niet zeggen, Iraneya. Ik ken je goed genoeg om te weten dat een lange brief vol troostende woorden je slechts zou frustreren en ik ken mijn broer goed genoeg om te weten dat hij avonden lang zal preken over alle misstappen en gloriemomenten uit mijn leven. Dat laatste zal ik geheel en al aan je vader overlaten, zodat jij niet tot tweemaal toe dodelijk verveeld geraakt. Mijn broeder en ik zijn beiden geen al te beste vertellers.
De goden zullen over je waken, Iraneya, net zoals zij over mij hebben gewaakt, en wanneer zij even slapen, zal ik er nog zijn.


Gotav Lo Yu’thalafin


Een machteloze woede overviel haar. Hoe kon haar oom nog steeds zoveel vertrouwen hebben in de goden? Het waren de goden die hadden toegestaan dat zijn jonge dochter door een val om het leven was gekomen en het waren diezelfde goden die hun blik hadden afgewend op het moment dat hij ziek werd. Yotag begeleidde Gotav’s ziel niet, hij sléúrde hem met zich mee, en die stommeling van een oom bleef de hele weg glimlachen.
Haar handen trilden onbeheersbaar en met een geïrriteerde zucht liet ze de brief in haar schoot vallen, om te voorkomen dat ze toegaf aan de neiging hem in duizend snippers te verscheuren en door het raampje van de koets naar buiten te gooien.
Twee maanden geleden was het nieuws over zijn dood als een mokerslag aangekomen en had ze zich een tijdlang in haar kamer opgesloten, totdat haar ouders zo ongerust werden dat ze de deur lieten inbeuken. Na dat incident had ze zichzelf een mentale trap gegeven en bleef ze haar tranen de baas.
Enkele weken later was het haar zestiende verjaardag en kreeg ze van haar moeder te horen dat ze een tijdje in de Opperstad van Thaëng zou verblijven, als leerlinge van een vermaarde handelaar, die in het centrum van de stad verbleef. Dat ze daar zonet een huis had geërfd, kwam goed uit.
De koets schokte heftig en het papier gleed onder haar bank. Met een amper ingehouden vloek boog ze zich voorover en ze graaide in het donker, tot haar vingers het gladde document vonden. Ze vouwde de brief keurig op en stak hem in haar tasje.
Het ratelen van wielen op straatkeien hield op en het rijtuig kwam tot stilstand. Een dienstknecht deed de deur open, maakte een buiging en bleef zo staan, met zijn gezicht naar de grond.
‘We zijn er, vrouwe.’
Glimlachend stapte ze uit, blij dat ze eindelijk haar benen kon strekken. De lange rit had haar spieren doen verkrampen en ze voelde zich moe, zelfs al had ze geen enkele inspanning moeten leveren.
Een jonge knecht liep met in elke hand een zware koffer naar het imposante huis, recht voor de koets. Iraneya bleef even staan en keek dromerig om zich heen. Het onderkomen van haar overleden oom sprak haar misschien niet zo aan, maar ze hield van Thaëng. Brede straten en pleinen zorgden voor veel ruimte in de Opperstad en vrijwel elk huis beschikte over een tuin, waardoor er overal groen te vinden was. Het centrum ademde licht en luchtigheid.
Een klein meisje met glanzend zwarte vlechtjes rende over het plein en stopte niet ver van het rijtuig. Met nieuwsgierige ogen bestudeerde ze de paarden. Ze richtte haar blik op Iraneya en glimlachte verlegen toen de jonge vrouw naar haar zwaaide. Iraneya draaide zich grinnikend om en liep over het kiezelpad naar haar nieuwe thuis, op de voet gevolgd door haar dienstknecht.

De hal rook een beetje muf en het stof zweefde glinsterend rond in de bundels zonlicht. Verschillende meubels waren ter bescherming met lakens bedekt, maar het dikke tapijt lag er nog en de schilderijen boven de haard waren onaangetast gebleven. Rosa’s portret hing in het midden. Een guitig gezichtje met bruine ogen en een wipneusje, omlijst door twee vlechtjes, staarde haar vrolijk aan. Het kind leek sterk op het meisje dat Iraneya buiten had gezien.
‘Talinn, help jij Moni met het in orde brengen van slaapkamer en eetkamer. Ik ga het huis verkennen, eens kijken wat ik allemaal kan vinden.’
De man knikte. ‘Meteen, vrouwe. Als ik zo brutaal mag zijn; kent u dit huis niet al? U bent hier al vaak geweest.’
‘Ik heb slechts de gemeenschappelijke ruimten en de logeerkamers gezien. Het privégedeelte is onbekend terrein voor mij,’ antwoordde ze geamuseerd. Talinn maakte glimlachend een buiging en verliet de hal.
Met een ondeugende grijns liep ze de trappen op, stak op het balkon enkele kaarsen aan en sloeg de gang in. De eerste deur die ze openduwde, gaf toegang tot een studeerkamer. De vorm van een bureau was duidelijk herkenbaar onder het witte laken en tegen de muren stonden verschillende kasten, volgestouwd met boeken, papieren, inktpotjes en veren. Ze opende het raam en leunde naar buiten. De rozenstruiken in de tuin stonden in bloei en ze kon hun zoete geur ruiken. In de verte zag ze nog net de torenspitsen van de citadel, het hart van de stad, boven de gebouwen uitsteken.
Ze keerde terug naar de gang en inspecteerde het ene na het andere vertrek. Ze vond Gotavs slaapkamer, enkele kleinere opslagruimtes, twee badkamers en een wasruimte. Deuren en vensters liet ze meestal openstaan, zodat het hele verdiep van de stoffige lucht verlost zou raken. Later zou ze wel aan Moni vragen de ramen te sluiten.
De kaarsen had ze ondertussen uitgeblazen: het licht dat door de deuropeningen de gang bereikte, was meer dan voldoende.
Ze ging de voorlaatste ruimte in en keek verwonderd in het rond. Rekken stonden kriskras in de kamer opgesteld en waren zwaarbeladen met allerhande dozen en kisten. Alles leek jarenlang onaangeroerd te zijn gebleven. Een dikke laag stof bedekte de plankenvloer, spinnen hadden ontelbare spinnenwebben geweven en het zachtroze van de gordijnen was vaal geworden.
Heel voorzichtig nam ze een oude pop uit een kast en ze blies het stof er af. Het bleke gezichtje was van porselein gemaakt en goudgekleurde pijpenkrullen kwamen van onder een kanten hoedje. Haar jurkje bestond uit rood fluweel en was met lintjes afgewerkt.
Iraneya hield bewonderend de pop omhoog. Toen ze de inhoud van de dozen inspecteerde, vond ze kinderkledij en wat speelgoed.
De houten vloer kraakte en het piepen van een deur klonk op. Ze draaide zich met een ruk om en keek wantrouwend naar de gang.
‘Moni? Ben jij dat?’ Ze spitste haar oren, maar er kwam geen antwoord. ‘Niet grappig, Moni.’ Ze liep het vertrek uit, de pop stevig in haar handen geklemd, en zag met gefronste wenkbrauwen dat de deur tegenover haar op een kier stond. Was dat daarnet ook al zo geweest? Het was de enige kamer die ze nog niet had bezocht en ze had de ingang daarnet slechts vluchtig bekeken, maar tot nu toe waren alle ruimten steeds gesloten geweest.
Ze duwde de deur volledig open en stapte naar binnen. Zware gordijnen hielden alle licht tegen en ze kon met moeite de contouren van enkele meubels onderscheiden. Een hemelbed stond in het midden, ernaast was een stoel gezet. Op een klein bureau, dicht bij het raam, lagen verschillende papieren, inktpotjes en veren verspreid. Nieuwgierig ging ze naar de tafel.
Een tochtvlaag liet haar haren opwaaien en de deur sloeg met een klap dicht. Met wild kloppend hart bleef Iraneya staan, haar hand voor haar mond geslagen. Zonder het licht van de gang kon ze niets meer zien.
Langzaam draaide ze zich om en ze begon op de tast terug te lopen. De deur was niet moeilijk te vinden, een randje van licht verraadde zijn positie.
Een tweede tochtvlaag vond zijn weg door de kamer, de deur rammelde in zijn hengsels en een twinkelende lach vermengde zich met het lawaai.
Met een kreet van schrik sprong Iraneya opzij en ze dook in elkaar, klaar om het ondanks de duisternis op een lopen te zetten.
Ze bleef haken achter een plooi van het tapijt en struikelde. Haar graaiende handen kregen de gordijnen van het hemelbed te pakken en ze werd onder de afgescheurde stof bedolven, zodat ze spartelend op de grond landde. Een korte, droge knap kwam van boven haar en angstig vocht ze om zich uit de verstikkende omhelzing van de doeken te bevrijden.
Een felle pijn in haar hoofd volgde. Voordat ze een bodemloze afgrond in gleed, hoorde ze nog een laatste maal de heldere lach.


Geëerde Denoris en Vinala Lo Yu’thalafin


Tot onze spijt moeten wij u mededelen dat uw dochter, Iraneya Lo Yu’thalafin, bij een val om het leven is gekomen. Wij hebben haar lichaam op een veilige plaats laten opbaren, zodat u haar een laatste groet kan komen brengen. Haar twee dienaars zullen zolang niet van haar zijde wijken.
Met het zegel dat u onderaan deze brief vindt, zal u een ongehinderde doortocht doorheen de stad verleent worden.


Gecondoleerd,
De Opperstadswacht



Is ze echt gevallen? Is het een soort van haunted house? Of is dit een moord en speelt er meer, véél meer op de achtergrond? Dat laat ik aan jullie over :D (want om eerlijk te zijn heb ik zelf ook niet echt een idee).
Het is de eerste keer dat ik een vrouwelijk hoofdpersonage heb en ook meteen de eerste keer dat er een hoofdpersonage dood gaat... *Zucht*.
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Erfenis

zo jan 08, 2017 3:48 pm

O jee toch. Bij die pop had ik al meteen zo'n gevoel van "kan niet goed zijn, kan helemaal niet goed zijn" :lol:
De eerste brief was fantastisch geschreven. Ik kreeg echt een goede indruk van het personage Gotav. Je ziet precies wie hij is en hoe hij dacht.
De reactie van Iraneya bij het lezen van de brief was wel even schrikken. Ik had een huilend, verslagen meisje verwacht of toch minstens een verdrietig persoon, dus ik was er totaal niet op voorbereid toen ze juist boos was op de brief. Mooie twist.
Toen ik het stuk las over de pop had ik meteen al zo'n vermoeden dat er iets mis was. Ik had een haunted-housesetting eerlijk gezegd totaal niet zien aankomen, maar het is een mooie interpretatie van "een andere wereld".
Ik heb verder weinig te zeggen over de schrijfstijl. Die was namelijk echt goed. Voor zover ik kan zien zaten er weinig foutjes in en de zinnen lopen lekker.
Samenvattend: een goede, onverwachte visie op het thema en een schrijfstijl waar weinig op aan te merken valt. Goed gedaan! :D
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Erfenis

zo jan 08, 2017 6:38 pm

Danjewel voor de feedback, Jochem!
Ik ben blij dat je die brief goed vond, want het was een beetje een experiment. Ik schrijf niet vaak zo... "persoonlijk". Meestal bewaar ik enige afstand tov mijn personages :) . En inderdaad, poppen en stoffige omgevingen gaan absoluut niet goed samen, tenminste toch niet als je wilt blijven leven :') .
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Erfenis

do jan 12, 2017 8:28 pm

Goed verhaal! En inderdaad een leuke twist op een andere wereld!
Te zijner tijd zal jij daar ook je deel van krijgen.
Bedenkt allerlei scenario's waar de vader alles verkwispelt. Oeps.
Daar hangt slechts één voorwaarde aan vast: het portret van mijn kleine Rosa zaliger mag niet vernietigd, noch verkocht worden.
Daar zit vast een vloek achter, dat alles tot as vergaat of dat haar geest vereist. Sorry, ik heb net Cibo's inzending gelezen en die heeft een of andere duistere fantasiedeur in mijn hoofd opengetrokken. Ik zie overal spoken (A)
totdat haar ouders zo ongerust werden dat ze de deur lieten inbeuken
Hahahaha, hoelang was dat? Vijf minuten? xD Ooit gehoord van kloppen? *gniffel* (En jij opent weer hele andere fantasiedeuren)
het stof zweefde glinsterend rond in de bundels zonlicht
Mooi detail.
Verschillende meubels waren ter bescherming met lakens bedekt, maar het dikke tapijt lag er nog en de schilderijen boven de haard waren onaangetast gebleven.
Hangen over schilderijen meestal niet ook doeken? Anders kunnen ze verkleuren in het zonlicht.
Het kind leek sterk op het meisje dat Iraneya buiten had gezien.
Noooo, ik zei het toch! Spoken!
De houten vloer kraakte en het piepen van een deur klonk op.
Jeez..

Ze heeft niks met dat schilderij gedaan... Whyyyy! Haunted is het sowieso. Waarom zou haar oom haar naar dat huis sturen als er zoiets rondwaart. Tenzij hij op eenzelfde wijze omgekomen is, maar dan kon hij die brief niet echt sturen - ondanks hij ziek was. Confusing..

Ik vond de opbouw van je verhaal heel goed. Het voelde aan alsof het een lang verhaal ging worden, waarbij we dwalen door een oud huis. Ik vind het wel een beetje jammer dat het zo rap eindigde. Je hebt haar dood geloofwaardig beschreven en ook die onzichtbare demon, maar het voelt zo... simpel :$ sorry. De spanningsboog gaat stijl omhoog, tot aan het moment dat ze die in kamer aangevallen wordt en vervolgens volgt dat briefje. Ik denk dat het briefje het voor mij vooral wat minder maakte.

En wel een beetje gemeen hè, je eerste vrouwelijke hoofdpersoon het hoekje om helpen. Ging je vorige personage niet ook al dood? Ik moet denk ik een wedstrijd organiseren waarbij je hoofdpersoon koste wat kost moet blijven leven, haha xD

Goed geschreven!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Erfenis

vr jan 13, 2017 2:49 pm

Ehehehehe ik dacht eigenlijk aan een paar dagen, maar dat haar ouders zo van die neurotisch overbezorgde mensen zijn kan natuurlijk ook nog altijd xD .
Je ziet overal spoken? Zolang je niet hetzelfde als Iraneya tegenkomt, is het oké, I guess :P .

Dat het zo "simpel" lijkt is waarschijnlijk omdat ik gestart ben met een heel ander idee, dat dan wel ongeveer op eenzelfde scenario zou uitkomen.
Mijn eerste uitvindsel was dat het hoofdpersonage niet helemaal snik was, maar dat zelf niet echt wist. Door de compleet nieuwe omgeving zou ze dan dingen beginnen horen en zien, vallen en door die simpele val om het leven komen. Uiteindelijk paste de geestesziekte helemaal niet meer bij het personage en besloot ik de omgeving donker te maken en haar in de kamers van een overledene te laten dwalen.
Zelfs dan zijn er nog verschillende verklaringen:
Haar fantasie neemt een loopje met haar, ze valt, krijgt een afgebroken balk op haar hoofd en sterft. Heel normaal qua omstandigheden.
Ze verstoorde de rust van kleine Rosa en moest daarvoor betalen. Awtch.
Een demon heeft zijn intrek genomen in de kamers, aangezien die al jaren niet meer zijn betreden (de dikke stoflaag) en was niet zo blij met een indringster :lol: . We zijn nog altijd in Inthasin...
Dus eigenlijk had het sowieso niets met het schilderij van doen xD . Al was het een handige manier om te tonen wie Rosa was en zo het ongemak nog een beetje te verhogen.

En jaaaaa, een wedstrijd waarbij het personage moet blijven leven! Hahaha, zou wel interessant zijn, aangezien ik vaak wedstrijdverhalen lees die nu niet bepaald goed aflopen. En bij mij is het de eerste keer dat er iemand sterft :P .

Bedankt voor de feedback :) !
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 111
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Erfenis

za jan 14, 2017 6:53 pm

Ik vond het bijna jammer dat het zich niet in de Eragon-wereld afspeelde ;), alleen maar voordat ik het verhaal gelezen had trouwens. Eragon is echt een fantastische serie, hè?
Je verhaal was geweldig om te lezen, maar inderdaad was het einde wat 'makkelijk' voor mijn gevoel. En inderdaad, poppen in verlaten huizen, zijn gewoon helemaal nooit goed, die geven meteen een enorm onheilspellend gevoel. Die namen waren geweldig, hoewel ik de eerste keer dan altijd de neiging heb om er maar overheen te lezen. De tweede keer diezelfde naam kan ik echter niet hebben, dus dan ga ik echt moeite doen ;).
Gebruikersavatar
cibo
Potlood
Beheer:
Berichten: 11
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 6:43 pm

Re: Erfenis

za jan 14, 2017 11:34 pm

Mooie schrijfstijl, ik werd meteen in het verhaal gezogen, en het was allemaal goed te volgen. Nu ja, wel nog wat onduidelijke dingen natuurlijk, maar dat heb je zelf al aangehaald. xD Een interessante combinatie van soorten verhalen hard fantasy, een haunted house en wat mysterie en begrijpelijke personages. Dus zeker een geslaagd verhaal. Ik heb niet echt op fouten gelet, dus er zullen er wel niet veel geweest zijn.

Maar ja, op zich geen fan van brieven, documentaire-afschriften, interviews, etc. in literatuur, zeker niet voor dingen die gewoon doorheen het verhaal te vertellen zijn, zoals hier wel het geval was, maar ja dat is gewoon mijn voorkeur.

Terug naar “Winnaars”