Winnaar De stad: Groenebrug

Hier staan onze helden!
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Winnaar De stad: Groenebrug

wo nov 08, 2017 9:24 pm

Hallo, het is lang geleden dat ik nog iets heb geschreven maar de laatste tijd kriebelt het terug. Zo een korte schrijfopdracht is wel leuk om terug te beginnen.
Bij deze mijn verhaal: Groenebrug. (met 1972 woorden net genoeg om mee te mogen doen. :D)

De man was te laat. Renna stond tegen een gevel geleund in een zijsteegje van de Noordsteenweg. De met kasseien bestrate weg die ze gevolgd was tot in de stad van Groenebrug, zo genoemd doordat de stad volstond met eeuwenoude bruggen vol met stinkende groene mos, behalve natuurlijk het gedeelte waar de goederenkarren sporen in de smurrie hadden getrokken. In het steegje waren er geen karren maar ze kon ze in de verte nog horen, waar de koetsiers al roepend iedereen verwensten die nog maar in de buurt van een kar kwam, gevolgd door het zware stampen van de bewapende wachters die de belangrijkere goederen beschermden.
Ze begon te ijsberen uit frustratie. Deze stad was haar vreemd met zijn donkere grijze stenen huizen met zwarte daken. Ramen met melkglas voorkwam dat ze ergens naar binnen kon kijken en bood haar de mogelijkheid om ongezien te blijven wachten. Op de Noordsteenweg waren er genoeg winkels met mooie doorkijkbare ramen, daar stonden er ook wachters die iedereen wegjaagden die er te lang bleven staan en niet genoeg geld hadden om iets te kopen.
Blijf weg uit de stad. Renna schudde haar hoofd om die gedachte te verdringen. Haar vader, de witte beer had haar hier al altijd voor gewaarschuwd. De stad was een mythisch beest uit haar jeugd, gevaarlijk, exotisch en veraf. Nu stond ze hier te wachten, op een plaats waar ze als kind zo voor gevreesd had. Te wachten op een man die vaag de indruk had gegeven dat hij inlichtingen had over haar vader. Ze gromde en trok haar donkerbruine jas dichter om haar heen en weerstond de verleiding om haar kap op te zetten en zo haar gezicht te verbergen.
De schemering was al bijna ingezet toen ze een man de steeg zag inlopen. Zijn gespierde, gedrongen houding viel onmiddellijk op en zodra ze zijn stierennek zag, wist ze dat het de juiste man was. Vlak voor haar bleef hij staan en keek op haar neer.
“heb je het goud bij je?” vroeg hij.
“Zou ik hier staan zonder?” gaf ze als antwoord, zo goed mogelijk haar gezicht neutraal houdend, ze voelde zichzelf vanbinnen koken.
Een grijns spleet zijn gezicht in twee. “De dag van vandaag kan je nooit voorzichtig genoeg zijn, meisje.”
“Ik geef je het goud als jij mij de inlichtingen geeft,” zei Renna. Goud had overal veel waarde en ze had enkel deze ene munt van haar vader, maar als het haar kon helpen om haar vermiste vader te vinden was ze bereid haar enige muntstuk af te staan.
“We zullen zien, “ zei de stierennek terwijl hij uit zijn jaszak een brief haalde. “Dit is de kaart.” Hij plooide hem open en toonde het aan Renna. “Zie je deze rode stip op de kaart? Dat is waar de witte beer zich bevindt.” Ze bekeek de kaart en fronste toen ze zag dat de stip aan de andere kant van de stad lag, vlak aan de Westzandstraat.
“Is de kaart niet goed genoeg voor de vrouwe?” vroeg de man toen hij haar zag fronsen.
“Natuurlijk,” snauwde ze naar hem. Ze vond het gewoon jammer dat ze nog zo lang in deze verdorven stad moest doorbrengen, een naïef deel van haar had gehoopt dat het maar om de hoek zou zijn. Uit haar buidel haalde ze haar enige gouden munt uit en gaf hem aan de stierennek.
Hij grijnsde al zijn rotte tanden bloot en bracht zelfs zijn handen naar zijn voorhoofd als een soort saluut voor hij vertrok.
Blijf weg uit de stad. Opnieuw schudde ze haar hoofd door de bekende weerklank van de woorden en bekeek de kaart, het begon donkerder te worden, ze kon nog net zien waarheen ze moest lopen om de Westzandstraat te bereiken. Eens op de hoofdweg was ze verbaasd hoe weinig bevolkt de straat was, toen ze hier een aantal uren geleden gepasseerd was stond het hier stampende vol. Nu leek het griezelig verlaten, de meeste lantaarns waren al aangestoken en hier en daar stond er een wachter aan een winkel, maar niemand die op weg was.
Ze stak de kaart in de broekzak van haar bruine jagersbroek en hing haar rugzak over haar schouder en gebruikte haar boogstaf als een wandelstok. Ze liep via donkere en groezelige stegen en zoals ze al op haar kaart had gezien kwam ze via een brug op de Zuidkasseiweg. Als ze deze weg volgde kon ze dan via twee steegjes op de Westzandstraat komen.
Blijf weg uit de stad. Ze bleef staan toen de woorden door haar gedachten drongen en schrok toen een pijl in een grijze steen nog geen meter voor haar insloeg. Met grote ogen keek ze rond terwijl ze bukte en haar stok in een vechthouding hield. Achter haar stond een man die zonder gehaast te zijn een nieuwe pijl aanlegde. Ze piepte luidop en rende weg over de stenen brug. In het donker kon ze het groene mos niet zien maar ze voelde het onder haar voeten glibberen, op het hoogste punt van de brug verloor ze haar grip en vloog ze languit op de grond. Een pijl zoefde over haar hoofd en stak in de houten brugleuning vlak voor haar. Achter haar hoorde ze gelach maar ze kon enkel maar staren naar de pijl voor haar. Als ze niet gevallen was, dan had de pijl haar doorboord! De voetstappen van de schutter waren vlakbij en ze voelde hoe hij haar moeiteloos opraapte van de grond.
“Wat doe jij nog buiten na de avondklok?” vroeg de man. Hij had een donkergroene mantel met kap aan, zijn gezicht verborgen in de donkere diepten ervan.
“Wat? Niets te zeggen?” gromde hij. “Niemand steekt de brug van de groene mantel over na de avondklok! Niemand!” Speeksel vloog in haar gezicht, zijn greep verstevigde zich rond haar kraag. De situatie en de gevolgen hadden haar eerst verlamd, maar nu verzette ze zich tegen de man, haar stok lag vergeten op de grond naast zijn voeten. Ze greep zijn handen vast en zette zich schrap, met haar beide voeten haalde ze zo hard mogelijk uit naar zijn buik. Hij was zo verbaasd door haar verweer dat hij haar daadwerkelijk losliet, ze kwam op haar voeten terecht en terwijl de man haar verdwaasd nakeek, liep ze al de volgende straat in.
Daar bleef ze niet staan, ze liep voor de zekerheid kris kras nog een aantal stegen en bruggen over. Hijgend liet ze zich zakken achter de stenen trap van een herenhuis.
Blijf weg uit de stad. Die zin begon een serieuze understatement te worden. Deze keer deed ze geen moeite om de woorden te verdringen. Het was waar, deze stad was verdorven en vol met zotten die zich in het donker verborgen hielden, net zoals haar vader haar altijd had verteld. De kaart zat nog altijd in haar broekzak, ze haalde hem uit om zich te oriënteren. In het begin van de straat stond geen straatnaam, ze stak de volgende brug over oppassend voor het groene mos en zocht naar een straatbord die haar kon wijsmaken in welke straat ze zich bevond. Ze verdrong de neiging om blindelings verder te vluchten voor de zot in de groene mantel. Een zucht ontglipte aan haar lippen toen ze het naambordje zag hangen op de hoek. Ze vergeleek het met de kaart in haar handen en glimlachte toen ze zag dat de witte beer zich maar drie straten verder bevond. Na een half jaar zou ze eindelijk haar vader terugzien. Zonder een enkel woord was hij verdwenen en ze had lang getwijfeld of ze hem zou gaan zoeken, maar hij had altijd gezegd dat ze moest thuisblijven en ver wegblijven van de stad, pas toen de stierennek naar haar huis kwam had ze deze beslissing durven nemen.
Ze twijfelde of het wel een goede beslissing was, maar pas als ze de witte beer zag kon ze dat besluiten. De volgende straat die ze insloeg was geen verlaten weg. Een man in een spannend roodleren pak stond midden op straat te stretchen, hij had een rode leren kap tot over zijn ogen getrokken, met gaten in zodat hij nog iets zou zien. Ze wou teruglopen naar waar ze vandaan kwam maar ze hoorde hem roepen: “Niet weglopen!”
Hij stond nu vlak naast haar en nam haar arm in een ijzeren greep
“Sorry, voor het roepen.” zei hij, op een normaal volume deze keer. “Je komt als geroepen.”
Renna trok haar arm terug en zei: “Als geroepen? Ik moet ergens naartoe” Ze wou weglopen van de vreemde, kleine man.
“Loop niet weg!” toen hij haar blik zag, voegde hij er nog aan toe. “Alstublieft?”
Hij keek haar aan als een geslagen puppy, terwijl hij van het ene been op het andere sprong.
Ze keek hem terug aan en vroeg. “wat wil je dan?”
Hij begon te glimlachen en zei:” Een wedstrijdje! Jij en ik, wie er het eerst aan de Zuidkasseiweg komt is gewonnen. Nu dat de avondklok geslagen is, ligt de weg open voor ons. Niemand die onze wedstrijd kan komen storen!” Renna dacht aan wat ze kon zeggen om hem af te wijzen toen ze een bekende stem achter haar hoorde zeggen: “Dat is mijn prooi, rode flits!”
Ze draaide zich om en daar stond die man in een groene mantel terug, hij hield zijn boog ongespannen naast zich maar zijn blik probeerde haar vast te pinnen op haar plaats. Zonder te wachten op een reactie zette ze het op een lopen.
Voor ze de hoek van de straat omsloeg hoorde ze de rode flits zeggen: “Oh, ze kan nog snel lopen ook. Waarom jaag je mijn tegenstandster weg, groene mantel?”
Blijf weg uit de stad. Met iedere seconde in deze vervloekte stad begon ze meer en meer de woorden van haar vader als een mantra op te zeggen. Eens ze op de Zuidkasseiweg kwam, bleef ze niet stilstaan om te kijken waar ze naar toe moest, ze liep door tot het punt dat ruwweg overeenkwam met haar kaart. Ze kwam tot stilstand vlak voor een groot stenen gebouw met een grote dubbele deur met houten ramen aan beide kanten. Net als in de stegen zat er melkglas in het houtwerk, boven de deur wiegde een houten bord in de wind. Erop stond een witte beer geschilderd die twee keer zo groot was als het stockfiguurtje die een mens moest voorstellen. Ze haalde de kaart uit haar broekzak en vloekte toen ze besefte dat het hier was. Die verdomde stierennek! Hij had haar bedrogen, hij had haar naar een herberg geleid die de witte beer noemde.
“Ga je buiten blijven staan of kom je nog iets drinken?” de stem kwam van een oudere vrouw in een groen kleed met een wit schort,.ze leunde tegen de deurpost en stak net een sigaret op.
“Het bier is niet van de beste kwaliteit, maar het is beter dan het slootwater dat ze in de meeste herbergen in deze buurt serveren.” Haar stem klonk kil, maar ze bekeek Renna met nieuwsgierigheid. Renna voelde in haar jaszak en wist dat ze niets had om te betalen. Ze had haar enige munt weggegeven voor een kaart die niets waard was, ze stond op het punt om weg te lopen toen ze een warme stem hoorde: “Renna?”
Ze keek op en zag hem staan. De witte beer, haar vader. Zijn lange witte baard hing tot ver voorbij zijn navel, een compensatie voor zijn kale kop. Hij leunde zwaar op een wandelstok en ze zag dat zijn linkerbeen weg was, dat was iets nieuws. Ze stond verlamd te staren naar de man die haar vader was. Een grijns spleet zijn gezicht open toen hij zijn armen verwelkomend openhield. Ze glimlachte en sprong in zijn armen.
Laatst gewijzigd door Sive Hiolair op di nov 21, 2017 10:19 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 197
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Groenebrug

do nov 09, 2017 3:28 pm

Leuk historisch verhaal, ik zie het voor mij, speelt zich volgens mij af in de Middeleeuwen, onderhoudend
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 488
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Groenebrug

zo nov 12, 2017 8:24 am

Spannend verhaal en goed geschreven.
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Groenebrug

zo nov 12, 2017 8:43 pm

Dank u voor de positieve reacties.
Al doende leert men.
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Groenebrug

ma nov 13, 2017 11:46 am

Het is inderdaad erg lang geleden dat ik wat van jou gelezen heb. Ben blij dat je er weer bent, maar prachtig verhaal goed begin en een sterker einde.
Zet je dromen op papier.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Groenebrug

vr nov 17, 2017 2:58 pm

Leuk en spannend geschreven. Ik vind de stad die je hebt bedacht erg leuk met al het mos, de bruggen en die vreemde personages. Ik vermoed dat de stad zo gevaarlijk is door die vreemde typetjes? Maar waarom zij er niet zou mogen komen, weet ik niet helemaal.

Het einde verraste me. Ik had me al helemaal ingesteld opdat zij naar huis zou gaan zonder haar vader of dat ze ergens in een donkere kerker zou eindigen. En voila staat hij daar opeens in een deuropening. Erg goed gedaan!

Haar reactie op zijn missende been verbaasde me een beetje. Ik denk dat het verhaal nog wat achtergrond info kan gebruiken over de relatie tussen haar en haar vader, maar ook waar ze vandaan komt. Dat zou het beeld van de gevaarlijke stad kunnen versterken, verduidelijken waarom ze haar vader zoekt en hij vermist is, maar ook waarom het haar schijnbaar niet zoveel doet dat hij zijn been kwijt. Dat zou het verhaal voor mij nog beter maken.

Goed geschreven! Ik hoop dat je iets met de feedback kan. Wijzig alleen dingen die goed voelen ;)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
JochemCommissaris
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 260
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 2:08 pm

Re: Groenebrug

vr nov 17, 2017 3:10 pm

Dat is inderdaad wel een akelige stad! Je bent er heel goed in geslaagd om de omgeving met redelijk weinig woorden te beschrijven. (Ellenlange beschrijvingen konden natuurlijk ook niet bij een limiet van 2000 woorden. :lol:) Ik kon me de stad al helemaal voorstellen, met allerlei half ingezakte huisjes, donkere steegjes en vieze straten. Ook kreeg ik haast een gevoel dat ik zélf bespied werd door allemaal enge personen die me vanuit de schaduwen in de gaten hielden, net zoals de hoofdpersoon dat voelde. Je hebt het thema mooi uitgewerkt en je geeft de aard van de stad goed weer. Een pluim! ;)
Rivieren veranderen van richting door de generaties heen; uiteindelijk storten alle bruggen in.
Marina
Potlood
Beheer:
Berichten: 9
Lid geworden op: zo nov 19, 2017 10:15 am

Re: Groenebrug

zo nov 19, 2017 1:03 pm

Spannend verhaal en leuk om de ontknoping te lezen. Je trok mij direct het verhaal in met je omschrijving van de mosrijke bruggen en de stank en dergelijke. Grappig hoe je naar haar vader verwijst als de witte beer en de mysterieuze man met de stierennek. (voor heel even dacht ik dat ze misschien een berenfamilie ipv menselijke familie waren en de stad misschien daarom juist wel gevaarlijk was).
De personen die ze onderweg tegenkomt, worden duidelijk neergezet o.a. met hun kleding en wat ze doen. Misschien kan je de personen nog iets meer beschrijven (bv met een gezichtsuitdrukking of de klank van hun stem), zodat ze nog net iets meer tot leven komen. (is mijn mening maar, blijft uiteraard verder jouw keus/smaak).
Vooral het einde vond ik sterk, met de beschrijving wat ze ziet, de herberg, de vrouw etc. de teleurstelling en de ontknoping.

Paar kleine details:
- In het begin viel mij op dat het woord ‘stampen’ vlak achter elkaar werd gebruikt (en later nog eens), misschien is dat nog te herformuleren.
- Lees deze zelf nog maar eens na:
De schemering was al bijna ingezet toen een man de steeg zag inlopen.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 488
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Winnaar De stad: Groenebrug

zo nov 19, 2017 7:49 pm

Gefeliciteerd :)
Sive Hiolair
Balpen
Beheer:
Berichten: 52
Lid geworden op: wo okt 25, 2017 12:46 pm

Re: Winnaar De stad: Groenebrug

di nov 21, 2017 10:16 am

Bedankt iedereen voor al de positieve reacties. Oh en voor het stemmen, dit is wel leuk na een jaar niets geschreven te hebben, terwijl er zoveel sterke verhalen zijn deze maand.

@Kattenmeisje3045 – Dankjewel

@Maaike – Het zijn inderdaad de vreemde personen en corrupte mensen die de stad zo gevaarlijk maken en waardoor Renna haar vader niet wilt dat ze in de stad komt. Hij is nogal over beschermend naar zijn dochter toe.
Het missende been. Ja, dat heb ik er op het laatste moment ingestoken om haar vader toch een reden te geven waarom hij niet zelf naar huis is gekomen. Haar vreemde reactie komt meer voort uit het feit dat ze zo verbaasd is om hem te zien, maar misschien kan ik het anders beschrijven dat het duidelijker wordt.
Zijn verhaal kort: Toen Renna pas geboren was woonden ze in de stad, haar moeder is in de stad vermoord geweest. Daardoor is hij met zijn dochter naar een nabijgelegen bos in afzondering gaan wonen om Renna te beschermen. Daardoor heeft hij ook een hekel aan de stad. Af en toe is hij verplicht om bepaalde boodschappen te doen in de stad. Tijdens zijn laatste bezoek is hij zelf aangevallen geweest, waardoor hij zijn been verloren heeft en een lange tijd in coma heeft gelegen. (Hij is opgevangen door een oude kennis, de waard van de taverne de Witte Beer, waar hij vroeger buitensmijter is geweest en de bijnaam de Witte Beer heeft gekregen. Zijn haar is op jonge leeftijd wit geworden en hij is nogal fors van formaat.) Toen hij terug bij bewustzijn was heeft hij een man (de stierennek) naar zijn dochter gestuurd om haar te gaan halen en in te lichten over wat er gebeurd was, die natuurlijk zijn dochter geld heeft afgetroggeld voor de inlichtingen.

Dit zit inderdaad niet echt in het verhaal, maar ik vond het moeilijk om het erin te verwerken zonder daardoor de mysterie weg te werken. Een lange tijd heb ik getwijfeld om nog een alinea toe te voegen waarin haar vader het uitlegt maar ik was bang voor een informatiedump. En het einde van nu vind ik wel simpel en leuk. Misschien als ik het herschrijf en me niet meer met de woordenlimiet zit, kan ik het allemaal meer uitgebreid vertellen. Je hebt een goed punt. Ik zal er over nadenken.

@JochemCommissaris – bedankt voor de leuke reactie. :p Zou je het beter vinden met een uitgebreidere beschrijving?

@Marina – ivm gezichtsuitdrukking en stemgeluid, daar ga ik op moeten letten en proberen te gebruiken, bedankt om het te melden + voor de foutjes te vinden, ik ga ze zo snel mogelijk aanpassen.

@Nurias – bedankt :p
Al doende leert men.

Terug naar “Winnaars”