Diefstal

Weet je niet bij welk genre je verhaal past? plaats hem dan hier
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 487
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Diefstal

zo sep 15, 2019 11:05 am

Isabelle loopt in de middag naar een schoolgebouw, het vriest. Ze voelt zich futloos en ook wat misselijk, onderweg heeft ze overgegeven. Isabelle haar enige eten de afgelopen weken is Brinta met water en thee gemaakt van theezakjes die ze al gebruikt heeft. Haar uitkering had ze al n een paar dagen op aan onnodige boodschappen en spullen. Isabelle gaat maar stelen, iets wat ze vaak doet.

Eenmaal binnen begroet een meisje haar en geeft een stukje papier. Isabelle lacht naar het meisje en zegt bedankt. Het is een overzicht van de middag, een muziekoptreden van de jeugd muziekvereniging. Als ze rondkijkt staat ze in een grote hal, er zijn al veel volwassen en kinderen. Een vrouw wijst haar waar ze de jas kan ophangen en waar het optreden is. Na alles uitgedaan en opgehangen te hebben slaan de twijfels bij Isabelle toe. Maar haar maar maag dwingt om het te doen, die knort hevig. Ze doorzoekt elke jas met trillende handen, bang om aangesproken te worden. Isabelle vindt wat kleingeld, een fietssleutel voor een Gazellefiets en andere fietsen, zonnebrillen, papierenzakdoekjes, heel veel handschoenen, twee bankpassen, andere pasjes van winkels en wat andere rommeltjes. Meer volwassen met kinderen, opa’s en oma’s, ooms en tantes komen aan. Isabelle voelt zicht steeds meer ingesloten en ongemakkelijk. Ze kan niet meer alles doorzoeken, een laatste damesjas pakt ze. Een moeder met haar dochtertje staat naast haar. Isabelle wordt door de moeder van tenen tot kruin bekeken.
"Wat zijn de kinderen druk niet, zo veel spanning." Zegt de vrouw opeens.
Isabelle kijkt haar aan met een lach, "ja heel druk."
"U bent toch de moeder van Lars?"
"Nee, ik ben een tante van een meisje die vanmiddag speelt."
De moeder kijkt haar aan, "o sorry. Irma, ik ben een ouder die helpt bij de muziekvereniging."
"Caroline, kom voor Daphne."
"Daphne van Beek of Daphne Hertog."
Isabelle kijkt haar aan en ze heeft een gevoel dat de moeder haar niet vertrouwd. Dan wordt er geroepen dat het jeugdconcert gaat beginnen. Als de moeder en dochter gaat lopen heeft Isabelle geen keuze, ze gaat maar mee.
"Daphne van Beek."
De moeder lacht, "o leuk. Ze speelt goed gitaar."
"Ja klopt."
Een grote gymzaal lopen ze binnen waar rijen met stoelen staan voor een podium.
"Marleen staat daar, Daphne al op het podium."
Isabelle kijkt haar aan, "heb al een bericht gestuurd dat ik er ben. Ga hier wel zitten en na afloop er naar toe."
Het dochtertje van de moeder gaat naast Isabelle zitten en de moeder naast haar. Samen luisteren ze naar de kinderen, Isabelle pakt haar oude telefoon en maakt zo nu en dan foto's. Tijdens het concert denkt ze na, met bankpassen kan ik wel morgen 50 euro aan boodschappen doen, merkjassen en zonnebrillen brengen wel iets op De fiets kan ik verkopen want dan heb ik geen fiets meer. Misschien wel meer.

Als het concert is afgelopen loopt Isabelle snel naar de gang. De moeder kijkt haar verbaasd aan en zal denken waarom ze niet naar haar zus gaat. Het is druk in de gang, volwassen pakken hun spullen en kinderen hebben de grootste verhalen over hun concert. Isabelle moet er om lachen en mengt zich tussen de mensen. Een jongensjas van een duur merk propt ze snel in een boodschappentas, de fietssleutel van de Gazellefiets, zo veel mogelijk zonnebrillen en de bankpassen gaan in een kleiner plasticzak. Een merk meisjesjas en nog een. Maar het wordt te druk en ze zal snel ontdekt worden, ook dat de spullen en jassen weg zijn. Isabelle weet niet waar haar jas is. Ze pakt maar de damesjas. Als ze deze aantrekt staat voelt ze in de jaszakken, een speen met een speendoekje en gebruikte papierendoekjes. Heb geen baby gehoord, denkt Isabelle. Verder niets bijzonders. Ook geen warme sjaal, muts en handschoenen. Vast met de auto. Dan schrikt Isabelle, een meisje zit haar te kijken met de grote blauwe ogen. lief lachje en twee staartjes in. Isabelle kijkt om zich heen maar geen moeder. Het meisje blijft haar maar aankijken. Bij de jas hangt een babyjasje, babydrager en ook een meisjesjas. Dit zal vast haar jasje zijn en dit haar moeders jas. Isabelle lacht naar het meisje die ze vier jaar schat. Het babyjasje en babydrager propt ze in de tas.
"Mijn mama's jas." Zegt het meisje opeens. "Die is van mij en van mijn zusje die jas!"
Isabelle kijkt haar aan, "nee dit is de jas van mijn dochtertje. Je bent vast je mama kwijt en denk dat deze spullen van je ouders zijn."
"Nee, die is van mij! Mama heeft een lintje met bloemetjes erin gedaan. En mijn sjaaltje van Elza. Ik wil mijn roze hartjes in die zak."
Isabelle zucht, "Nee hoor, dit is mijn jas en van mijn dochtertjes. Nou kom ga je moeder zoeken."
Het meisje gaat met haar armen over elkaar staan en kijkt om zich heen. "Nee!"
"Anders wordt je mama boos, ik ga nu naar mijn dochtertje."
"Nee, mijn jas!" Opeens trekt het meisje de jas uit Isabelle haar handen. "Mijn naam!"
Isabelle kijkt haar boos aan en trekt de jas weer uit haar handen. "Niet zo brutaal jij."
Het meisje kijkt boos naar Isabelle als die wegloopt richting de uitgang. "Mama!" Schreeuwt ze opeens hard, "mama!"

Terug naar “Diversen”