De betoverende slang

Weet je niet bij welk genre je verhaal past? plaats hem dan hier
Gebruikersavatar
Jim Beta
Pen
Beheer:
Berichten: 22
Lid geworden op: di sep 11, 2018 1:01 pm

De betoverende slang

di sep 11, 2018 1:05 pm

Dit is het eerste deel van een verhaal dat ik aan het schrijven ben. Ik zou graag hebben dat mensen me helpen met het verhaal. Ik bedoel dan in de zin van dat dingen kloppen en dat het een beetje degelijk geschreven is.

1
Frederik was op weg naar huis. Hij was net naar het stadje naast zijn dorp geweest om een krant voor zijn vader te kopen. Frederik is een jongen van 16 met zwart kroezelhaar en blauwe ogen. Hij is tenger gebouwd en is nogal op zichzelf van karakter. Hij wandelt elke dag van zijn thuis naar het stadje voor een krant voor zijn vader. Dat is een wandeling van ongeveer een half uur. Frederik is een goede jongen, als vader iets vraagt dan doet hij dat ook. Zijn vader kan soms zich heel kwaad maken sinds de moeder van Frederik is gestorven. Hij is aan de drank geraakt. Dit heeft veel invloed gehad op Frederik. Vroeger was hij een goedgemutste jongen maar tegenwoordig leeft hij vaak in angst omwille van zijn vader. Op school lachen ze hem uit omdat hij altijd in kledij loopt die eigenlijk te klein is voor hem. Vader verdoet al het geld dat ze hebben op aan drank en Frederik loopt dan ook rond met kledij die al 2 maten te klein is. Dat hij een grote bril moet dragen en volstaat met puistjes doet ook niet veel goeds aan de hele zaak. "Was ik maar een held" dacht Frederik nog, "dan zou mijn vader wel wat beter gezind zijn en ze mij niet zo pesten op school." Hij was bijna thuis en zag het huis al van ver opdoemen in het landschap. Het huis was groot en in verval geraakt maar Frederik herinnerde zich nog de goede tijd, van wanneer zijn moeder leefde. Toen stonden er overal bloemetjes en de raamkozijnen waren altijd mooi geverfd. Nu stond het huis daar, verwilderd, met klimop die tegen de muren groeide en raamkozijnen waarvan het hout al schimmel had en bijna rot was. "Leefde moeder nog maar." dacht Frederik. Inmiddels was hij al aangekomen en trok hij de deur stilletjes open. Hij hoopte dat vader zou slapen. Binnen in de hal hing het vol met schilderijen. Vele van die schilderijen waren schilderijen van mensen uit de familie. Frederik liep niet graag door de hal. Hij had altijd het gevoel dat de mensen op de schilderijen hem aankeken. Hij liep dan ook vlug door zonder naar de schilderijen te kijken. Eens hij aangekomen was in de keuken sloeg de angst hem in zijn schoenen. Vader zat aan de tafel en keek hem recht aan. "Wel, waar heb je gezeten!" bulderde vader. "Ik ben je krant gaan halen." zei Frederik en hij wou de krant uit zijn achterzak halen. Vader sloeg opeens hard op de tafel, waardoor de lepeltjes die erop lagen een sprongetje in de lucht maakte. Frederik schrok zo hard dat hij de krant liet zitten waar deze zat. "Met jou ben ik ook niks "schreeuwde vader, "je had al veel vroeger voor de krant kunnen gaan dan had je nu al lang het gras kunnen aan het afrijden zijn! Om nog maar te zwijgen van de afwas, wanneer dacht je die te gaan doen?!" Frederik barstte in tranen uit en liep naar zijn kamer. Vader trok zijn neus is op en ging naar de koelkast die gevuld was met bier. Hij nam er een flesje uit en opende het. Daarna nam hij een teug en zei: "Met dat snotjong ben je ook niks" Hij zuchtte en ging terug aan de keukentafel zitten. Ondertussen was Frederik al aangekomen op zijn kamertje. Het was een klein kamertje met een dakraampje. Soms zette hij een stoeltje onder het dakraam zodat hij er net kon uitkijken. Dan keek hij naar de andere huizen en beeldde hij zich in dat hij daar woonde. Maar nu, nu liet hij zich op het bed vallen en snikte er op los. Toen hij zich draaide om op zijn rug te gaan liggen voelde hij de krant nog in zijn achterzak steken. Hij nam hem eruit en zijn oog viel op een artikel: BETOVERENDE SLANG GEVONDEN IN ENGELAND. Hij las het artikel. "Betoverende slang gevonden in Engeland. Iedereen die ze aanraakt veranderd in steen. Onmogelijk om te vangen. Niemand weet van waar de slang komt. Naar het schijnt leeft ze in het donkere bos dat bekend staat in de streek als heksen bos. Dringend hulp gezocht. Frederik droogde zijn tranen en dacht er verder niet veel over na. Hij draaide zich terug om en probeerde wat te slapen. Vandaag kon vader achter zijn krant fluiten, dacht Frederik.

Toen het al wat later was geworden, omstreeks 13 uur werd Frederik wakker. Hij had een leuke droom gehad. Hij had gedroomd dat hij naar Engeland was gereisd en de slang had weten te vangen. Toen was hij een held die over de hele wereld bekend was geworden. "Was dat maar waar", dacht Frederik nog en stond op. Hij ging terug naar beneden, stilletjes. De trap was gevaarlijk, de onderste trede kraakte altijd. Rond dit uur lag vader altijd te slapen omdat hij teveel gedronken had. Dan sliep hij zijn roes uit in de keuken aan de keukentafel. Veel stond er niet meer van meubilair. Vader had alles verkocht om zijn drankprobleem te kunnen betalen. Zo stond er in de keuken niet meer dan een koelkast en een tafel met twee stoelen. Gekookt werd er niet. Frederik leefde al maanden op brood en gebakken vis. KRAK!
"Oh nee" dacht Frederik en bleef verstomd staan op de onderste trede van de trap. "Hoe kon ik nu zo dom zijn!" Vanuit de keuken kwam een luid gebrul: "Snotjong! Waarom maak je zoveel lawaai, je weet verdomd goed dat ik nu lig te slapen! Wacht maar tot ik daar ben dan geef ik je een goed pak rammel!" Frederik wachtte er niet op en liep snel door de hal naar buiten. Eens buiten gekomen liep hij zo snel hij kon de weidelanden in. Hij was al ver genoeg, vader kon hem nooit meer inhalen, maar de angst was zo diep in zijn lichaam geslagen dat hij bleef lopen. Tot hij opeens over een steen viel die op de weg lag. Hij barstte in tranen uit op de grond. "Ik kan dit niet meer aan" snikte Frederik, "er moet dringend iets gebeuren, zo kan het niet verder!"

Opeens stond er een vrouw voor hem. "Frederikje toch" zei ze, "alles komt wel goed." "Wie ben jij en hoe weet jij mijn naam?" stamelde Frederik. Hij stond op en klopte het stof van zijn kledij. "De vrouw keek hem aan en zei: "Hier, neem dit amulet, je gaat het nodig hebben." Frederik keek naar het amulet dat eruitzag als een slang en waar een blauwe gloed vanaf kwam" Hij stak zijn hand uit en nam het amulet aan. Toen hij het vast had bekeek hij het wat beter. Door de slang zat een zwaard. En het was van dat zwaard dat een blauwe gloed kwam. Achter het zwaard hing een schild en ook van dat schild kwam een blauwe gloed. "Hij keek terug op en wou vragen wat dit te betekenen had, maar de vrouw was spoorloos verdwenen. Er waren niks anders dan weilanden in de omstreken, maar nergens was de vrouw te bespeuren. Hij hoorde de stem van de vrouw in zijn gedachten nog steeds: "Je gaat dit nodig hebben" Frederik stak het amulet snel in zijn broek en ondervond dat de krant daar ook nog stak. "Ik zal deze maar naar vader brengen" dacht Frederik, "anders vermoordt hij me nog.” Onderweg bleven de woorden van de oude vrouw in zijn hoofd spoken. Wie was ze? Welke betekenis had het amulet? En waar was ze opeens naartoe? Het leek wel alsof ze in het niets was verdwenen. Antwoord kreeg hij niet op die vragen en hij zette zijn weg voorts naar thuis.
Terug aangekomen bij het huis stond zijn vader al in de deuropening te wachten. "Oh nee, hier gaan we" dacht Frederik. "Waar is mijn krant?! "tierde vader. Frederik haalde snel de krant uit zijn achterzak maar terwijl hij dit deed viel het amulet ook uit zijn achterzak. Vaders blik verstomde. "Van...vanwaar...vanwaar heb je dat gehaald?" vroeg vader stilletjes. "Een oude vrouw heeft het me gegeven" zei Frederik. "Maar...maar...dat kan niet..." zei vader en hij werd lijkbleek. "Dit amulet is van je over grootmoeder die al enige tijd overleden is, het was enig in zijn soort en ze is ermee begraven, kom maar eens mee." Frederik volgde zijn vader de hal in, het leek wel of zijn vader opeens nuchter was geworden van de schok. Hij nam Frederik mee naar 1 van de schilderijen in de hal. "Ki...Kijk maar..." stamelde vader, " hier op dit schilderij staat ze met haar amulet, ze vertelde altijd dat het een groot geheim bewaarde en dat het op een zekere dag van veel belang zou zijn voor de wereld. Wij geloofden haar nooit want ze had nogal excentrieke ideeën. Ze geloofde in leven na de dood en van die zaken. Belachelijke dingen eigenlijk. Maar nu, nu sta jij hier met het amulet? Enig in zijn soort, haha, daar had je ons weer goed mee bij het snuitje over grootmoeder!" Frederik keek naar het schilderij en werd nog bleker dan zijn vader. "Dat is de vrouw die mij het amulet heeft gegeven" zei hij tegen vader. Vader stopte met lachen en werd bleker met de minuut. "Oh nee" zei vader "dan is de tijd gekomen" Hij ging naar de keuken en nam een flesje bier en ging aan de keukentafel zitten. "Gekke over grootmoeder toch, haha, ha...ha…ha... h.… zucht" Hij bleef roerloos zitten en voor zich uitkijken. "Is alles oké vader" vroeg Frederik nog maar zijn vader verroerde zich niet en bleef stil vooruitkijken. Frederik hoorde de oude vrouw weer in zijn gedachten "Je gaat dit nog nodig hebben" en vervolgens hoorde hij zijn vader mompelen aan tafel: "de tijd is gekomen..." "Waar gaat dit toch allemaal over?" dacht Frederik. Hij dacht opeens terug aan het artikel uit de krant over de betoverende slang die iedereen in steen veranderde. Zou dit amulet iets daarmee te maken hebben? Hij besloot vlug naar de bibliotheek te gaan in het stadje naast zijn dorp, om te zien of hij daar iets kon opzoeken op het internet over het amulet.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De betoverende slang

di sep 11, 2018 7:33 pm

Welkom op het forum! Ik hoop dat je het hier naar je zin zult hebben :) Voel je vrij om je voor te stellen in het voorsteltopic.

Ik vind het eerste stuk van je verhaal leuk om te lezen. Het nodigt ook uit naar meer.

Je geeft aan dat je graag feedback wilt. Schrik niet van de lengte. Kijk waar jij je goed bij voelt en pas dat eventueel aan. Het is slechts mijn mening. En het is en blijft natuurlijk jouw verhaal. :)

In de eerste negen regels som je heel veel informatie op die belangrijk voor het verhaal is, maar niet persé de opening hoeft te zijn. Deze informatie kun je ook meer tonen dan beschrijven. Bijv. Frederik wil graag een held zijn, laat hem dan ergens dromerig voor zich uit staren terwijl hij in gedachte de held is. Je hoeft op dat moment niet uit te leggen waarom hij een held wil zijn, hij is dan gewoon de held. Later (of eerder) komt dan naar voren, waarom hij dat wil en waarom hij graag wegdroomt. Zo leer je stukje bij beetje de personages kennen en gaan ze wat meer leven.
Toen stonden er overal bloemetjes en de raamkozijnen waren altijd mooi geverfd. Nu stond het huis daar, verwilderd, met klimop die tegen de muren groeide en raamkozijnen waarvan het hout al schimmel had en bijna rot was.
Goede details!
Eens hij aangekomen was in de keuken sloeg de angst hem in zijn schoenen.
Volgens mij zakt de moed je in de schoenen. Ik weet niet welk spreekwoord je zocht waarin angst zat, maar je kunt ook iets zoeken waarin zijn angst naar voren komt, dat specifiek voor Frederik geldt. Heeft hij een trekje dat opduikt als hij bang is (friemelen met vingers, heel oppervlakkig ademhalen of flitsen zijn ogen door het vertrek omdat hij zijn vader niet wil aankijken).
Soms zette hij een stoeltje onder het dakraam zodat hij er net kon uitkijken. Dan keek hij naar de andere huizen en beeldde hij zich in dat hij daar woonde. Maar nu, nu liet hij zich op het bed vallen en snikte er op los
Dit is een mooi moment om hem te laten mijmeren dat hij een held is, dat is gelijk een goed haakje naar de betoverende slang. Laat Frederik de stoel voor het raam zetten (zonder toelichting) en laat hem naar het landschap kijken, terwijl hij langzaam als een echt held ten strijden trekt of als superman mensen in nood helpt (ik weet wat voor held je in gedachte hebt ;) ).
Hij draaide zich terug om en probeerde wat te slapen
Je hebt het nergens gezegd, dus het is mijn eigen intrepretatie. Maar als je de krant haalt is het meestal ochtend? Anders is de krant op, dus het voelt een beetje gek dat hij nu al naar bed gaat.
zei vader en hij werd lijkbleek.
Ik ken de vader natuurlijk niet zo goed nog, maar ik verwacht van hem niet dat hij opeens dingen gaat uitleggen. Eerder dat hij ervoor wegvlucht. Dat hij zegt van wie het is, vind ik wel geloofwaardig. Frederik kan dan zelf het schilderij bekijken om dat familielid eens te bekijken en daar het amulet te zien. Je kunt de vader wel in de keuken laten plaatsnemen en hem die kreten laten uitslaan, dat past dan goed in het feit dat hij erg bang is. Het geeft gelijk wat extra mysterie dat vaders meer weet, maar het niet verteld en Frederik dus met nog meer vragen opzadelt.

Verder goed geschreven! Ga zo door.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Jim Beta
Pen
Beheer:
Berichten: 22
Lid geworden op: di sep 11, 2018 1:01 pm

Re: De betoverende slang

wo sep 12, 2018 2:53 am

Bedankt voor je hulp, ik zal er straks nog verder over nadenken maar er zitten al zeker een paar goede opmerkingen tussen!
Zou het bv beter zijn dat ik in begin erbij schrijf dat vader niet zulk slecht man is, dat het meer door de drank komt dat hij zo kwaad word? Ik heb de vader misschien een beetje teveel als een bullebak naar voren gebracht. De vader is zo slecht nog niet eigenlijk maar de drank heeft hem de das omgedaan. Verder heb ik al enige zaken die je aanhaalde aangepast, de rest ga ik later eens bekijken want ik moet gaan verven binnen een half uur.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De betoverende slang

wo sep 12, 2018 1:17 pm

Welkom op deze site Wim Beta. Leuk verhaal, ik ben benieuwd hoe het verder gaat.
Aan opmerkingen heb ik ook veel gehad, het maakt je verhaal net wat smeuïger. Je kunt hier ook “schrijflessen” krijgen, heb ik veel aan gehad.
Deze zin begreep ik niet direct.
, "je had al veel vroeger voor de krant kunnen gaan dan had je nu al lang het gras kunnen aan het afrijden zijn!
Bedoel je: “je had de krant eerder kunnen halen, dan had je nu allang het gras kunnen maaien?”
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Jim Beta
Pen
Beheer:
Berichten: 22
Lid geworden op: di sep 11, 2018 1:01 pm

Re: De betoverende slang

wo sep 12, 2018 2:15 pm

Ja dat klinkt inderdaad beter, ik zal het aanpassen.
Gebruikersavatar
Jim Beta
Pen
Beheer:
Berichten: 22
Lid geworden op: di sep 11, 2018 1:01 pm

Re: De betoverende slang

wo sep 12, 2018 2:29 pm

Het volgende deel voor de mensen die misschien interesse hebben en me willen helpen met het beter te maken:

2
De hele zaak bleef in zijn hoofd spoken terwijl hij onderweg was naar het stadje. Hij vroeg zich af hoe het kon dat hij zijn over grootmoeder had gezien, terwijl deze al jaren dood is. En wat was dit amulet nu eigenlijk, was het toeval dat er een slang opstond die doorboort was met een zwaard? En wat bedoelde vader met; de tijd is gekomen. Hij snapte er allemaal niet veel van en was maar een beetje aan het dromen over de mogelijkheden. Plots viel hij over iets dat uit de aarde opstak. Toen hij terug recht stond zag hij dat het een sleutel was. Wat lag die hier nu toe doen. Hij raapte de sleutel op, zodat hij hem in het politiekantoor zou kunnen afgeven als verloren voorwerp. Toen zag hij opeens dat de sleutel een embleem had. En op dat embleem stond een slang...doorboord met een zwaard...en met een schild achter dat zwaard... "Dat is ook toeval" dacht Frederik en besloot er niet mee naar het politiekantoor te gaan. "Ik denk dat ik dit maar beter bij houd" zei hij, en hij zette zijn weg voort naar het stadje.

Een half uurtje later kwam hij in het centrum van de stad aan. Het centrum had een groot plein en rond het plein stonden verscheidene winkeltjes. “Nu komt het moeilijke gedeelte” dacht Frederik. Frederik had een soort van pleinvrees. Hij was altijd bang om het plein te moeten oversteken en hij liep dan ook meestal gewoon langs de kant ervan naar de krantenwinkel. Hij kon ook niet goed tegen drukte. En dit plein was altijd vol mensen die hem dan raar aankeken omwille van zijn kledij. Hij wilde weer langs de zijkant wandelen zodat hij het plein niet moest oversteken toen hij aan de ene kant kinderen van de school zag zitten en aan de andere kant een meester die altijd al iets tegen Frederik had gehad. De kinderen die hij zag zitten waren niet van de minste, het waren pestkoppen die hem al eens tegen de grond hadden gegooid. “Hier” zeiden ze toen, “nu ben je vuil ook, dat past goed bij je kledij!” Frederik had geen andere optie dan het plein over te steken. Het zweet stond in zijn handpalmen. Langs de meester gaan was ook geen goed idee. Het was vakantie momenteel en hij was blij dat hij de meester al een week niet gezien had. Hij telde s’ nachts de dagen af totdat de grote vakantie weer om was. Niet omdat hij blij was dan terug naar school te kunnen gaan, neen, uit angst omdat hij dan terug móést naar school gaan. Hij had al meermaals aan vader willen vragen om naar een andere school te mogen gaan, maar hij besefte maar al te goed dat daar de situatie waarschijnlijk net hetzelfde zou zijn. Hij zou nooit een populaire jongen worden. “Was ik maar een held” zei Frederik nogmaals. Opeens hoorde hij de stem van de oude vrouw die hij had gezien, die zijn over grootmoeder bleek te zijn. “Word dan een held”, zei ze. Frederik schrok en keek om zich heen van waar de stem zou kunnen komen. “Gekkie”, zij ze, je kan me niet zien maar toch ben ik bij je. Zolang je het amulet bij je hebt, ben ook ik bij je.” Frederik dacht dat hij helemaal gek aan het worden was. “Nee hoor”, zei de stem, “je bent helemaal niet gek, je bent uitverkoren.” “Hoe weet jij wat ik denk”, mompelde Frederik stilletjes en keek angstig in het rond of iemand hem kon zien praten tegen zichzelf. Dat kon hij namelijk wel missen, ze hadden al genoeg redenen om hem uit te lachen. “Ik weet nog veel meer dan alleen wat je denkt. Ik weet ook dat je bang bent dat andere je zien praten tegen jezelf, wees slim, en denk gewoon. Ik weet het toch.” “Wat moet ik de...” mompelde Frederik alvorens te beseffen dat hij weer aan het praten was tegen zichzelf. Hij zweeg en begon in zichzelf te denken. “Wie ben jij” dacht Frederik. “Ik ben je over grootmoeder Patty” zei de stem en ik ben hier om jou te helpen.” Frederik vroeg zich af waar hij dan hulp bij nodig had toen de stem opeens zei: “Oh bij veel, je zult grootste dingen doen maar laat ons beginnen met dit plein eerst eens te oversteken.” “Maar dat durf ik niet”, dacht Frederik. “We kunnen ook langs de pestkoppen gaan, of langs de meester. Het is maar wat jij wilt jongen” zei de stem. “Wat bedoel je eigenlijk met dat ik grootste dingen ga doen?” dacht Frederik. “Ik durf nog geen eens dit plein hier oversteken.” “Als je wilt weten wat het amulet is, zal je dat toch moeten doen” zei de stem. Frederik wist dat ze gelijk had, er was geen andere weg naar de bibliotheek. Hij raapte al zijn moed bij elkaar en stak het plein over. Hij zag de mensen naar hem kijken maar om de een of andere reden deed het hem minder dan anders. Hij voelde zich veilig en zoveelste meer passen hij zette, zoveelste zelfzeker werd hij. “Hoe kan dat?” dacht hij. “Omdat ik je help”, zei de stem. Opeens werd Frederik zo zelf zeker dat hij zich omdraaide richting de pestkoppen en zich ernaar toe begaf. “Wat doe ik nu allemaal” dacht Frederik maar de stem zei: “Ik zei toch dat ik je ging helpen. Kijk maar eens wat er nu gaat gebeuren.” Het leek wel alsof er iets controle nam over zijn lichaam. Toen hij dichter en dichterbij de kinderen kwam kreeg Frederik toch wel een beetje angst. Opeens stond hij er vlak voor. “Wel, wie we hier hebben”, zeiden de pestkoppen, “Frederik de armoezaaier. Ik zie dat je nog altijd je modieuze kledij aan hebt die 2 maten te klein is. Heeft je vader weer alle geld op gedro…” Nog voor dat hij zijn zin kon afmaken sloeg Frederik hem recht in zijn buik. De andere stonden erbij en keken ernaar. “En er is nog meer van dat” riep Frederik. De mottenballen zijn in uitverkoop!” Bang liepen de andere twee kinderen weg terwijl de andere op de grond viel en naar zijn maag greep. Er verscheen een klein glimlachje op het gezicht van Frederik. “Wat was dat allemaal” dacht Frederik, “wat gebeurt er?” De stem zei: “Ik zal je altijd helpen Frederik, jij wilt een held zijn en je zult een held worden. Steek het plein nu maar over en dan kan je meer te weten komen over het amulet”

Frederik stapte achteruit en ging terug richting de bibliotheek. Toen hij daar aangekomen was zei de stem: “Nu zal ik je alles over het amulet vertellen”. Frederik bleef stokstijf staan. “Hoe bedoel je” dacht hij, “waarom ben ik dat plein moeten overgaan als je eigenlijk me gewoon kon vertellen over het amulet?” “De stem zei: “Omdat je moest zien wat je gezien hebt. Omdat je moest beseffen dat geen enkele angst onoverwinbaar is. Omdat je moest beseffen, dat je een held bent.” Frederik voelde zich wel een beetje een held nu. Hij had het plein overgestoken en sterker nog, hij had de pestkoppen is goed op zijn plaats gezet. Hij voelde zich goed. “En je zal nog grootsere dingen doen” zei de stem. “Weet je nog het artikel dat je gelezen hebt over de betoverende slang. Jij gaat ze vangen Frederik.” “Ik?” dacht Frederik en barstte in lachen uit, “ja, ik moet wel gek zijn. Hoe ga ik de slang vangen? Iedereen die ze aanraakt verandert in steen!” “Kijk eens goed naar het embleem jongen” zei de stem. “Ja, ik zie een slang, een zwaard en een schild” dacht Frederik. “Wel dat zwaard en dat schild zijn een magisch zwaard en schild. Daarmee ga jij de slang vangen” zei de stem. “Frederik krabde in zijn haar en zei: “Maar ik heb helemaal geen zwaard en schild, laat staan een magisch zwaard en schild. En zelfs als ik dat zou hebben, hoe zou ik in Godsnaam naar Engeland kunnen gaan. Mijn vader heeft al het geld opgedronken!” “Dat geldprobleem dat zal vlug opgelost zijn en de andere problemen daar komen we later wel toe” zei de stem, “je hebt toch een sleuteltje gevonden op je weg naar hier?” “Wat heeft dat sleuteltje hier nu weer mee te maken, veranderd het soms in een zwaard” dacht Frederik al spottend. “We gaan hier niet beginnen lachen met mij eh Frederikje, dat heeft de rest van de familie ook al gedaan, ik dacht dat je anders was.” “Sorry” zei Frederik, “je hebt gelijk, ik had dat niet mogen doen.” “Zie je wel dat je anders bent, ik wist het wel” zei de stem, “laat mij eerst vertellen over het amulet en dan zeg ik je wel hoe je aan geld kan komen voor je reis.

Het amulet stamt terug vanuit lang vervlogen tijden. Het is altijd in de familie gebleven totdat die dommeriken mij ermee begraven hebben. Zij hebben me nooit geloofd. Toen ik hen over het amulet vertelde lachte ze me gewoon uit. Ze vonden het blijkbaar grappig om dan maar mij te begraven met het amulet. Maar dat heeft mij niet tegengehouden die amulet aan jou te geven, is het niet? Dit amulet heeft magische krachten. Het zal je de weg tonen naar het schild en zwaard dat je nodig hebt om de slang te vangen. Zie je die blauw gloed? Wel die veranderd in een gele gloed naarmate je dichter bij het zwaard en schild komt. Ik weet wel ongeveer waar het te vinden is, maar het is in een donkere kerker met vele gangen. Ik kan je tot de kerker brengen, maar vanaf daar zal je het amulet nodig hebben om het schild en zwaard te vinden. En om het monster te verslaan dat het bewaakt.” “Mo…mo…monster?” dacht Frederik, “ik een monster verslaan?” “Wij zullen het verslaan” zei de stem, “wees maar niet bang. Denk maar aan de pestkoppen van daarnet, wat een monsters dat zijn en die hebben wij ook samen verslagen.” Dat is waar” dacht Frederik en liet zijn gedachten bedaren, klaar om verder te luisteren.

“Maar eerst moeten we dat klein geldprobleem oplossen, neem het sleuteltje en ga naar de bank. Daar is een kluis. Je moet tegen de bankbediende zeggen dat Patty je gestuurd heeft en het amulet laten zien. Dan zal hij je naar de kluis brengen. In de kluis ligt alles dat je nodig hebt.” Toen zweeg de stem. Frederik wist allemaal nog niet zeker of dat wat hij hoorde echt was of dat hij het zich inbeeldde. “Er zit maar één ding op omdat te weten te komen” dacht hij. Snel begaf hij zich richting de bank. “We zullen eens zien of ik gek ben of dat Patty echt is” dacht hij nog. “Zo echt als de maagpijn van die pestkop” zei de stem en besloot daarna te zwijgen.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: De betoverende slang

do sep 13, 2018 5:55 am

Echt een heel leuk, boeiend verhaal. Overgrootmoeder is volgens mij een woord.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Jim Beta
Pen
Beheer:
Berichten: 22
Lid geworden op: di sep 11, 2018 1:01 pm

Re: De betoverende slang

do sep 13, 2018 3:17 pm

Bedankt voor de verbetering Libelle!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De betoverende slang

zo sep 16, 2018 12:12 pm

Zou het bv beter zijn dat ik in begin erbij schrijf dat vader niet zulk slecht man is, dat het meer door de drank komt dat hij zo kwaad word? Ik heb de vader misschien een beetje teveel als een bullebak naar voren gebracht. De vader is zo slecht nog niet eigenlijk maar de drank heeft hem de das omgedaan.
Nee, dat hoeft niet. Laat maar door het verhaal heen zien dat hij een bullebak wordt op het moment dat hij aan de drank zit. Dan is het voor de lezer duidelijk genoeg ;)
Hij raapte de sleutel op, zodat hij hem in het politiekantoor zou kunnen afgeven als verloren voorwerp.
Awh het is wel echt een braverik he :D
Een half uurtje later kwam hij in het centrum van de stad aan. Het centrum had een groot plein en rond het plein stonden verscheidene winkeltjes. “Nu komt het moeilijke gedeelte” dacht Frederik. Frederik had een soort van pleinvrees. Hij was altijd bang om het plein te moeten oversteken en hij liep dan ook meestal gewoon langs de kant ervan naar de krantenwinkel. Hij kon ook niet goed tegen drukte. En dit plein was altijd vol mensen die hem dan raar aankeken omwille van zijn kledij. Hij wilde weer langs de zijkant wandelen zodat hij het plein niet moest oversteken toen hij aan de ene kant kinderen van de school zag zitten en aan de andere kant een meester die altijd al iets tegen Frederik had gehad. De kinderen die hij zag zitten waren niet van de minste, het waren pestkoppen die hem al eens tegen de grond hadden gegooid.
Wellicht kun je hier proberen Frederik het meer te laten ervaren, in plaats van te noteren hoe het normaal altijd gaat?

Dus iets in de trant van:
Wat later bereikte Frederik het centrum van de stad. Zijn blik dwaalde over het grote plein, omgeven door vele winkeltjes. Nerveus friemelde hij aan de mouw van zijn jas. Overal waar hij keek liepen mensen vrolijk te kletsen of zaten genietend in de zon op terrasjes kriskras verspreid op het plein. Misschien kon hij toch beter langs de zijkant lopen, in de schaduw van de winkels. Daar was het rustiger. Hij zette twee passen in de richting van de winkelpanden, toen zijn blik viel op een paar klasgenoten en die ene vreselijke docent. Even sloot hij zijn ogen, terwijl een oude herinnering hem voor de geest verscheen: "Hier!" lachten ze, "Nu ben je net zo vuil als je kledij!" Er liep een rilling over zijn rug. Niet vandaag. Met klamme handen diep in zijn zakken geduwd en een hortende ademhaling steekt Frederik slalommend op een drafje het plein over.
Hij telde s’ nachts de dagen af totdat de grote vakantie weer om was.
Ik snap de gedachtegang, maar misschien kunnen we hem wat sterker maken als hij denkt dat hij nog 30 hele dagen heeft totdat hij terug moet. Daarmee geef je ook aan dat hij niet wil en hoef je niet zozeer uit te leggen waarom, want dat is in de scene hiervoor al duidelijk geworden.
Hij had al meermaals aan vader willen vragen om naar een andere school te mogen gaan, maar hij besefte maar al te goed dat daar de situatie waarschijnlijk net hetzelfde zou zijn.
Dat is wel heel pessimistisch. Als dit zijn eerste school is, dan heb je als kind toch juist hoop dat het ergens anders beter is? Dan zou ik eerder denken dat hij het niet durft te vragen, gezien de constante woede van zijn vader.
"Was ik maar een held” zei Frederik nogmaals.
Wees voorzichtig met wat je wenst, Frederik. Het zou zo maar eens uit kunnen komen :P
“Word dan een held”, zei ze.
Hahaha :D
“Oh bij veel, je zult grootste dingen doen maar laat ons beginnen met dit plein eerst eens te oversteken.”
Hehe, ik was te vroeg met mijn voorbeeld om hem over te laten steken :P
“We kunnen ook langs de pestkoppen gaan, of langs de meester. Het is maar wat jij wilt jongen” zei de stem.
Altijd even vriendelijk die behulpzame geesten.
Nog voor dat hij zijn zin kon afmaken sloeg Frederik hem recht in zijn buik.
Ze zaten toch? Dan zou ik voor z'n neus gaan. Geeft ook een veel dramatischer effect naar z'n maatjes, hehe.

Een tip voor je dialogen. Het leest prettiger wanneer iedere keer dat iemand spreekt/denkt, je dit op een nieuwe regel zet. Hierdoor is beter te volgen wie iets zegt.

Bijv.

“En je zal nog grootsere dingen doen” zei de stem. “Weet je nog het artikel dat je gelezen hebt over de betoverende slang. Jij gaat ze vangen Frederik.”
“Ik?” dacht Frederik en barstte in lachen uit, “ja, ik moet wel gek zijn. Hoe ga ik de slang vangen? Iedereen die ze aanraakt verandert in steen!”
“Kijk eens goed naar het embleem jongen” zei de stem.
“Ja, ik zie een slang, een zwaard en een schild” dacht Frederik.
“Wel dat zwaard en dat schild zijn een magisch zwaard en schild. Daarmee ga jij de slang vangen” zei de stem.

Eventueel kun je de gedachten schuingedrukt zetten, zodat je niet iedere keer "dacht Frederik" hoeft te gebruiken. :)
Maar eerst moeten we dat klein geldprobleem oplossen, neem het sleuteltje en ga naar de bank. Daar is een kluis. Je moet tegen de bankbediende zeggen dat Patty je gestuurd heeft en het amulet laten zien.
Lol, dat gaat niet zomaar (ik zie al allemaal gevaarlijke situaties ontstaan, waarbij die geest allerlei rare fratsen uithaalt om Frederik naar binnen te loodsen). Je moet je identificeren en je moet sowieso toestemming hebben/gemachtigd zijn om die kluis te openen. Misschien kun je beter een kluisje nemen op een station of in de lockers van de bibliotheek (omdat die al heel oud is en een gang in de kelder heeft met oude lockers). Of een andere plek waar er lockers staan. ;)

Ik hoop dat je iets aan mijn opmerkingen hebt. Verwerk ze alleen als je het er mee eens bent :) Als je vragen hebt over m'n opmerkingen, laat maar weten dan licht ik ze verder toe.

Verder weer leuk vervolg. Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Jim Beta
Pen
Beheer:
Berichten: 22
Lid geworden op: di sep 11, 2018 1:01 pm

Re: De betoverende slang

ma sep 17, 2018 4:56 am

Bedankt voor alle verbeteringen Maaike. Is het niet mogelijk dat Patty hem toestemming heeft verleend wanneer ze nog leefde? Patty wist soms al dingen nog voor ze gebeurde wanneer ze leefde. Kan ze hem dan al geen toestemming gegeven hebben? Zo heb ik het gedaan in het verhaal? Ik zal eerst dat deel later ook nog delen en als het echt niet werkt dan verander ik dat zeker naar kluisje in station. Dat is een goed idee. Ik zal ook zeker veranderen dat wanneer iemand iets zegt ik telkens op een andere regel begin, ik vond het zelf al moeilijk om te lezen en het paste niet echt vond ik. Bedankt dat je het telkens leest Maaike en Libelle en voor jullie opbouwende commentaar!
Als ik het schuindruk, wat Frederik denkt, hoe moet ik dat dan doen? Dacht Frederik, helemaal weg laten? Zal het duidelijk genoeg zijn dat het Frederik is die dat denkt?

Terug naar “Diversen”