Emma

Weet je niet bij welk genre je verhaal past? plaats hem dan hier
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 108
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Emma

za jun 30, 2018 5:06 pm

Dit is zomaar iets wat ik heb uitgeprobeerd en ik ben heel benieuwd wat jullie ervan denken. Ondanks dat ik nog geen fatsoenlijke titel heb, hoop ik het (ooit) te vervolgen...

1.1
Ik zou het kunnen doen. Ik zou gewoon over dat randje kunnen stappen, gewoon weg uit deze wereld. Daarvoor zou ik niet eens op hoeven te staan. Misschien, als ik loslaat, glijd ik er vanzelf wel naartoe, misschien glij ik dan wel gewoon over het randje.
Hoewel deze gedachten in mijn hoofd blijven cirkelen en als een echo steeds weer terugkomen, blijven mijn handen zich krampachtig vasthouden aan het dak. Mijn voeten hebben zich schrap gezet tegen de lichte helling, waardoor ik blijf zitten waar ik ben neergezakt.
Misschien als ik in slaap zou vallen, hier op het dak, dat ik dan weg zou glijden. Dat zou het beste zijn, gewoon wegglijden, zonder dat ik er zelf iets van merk, zonder dat ik er ook maar iets van voel. Zou dat lukken?
Heel even sluiten mijn ogen zich, maar zodra ik voel dat ik begin te glijden, doe ik ze meteen weer open. Mijn hart is in mijn keel gesprongen en gaat daar als een razende tekeer, terwijl er vlinders in mijn buik zijn losgelaten, die uitbundig mijn organen kietelen. Nee, dat gaat dus niet lukken.
De sterren lijken me toe te lachen, lijken me aan te moedigen, alsof ze willen dat ik me vanavond bij hen voeg. Zou dat gaan? Zou ik een van hen worden als ik over dat randje zou stappen? Ik hoop het, dat geeft misschien nog een beetje troost.
Plotseling sluit een arm zich om mijn keel, steeds vaster, terwijl ik wanhopig probeer om adem te halen. Dat ik misschien zelfmoordneigingen heb is tot daaraantoe, maar een ander hoeft me daarbij echt niet te helpen.
‘Wat doe je hier, Emma?’
Emile. Als hij verstandig is, laat hij me zo langzamerhand los, voordat ik hem helemaal nooit meer antwoord kan geven. Hij is verstandig, wat mij verbaasd. Ik heb altijd gedacht dat hij me het liefst van iedereen hier dood wilde hebben, maar het blijkt mee te vallen.
De eerste halve minuut nadat hij me heeft losgelaten, doe ik mijn best om op adem te komen. Het duurt even, maar uiteindelijk kan ik hem een antwoord geven.
‘Niets.’
In het heldere licht van de maan zie ik zijn gezicht. Hij lijkt niet veel van mijn antwoord te geloven. Zijn lichtblauwe ogen doorboren mijn groene en zijn armen zijn stevig over elkaar gevouwen, hoewel dat door zijn nachtblauwe pak bijna niet te zien is.
‘Je mag hier helemaal niet komen.’
Zijn stem is in het donker van de nacht nog enger dan overdag, wanneer hij in mijn kamer is. Dan lopen de rillingen al over mijn lijf, maar nu bezorgd zijn zachte, maar heel diepe stem me kippenvel.
‘Wat doe je hier?’
Nog steeds praat hij zo zacht, dat ik moeite moet doen om hem te kunnen verstaan.
‘Zitten.’
Erg tevreden lijkt hij niet met mijn antwoord, want zonder verder nog wat te zeggen, loopt hij naar me toe en sleept me aan mijn arm terug naar de trap. Ik doe mijn best om me los te rukken, maar mijn pogingen zijn niet bestand tegen zijn ijzersterke greep. Hij is sterker dan ik had verwacht, moet ik eerlijk toegeven. Dat pak verbergt toch meer dan ik had gedacht.
Pas in mijn kamer laat hij me los, waarna hij me meteen alleen laat. Met grote passen beent hij naar buiten, waar de deuren achter hem dichtschuiven. Meteen daalt de stilte als een deken op me neer.
Een beetje moedeloos laat ik me op mijn bed zakken. Wat moet ik nu? Nu Emile heeft ontdekt dat ik af en toe stiekem het dak op ga, zal hij me helemaal nooit meer alleen laten. Waarschijnlijk staat hij nu ook bij de deur of zit hij me door een van de camera’s, die als parasieten in mijn kamer aanwezig zijn, te bekijken.
Toch kan ik mezelf niet bedwingen en loop ik voorzichtig opnieuw naar de plek in de muur waardoor Emile is verdwenen. Misschien, heel misschien gaan ze weer open.
De deuren schuiven inderdaad geruisloos open, maar niet doordat ik ervoor sta, volgens mij. Vlak voor me verschijnt Emile, met een gezicht dat vertrokken is van woede. Normaal gesproken heeft hij, in mijn ogen, een knap gezicht met symmetrische trekken, maar nu is zijn gezicht zo vertrokken dat ik er bang van word.
Hij sleurt me naar het bed, waarbij mijn blote voeten op de betonnen vloer kletsen. Door een flinke duw kom ik op het bed terecht, waarna de banden zich als vanzelf rond mijn enkels en polsen sluiten. Wanhopig vecht ik ertegen, hoewel ik weet dat het geen zin heeft.
‘Luister, Emma, ik hoopte dat dit’, hij knikt kort naar het bed, ‘niet nodig zou zijn. Dat je zou begrijpen waarom ik je van het dak heb weggehaald. Je bent een dwaas.’
Als hij die woorden zou schreeuwen, zou ik hem misschien hebben uitgelachen, maar nu fluistert hij die laatste woorden in mijn oor, waardoor hij me, voor de tweede keer die nacht, kippenvel bezorgd.
Weer vertrekt hij. Hulpeloos blijf ik achter, terwijl ik verwoede pogingen doe om en zwarte pluk haar, die voor mijn ogen is gevallen, weg te blazen.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Emma

zo jul 01, 2018 8:27 am

Ehm... Wow. Schrijf dit alsjeblieft verder, ik wil weten wat er aan de hand is :lol: .
Super begin, genoeg info om min of meer mee te zijn met wat er gebeurd, te weinig om niet geïnteresseerd te raken, haha ;D.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Emma

di jul 03, 2018 12:16 pm

Heftig begin van je verhaal, ik ben zeker benieuwd naar hoe het verder gaat. Ik vind goed gedaan hoe je meerdere scenario's laat doorschemeren in dat kleine stukje; over de redenen waarom ze daar boven op het dak zit (door de komst van Emile) maar ook waar ze eigenlijk zit. En aan het einde weet je nog niets, maar heb je me wel heel nieuwsgierig gemaakt of ze daar zit met goede bedoelingen of juist niet.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Emma

do aug 02, 2018 2:05 pm

Je wordt mieuwsgierig van dit verhaal. Ik hoop niet dat je de ervaring beschrijft van iemand die je kent.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.

Terug naar “Diversen”