Insluipen

Weet je niet bij welk genre je verhaal past? plaats hem dan hier
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Insluipen

za jun 03, 2017 6:50 pm

"Stil nu!" Fluistert Zoe naar Eva. "Kijk, koffie gaaf!"
"Snel laten we ieder een mok nemen en ook deze cake nemen," fluistert Eva terug.
Na stilletjes zoeken vinden de meiden twee mokken in de keukenkasten van de kinderopvang waarin ze de koffie doen, de cake nemen ze helemaal mee. Erna sluipen de keuken uit zonder gezien te worden door de juffen, gelukkig maken de kinderen ook veel herrie. Bij een raam moeten ze bukken want anders ziet een peutergroep juf hun, bij een trap gaan ze naar boven.
"Weet je zeker dat de babyfoons niet aanstaan," fluistert Zoe.
Eva knikt ja, in een slaapzaal gaan ze op de grond zitten bij het raam en achter een bedje.
"Gaaf dit en koffie, het is net energiedrinken. Wel jammer dat de cake zo droog en gewoontjes is," fluistert Zoe.
"Ja, wel lekker." Fluistert Eva terug en propt nog een stuk cake in haar mond.
"Maar wat gaan nu doen," vraagt Zoe. "Bedoel, we moeten nog een Youtube video maken voor vandaag."
"Kunnen we toch hier doen, gaan we Fenne morgen weer pesten. Ideeën Zoe." Fluistert Eva.

Als de koffie en cake op is gooien de meiden de mokken en cake verpakking in een luier containerbak, daar zal niemand het snel vinden. Na hun vest capuchon over het hoofd gedaan te hebben doen ze een zonnebril op. Als laatste een doek voor hun mond. Hierdoor zijn ze onherkenbaar wat in de meeste gevallen goed uitkwam bij het maken van Youtube films. Niemand wist dan ook wie de Youtube films maakte en Fenne pest. De politie probeerde de meiden op te sporen maar hun vermomming was te goed.
"Joh gasten. Vandaag weer een vlog van ons stoute gekte," fluistert Eva met een zware stem. "We zijn ingeslopen in een kinderopvang. Net koffie op, gaaf! O de cake van Ade, niet te vreten. Droog als de huid van je oma. Oke, wat gaan we doen. Dat weten we nog niet meer je zal het vest snel zien."
"Joh gasten," fluistert Zoe ook met een zware stem. "We zitten een slaapzaal van de stronthopen. Beneden horen we de kinderen en juffen, ze hebben helemaal niets door. Sukkels! Hoe zijn we hier gekomen gekte?"
"Via een raam, au! De deuren waren dicht, natuurlijk waarom zouden ze open zijn. Zo we zagen een raam open staan, kotters en juffen waren buiten en we zagen een kans. We klommen over het lage hek rond de opvang en rende naar de muur, daarna kropen we naar het raam door de bosjes. Vergeet niet, links was het raam en rechts de kotters en juffen. Gekte keek en keek, gelukkig stonden de juffen perfect. Gekte ging als een gazel door het raam, tja deze gekte ging ook als een gazel maar bleef met mijn voet hangen. Tja, au recht op mijn smoel! Klote dat deed pijn, nu nog doet mijn kin en neus zo pijn. Maar ja, wat nu gekte."
"O shit!" roept Zoe opeens, "de juffen komen naar boven met stronthopen die moeten slapen. O shit, gasten helemaal vergeten dat het al zo laat is."
Met telefooncamera aan zoeken Eva en Zoe snel een verstop plek wat moeilijk te vinden is. Eva duikt achter de deur waar ruimte is van een halve meter breed bij de deurpost en scharnieren, Zoe zoekt en zoekt en vind maar geen verstop plek. Een kast trekt ze open waar schone beddengoed ligt.
"O gasten, dit gaat echt nooit lukken maar het moet anders is de gekte de klos." Fluistert Zoe in de telefooncamera en wurmt zich dan in de kast.
Liggend op de stapels beddengoed die staan op de vloerplaat van de kast heeft Zoe amper ruimte om te bewegen, gelukkig is de kast lang. Boven haar hoofd is de bovenplank. Als de kinderen met hun juffen binnenkomen trekt Zoe net laatste deur dicht.

Zoe en Eva horen de juffen de kinderen helpen met uitkleden en aankleden voor hun middagslaapje. Eva krijgt al snel kramp want ze zit in een gekropen op halve meter bij halve meter verstop plek. Zoe ligt ondanks het krap is er comfortabel bij al krijgt ze het wel warm, ze hoort iemand bezig op de bovenplank boven haar. Een geluk voor haar dat er geen schone beddengoed nodig is. Minuten lijken langzaam te gaan en beide meiden weten niet hoelang het gaat duren. De spanning is te snijden want op elke ogenblik kunnen ze ontdekt worden.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Insluipen

di jun 13, 2017 6:58 pm

Spannend begin van het verhaal. Al vind ik het jammer dat er gelijk gehint wordt dat ze iemand pesten :(
En ik vraag me af of de YouTube video direct live gestreamd wordt of dat ze hem pas later plaatsen. Als het live is, heeft de politie ze natuurlijk zo gevonden haha
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Insluipen

do jun 15, 2017 8:11 am

Eindelijk liggen alle kinderen en langzaam vallen ze in slaap. Eva zit nog in een gekropen in het hoekje bij de deur al is de deur dicht, pijn van de kramp heeft ze. Toch verbijt ze zich en staat stilletjes op, want ze weet dat nu de babyfoons aanstaan. Even schrikt ze als er een kast open gaat, Zoe kijkt haar aan. Eva schiet bijna in een lach maar weet zich in te houden. Beide meiden kunnen niets zegen maar ze gebaren met een duim omhoog in de camera. Ook schrijven ze in een kleine schrijfblok die ze bij hun hebben voor dit soort gevallen wat ze willen zegen, om zo hun kijkers te laten weten wat er gebeurd.

Eva, schrijft korte zinnen.
Gasten, zo gaaf en cool!
Zitten midden van de slaapzaal.
Stronthopen slapen.
Juffen die zijn echt dom!

Zoe pakt dan haar schrijfblok.
Cool, juffen zijn dom maar dat is altijd zo.
Heb een gaaf idee.
Wat als we van twee kinderen de kleren verwisselen.
Weet twee die totaal anders zijn.
Geef een reactie en duim

Eva en Zoe lachen er stilletjes om en vinden het een leuke grap. Want Lieke was altijd gekleed als een prinsesje en Elke had altijd stoere jongens kleding aan. Stilletjes sluipen ze naar de slaapzaal waar de jonge peuters slapen. Als eerst bekijken ze de babyfoons of ze alleen op geluid staan want er zit ook een camera erop. Die konden die juffen op afstand aandoen als ze iets hoorde. Eva wist dat er dan tweede lampje branden. Als eerste zetten ze de kleine camera met nachtzicht, waarmee ze alles opnamen, op een kast, Eva leende die van haar vader, zo genaamd voor een schoolproject. Erna verwisselen ze Lieke en Zoe hun kleren, deze lagen netjes opgevouwen in een mandje bij de bedjes. Beide meiden kijken elkaar aan en lachen stilletjes, erna verwisselen ze ook de mandjes met naam en de naamkaarten op de bedjes. Toch hebben ze zo'n lol erin dat ze ook van andere kinderen kleren verwisselen, spijkerbroeken en sokken vooral want die leken op elkaar. Als beide meiden klaar zijn kijken ze rond, maar ook hier geen verstop plek. Wachtend tot de kinderen weer wakker worden gemaakt en aangekleed gaan Zoe en Eva in een vaste kast in de gang zitten.

“Het is tijd,” fluistert Eva en staat op. “Wacht hier dan plaats ik de camera op die hoge kast.”
Stilletjes sluipt ze terug naar de slaapzaal en neemt een plastic klapstoel mee. Deze is niet stevig als er op staat en Eva kan met veel moeite en strekken de camera plaatsen op een hoge kast. Maar dan opeens maakt ze een misstap en stoel klapt in. Eva valt hard op de grond met een doffe klap en haar arm beland in de val op een bedrand. Op de grond liggend is ze duizelig en pijnscheuten schieten door haar heen vooral haar pols.
“Godver!” Vloekt Eva gelukkig zachtjes en weer bijgekomen hoort ze beneden geluiden dat de juffen in hoog tempo naar boven komen.
Kijkend naar de babyfoons staan deze nu ook op de camera modus, Eva loopt naar een bedje een slaat een kindjes met een vlakke hand in het gezicht. Die schiet wakker maar blijft stil, nog een keer slaat Eva het kindje en deze begint hard te huilen. Een effect volgt want andere kindjes worden wakker. Sommige huilen en andere roepen voor de juf of mama. Door hun geluid kan Eva zonder stil te zijn zich verstoppen, net op tijd weet ze weer achter de deur te komen al is de ruimte hier kleiner, als de juffen komen wordt ze platgedrukt tussen de deur en muur. Een juf doet het licht aan en plaatst een haakje op de deur zodat deze open blijft. Eva krijgt het benauwt en vloekt, schreeuwt in zich zelf want haar pols is blauw en dik.

“Wat was er nu gebeurt?” Vraagt een juf die het kindje troost die Eva had geslagen. "Had je een droom Marlies."
Een andere juf ziet de stoel liggen op de grond, “stond deze stoel hier? Misschien omgevallen en was dat die klap.”
“Niet dat ik kan herinneren, het klonk meer een doffe klap. Als een kindje hard valt uit een bedje,” verteld de andere juf en kijkt rond, “voor de rest zie ik niets vreemds.”
De andere juf kijkt rond en zelfs naar de plek waar de camera is, maar die staat in de schaduw en de camera is zwart. “Nee niets vreemds, wel vreemd vooral die stoel en die doffe klap. Zag je iets vreemd op de camera's?”
“Nee,” verteld de andere juf.
Marlies is al snel getroost in de armen van de juf. "Echt vreemd, het lijkt wel of iemand hier is geweest. Maar dat kan niet want anders hadden we het wel gehoord en gezien."
Rondlopend troosten de juffen de andere kinderen en ook sommige wakker maken. Nog verward beginnen ze met een stage juf, die er later bijkomt, de kinderen aan te kleden. Alle drie hebben niet in de gaten door de verwarring van de stoel en geluid, dat Zoe en Eva de kleren, mandjes en naamkaarten van Lieke en Elke hebben verwisselt. Bijna elk kindje krijgt wel een verkeerde broek of sokken aan. Lieke krijgt de kleren van Elke aan, witte sokken met een blauwe spijkerbroek. Daar boven een groene t-shirt met lange mouwen. Elke krijgt de mooie kleren aan van Lieke, een witte legging met een wit bloemetjes patroon en een spijkerrokje. Erboven een t-shirt met bloemetje patroon erop en daarboven een grijs vestje. Elke lijkt zich oncomfortabel te voelen want ze bekijkt zich zelf en wurmt zich rond in de kleren.
“Heb je jeuk Lieke?” Vraagt een juf die nog steeds in verwarring is maar wel herinnerd dat Lieke altijd deze kleren aan heeft. “Misschien een klein mugje.”
Elke kijkt de juf aan en wijst naar de kleren, “mijn?”
“Ja dit zijn jouw kleren. Wel mooie kleren zo vrolijk en je bent zeker een prinsesje,” verteld de juf lachend en kamt de haren van Elke met borstel zoals Lieke het altijd heeft. Elke had de haren los en Lieke in een staartje. “Waar is je haar elastiekje Lieke.”
“Ik niet Lieke,” roept Elke.
De juf bekijkt het bedje van Elke maar vindt geen haar elastiek, “dan maar een reserve. Haar elastiekjes verdwijnen altijd zo mysterieus.”
“Ik niet Lieke!” Roept Elke nog een keer. “Ik geen staartje!”
De juf lacht, “nee zonder staartje ben je Lieke niet.”
Als de juf bezig is om een staartje te maken in de haren van Elke, probeert Elke deze weer er uit te halen want ze is het niet gewend. "'Au! Ik geen staartje."
"Kom, je hebt altijd een staartje in. Mama doet het toch ook?" Verteld de juf. Elke probeert het nog steeds en schud met haar hoofd, "Lieke kom! Laat mij nu niet boos op je worden."
"Nee!" Roept Elke hard.
De andere juf die bezig met een ander kindje kijkt even, "doe anders haar een haarband in. Die ligt bij haar reserve spullen beneden."
Zuchtend loop de juf met Elke naar beneden en pakt uit het mandje van Lieke een roze haarband, "wil je deze in." Elke staat met haar handen over elkaar en schud nee, "dan maar geen staartje en haarband."
Lieke is al beneden en speelt zoals ze altijd doet, vrolijk en energie vol met de andere kindjes. Ze lijkt zich wel comfortabel te voelen in de kleren van Elke. Elke speelt rustig terwijl ze meer als Lieke is en voelt zich duidelijk oncomfortabel in de kleren van Lieke. Een juf kijkt naar Elke en is naast de verwarring van de stoel en geluid in verwarring dat ze bij Lieke een ander gezicht had.
Zal vast komen door dat Lieke geen staartje in heeft, mompelt de juf. Al is ze wel rustig wat ook vreemd is. Misschien door de schrik, eerst haar medicijnen geven voor we een broodje gaan eten.

De stage juf is druk bezig om de bedjes weer in orde te maken als de twee vaste juffen bij de kinderen beneden zijn. Pijnscheuten schieten door Eva haar lichaam en haar pols wordt blauwer en dikker. Toch kan ze niet wegkomen door het haakje op de deur en ze hoopt dat de stage juf haar niet ontdekt of dat de camera geluiden gaat maken dat deze vol is aan opslag of de batterij leeg. Natuurlijk ook dat de stage juf de camera wel ziet.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Insluipen

do jul 06, 2017 7:43 pm

Ohjee als dat maar goed gaat met Eva. Ik vermoed dat de stage juf hen gaat betrappen :P net goed!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Insluipen

ma jul 17, 2017 5:28 pm

Minuten gaan langzaam voorbij en Eva kan de pijn bijna niet meer houden. Haar pols is dik, blauw en klopt als een gek. Eva duwt de doek ze voor haar mond zit in haar mond om zo de pijn te verbijten.
"Hoi Sanne," klinkt er opeens een andere dames stem. "Ben wat vroeg en kom je daarom helpen."
"Hoi Marloes, ja goed." Roept de stage juf terug.
Eva hoort beide dames bezig zijn en kan alleen maar hopen en de pijn verbijten.
"Nog iets te melden?" Vraagt de onbekende dames stem.
"Ja genoeg, net hoorde we een dove klap. Eenmaal boven zagen we een stoel liggen op de grond die normaal in de gang staat. Maar er was niets te zien ook niet op de camera's. Heel vreemd! Ook de kids huilde en vooral een meisje Marloes."
Even is het stil, "ja vreemd. Moet er bijna aan denken dat er iemand hier is. Misschien die twee meiden waarvoor we gewaarschuwd zijn, die Youtube filmpjes online zetten. Dat ze insluipen in kinderopvang en scholen. Weet niet meer even hun naam. Was er ook bij de kids niets vreemds of hun spullen?"
"Nee, elke kindje lag nog in het eigen bedje en hadden hun eigen spulletjes en kleren."
"Hebben jullie al rondgekeken?" Vraagt de onbekende dames stem.
"Nee," verteld de stage juf. "Vind het wel eng."
Eva hoort de stage juf en de vrouw lopen van een plek naar een andere plek, deuren gaan open en dicht. Zoe moet opeens achter spullen en onder het laagste deel van een schuin dak liggen om niet gezien te worden.
"Als er iemand is dan is deze wel goed verstopt of allang weg," verteld de stage juf als ze de kast opentrekt waar Zoe zit.
Zoe ziet twee vrouwen in de deur opening en moet zich doodstil houden, de stage juf loopt naar binnen maar doet het licht niet aan. "Hier is niets, kunnen we gelijk beddengoed zakken pakken."
Zoe ziet beide vrouwen bezig zijn op een afstand van twee meter en dichterbij. Doodstil blijft ze liggen en zo plat mogelijk. Als ze weg gaan zucht Zoe van opluchting, maar ze maakt zich diepe zorgen om Eva.

Later gaan beide vrouwen naar beneden.
“Eva waar ben je?” Roept Zoe zachtjes, “Eva.”’
“Hier achter de deur,” roept Eva terug.
Als Zoe de deur van het haakje heeft gehaald en Eva ziet, schrikt ze toch wel behoorlijk, “verdomme! Je ziet er uit of je een spook hebt gezien, we moeten hier weg. “
“Heb in de val mijn pols denk ik gebroken, het doet pijn!” verteld Eva met tranen in haar ogen.
“Het zal niet lang duren dat de juffen ontdekken wat er gebeurd is, ze hadden al over dat er iemand hier kan zijn. Ze zullen vast voor ons gewaarschuwd zijn omdat we ook insluipen in scholen en kinderopvang.” Verteld Zoe. Rondkijkend vind Zoe een handdoek die ze nat maakt en om de pols van Eva doet om te koelen. Snel verzameld ze alle spullen, ook de camera met dezelfde stoel waarvan Eva viel. “Ga naar beneden om te kijken of we weg kunnen komen, jij blijft hier. Ook graag wakker blijven, hier zuig maar op een snoepje.”

Zachtjes sluipt Zoe naar beneden en kijkt rond. Er zijn kinderen en juffen buiten op het plein en binnen die een broodje eten. Zoe sluipt gebukt verder de gang op, de keuken. We zouden via het raam kunnen maar ze zijn bezig met eten. Nooduitgang is deze beste keuze, zit er een alarm op wat vast wel aan zal zijn. Ook dat we dan uitkomen op het plein waar de kinderen spelen. Moet zorgen voor een afleiding, brandstichten misschien. Zoe kijkt rond in de hal waar de nooduitgang is en ze zouden zich staand kunnen verstoppen achter twee kasten die tegen over elkaar staan. Deze kasten waren diep en lang. Een afleiding kan Zoe niet verzinnen en het ze zullen moeten wachten op tijd dat de kinderen op het plein naar binnen gaan en de kinderen die nu een broodje eten naar buiten gaan.
“Eva luister, we gaan naar beneden en via de nooduitgang. Achter twee kasten kunnen we wel staand verstoppen. Alleen, als ik het zeg dan moeten heel hard rennen naar het hek. Zul je dat kunnen?”
Eva knikt ja en met hulp van Zoe staat ze op, beide doen hun capuchon en zonnebril weer op en voor hun mond een doek. Beide lopen zachtjes naar beneden waar Zoe eerst kijkt of het veilig is.
“Eva gebukt naar de nooduitgang lopen en achter een kast gaan staan. Ik volg je,” fluistert Zoe.
Eva knikt en begint dan te lopen, maar opeens krijgt ze een pijnscheut in haar pols. Pijn schiet door naar haar rug en hoofd, Eva wankelt op haar benen. Godver! Vloekt Zoe zachtjes en loopt snel naar Eva, na haar ondersteuning te hebben gegeven lopen ze verder naar de nooduitgang.
Zoe zet Eva zachtjes neer op de grond achter een kast, “blijf maar zo zitten.”
Zoe gaat achter de andere kast staan, ze kijkt naar Eva en maakt zich zorgen. Eva wordt witter en witter en ze kan zo bewusteloos raken.

Minuten gaan voorbij en Zoe kijkt voorzichtig om het hoekje van de kast. Juffen lopen soms voorbij maar ook kinderen. Zoe vloekt en blijft ook kijken naar Eva, die probeert zich te verbijten van de pijn door op een snoepje te zuigen. Snel naar het hek zit er niet meer in, moet Eva ondersteunen. Krijg ik haar wel over het hek en wat als de juffen ons zien.
“Oké Eva kom, nu hebben we even tijd!” Fluistert Zoe en helpt Eva met opstaan.
Gelukkig zit er geen alarm op de deur en nadat het laatste kindje en juf naar binnen zijn strompelen ze naar het hek. Zoe helpt Eva als eerste over het hek met alle moeite en pijn.
‘’Zoe!” Roept Eva opeens, “mijn telefoon. Heb hem niet meer,” fluistert Eva. “Vast binnen.”
Zoe kijkt haar aan en vloekt zachtjes, “godver! Oké, ga hulp zoeken. Zeg maar dat je bent aangereden door een auto die doorreed.”
Erna pakt Zoe de tas en weet net op tijd terug te rennen en nooddeur weer dicht te doen. Kinderen komen het plein opgerend en daarna de juffen. Zoe verstopt zich weer achter de kast en kijkt rond waar Eva haar telefoon kan liggen. Eva strompelt langzaam vallend in bewusteloosheid naar de weg. Het is rustig, voordat Eva kan gaan zitten word alles zwart bij haar.


Zoe vloekt en vloekt, de telefoon van Eva is nergens te vinden. Misschien boven, zal de telefoon allang gevonden zijn?
“Kom jongedame, even wat innemen.” Hoort Zoe opeens. Voorzichtig om het hoekje kijkend ziet ze een juf die samen met Elke, die nog steeds gekleed is als Lieke, een kamer ingaan. Zachtjes sluipt Zoe naar de ingang van de kamer om te kijken wat er gaat gebeuren. “Twee slokjes zoals mama het verteld heeft.”
Elke kijkt de juf aan en blijft ook ongemakkelijk staan in de kleren van Lieke, “waarom?”
“Dat hoef je niet te weten, kom eerste slokje.” Verteld de juf en houd een lepeltje voor de mond van Elke. Lieke heeft een blaasontsteking waarvoor ze vloeibare antibiotica kreeg. Gelukkig was er al bijna vanaf al moest ze wel de kuur afmaken.
Elke kijkt de juf aan, “waarom? Mama niets gezegd.”
“Je krijgt van mama toch ook elke dag twee lepeltjes thuis.” Verteld de juf.
“Ik niet,” verteld Elke en schud met haar hoofd nee.
De juf zucht een beetje, want Lieke had er moeite mee want smaakte wel een beetje vies.
“Straks krijg je weer die groene lekkere limonade, maar eerst twee slokjes.” Elke kijkt naar de lepel met het bruine drankje wat ook smerig eruit ziet en neemt dan toch het eerst slokje. Meteen trekt ze een zuur gezicht. “Smerig niet Lieke. Bha!”
“Bha!” Roept Elke terug, “ik plassen en niet Lieke.”
“Eerst nog je tweede slokje, erna krijg je een beetje limonade voor de smaak.” Verteld de juf en hoort niet dat Elke net heeft gezegd dat ze Lieke niet is.
Met twijfel neemt Elke het tweede slokje erna krijgt een ze een half bekertje limonade.
“Niet mijn,” zegt Elke en wilt de vest uittrekken want deze vindt ze jeuken.
De juf kijkt haar aan, “aanhouden. Weet niet wat je hebt Lieke, eerst geen staartje of mooie haarband wat je graag wilde en je staat aan de kleren te trekken of je jeuk hebt of de kleren niet fijn zit. Waar is het lieve en altijd vrolijke prinsesje gebleven, dat ook danste altijd omdat ze de mooiste kleren aanheeft.”
Elke kijkt haar aan en staat erna naar de kleren te kijken die ze aanheeft, “niet mijn kleren. Ik andere! vis”
“Vis? Kom alles aanhouden, eerst maar naar de wc.” Verteld de juf.
Een paar minuten laten zit Elke op de wc verkleiner zitten met een boekje. Lieke kreeg altijd een boekje om de aandacht af te leiden als ze pijn had.

Zoe ziet en hoort alles, bijna schiet ze in de lach dat de juf niets in de gaten heeft en hoe lachwekkend het is om Elke in de kleren van Lieke te zien. Dat Elke de medicijnen krijgt van Lieke en welke gevolgen daarvan kunnen komen denkt Zoe niet over na. Als de juf tevreden is, helpt ze Elke de billen goed schoon te maken zoals ze bij Lieke zal doen en erna terug naar de groep. Die zaten al aan een broodje en drinken, natuurlijk krijgt Elke broodjes en drinken naar het eet schema van Lieke. Lieke zit vrolijk aan een broodje en drinken aan de eet schema van Elke. Dat is andere kleren aan heeft vind ze helemaal niet erg, het lijkt zelfs of ze blijer van is.
Zoe sluipt voorzichtig door de gang om naar boven te gaan. Lachend maar ook vloekend dat Eva haar telefoon kwijt is. Als deze is gevonden door een juf kan het grote gevolgen hebben. Vooral door de filmpjes en foto’s die er opstaan. Net bij de trap moet Zoe opeens dicht tegen de muur gaan staan, een juf komt de gang op. Die blijft even staan maar loopt dan door zonder dat ze Zoe gezien heeft. Maar bij de trap aangekomen is deze afgesloten met een deur, Zoe vloekt weer want de deur is op slot. Oké, rustig blijven Zoe. Nadenken, waar kan Eva haar telefoon verloren hebben. Eerst maar weer naar de verstopplek. Maar naar de verstopplek kan Zoe niet gaan want ze hoort geluiden aan de kant van de nooddeur. Snel maar zachtjes sluipt Zoe verder en soms moet ze bukken. Toch pakt ze ook de camera uit de tas en filmt ze alles. Bij de zaaldeur waar Elke en Lieke met de groep een broodje eten kijkt Zoe naar binnen, waar schiet ze in de lach. Hallo hier gekje, tja problemen voor het andere gekje. Hopelijk komt alles goed, wel een beetje bezorgd. Zit nu in de gang van de kinderopvang, zo spannend en eng! Hier in de zaal zitten de twee meisjes die we verwisseld hebben aan een broodje. Als elkaar! Super gaaf en die domme juffen hebben niets door. Kijk daar hebben we een meisje, met die groene t-shirt aan. Die is normaal gekleed als een prinsesje, nu.. oké, moet weer verder maar laat de camera lopen.

Eva schrikt wakker als er een lampje in haar ogen schijnt.
“wat!” Schreeuwt ze hard.
De ambulancemedewerker schrikt zich dood die met haar bezig was, “rustig maar Eva. Je ligt in een ambulance nadat een mevrouw je gevonden had op de straat, bewusteloos.”
“Mijn telefoon!” Roept Eva hard.
De ambulancemedewerker pakt een telefoon, “deze telefoon is van jouw?”
Eva schrikt ze dood want ja het is haar telefoon waar Zoe naar zoekt en ook filmpjes opstaan van in sluipingen die ze gepleegd hadden.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Insluipen

di aug 08, 2017 7:03 pm

Ohjeee... zou hun spelletje nu dan uitkomen?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Insluipen

za aug 19, 2017 1:40 pm

“Ja dat is mijn telefoon.” Verteld Eva. “Mag ik mijn telefoon, dan kan ik mijn ouders bellen.”
De ambulancemedewerker kijkt haar aan, “nee. Je hebt een zware hersenschudding, verwondingen en wil dat je rustig blijft liggen. Als je mij de code geeft dan bellen we je ouders, of weet je hun nummer uit het hoofd.”
“Nee!” Roept Eva spontaan. “Ja, mijn ouders moeten gebeld worden. Maar, denk dat mijn batterij leeg is.”
“De batterij is nog vol,” verteld de ambulancemedewerker. “Geef de code maar aan de politieagente, zal haar roepen.”
Eva vloekt in haar eigen en ziet hoe de ambulancemedewerker met de telefoon naar buiten gaat. Als ik nu mijn telefoon had dan kon ik alles wissen, maar nu. Dit word een ramp!
“Goedemiddag, agente van Goos.” Verteld een vrouwelijke agente die de ambulance in komt. “Hoe voel je Eva en weet je nog wat er gebeurd is?”
Eva wilt maar een ding haar telefoon, “Weet het niet! Mag ik mijn telefoon.”
“Wat is het laatste wat je kan herinneren?” Vraagt de agente.
Een diepe zucht kom bij Eva bijna uit haar tenen, “ik stak over en toen werd alles zwart.” Hopend dat dit voldoende is om haar telefoon te krijgen.
De agente schrijft het op, “herinner je fietser of een motorvoertuig.”
“Nee,” verteld Eva. "Mag ik nu mijn telefoon?"
“We hebben je naam omdat deze in je vest stond, maar geen telefoonnummer van je ouders. Wegens medische redenen zullen wij bellen met je ouders, mogen we de code van je telefoon?” Vraagt de agente.
“Ben oud genoeg hoor!” Roept Eva op een snauwende toon. “Hoef mijn code toch niet te geven.”
De agente kijkt de ambulancemedewerker aan, “we praten later verder.”
Zonder verder iets te zegen loopt de agente de ambulance uit, Eva hoort haar nog praten met de ambulancemedewerkster. Als die weer in de ambulance is rijden ze naar het ziekenhuis.

Zoe denk na en na waar de telefoon van Eva kan zijn al weet ze niet dat de telefoon bij Eva is. Niet helemaal nadenkend belt ze maar de telefoon maar met haar eigen telefoon. Dit omdat Zoe weet dat Eva altijd haar telefoon op een harde beltoon heeft staan.
“Met Marlies van Goos, politie midden Nederland.” Klinkt er aan de andere kant van de lijn. Zoe schrikt behoorlijk! “Hallo, Zoe? Je belt met de telefoon van Eva Hoog. Zie je naam op het display staan.” Zoe vloekt in haar eigen want wat moet ze zegen en nu heeft de politie haar nummer. “Zoe, Eva heeft een ongeluk gehad en we hebben haar telefoon bij ons. We moeten haar ouders bellen, weet jij misschien de code van haar telefoon.”
“Hallo, nee die ik heb niet.” Verteld Zoe met een leugen en fluisterend want ze weet wel de code. “Ik kan u wel haar ouders nummer geven.”
Na het nummer te hebben gegeven trekt Zoe de batterij van de telefoon eruit. Zoe vloekt flink wegens Eva haar telefoon en nu heeft ze een probleem, naar buiten kan ze niet en een verstop plek is moeilijk te vinden. Wegens de veiligheid van de kinderen zitten alle deuren en kasten op slot. Sluipend kijkt Zoe rond en moet vaak even stoppen als een juf de gang opkomt. Zoe kijkt voorzichtig in elke ruimte door het glas, er zijn nog drie andere groepen in het gebouw en dan nog de groep buiten. Bij die groep is hun deur open naar de ruimte, Zoe loopt er maar in want wat moet ze anders. Misschien kan ik wel een raam open doen en zo wegsluipen. Maar op elke raam zit ook een slot, zuchtend gaat Zoe maar zitten op een stoeltje van een kindje. Toch kan ze niet lang zitten want de groep komt alweer naar binnen, Zoe kijkt snel rond en weet zich net op tijd te wurmen tussen een trap naar een verhoging en een kast die er onder staat. Liggend op de vloer maakt Zoe zich zo klein mogelijk en ze ver mogelijk naar achteren. De kinderen komen met veel lawaai en drukte naar binnen en daarna de juffen. Niemand heeft in de gaten dat Zoe onder de trap ligt, Zoe ligt ongemakkelijk op haar buik en linkerarm en haar rechterarm onder het hoofd. Zuchtend wacht ze maar af, wat moet ze anders.

De agente belt met de ouders van Eva, die schrikken behoorlijk. Meteen vragen ze of Zoe ook betrokken is bij het ongeluk want ze zouden samen chillen, maar de agente verteld dat ze niet bij was. Meteen komen ze naar het ziekenhuis.
“Staat er iets op haar telefoon wat jullie als haar ouders niet mogen weten,” vraagt de agente als de ouders bij Eva zijn geweest en een gesprek hebben gehad met de arts.
“Hoe zo dat?” Vraagt Eva haar vader.
“Uw dochter wilde de code niet afgeven om haar te telefoon te ontgrendelen zodat we jullie konden bellen, gelukkig belde Zoe.” Verteld de agent. “Al vond ik het gesprek met haar ook vreemd.”
“Zo is ze ook naar ons,” verteld haar moeder. “De telefoon is haar leven, geen minuut kan ze zonder. Als ze de telefoon oplaad doet ze hem uit. Maar Zoe, ik dacht echt dat hun gingen chillen bij haar.”
“Toen Zoe belde was ze een tijdje stil, misschien geschrokken van het bericht dat Eva een ongeluk heeft gehad. Maar toch, heb een gevoel dat er meer achter zit. Hoorde ook stemmen van kinderen op de achtergrond, weet u misschien waar ze is?” Vraagt de agente.
“Vreemd en nee we weten niet waar ze dan is waar kinderen zijn,” verteld de moeder. “Bel haar moeder wel, die zal het mogelijk weten. Maar wist mijn dochter ook ons nummer niet.”
“Volgens de ambulancemedewerker niet,” verteld de agent.
Eva haar moeder kijkt wat verbaasd, “misschien door de klap. Maar vanochtend wist ze ons nummer wel uit het hoofd.”
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Insluipen

zo dec 03, 2017 4:51 pm

“Dacht echt dat Zoe bij Eva was en waar ze nu kan zijn waar kinderen zijn, nee weet het niet. Wat haalt ze nu weer uit,” zegt Stefanie de moeder van Zoe door de telefoon als Ingrid de moeder van Eva haar belt. “Voel gewoon dat er iets is met haar maar wat, maak me zorgen.”
“Eva is ook zo mysterieus en tegenstribbelig zelfs tegen de politie. Heb haar nog nooit zo meegemaakt,” zegt Ingrid en ze kan duidelijk de bezorgdheid bij Stefanie horen en haar tranen door de telefoon. “Laat Mark je ophalen. “
Zoe ligt nog steeds onder de trap, haar linkerarm doet zeer en ze krijgt overal kramp. Ze heeft zo klein mogelijk gemaakt om in het donker te blijven. Het is vies en stoffig waar ze ligt en vaak moet ze bijna niezen of hoesten.
Hoe laat zal het zijn en wanneer gaan de kinderen en leidsters weg. Moet wel weg zijn voordat de kinderopvang dicht gaat en het alarm er op wordt gezet. Waar zal Eva zijn? Denk al wel in het ziekenhuis maar dan zullen er vragen komen waar ik ben. Mijn moeder zal ongerust zijn zo is ze altijd en zelfs als ik vijf minuten te laat thuis ben.
“ Zo nu gaan we eens praten,” zegt Ingrid tegen Eva. “Dacht dat je met Zoe iets ging doen. Maar nu opeens ben je niet bij haar en krijg je dit ongeluk.”
Eva kijkt haar moeder aan en wilt eigenlijk niet liegen. “Nee, ja zal met Zoe gaan chillen maar ze ging opeens wat anders doen. Ben toen gewoon alleen wezen spelen in de speeltuin.”
“Weet je waar Zoe heen ging?” Vraagt Ingrid.
“Nee mam,” zegt Eva. “Echt niet.”
Een zucht klinkt bij Ingrid, “weet je telefoon is privé. Maar de politie weigeren je code te geven zodat hun ons kunnen bellen zegt dat je iets verbergt. Nu zegen wat het is en je code geven.”
“Heb Mark gekust en op mijn telefoon staan foto’s erop ervan,” verteld Eva.
“Je code Eva,” zegt Ingrid streng.
Eva twijfelt en twijfelt maar ze weet ook dat er geen weg terug is of er uit te komen is. “Het is geen code maar je moet een patroon tekenen. Ik ontgrendel wel mijn telefoon.”
“Je zegt straks welk patroon we moeten doen want je krijgt de telefoon niet. Hoe is het ongeluk gebeurt?” Eva krijgt een brok in haar keel en ze kan geen woorden meer uitbrengen, huilend draait ze zich om. “Eerlijk duurt het langst Eva en wat de waarheid ook is we komen wel er achter. Ga ook de ouders van Mark bellen.”

Eindelijk kan Zoe onder de trap vandaag komen als de kinderen uit het lokaal zijn. Het is pijnlijk als ze opstaat en kramp schiet in haar beide benen. Zoe kan haar linkerarm niet bewegen zo stijf is deze. Bij de deur kijkt ze de gang in maar lopen kinderen en leidsters. Hoe kom ik nu weg? Minuten lang kijkt Zoe wat er gebeurt en of er een kans is om via de nooddeur weg te gaan. Maar het lijkt wel spitsuur op de kinderopvang. Dan ziet Zoe het meisje Lieke de gang opkomen met een leidster.
“Oma?” Zegt Lieke verbaasd. “Mama toch komen?”
De leidster kijkt haar aan en denkt Elke te zien, “nee oma komt. Heeft mama niets gezegd en dat oma je komt halen voor de huisarts.”
“Mama komen. Ik met mama en zusje,” zegt Lieke en trekt dan de schoenen aan van Elke omdat de juf deze aan haar geeft.
“Nee je gaat alleen met oma. Kom jasje aan,” zegt de leidster en pakt natuurlijk de jas van Elke.
Lieke kijkt naar de jas die de leidster zo houd dat ze deze zo kan aantrekken. “Niet mijn jas!”
“Kom niet zo treuzelen en deze jas hangt bij je plaatje. Ook staat je naam erin,” zegt de leidster. “Wees een grote meid en laat zien dat je de jas zelf kan aantrekken.”
“Niet mijn jas!” Roept Lieke boos en staat met haar armen over elkaar. “Mijn jas daar.” Lieke wijst naar haar roze jas een paar haken verder. “Vis.”
“Nee dat is niet jouw jas. Nou kom jas aan,” zegt de leidster nu wat strenger. Maar Lieke weigert en staat met haar armen stevig over elkaar.
“Elke laat mij niet boos worden en straks je oma ook niet. Kom jas aan,” zegt de leidster.
Lieke kijkt haar aan, “ik niet Elke. Ik Lieke en vis daar en mijn jas daar.”
De leidster kijkt haar aan en nog een keer, “nee daar trappen we niet in Elke en roze vindt je toch geen mooie kleur.” Elke was een meisje dat vaak met haar armen over elkaar stond en behoorlijk dwars kan zijn. Ook deed ze van alles om ergens tussen uit te komen, Elke was te wijs voor haar leeftijd dat vonden alle. Dat Lieke nu hetzelfde deed geloofde de leidster dat ze Elke voor zich heeft. “Ik tel tot drie Elke en als je dan nog niet je jas aan heb….” Anders dan Elke die haar zin echt kan doordrijven begint Lieke te huilen. “Nou kom geen tranen.” De leidster geeft Lieke een voorzichtige knuffel en wrijft over haar ruggetje. Erna doet Lieke de jas aan van Elke en samen met de leidster loopt ze naar het gangetje om te wachten op de oma van Elke. Lieke krijgt de rugzak om van Elke met reservekleertjes en losse spulletjes.
Ingrid duikt even weg als Lieke en leidster voorbij komen en als ze weg zijn schiet ze in de lach. “Geweldig gewoon”
Als de oma van Elke aankomt denkt ze in een paar seconden haar kleindochter te zien. “Hallo kleine meid van oma, ga je mee.Erna gaat ze gehurkt zitten, “krijg oma een kus Elke.” Maar dan schrikt ze behoorlijk, “maar dit is mijn kleindochter niet!”
De leidster schrikt ook en kijkt naar Lieke, “nu zie ik het pas en ze zei het ook nog bij de jas aantrekken.”
De leidster loopt met Corine en Lieke snel de groep waar de meiden zitten en Corine heeft maar een paar seconden nodig om Elke te zien. Ze schiet wel bijna in de lach als ze Elke ziet in de kleren van Lieke.
“Oma!” Roept Elke vrolijk en hard zoals altijd.
Na een knuffel en kusje helpen de leidsters Lieke en Elke met kleren omwisselen. Vergeten word dat Elke medicijnen heeft gehad van Lieke.
“Denk dat het gebeurt is na het middagslaapje dat de meiden elkaars kleren aankregen. Maar zo ver ik mij kan herinneren lagen de kleren van Lieke bij het bed van Lieke. Ook stond op het bed Lieke en geen Elke. Anders om toch ook?” Zegt de juf tegen de andere juf waarmee ze samen Elke en Lieke hebben aangekleed.
“Ja op het bed van Elke stond Elke en haar kleren lagen eronder. Misschien hebben we gewoon de meiden per ongeluk in de verkeerde bedjes gedaan.” Zegt de andere juf nog wat verbaasd. “Maar kan mij toch echt het niet herinneren.”
“Zit nu te denken, alles wat er gebeurd is. Die dove klap die we hoorde, de stoel, dat Elke en Lieke zijn verwisseld alles doet mij denken aan die twee meiden. Van de Youtube filmpjes waar we gewaarschuwd zijn. Het zal alles kunnen verklaren,” zegt de juf.
“Misschien zijn de meiden nog hier,” zegt een juf. “Laten we de politie bellen.”
Nadat Elke met oma weg is gegaan belt de hoofdjuf de politie die een auto zal sturen. Zoe heeft een beetje kunnen horen en schrikt ervan. Want nu is het over en ze zal niet op tijd wegkomen voordat de politie er is.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Insluipen

do dec 28, 2017 8:24 pm

Ohjee, nu kan ze vast niet meer wegkomen :P Leuk vervolg :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Insluipen

za apr 28, 2018 8:38 am

“Kom me zelf aangeven,” roept Zoe als de agenten de ruimte binnen komen waar ze zich bevindt en doet haar handen omhoog. “Ik ben diegene die alles heeft gedaan.”
De politie kijkt haar aan.
“Doe je handen maar omlaag, je bent hierbij aangehouden.” Zegt een agent. “Ben je alleen?”
“Ja ben alleen, alleen mijn vriendin was bij me maar die zal nu in het ziekenhuis zijn. Jullie komen er toch wel achter zo kan het beter vertellen.” Verteld Zoe.
De agenten brengen Zoe naar het kantoor van de hoofdjuf.
Die kijkt Zoe boos aan, “weet je wel wat je allemaal hebt gedaan! Schamen dat moeten jullie!”
Zoe moet haar excuses aanbieden aan de juffen en ook aan de oma van Elke. Zonder handboeien word Zoe afgevoerd maar wel stevig vastgehouden.

Op het politiebureau zit Zoe later in een verhoorkamer, haar ouders zijn erbij. Als eerste moet ze duidelijk haar volledige naam zegen en verklaren dat ze samen met Eva de meiden zijn die zich noemen stoute Gekte. Haar moeder zit huilend te luisteren en begrijpt niet wat hun dochter heeft bezield om het te doen.
“Vertel ons alles vanaf het begin Zoe,” zegt een agente. "Duidelijk in microfoon zoals net."
Zoe kijkt haar ouders aan en krijgt een brok in de keel. “Wilde alleen naar binnen sluipen en weer weggaan..”
“Zoe kijk mij aan en rustig ademen,” zegt de agente. “Niet kijken naar je ouders.”
“We waren binnengekomen en zaten in de keuken. We dronken koffie, toen besloten we naar boven te gaan om daar ook de cake te eten.” Zegt Zoe de agente aankijkend. “Samen met Eva besloot we te blijven en een video te maken.”
Haar moeder begint opeens harder te huilen en loopt dan snel de kamer uit, Zoe haar vader blijft zitten.
“Ga door,” zegt de agente.
“We vergaten de tijd toen we onze video opnamen, we hoorde de juffen naar boven komen met de kinderen. Eva verstopte zich achter de deur en ik in een kast op een stapel beddengoed. We hoorde de juffen en kinderen bezig zijn. Toen het stil was kwamen we weer te voorschijn. Praten deden we niet en schreven alles op. We besloten kleren te verwisselen van de kinderen. Van twee kinderen hun naamkaartjes ook.”
De agente schrijft ook alles op. “Jullie kende deze twee kinderen?”
“Ja,” zegt Zoe. “Zusjes van onze vriendinnen.”
“Dan wisten jullie ook dat Lieke medicijnen gebruikte.” Verteld de agente.
Zoe denkt na, “nee dat wisten we echt niet.”
“Ga door,” zegt agente.
“Toen we klaar waren plaatste Eva een videocamera op de kast zodat we alles konden filmen.” Verteld Zoe. “Opeens hoorde ik Eva vallen maar kon niets doen, heb toen gewacht dat het veilig was. Vond haar later achter de deur, ze had veel pijn en ze was wit.”
“Toen dachten jullie niet van, laten we hulp gaan zoeken ondanks wat we gedaan hebben.” Zegt de agente.
Zoe kijkt haar aan, “nee. Alleen van, wegwezen. Later heb ik Eva via de nooddeur naar buiten kunnen krijgen en over het hek. Daar vertelde ze me dat ze haar telefoon kwijt was. Ben toen weer naar binnen gegaan.”
“Je liet Eva achter wetend hoe ze er aan toe was.” Zegt de agente.
Zoe krijgt tranen in haar ogen, “ja. Sorry, het was mijn bedoeling niet.”
“Toen ging ze weer naar binnen. Wat gebeurde erna?” Vraagt de agente.
“In de gang bij de nooddeur zag ik Elke samen met een juf in de keuken. Ze kreeg Lieke haar medicijnen want de juf dacht dat ze Lieke was.” Verteld Zoe.
“Op dat moment, dacht je niet van laat ik nu niet alles vertellen. Elke kan wel allergisch zijn voor antibiotica die Lieke kreeg voor een blaasontsteking.” Zegt de agente. “Is het grappig dat een kindje medicijnen krijgt van een ander kindje?” Want Zoe begint te lachen.
Zoe kijkt de agent aan, “nee maar grappig van de klerenwissel. Elke die de kleren aan had van Lieke, ze is namelijk een..”
“Zoe het is niet om te lachen wat je hebt gedaan. Te zien zie je de ernst van wat jullie gedaan hebben niet in, dit wordt meegenomen in je verklaring.”
Zoe kijkt de agente aan en haar lach verdwijnt.
De agente kijkt haar streng aan. “Het is dat de oma van Lieke meteen zag dat ze Elke voor zich had. Anders was Elke met haar meegegaan. Daarop kunnen gevolgen komen. Voor nu laten we het hierbij.” De agente stopt de opname van het gesprek en sluit haar map. “De officier van justitie gaat bepalen wat er met uw dochter gaat gebeuren aan de hand van de verklaringen. Ook zal Eva verhoord worden als verdachte. ”
Zoe wordt zonder dat ze haar ouders te spreken krijgt naar een cel gezet. Zittend denkt Zoe na wat er allemaal gebeurt, het besef komt nu hard bij haar aan, ook dat ze haar moeder zag huilend weg gaan.

Terug naar “Diversen”