Wisselaar

Weet je niet bij welk genre je verhaal past? plaats hem dan hier
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Wisselaar

wo apr 19, 2017 5:56 pm

Dit is een genre dat ik irl-fantasy noem. In real life fantasy. Een mengeling van de wereld die wij kennen, wat lichte science-fiction en een goede scheut fantasy.
Also, geloof je me als ik zeg dat dit idee gestart is door een droom (of mss nachtmerrie :P ) die ik heb gehad? De westvleugel is er op gebaseerd.
En twee van de namen zijn grappen. "Igni" is in een game (The Witcher III Wild Hunt) de rune voor vuur, "Kaer" is er gekomen omdat ik een letter had gemist in het woord "kamer" :D .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

wo apr 19, 2017 5:57 pm

Het rook muf in de bibliotheek van het weeshuis. De hoge ramen waren met luiken gesloten, enkel het bovenste deel liet zonnestralen binnen. Spaarlampen vingen het tekort aan licht op en verjoegen de diepste schaduwen.
De houten boekenkasten besloegen drie volledige muren, met uitzondering van een opening die net breed genoeg was voor de deur. In het midden van de kamer stond een aluminium tafel, omringd door een bizarre verzameling stoelen.
Vier jongeren hadden een uiteinde van de tafel in beslag genomen, het blad bedekkend met verschillende boeken, papier en onaangeroerd schrijfmateriaal.
Yona had het zich gemakkelijk gemaakt in een oude leunstoel en hield een biologieboek voor zich uit. Plots klapte hij het boek dicht, gooide het op tafel en schoof een denkbeeldige bril over zijn neus naar boven.
‘Functie van de mitochondriën, Igni?’
De jongen tegenover hem veerde verrast op en keek zijn blonde vriend verward aan. ‘W-wah? Waarover gaat het?’
‘Bio.’ Yona leunde achterover en hield zijn hoofd geringschattend schuin. ‘Moeder Karina gaat ons sowieso opvragen, Vuurmaker. Je doet er goed aan haar een fatsoenlijk antwoord te geven. Tenzij je weer de hal op je eentje wil schoonmaken?’
Igni schudde kreunend zijn hoofd. ‘Echt niet.’
‘Wat is de functie dan?’ mengde Loni zich in het gesprek. Haar bruine ogen richtten zich op de twee jongens.
Theatraal haalde Yona zijn hand over zijn gezicht, alsof hij een traan wegwreef. ‘Ben ik dan echt de enige die probeert emmer en zeepsop te vermijden?’
‘Je bent anders wel de enige met een Gave die je in staat stelt alles meteen te memoriseren,’ reageerde ze geërgerd en ze sloeg haar armen over elkaar.
‘En jij, Kaato?’ De jongen negeerde Loni breed grijnzend en wendde zich naar de vierde persoon aan de tafel.
‘Energiecentrale van de cel,’ antwoordde het meisje zonder opkijken.
Juichend stak hij zijn vuist in de lucht. ‘Tóch iemand!’
‘Hé, Kaato, kon je niet op zijn minst doen alsóf je het niet wist?’ klaagde Vuurmaker, en ook Loni trok een teleurgesteld gezicht.
‘Waarom.’ Kaato liet haar boek zakken en keek haar vrienden een beetje verbaasd aan.
Igni proestte. ‘Om ons te helpen, natuurlijk.’
‘Om Geheugen te pesten, bedoel je,’ corrigeerde het bruinharige meisje hem.
Yona negeerde zijn kibbelende vrienden en had zijn blik nadenkend op Kaato gericht. Ze had het boek op tafel gelegd en haar knie opgetrokken, afwezig naar de chaos op het glanzende aluminium kijkend. De oprechtheid van haar verwarring was hem niet ontgaan en met een frons bestudeerde hij het meisje wat beter. Haar haar was bijna zwart en haar ogen hadden een lichtgrijze kleur, terwijl hij er zeker van was dat beide enkele weken geleden nog kastanjebruin waren geweest.
‘Je bent veranderd, Kaato,’ zei hij zachtjes.
Kaato wierp hem een vragende blik toe en bijna gaf hij antwoord, maar na een korte aarzeling klapte hij zijn mond toe en hij schudde zijn hoofd. ‘Laat maar.’

‘Nee,’ kermde Igni zodra de deur dicht viel, ‘niet wéér.’ Hij leunde achterover en drukte zijn handen tegen zijn slapen. ‘Nou kan ik die vervloekte hal nóg eens schoonmaken.’
Loni lachte. ‘Voordeel is dat het daar dankzij jou altijd proper is.’
‘Niet grappig!’
Ze zochten hun spullen bij elkaar, schoven de boeken terug in de rekken en verlieten de bibliotheek.
Yona tikte op Kaato’s schouder. ‘Toen Moeder Karina vroeg of je je Gave al hebt uitgetest, waarom antwoordde je dat die niet werkt?’
Ze haalde afwerend haar schouders op en streek een lok naar achteren.
‘Je hebt mijn Gave toch succesvol gekopieerd?’ viel Vuurmaker hem bij. ‘Ik zag je gisteren nog zonder hulpmiddelen een kaars aansteken.’
Imitatie sloeg gefrustreerd haar blik neer. ‘Ik mag haar niet.’
‘Wie? Moeder Karina?’ vroeg Igni ongelovig. ‘Zij zorgt toch voor ons allemaal?’
‘Weet ik,’ mompelde Kaato. ‘Ze voelt nep.’ Ze zweeg even en hield haar hoofd nadenkend schuin. ‘Ze ís nep.’ Ze sloeg een zijgang in en zwaaide naar haar vrienden. ‘Ik ga naar mijn kamer.’
‘Imitatie, wacht!’ riep Yona haar nog na, maar ze was al verdwenen. ‘Wat was dat nou?’
Perplex staarde het groepje de lege gang in.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

wo apr 19, 2017 5:57 pm

Voorzichtig drukte ze de kastdeuren een eindje open en ze gluurde naar buiten. Het vage schijnsel van de maan kwam door de koepel het vertrek binnen en zorgde voor net voldoende licht om de meubels te kunnen onderscheiden. Muisstil liet ze zich uit de kast glijden en ze bleef een beetje wankel staan, stijf door de lange tijd die ze in haar schuilplaats had doorgebracht.
Op kousenvoeten liep ze over de zwart-witte tegels naar een hoek van het vertrek, waar een zwaar gordijn de wand afschermde. Zonder het gordijn open te schuiven, wurmde ze zich in de smalle opening tussen stof en steen, en zoekend drukte ze haar handen tegen de muur. Ze schuifelde opzij tot ze voelde dat haar vingers over hout streken.
De deur naar de westvleugel, de plaats waarvan Moeder Karina had gezegd dat ze daar nooit ofte nimmer mochten binnentreden. Waarom dat zo was, vertelde ze er nooit bij, maar de kinderen meenden af en toe een gedempte grom of kreet te horen. Dat was voldoende om hen van de toegang weg te houden.
Trillend van opwinding nam ze de zware grendel met beide handen beet. De westvleugel had haar altijd al geïntrigeerd, maar nooit had ze een goede reden gehad om er ook echt binnen te dringen. Nu wel.
Moeder Karina.
De ijzeren staaf schoof soepel opzij en de deur zwaaide open, zonder dat de scharnieren schuurden.
Gespannen stapte ze naar binnen. Witte tegels, witgeschilderde muren, lange, horizontale ramen die uitzicht gaven op de wereld buiten het weeshuis. De lucht rook schoon, niet naar zeep, vermolmd hout of vochtig pleisterwerk, maar naar niets.
Ze sloot zachtjes de deur en rende naar de ramen. Vlakbij zag ze een grote tuin met daarachter velden en in de verte verlichtten talloze stipjes de nachtelijke hemel.
De stad. Ademloos keek ze naar de donkere silhouetten van hoge gebouwen. Tot nu toe hadden de kinderen enkel de binnenplaats van het weeshuis gezien, ramen die op het omliggende terrein uitkeken, waren afgeschermd zoals in de bibliotheek.
De buitenwereld was gevaarlijk voor Begaafden zoals Kaato en haar vrienden. Het zou hen uitsluiten, met afschuw behandelen en zich van hen ontdoen zodra het er de kans toe kreeg.
‘Volgens Moeder Karina,’ verbeterde ze zichzelf. Geschrokken door het geluid van haar eigen stem dook ze in elkaar en ze keek schichtig om zich heen. Ze had onwillekeurig haar gedachten hardop uitgesproken, en hoewel ze had gefluisterd, leken de woorden de stilte in de gang aan diggelen te slaan.
Ze draaide zich weg van het raam en liep de gang door, daarbij verschillende deuren passerend. Aarzelend bleef ze bij één van de deuren staan en ze drukte de klink omlaag.
Een rek, beladen met stoffige dozen, stond tegen de muur, een bureau was onder een dichtgespijkerd raam geplaatst. In de hoek lag een dunne matras, een opgefrommelde deken er bovenop.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

wo apr 19, 2017 5:58 pm

Nog vier pagina's over. Zondag post ik er weer twee :) (als ik het niet vergeet - mijn geheugen is een zeef =-=).
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

zo apr 23, 2017 6:33 pm

Gealarmeerd deed ze een stapje terug. Leefde er hier iemand, iemand die in deze vleugel opgesloten zat? Ze sloot de deur weer en ging dieper het gebouw in, af en toe binnen glurend in een kamer. De meeste waren volledig leeg, op een dikke stoflaag op de vloer na. In enkele andere vertrekken trof ze hetzelfde tafereel aan als in het eerste: een matras met laken, een bureau en een rek, al dan niet met dozen op de planken.
Een rilling liep over haar ruggengraat. De deuren zaten niet op slot, maar de westvleugel had de uitstraling van een verlaten gevangenis.
Ze dacht even na, wierp een bik op de witte tegels en muren en schudde haar hoofd. Geen gevangenis. Een instelling.
Ze bereikte een trappenhuis en ging over de leuning hangen. Onder haar bevond zich nog één verdieping, boven haar leken er nog twee te zijn.
Verward beet ze op haar lip. Beschikte het weeshuis niet over slechts drie verdiepingen? De leefruimten op het gelijkvloers, daarboven de slaapkamers en de privévertrekken van Moeder Karina, en een ruime kelder, die op wat rommel na leeg was.
Ze sprintte de trappen op, negeerde de eerste gang die ze passeerde, gleed bijna uit in de bocht en kwam abrupt tot stilstand op de tweede verdieping.
Aandachtig nam ze de omgeving in haar op. Het was donker op de zolder, de dakramen lieten nauwelijks voldoende licht binnen om iets te kunnen zien. Muren en vloer waren nog steeds wit, maar het schuine plafond was bekleed met donkerhouten planken in plaats van witgeschilderde, vierkante panelen.
‘Kom je spelen?’
Als door een adder gebeten draaide Kaato zich om. Een bleek, mager meisje met sluik blond haar stond op de bovenste trede van de trap. Ze reikte amper tot Imitaties sleutelbeen en kon niet ouder dan acht zijn.
‘Wie ben jij.’ Ze kreeg de rillingen van de lege ogen van het meisje. De starende blik was haast voelbaar, als een ijsblokje dat tegen haar voorhoofd gedrukt werd.
‘Wie ben je,’ deed het meisje haar na. ‘Kom je spelen?’ Ze stak glimlachend een hand uit. Haar blik bleef koud en ononderbroken op Kaato gericht. Het viel haar op dat het kind nooit met haar ogen knipperde.
‘Nee,’ stotterde ze en ze deinsde terug, de gang in. ‘G-geen zin.’
Het kind leek niet gevaarlijk, maar de manier waarop ze onbeweeglijk bleef staan, op blote voeten, gehuld in een ouderwetse jurk, joeg haar angst aan. Heel langzaam bleef ze achteruit stappen, zonder het kind uit het oog te verliezen.
‘Alsjeblieft?’
Voordat Kaato kon reageren, had het meisje d afstand tussen hen in overbrugd. Ze stak haar hand opnieuw uit en raakte vederlicht Imitaties buik aan. Heel even voelde Kaato het contact, daarna verdween de zachte druk en zonken de fijne vingers in haar buik weg.
Haar angst en overlevingsinstinct namen het van haar over. Ze haalde naar het spookmeisje uit, sprong van haar weg en zette het op een lopen, zonder nog om te kijken. Zo goed als blind stormde ze voorbij alle deuren, in de hoop aan het einde van de gang een splitsing of trap te zullen vinden – iets dat haar in staat zou stellen het spookmeisje van zich af te schudden.
Iets zachts en soepel streek over haar hoofd en ze dook geschrokken in elkaar. De wanden leken hier dichter op elkaar te staan dan in het begin van de gang, het dak lager en de schuine wand minder stijl.
‘Poppenspeler!’ riep het spookkind gefrustreerd. ‘Laat me gerust!’
Kaato draaide zich om. Tegen wie had het kind het? Ze leek alle interesse in Kaato te hebben verloren en stond stil, haar ogen flitsten ongemakkelijk heen en weer.
Nu ze niet meer werd achtervolgd, streek Kaato over de vreemde wanden. Stof. Ze schuifelde naar het dichtstbijzijnde dakraam en bekeek het wat beter.
Tientallen, zoniet honderden marionetten waren met hun touwen aan de planken gehangen, een stille erehaag vormend.
Nieuwsgierig stak ze haar hand uit naar een pop die vlakbij het raam hing.
Haar lichaam verstarde halverwege de beweging. Ongelovig knipperde ze met haar ogen. Haar spieren werkten nog, maar hoeveel moeite ze ook deed, ze kreeg haar arm niet van zijn plaats. Het was alsof ze in een onzichtbaar blok beton ingekapseld zat.
Met een schok draaide haar lichaam zich en haar voeten droegen haar naar het einde van de gang, waar een deur achter de marionetten verborgen ging.
Haar hand opende de deur, ze stapte naar binnen, sloot de deur en plots was ze weer vrij. Verrast struikelde ze naar voren en ze landde op haar knieën in het midden van de kamer.
‘Sorry.’ Een groot bureau stond in de hoek van de kamer, een bureaulamp dompelde de omgeving in een zachte gloed onder. Er vlakbij zat een man op een stoel, zijn armen voor zijn borst gekruist, zijn hoofd een beetje schuin. Zijn volledige aandacht was op haar gericht.
Ze dook ineen en bleef doodstil op de vloer zitten, als een konijntje gevangen in een felle lichtbundel.
‘Ik heb je hier nog nooit eerder gezien. Is Karina door haar jaren heen?’ Zijn stem was aangenaam warm en diep.
‘Door haar jaren heen.’ Vragend keek ze hem aan.
De man zweeg een tijdje. ‘Wat is de reden dat je in dit gebouw zit?’
‘Ik ben een wees.’
‘En wat vertelt Karina jullie over de buitenwereld en jullie Gaven?’
‘We zouden opgejaagd worden.’ Ongemakkelijk sloeg Kaato haar blik neer. Een nieuwe, langere stilte volgde.
‘Dus dat is hoe ze jullie hier houdt,’ zuchtte hij, en hij wreef over zijn slapen. ‘Jouw Gave is intact, nietwaar?’
Bedremmeld knikte ze. Waarom vroeg hij dat?
‘Toch ben je hier. In de Westvleugel.’
‘Binnengeslopen,’ fluisterde ze.
‘Waarom?’
‘Ze is nep,’ antwoordde ze voor de tweede maal vandaag. ‘Moeder Karina.’
Dit lokte een zachte lach uit. ‘Nep is ze zeker.’ Hij stond op, liep naar haar toe en liet zich voor haar op de grond zakken. ‘Wat is je naam, kleintje?’
‘Kaato.’
‘Mag ik je Gave kennen, Kaato?’
‘Imitatie.’
Hij glimlachte. ‘En dat houdt in?’
‘Ik kan andermans Gave kopiëren. Met toestemming.’
de man staarde haar sprakeloos aan. Hij opende zijn mond, klapte hem weer toe en haalde een hand door zijn haar. ‘Dat is… Ik had verwacht dat je een sterke Gave zou hebben, maar dit is extreem.’
‘Moeder Karina denkt dat het niet werkt.’ Ze hield haar hoofd schuin. ‘Is dat goed.’
De man knikte opgelucht. ‘Ja. Hou dat zo.’ Hij keek haar strak aan. ‘Zij beschikt ook over een sterke Gave, Kaato. Eentje die heel gevaarlijk is. Met Vervloeking kan ze de Gave van gelijk welke persoon in steen uitbeelden. Zodra het beeldje af is, wordt die Gave verdraaid en vervormd. De vervloekte persoon wordt meestal gek en blijft achter met een oncontroleerbare en versterkte Gave. Gaat het beeldje stuk, dan sterft de Begaafde.’
Kaato keek de man verward aan. ‘Waarom vervloeken.’
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Wisselaar

di apr 25, 2017 11:45 am

Leuk verhaal, genre irl-fantasy en ook wel goed geschreven en bedacht.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

za apr 29, 2017 4:30 pm

‘Omdat zij daar tijd mee wint. Levensjaren. Hoe sterker de Gave, hoe meer tijd het haar oplevert.’
‘De kinderen in het weeshuis.’ Ze legde niet uit wat ze bedoelde, maar de man knikte. ‘En de al vervloekten zitten in de Westvleugel.’
Opnieuw een knikje.
‘Wat is jouw Gave.’
De man gebaarde naar de muren van de kamer. Net als in de gang hing het hier vol met marionetten. ‘Oorspronkelijk kon ik gelijk welk soort pop doen bewegen, alsof ik aan de touwtjes van een marionet trok. Nu, na de vervloeking, slaat mijn Gave onbeheersbaar om zich heen. Alles wat ook maar in de verste verte op een mens lijkt, valt er aan ten prooi.’ Hij glimlachte flauw. ‘Sorry dat ik je hierbinnen dwong.’
‘Is oké,’ mompelde ze, om zich heen kijkend. Deze ruimte had een raam dat niet door planken werd afgesloten. Nieuwsgierig kwam ze overeind, liep naar het raam en wierp een blik naar buiten. Ze had uitzicht op de tuin, de weilanden en de stad aan de horizon.
‘Waarom,’ vroeg ze opnieuw.
‘Waarom wat?’
‘Zijn wij hier. Ben jij hier.’
De man ging in kleermakerszit zitten en dacht een tijdje na. ‘Er is een organisatie die zich bezighoudt met het onderzoeken van Gaven, Schaduwwezens en alles wat daarmee te maken heeft, het IOSG. Het Instituut voor Onderzoek naar Schaduwwezens en Gaven.’
‘Schaduwwezens.’
‘Een soort van monsters, maar niet per se gevaarlijk. Sommigen zijn op alle vlakken zeer menselijk.’ Hij zweeg een moment lang en vervolgde toen zijn verhaal. ‘Ik was lid van die organisatie, een veldwerker. Iemand die de straat opging en actief naar Begaafden en Schaduwwezens zocht. Op een gegeven moment kwamen er berichten binnen over drie personen met sterke Gaven die in snel tempo baby’s en jonge kinderen ontvoerden. Later vonden we uit dat al die kinderen Gaven zouden ontwikkelen.’
‘Hoe wisten ze dat.’
‘Dat was de vaardigheid van één van de ontvoerders. We probeerden ze tegen te houden, maar waren te laat. Deze plaats is verzegeld met een schild, opgezet door een tweede kidnapper. De twee mannen werden opgepakt, Karina ontkwam en trok zich in de veiligheid van dit huis terug. Ik ben ergens halverwege dat proces vervloekt: op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.’
‘Niemand kan er in,’ concludeerde Kaato.
De man maakte een instemmend geluidje. ‘Enkel Karina kan in en uit. En zolang de mensen buiten de toestand hierbinnen niet kennen, kunnen ze haar niet arresteren. Ze zouden jullie in gevaar kunnen brengen.’
‘IOSG. Is de buitenwereld níét gevaarlijk?’
‘Er bestaat een tweede, illegale organisatie die wel op Begaafden jaagt, maar zolang het IOSG zich ermee moeit zijn jullie veilig.’
Er daalde een stilte neer, beiden waren in gedachten verzonken.
‘We moeten hier weg,’ zei Kaato nuchter.
De man keek haar doordringend aan. ‘Ja.’ Hij stond op. ‘Kom eens hier.’
Nog voor hij die drie woorden had uitgesproken, voelde ze haar lichaam weer verstarren en haar benen bewogen vanzelf in zijn richting. Ze reageerde er niet op. Pas toen ze vlak voor hem stond, verdwenen de marionettentouwen. Zachtjes plaatste hij zijn vingers onder haar kin en kantelde haar hoofd, zodat ze hem recht aan keek. Een tijdlang bestudeerde hij haar, bewegingsloos op zijn heen en weer flitsende ogen na.
Het luiden van de klok van het weeshuis deed hen beiden ineenkrimpen, hun blikken gingen gelijktijdig naar de kant van het binnenplein.
Twee uur ‘s nachts.
‘Je gaat beter terug. Je hoeft geen schrik te hebben van Geest, maar dwaal niet door de andere gangen. Niet iedere vervloekte is onschuldig.’
Kaato knikte. ‘Goed als ik terugkom.’
‘Ja, maar wees voorzichtig. Karina mag niet doorkrijgen wat je doet, want dan ben jij de volgende vervloekte.’
‘Doen zoals altijd.’
De man glimlachte en streek zacht over haar haar. ‘Dat is het beste.’
Ze liep naar de deur en opende hem, bleef in het deurgat staan en draaide zich naar de man om. ‘Wat is je naam.’
‘Kaer.’
‘Kaer,’ herhaalde ze. De deur viel dicht.
‘Dat ik ooit nog een Wisselaar zou mogen ontmoeten,’ fluisterde Kaer tegen de leegte in de kamer.
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

za apr 29, 2017 4:33 pm

Dankjewel, Nurias! :)


Dit was het laatste deeltje. Het is eigenlijk min of meer de intro tot een langer verhaal dat al een tijdje in mijn hoofd zat (lang leve dromen/ nachtmerries), maar het was er nog nooit van gekomen om er ook eens echt aan te beginnen. Misschien dat ik er ooit nog eens aan verder werk, al is dat op dit moment niet het plan :P .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Wisselaar

ma mei 08, 2017 7:15 pm

Het is eigenlijk min of meer de intro tot een langer verhaal dat al een tijdje in mijn hoofd zat
Pfew er komt nog meer! Het is echt een heel goed begin van je verhaal. Spannend en intrigerend met al die gaven en die gevaarlijke moeder van de wezen. En dan die poppenspeler waar je niet kunt inschatten of hij nu de waarheid verteld of niet.

Ik vond alleen het begin verwarrend. Niet alleen dat je de gaven vertelde, maar doordat er vier personen met elkaar in gesprek zijn, plus dat hun namen hun gaven aannemen. En ik had geen idee waar ze het overhadden. Misschien zou je daar nog eens naar kunnen kijken?

Verder goed geschreven! Kijk uit naar de vervolgen :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Wisselaar

ma mei 08, 2017 7:49 pm

Als het gaat over het woord "mitochondriën", dat bestaat en zit in de leerstof van de vijfdejaars wetenschappen xD . Ik heb geen flauw idee meer wat ik in het eerste of tweede allemaal heb gezien, dus heb ik maar iets recenters genomen... Of is het eerder de opbouw van de dialoog die verward?
En ja, zeker voor een kortverhaal start ik eigenlijk met te veel personen, maar ik dacht van "het verhaal loopt nog verder" dus heb ik het maar zo gelaten :P .
A reader lives a thousand lives before he dies.

Terug naar “Diversen”