De mysterieuze jongen

Weet je niet bij welk genre je verhaal past? plaats hem dan hier
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

De mysterieuze jongen

vr jan 27, 2017 8:52 am

Een verhaal die ik al een tijdje heb liggen. Onze oudste dochter heeft deze overgezet van geschreven verhaal naar Word en een stukje zelf bedacht. Nu ik met mijn schrijfhand in het gips zit is het een mooie tijd ervoor en ook wel iets aparts een moeder - dochter samenwerking. Trots ook, onze dochter typt echt goed en snel, zucht kids leren zo snel. Maar dit terzijde natuurlijk, het verhaal.

-

“Nee! Nee,” schreeuwt een jongen als hij wakker schiet doordat een natte doek over zijn gezicht gaat.
Emma doet snel haar hand over zijn mond, “stil jij! Moet iedereen je horen, je bent veilig. Wij zijn het, de meisjes die je tegenkwam in het bos.”
Zwetend en buitenadem kijkt de jongen naar Emma en Erica, dan om zich heen. “Waar, waar ben ik?”
“Op de zolder van onze slaapzaal. We kwamen je tegen tijdens een nachtspel, bijna naakt en bibberend van de kou. Met zijn twee hebben we je gedragen naar onze slaaphut toen je bewusteloos raakte. We wilde de leiding er niet bij halen.” Verteld Erica. "Je was wel zwaar!"
"Bos, leiding?" Emma en Erica kijken elkaar aan.“Hoe het heten jullie en waar zijn jullie van?”
Emma kijkt hem aan en lacht, “Emma en mijn beste vriendin Erica. We zijn beide elf jaar. We zijn hier met onze Scoutinggroep, we hebben een zomerkamp. En jouw naam is?”
“Weet ik eigenlijk niet, herinner alleen dat ik door het bos rende naar lichtjes die zweefde."
"Lichtjes? Denk dat je bedoelt onze zaklampen," verteld Erica.
"Volgens mij heb je een harde klap gekregen tegen je voorhoofd, een dikke paarse bult zit daar."
Tranen lopen uit de ogen van de jongen als hij over de bult zachtjes wrijft en schud nee. "Weet het niet meer, alles is een grote vlek. Heb ik iets gezegd toen jullie mij vonden of had ik iets bij me?"
"Nee niets," verteld Emma.
"Bedankt dat jullie wilde helpen.”
“Hier heb je een handdoek, washandje, shampoo, zeep, kleren, vest en bodywarmer. Ga eerst douchen want je stinkt als een varken in een mesthoop. Kleren zijn van mij en de vest en bodywarmer van Erica. Als je naar beneden gaat dan door de deur, tegenover zijn douches. Gelijk links en nog een keer links de wc's. De andere deur in de gang is naar buiten en onze slaapzaal.” Verteld Emma.
"Zijn er ook jongens?"
Emma kijkt hem en knikt ja.
Erica kijkt met verliefde ogen naar de jongen want hij is wel knap vindt ze. “Oké, luister. We zijn bezig met het nachtspel en die duurt nog wel even. Hier heb je drinken en wat eten. Als je klaar bent verstop je eigen achter deze bank onder het schuine dak. We hebben daar een deken neergelegd waar je op kan liggen. Wel stil zijn want die zijde is open naar onze slaapzaal. Morgen zullen we verder praten.”
Alle drie schudden elkaar de handen.
Emma pakt haar mobiele telefoon, "hier heb je mijn mobiele telefoon. Als je ons nodig hebt hoef je alleen maar op de acht te drukken en dan deze bel toets. Erica zal dan gebeld worden. Niet op mijn facebook kijken of naar mijn foto's."
De jongen bekijkt de mobiele telefoon aandachtig, "dit een telefoon? Wist niet dat ze zo klein konden worden gemaakt en ook nog eens draagbaar. Facebook?"
Erica en Emma kijken elkaar aan en vraagtekens komen bij hun op. Een fluit klinkt heel zachtjes en nog een keer. Na een knuffel met zijn drieën gaan Erica en Emma snel terug voor dat ze gemist worden.

“Je bent verliefd niet?” Vraagt Emma.
Erica kijkt haar aan, “ja. Dit kan je toch niet geloven, een bijna naakte jongen vinden in een groot donker bos en ook nog eens knap is. Zeg nu eerlijk Emma, je vindt hem ook knap niet en een beetje verliefd.”
“Nee! Jongens hebben het helemaal gedaan bij mij, ik ben een baksteen sinds dinsdag.”
Een lach klinkt bij Emma om haar vriendin, “maar wat doen met vraagteken.”
“Vraagteken, o de jongen. Weet het niet, morgen maar verder kletsen en dan weten we meer. Zo lang hij achter die bank verstopt blijft vindt niemand hem.”
"Wel vreemd hoor en een beetje eng, wat als hij nu iets gedaan heeft en misschien wel een crimineel iets!"
"Vast niet, denk dat vraagteken daar niet in staat is. Mogelijk is hij weggelopen of ontsnapt nadat hij ontvoerd is."
"Of hij is ontwaakt uit een heel diepe slaap ergens in een grot, misschien is het wel iets anders we zien het morgen wel."
"Inderdaad, maar toch. Hij wist niet eens wat een mobiele telefoon is. Mogelijk ontwaakt uit een diepe slaap en dat vraagteken uit het jaar komt waar ze alleen telefoons hadden met een draaischijf.
Beide meiden lachen en voegen zich weer bij de groep die ze niet gemist hebben.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: De mysterieuze jongen

ma jan 30, 2017 7:13 pm

Of er zijn enkele aliens langsgekomen die hem een paar jaar in de tijd vooruit hebben geschoven O.o . Hahaha, nee dat nu misschien ook weer niet. Grappig dat ze hem Vraagteken noemen.
Ga eerst douchen want je stinkt als een varken in een mesthoop.
Wel, dat is straight to the point, omg xD .
“Hoe het heten jullie en waar zijn jullie van?”
Ik denk dat die "het" er te veel staat?
Goed begin, je vraagt je meteen af wat er eigenlijk gebeurd is/ op dit moment gebeurt en het trekt je aandacht meteen. Is dit een op zich staand stukje of schuilt er een anger verhaal achter? Want nu heb je me wel nieuwsgierig gemaakt :).
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De mysterieuze jongen

wo feb 01, 2017 7:47 pm

Leuk verhaal, Nurias :)
Erica kijkt met verliefde ogen naar de jongen want hij is wel knap vindt ze. “
Ohjaa? Hoe zie die jongen er dan uit?

Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De mysterieuze jongen

za feb 04, 2017 5:53 pm

Terug op de slaapzaal kijken Emma en Erica vaak voorzichtig naar boven waar de jongen ligt. Beide hebben veel vragen voor de jongen maar hij zal door de vermoeidheid wel slapen denken ze. Toch sluipt Erica naar boven met een zaklamp als iedereen slaapt. Achter de bank gekropen ziet ze de jongen liggen, in een gekropen en stilletjes slapend. Voorzichtig legt ze de warme lange winterjas van Lieke over hem heen. Even beweegt de jongen en Erica schrikt een beetje, maar of hij het weet dat er een jas over hem heen ligt doet hij deze beter over zich heen en blijft dan weer stilletjes liggen. Erica kijkt met verliefde ogen naar de jongen en lacht. Mijn type helemaal, normale lichaamsbouw, even lang en kort donkerblond haar. Zijn neus, mond, ogen helemaal perfect, gaat er door Erica haar gedachte. Bijna een uur lang blijft ze bij hem.

“Jongen! Ben je wakker,” fluistert Emma zachtjes als ze in de vroege ochtend niet meer kan slapen.
Een slaperig gezicht verschijnt, “nu wel maar vindt het erg. Jij, jij bent Erica. Bedankt voor de jas die je over mij hebt gedaan.”
Emma lacht er zachtjes om, “nee ben Emma. Erica is mijn vriendin, we hebben je gisteren in het bos gevonden.”
Even is de jongen stil als hij Emma bekijkt. “Ja, denk dat ik dat nog weet.” Omdat de jongen het koud heeft trekt hij de jas van Lieke aan, “van jouw Emma?”
“Nee van Lieke een ander meisje van onze groep. Het is een winterjas zo lekker warm. De verwarming staat al aan, straks kan je de jas uitdoen en naar beneden gooien bij de deur. Als we natuurlijk weg zijn uit de zaal.” Fluistert Emma. "We zullen straks wat boterhammen brengen en drinken. Voor nu zachtjes zijn en achter de bank blijven, alle meiden worden nu wakker."
"Goedemorgen," fluistert Erica als ze ook bovenkomt. Ook moet ze lachen want een jongen met een donker roze jas aan is toch grappig en vreemd gezicht. "Heb je goed kunnen slapen?"
“Wel kunnen slapen maar een beetje stijf en bedankt voor de jas Erica. Het is toch Erica?” Vraagt de jongen en de meiden hebben in de gaten dat de geheugen van de jongen niet best is.
“Ja Erica en Emma, we zijn beste vriendinnen.”
“Straks als we een nacht bosspel gaan doen kan je wel mee doen, je zal niet opvallen doordat het donker is. Zo om een beetje los te komen van de stijfheid.” Verteld Emma.
Erica kijkt haar aan, “veel te vroeg voor. Wat als hij nu ontdekt wordt en hij heeft geen uniform en jas.”
“Uniform is te regelen en jas kan hij pakken van de jongste kinderen. Als wij een avond bosspel doen dan gaan hun altijd binnen wat doen of slapen.” Verteld Emma.
Erica kijkt de jongen aan, “maar weet je echt niets van gisteren. Waar je vandaan komt en wat je naam is. Ook was je verbaasd dat de telefoon zo klein was en dat je niet wist wat facebook was.”
“Nee, grote vage vlek. Was ook verbaasd dat jullie geen jurk of rokje dragen. Wat is facebook eigenlijk?”
Buiten klinkt twee keer een bel.
“We moeten verzamelen, straks komen we brood en drinken brengen. Nu zachtjes verstoppen achter de bank,” verteld Emma.
Beide meiden zien de jongen verdwijnen achter de bank en lopen dan naar beneden.
“Wat deden jullie boven?” Vraagt een leiding die net het gebouw binnen komt. “Uniformen aan en verzamelen.”
“O niets. Gewoon kletsen,” verteld Erica.
Als alle meiden naar buiten zijn bekijkt de leiding de slaapzaal en loopt ook naar boven waar de jongen ligt. Die houd zich doodstil en is bang om ontdekt te worden. Maar de leiding lacht en loopt dan ook naar buiten.

Tijdens het ontbijt weten de meiden stiekem vijf boterhammen in een plasticzakje te stopen, ook een appel verdwijnt in Emma haar broekzak. Drinken wordt moeilijk maar in hun gedachte kan de jongen drinken uit de kraan.
“Waar is mijn jas nu weer?” Vraagt Lieke zich af en kijkt om zich heen als de kinderen zich moeten klaarmaken voor een buitenspel.
Emma kijkt haar aan, die heeft de jongen nog aan en vergeten uit te doen.
Erica sluipt naar boven, “jongen. Hier heb je brood, appel en een beker om water in te doen. Kan niet blijven want we gaan een buitenspel doen. We hebben nog geen jas en uniform, eet en drink nu maar eerst. Misschien even rondwandelen in de slaapzaal. Maar niet naar buiten want er zijn nog kinderen en volwassen in de gebouwen.”
Voordat de jongen wat kan zegen is Erica al weer weg, met een lach pakt hij het eten en de beker en verdwijnt weer achter de bank.
“Lieve meiden, hoe heten ze ook alweer. Deze jas is vast een van hun, lekker warm.” Fluistert de jongen tegen zich zelf en doet ze jas van Lieke verder dicht ondanks dat de verwarming aan staat.
Lieke wordt gefrustreerd want ze kan haar jas niet vinden. “Wat vreemd, weet zeker dat mijn jas bij mijn tas lag.” Een bel klinkt en nu drie keer, dit betekent dat alle oudere kinderen moeten verzamelen. “Emma, heb jij mijn jas gezien?”
“Nee,” liegt Emma en kijkt dan naar boven. “Volgens mij heb je die bij je zusje neergelegd gisteren.”
Lieke kijkt haar aan, “zal kunnen. Of mijn stomme zusje heeft mijn jas weer gepakt omdat ze vind dat haar zomerjas zo koud is!”
Uit haar tas pakt Lieke een bodywarmer en in gedachte dat haar zusje de schuldige is loopt ze met Emma naar de groep.

Een uur later zijn de oudere kinderen bezig met een spel in het bos naast het Scoutingterrein. Maar dan schrikt Erica, “wat doe jij nu weer hier!”
Kijkend naar de jongen die ze achter de bank hadden verstopt en nu voor haar staat met een Scouting uniform aan en een blauwe jongens jas met grijze capuchon. Duidelijk te zien dat je jas hem te klein is.
“Maar, maar ik kon toch meedoen met een bosspel?” Vraagt de jongen verbaasd en in verwarring.
Erica zucht, “nee! Ja, je kan wel meedoen maar dan in de avond als het donker is. Nu kan je zo ontdekt worden door de leiding.”
“Sorry,” zegt de jongen verdrietig. “Ga wel weer terug.”
Een fluit klinkt in de verte wat betekent dat de kinderen moeten verzamelen. “Het is dat we een grote groep jongens hebben. Kom nu maar mee, hier heb je mijn Scouting petje. Waar heb je eigenlijk de jas en uniform vandaan?”
Nadat de jongen het petje heeft opgedaan lopen Erica en de jongen naar de groep.
“Uniform heb ik uit een tas van een meisje en de jas vond ik in een andere gebouw. Daar stonden ook tafels met banken en er lagen potloden en papier op de tafel. Ook waren er kinderen.”
Erica kijkt de jongen verbaasd aan, “ben je nu zo het gebouw in gelopen!”
“Ja, de deur was gewoon open. Een jongen deed zijn jas uit en heb toen die gepakt en aangetrokken. Een volwassen zei nog Jasper tegen me en dat ik de snel de jas moest uitdoen en bij groep moest komen."
“ Oké, luister heel goed. We blijven bij elkaar en je trekt de mond niet meer open! Duidelijk,” roept Erica streng.
“Ja en sorry nogmaals.”
Bij de groep aangekomen schrikt Emma als de jongens ziet.
“Geen commentaar!” Roept Erica.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De mysterieuze jongen

wo feb 22, 2017 3:47 pm

Leuk vervolg weer :)
Achter de bank gekropen ziet ze de jongen liggen, in een gekropen en stilletjes slapend.
De tweede gekropen zou ik vervangen door ineengedoken of een ander woord.
“nu wel maar vindt het erg.
Hij komt niet over als dat hij het erg vindt, hihi.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De mysterieuze jongen

vr feb 24, 2017 2:19 pm

Tijdens het spel kijken sommige kinderen vreemd naar de jongen en vragen zich af wie hij is. Maar vele denken dat hij wel bij de groep moet horen, wat zal hij anders hier doen? Met Emma en Erica heeft de jongen de grootste lol en hij is totaal vergeten dat hij eigenlijk niet weet wie hij is en waar hij vandaag komt.
“Jullie twee met Baloe mee,” roept een leiding streng en wijst ook de jongen aan.
Emma zit Erica aan te kijken en loopt snel naar de jongen, “gewoon meelopen en helpen. Niets zegen!”
De jongen kijkt Emma aan en knikt ja.
Pascal kijkt naar de jongen en herkent hem ook niet als een van de jongensgroep. Ook kijkt hij naar de jas die de jongen aanheeft, “zit jij ook bij onze jongensgroep?” De jongen kijkt hem aan en wilt niet zegen. "waarom zeg je niets?"
“'Ja!" Roept de jongen op een snauwende toon.
“Waar lig je dan?”
“Hoezo waar lig ik? Gewoon op een matras, slaapzak en in een gebouw. “
“Nee, bedoel waar je lig in de jongenszaal.”
Even is de jongen stil en moet denken aan wat Emma vertelde net. “Wat gaat jouw dat aan!”
“Gewoon, jouw jas is wel precies hetzelfde als die van Jasper. Het broertje van mijn beste vriend Stef en jij bent Jasper niet.”
“Bemoei met je eigen zaken!”
Met een streng gezicht kijkt de leiding naar beide jongens, “waar gaat het over?”
“Weet niet hij is en die jas is volgens mij van Jasper het broertje van Stef,” roept Pascal hard.
“Geen ruzie maken,” roept de leiding streng. “Heb je wel de goede jas aan want volgens mij is deze te klein voor je.”
De jongens weet dat hij in problemen zit en zou willen dat Emma of Erica er waren. “Nou…” Even is hij stil om tot een goed antwoord te komen. “Inderdaad heb een verkeerde jas aan, dacht het de mijne was. Maar we gingen het spel doen en had geen tijd meer om de jassen om te wisselen.”
Leiding Baloe zucht, “gelijk uit doen en ophangen in de eetzaal. Wat is je naam?”
“Baloe kan ik met u praten?” Vraagt de jongen.
“Ja dat kan. Pascal vraag aan een andere leiding om je te helpen met het drinken, daarna wacht je in de eetzaal tot we terugkomen.”
Samen met de jongen loopt leiding Baloe naar de slaapzaal van de jongens waar de jongen met moeite de jas uit doet. Snel kijkt hij rond en ziet twee bedden die apart van de rest liggen in een hoek. Bij een bed kijkt de jongen de tas en ziet de naam Michel staan, uit de tas pakt hij een vest.
“Waar wil je over praten?”
Met een diepe zucht kijkt de jongen naar beneden, “ben Michel. Pascal pest mij met een paar andere jongens en hebben mijn jas verstopt. Omdat de jas van Jasper op de mijne leek heb ik die gepakt.”
“Michel?” zegt leider Baloe op een vragende toon en bekijkt de jongen van tenen tot petje. “Jij bent Michel van Achterdam.”
“Ja,” zegt de jongen rustig en leider Baloe nu aankijkend.
Een glimlach verschijnt, “Jij bent Michel niet. Wie ben jij?”
“Weet het niet.”
“Weet het niet, aparte naam. Hoe kom jij aan onze uniform en zegen wie je bent en waar je vandaan komt.”
Even is de jongen stil, “weet het echt niet meneer. Emma en Erica hadden mij gevonden in het bos gisteren en toen mij verstopt achter de bank.”
“Achter de bank?”
“In de meiden gebouw,” verteld de jongen. “Op de zolder. U gaat nu zeker de politie bellen en de andere volwassen erbij halen.”
Leider Baloe kijkt de jongen aan en ziet dat hij het heel moeilijk heeft om alles te vertellen.
“Op een of andere manier voel ik aan dat je de waarheid verteld. Wil eerst met Emma en Erica praten, daarna zien we wel verder.”
Verbaasd staat de jongen naar leider Baloe te kijken, “maar….. maar waarom helpt u mij?”
“Erica is mijn dochter,” verteld leider Baloe. “Daarom help ik je. Merkte aan haar al iets anders gisteren, iets wat ik herken van mij eigen toen haar moeder op mij spontaan verliefd werd.”
“Ik ben niet verliefd op Erica!” Roept de jongen. "Echt niet!'
Cees de vader van Erica lacht, “nee nog niet maar Erica wel."
Een lach komt bij de jongen op zijn gezicht en inderdaad hij vind Erica wel lief. "'Maar, maar hoe gaat u dat doen dan?"
"Dat is mijn probleem, laten we deze dagen gebruiken om je geheugen terug te halen. Ook om goed uit te rusten en te eten. Nu eerst snel de spullen van Noah of Liam neerleggen, even kijken hoe oud beide zijn. Allebei gingen op het laatst niet mee op zomerkamp maar hun spullen hebben we wel."
"Maar ik kan toch niet zo maar Noah of Liam zijn?"
Cees kijkt hem aan, "dat kan makkelijk. Beide zitten pas op onze Scoutinggroep. Het komt vaak voor dat jeugdleden op het laatste moment toch niet mee gaan, maar later toch wel komen." Na de spullen van Noah en Liam bekeken te hebben legt leider Baloe het bed neer van Liam die de oudste van de twee is. Ook even oud als Erica. “Luister, je bent nu Liam Kopper. Nieuw bij de groep, tien jaar uit onze stad Vlaardingen. Zal in het boek zetten dat je vandaag bent aangekomen en toch op kamp wilde. Hier heb je Liam zijn uniform, deze is nieuw en die je aan hebt niet. Andere stof en minder emblemen en insignes. Ook deze groepsdas om. Gelukkig zit zijn zomerjas wel in de tas.”
Nog verbaasd knikt de jongen ja, “bedankt.”
"Geen dankje, doe het voor Erica.
Na het omkleden loopt de jongen samen met leider Baloe loopt hij terug naar Pascal.
“Het is in orde Pascal. Dit is Liam, hij is net gebracht door een tante van hem en nieuw bij de groep.”
Pascal kijkt de jongen aan en ziet dat hij een andere uniform aanheeft. Beide schudden de hand, “sorry van net. Pascal en zit al sinds de bevers op deze groep.”
“Liam, net nieuw op de groep en wilde toch mee op kamp. Best gaaf en leuk.”
Cees lacht weer en loopt met de jongens terug naar de groep.
“En?” Vraagt Erica nieuwsgierig.
Met een brede glimlach kijkt de jongen naar Erica. “Kon je niet vertellen dat leider Baloe je vader is. Hij weet wie ik ben en heeft nu gezorgd dat ik Liam ben. Een nieuwe jongen op de groep en vandaag aangekomen omdat ik toch op zomerkamp wilde. Heb zelfs de bed en tas met kleren van Liam.”
Beide meiden staan hem aan te kijken met open monden en ogen, ze kunnen het niet geloven.
“Maar, maar waarom?” Vraagt Emma. “Alleen omdat hij de vader is van Erica.”
“Nee! Erica je vader denkt dat je verliefd op mij bent zoals jij moeder verliefd op hem was. Daarom wilt hij mij helpen.”
“Ik verliefd op jouw!” Roept Erica bijna zo hard dat de hele groep het kan horen.
Met nog steeds een brede glimlach knikt de jongen ja en geeft dan Erica een zoen volop haar mond.

“Leiding!” Roept Emma maar Erica en jongen lijken aan elkaar vastgeplakt met de lippen. “He hallo! Leiding en ik heb ook gevoelens hoor als baksteen.”
Met een ruk trekt ze beide uit elkaar, beide kijken Emma aan en schieten dan in de lach.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De mysterieuze jongen

ma mar 13, 2017 7:29 pm

Leuk vervolg weer :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De mysterieuze jongen

zo mar 19, 2017 10:09 am

Alle drie de kinderen hebben de grootste lol tijdens het spel, toch blijven Emma en Erica zich zich af vragen wie hij nu eigenlijk is. Leider Baloe kijkt naar de jongen en lacht, in hem ziet hij een perfecte schoonzoon. Maar ook hij vraagt zich af wie de jongen is, waar hij vandaan komt en wat er nu gebeurt is. Op zijn schouder rust ook dat hij de jongen ingeschreven heeft als Liam en zijn laat spullen en kleren laat gebruiken.

"Emma, Erica, Liam," roept leider Baloe zoals hij altijd doet. "Jullie mogen drinken maken."
In de keuken wordt er eerst niets gezegd en er is alleen plezier. Als leider Baloe ziet dat er niemand in de buurt is zucht hij, "oké. Luister we hebben maar een paar minuten. Heb me veel op de schouder genomen door hem in te schrijven als Liam. Wil van jullie horen hoe we alles gaan doen en hoe hij zijn geheugen terug krijgt. We hebben nog vijf kampdagen."
Emma, Erica en de jongen kijken elkaar aan en dan naar leider Baloe.
Erica geeft haar vader eerst een stevige knuffel, "bedankt pap."
"We kunnen hem een klap op de kop geven of laten schrikken, het werkt ook in de films." Roept Emma spontaan.
Alle lachen erom.
"Gaat niet werken," verteld leider Baloe. "Misschien moeten we terug naar de plek waar jullie hem vonden. Vanaf daar kunnen we rondom zoeken naar aanwijzingen. Mogelijk herinnert hij zich iets."
De jongen lacht, "u heeft wel goede ideeën. Beter dan die van Emma."
"Maar hoe gaan we dat doen dan, want die plek is verder dan waar we spelletjes doen en we moeten overdag gaan." Vraagt Erica.
"Wat deden jullie daar?" Vraagt Baloe opeens met een strenge stem.
"Sorry pap, we waren afgedwaald en ook wel een beetje avontuurlijk."
Een zucht klinkt bij leider Baloe, "wil het niet meer hebben dames. Zal regelen dat we met zijn vieren naar die plek kunnen overdag. Jullie, doe wat jullie nu doen gewoon mee gaan in het programma. Liam, zal je zo maar noemen in plaats van jongen, hier heb je een kopie van zijn gezondheidsformulier waar informatie opstaat. Leer het uit je hoofd om Liam te zijn en kijk uit wat je zegt. Als het bekent wordt dat Liam niet Liam is en wij hem daarin helpen worden we uit de groep gezet."
Alle knikken ja en lopen dan met het drinken terug naar de groep die al ongeduldig wachten op het drinken.

Als de dag volgt weten de kinderen en leider Baloe hun geheim te behouden. In de avond ligt de jongen in Liam zijn slaapzak en in zijn pyjama. Ongemakkelijk voelt hij zich om tussen onbekende jongens te liggen en de spullen en kleren van Liam te gebruiken. Het liefst al hij bij Emma en Erica willen liggen, maar dat gaat niet. Met een zaklamp leest hij het gezondheidsformulier van Liam, het valt niet op want elke jongen is aan het lezen een stripboek of een boek. Stoere jongen als ik zo lees en kan wel Liam wezen, denk dat ik zo wel zo wezen.
“Wat lees je?” Roept opeens een jongen die naast de jongen ligt.
Snel verbergt de jongen het formulier en pakt een strip die had klaar liggen, “De Blauwbloezen”
“Gaaf, die heb ik ook. Oscar en kom uit Schaagdam.”
Beide schudden de hand, “Liam en kom uit.." Even is de jongen stil want hij kan de plaatsnaam niet herinneren. "Uit de stad. Zit net op deze Scoutinggroep en zou eigenlijk niet meegaan.”
“Waarom niet?”
De jongen moet er even over nadenken want hij wilt hij geen fouten maken,” wegens mijn moeder.”
“Bemoeizuchtig zeker,” vraagt Oscar. De jongen knikt ja, “welke nummers heb je van de Blauwbloezen.”
Kijkend in de tas van Liam vindt de jongen zeven albums ervan en laat deze aan de jongen zien. “O gaaf je hebt nummer 36. Mis die nog, waar koop je ze?”
“Online, weet de naam even niet van de winkel.”
Samen met de jongen leest de jongen bijna alle albums als de leiding komt dat het tijd is om te slapen.
De eerste nacht in een slaapzaal slapen met andere jongens is voor de jongen toch wel eng en ook het ongemak wordt alleen maar groter. Als hij de volgende ochtend wakker schrikt zijn bijna alle jongens al wakker en komt er licht door bij de gordijnen. Gapend is het een korte nacht geweest.

“He Liam,” roept een andere jongen. “Herken je mij niet?” De jongen staat hem aan te kijken en weet totaal niet wat hij moet zegen. “Mark, klas lager. Mijn broer Stef zit in jouw klas toch?”
“He Mark, ja klopt sorry. Ben niet zo goed met namen en gezichten,” verteld de jongen maar.
Mark bekijkt de jongen grondig, “mij met namen. Maar herkende je ook niet, pas toen ik je naam hoorde. Dacht eerder dat je met mij broer op een ander kamp zal gaan.”
“O ja klopt, toch verandert. Door stomme ouders gedoe,” verteld de jongen snel verzonnen.
Mark lacht en ook Oscar. De jongen doorzoekt de tas van Liam voor sokken, broek, t-shirt en iets van een trui. Ondergoed heeft hij zijn twijfels, ondanks dat het schoon is, maar die moet hij een keer schoon aantrekken. Na het aankleden doet de jongen maar een vest aan in plaats van de uniform zoals meeste jongens doen.
“Liam, zullen we buiten gaan kijken of de leiding al wakker is. Misschien stiekem naar de meiden,” vraagt Oscar. Emma en Erica wilde de jongen toch al zien en knikt ja. “Denk als we door de bosjes gaan dat we ongezien er komen.”
De jongen volgt Oscar maar en al snel lopen ze door de dichte bosjes richting de meiden slaapzaal. Opeens krijgt de jongen zware hoofdpijn en begint hij beelden te zien in zijn ogen. Beelden dat hij naakt en bebloed door het bos rent en armen die naar hem zwaaien. Pijn in zijn hoofd word steeds heftiger en heftiger.
"Even wachten!" Roept de jongen en wankelend zet hij zich eigen tegen een boom.
Oscar kijkt hem aan en ziet de jongen wankelend tegen de boom staan, wrijvend in zijn ogen. Opeens word alles weer helder bij de jongen en zijn hoofdpijn vloeit weg.
"Gaat het?" Vraagt Oscar bezorgd.
De jongen kijkt hem aan en om zich geen, daar zich zelf. Waar ben ik en wie ben ik?
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: De mysterieuze jongen

za apr 01, 2017 8:45 pm

Leider Baloe kijkt naar de jongen en lacht, in hem ziet hij een perfecte schoonzoon
Haha, dat gaat hard :P

Wordt wel een ingewikkeld verhaal, nu hij zich voordoet als een ander en tegelijkertijd niets weet. Leuk geschreven :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: De mysterieuze jongen

di apr 25, 2017 5:58 pm

“Ja gaat wel,” verteld de jongen. “Loop maar verder.”
Oscar kijkt hem aan en twijfelt even of het wel goed is om verder te lopen, maar de leiding roepen heeft hij geen zin in. Waar zal hij heen gaan en waar zijn we? Vraagt de jongen zich af.
“He Liam,” roept Emma vrolijk. “Gaaf dat jullie het gered hebben.”
De jongen kijkt haar aan, Liam? Is dat mijn naam en wie is dit meisje, ze herkend mij dus moet toch wel haar herkennen.
“Liam voelde zich niet goed tijdens de wandeling hier naar toe, leek duizelig.” Verteld Oscar.
“Gaat het?” Vraagt Emma nu bezorgt.
“Dames de leiding!” Roept opeens een van de meiden.
Oscar staat op en loopt richting een raam, “Liam! We kunnen via dit raam ongezien terug.”
Maar de jongen lijkt opeens mijlen ver van de wereld en zit met grote ogen voor zich te kijken.
“Ga maar Oscar,” roept Erica.
Oscar klimt uit het raam en rent snel terug naar de jongens gebouw.
“Liam!” Roept Erica naar de jongen en schud hem aan de schouders. “Liam.”
Maar de jongen reageert niet, net op tijd weet Erica met nog een meisje hem op te vangen als de jonge in elkaar stort. Eenmaal liggend sluit de jongen zijn ogen.
“Wat heeft die nu weer!” Roept een meisje hard door zaal en ook andere meisjes beginnen zich ermee te bemoeien en te verzamelen rond de jongen.
Emma kijkt iedereen aan, “luister! Als de leiding erachter komt dat hij hier is dan krijgen we allemaal straf, hebben jullie daar zin in. Ga wat doen!” Het lijkt effect te hebben want de meiden lopen weg. “Help mij hem tussen de beden te leggen.”
“Geen tijd want daar is Sharakaan!” Roept een meisje.
Net op tijd weet Emma en een ander meisje de jongen op een bed te legen en een deken over hem te gooien, hopend dat hij niet schreeuwend wakker wordt.

“Wat heeft die nu weer?” vraagt leidster Sharakaan streng.”Wat is hier aan de hand meiden.”
Emma en Erica kijken elk meisje aan met een voorzichtig gebaar dat ze stil moeten zijn.
“O, ik moest bijna opeens heel hard.....” Even weet Emma niet wat ze moet zegen. “Gillen, zag een muis. Dacht ik.”
Leidster Sharakaan kijkt haar aan, “een muis! Iemand anders een muis gezien?” Alle meiden knikken nee, “zal je vast ingebeeld hebben. Zie nog vier meiden slapen, wie maakt ze wakker?”
“Ik,” roept Erica.
Snel kijkt leidster Sharakaan rond, “wie slapen er nog dan. We hebben elf meiden, zie er acht staan zo er moeten dus nog drie slapen!”
“Nee! Emke, Suze, Jinte, Mirre slapen nog.” Roept Emma.
Leidster Sharakaan kijkt naar het bed waar de jongen op ligt, “wie ligt daar dan?”
“Jinte!” Roept Erica.
Leidster Sharakaan kijkt Erica aan en rond, gelukkig heeft Jinte het door en staat voor over gebukt in een andere tas zo genaamd te zoeken naar iets. Hierdoor ziet leidster Sharakaan haar onherkenbaar op de rug. Een diepe zucht klinkt bij haar, “wakker maken en aankleden. Voor straks de uniformen aan en een jas. Het is koud en regent, zo verzamelen in het hoofdgebouw.”
"Jinte wakker worden," roept Emma hard en schud aan het bed waar de jongen op ligt. "He slaapkop, wakker worden!"
Andere meiden maken de rest wakker en leidster Sharakaan kijkt naar de jongen die natuurlijk niet beweegt, "is Jinte al wakker?"
"Ja, altijd al een chagrijn en moeilijk wakker te krijgen. Slaapkop wakker worden," roept Emma nog een keer hard en weer schud ze aan bed waar de jongen op ligt.
Leidster Sharakaan lijkt tevreden en loopt uit het gebouw.
"Hoezo een chagrijn!" Roept Jinte kwaad. "En haal die jongen uit mijn bed, bha!"

Alle meiden kijken nu elkaar aan en zuchten diep, toch vragen meeste zich af wat er net gebeurt is en waarom Emma en Erica in hun ogen Liam beschermen. Natuurlijk, een jongen in een meisjes gebouw is niet goed en vooral bewusteloos maar toch.
“Wat!” Roept de jongen opeens als hij wakker wordt een aantal minuten later. “Waar ben ik!”
Erica loopt snel naar hem toe, “rustig maar. Weet je wie ik ben en wat er net gebeurt is?”
“Jij bent Erica, ben ik flauwgevallen?” Vraagt de jongen zich badend in het zweet.
“Ja je bent bewusteloos geraakt toen je hier kwam met Oscar. We hebben je moeten verstoppen omdat de leiding eraan kwam. Gelukkig gelukt, maar nu moet je nog terug voor de telling.” Verteld Emma
“Herinner mij er niets van. Het laatste is dat ik met Oscar deze kant op liep,” verteld de jongen verbaasd.
Emma doet haar hand op de voorhoofd en deze is gloeiend heet. “We moeten je terug zien te krijgen naar de jongens gebouw en jouw vader erbij halen Erica. We hebben geen andere keuze.”
“Hier heb je mijn jas.” Roept Liva. “Deze is lang en iets te groot voor mij en Liam. Ook een grote capuchon erop. Heb nog een zomerjas.”
De jongen trekt de jas aan en daarna de capuchon over zijn hoofd, nadat Erica haar jas heeft aangetrokken lopen ze snel naar het de jongens gebouw.

“Liva en Erica!” Wordt er opeens geroepen door leidster Sharakaan omdat ze meiden herkend aan hun jas. “Naar het hoofdgebouw en is Jinte al wakker.”
Erica roept ja en wilt dan snel met de jongen doorlopen.
"Liva! Donkerblauwe spijkerbroek aan en laarzen," roept leidster Sharakaan. "Geen trainingsbroek en gympen!"
De jongen zegt niets en heeft ook geen kracht om een gebaar te maken, "we gaan al terug!" Roept Erica.
"Liva?' Roept leidster Sharakaan en ze loopt richting de meiden.
De jongen ziet ze op de rug en het is natuurlijk vreemd niets te zegen en de leiding aan te kijken.
"Ja Sharakaan." Roept de jongen opeens en met een duidelijke jongen stem.
Leidster Sharakaan schrikt er een beetje van en is bijna bij de meiden, "alles goed meis."
"Ze is een beetje verkouden Sharakaan, mogen we nu snel naar het warme gebouw?" Vraagt Erica.
Een zucht klinkt bij leidster Sharakaan, "is goed. Liva omkleden en straks na het openen bij me komen."
De jongen schud ja en samen met Erica loopt hij terug naar de meiden gebouw. Daar laten ze hem een meisjes spijkerbroek aantrekken en paarse laarzen. Samen met drie andere meiden die er niets van zegen lopen ze naar het hoofdgebouw. Leidster Sharakaan ziet ze lopen vanuit de keuken.
"Hopelijk word Liva niet ziek op haar eerste zomerkamp," verteld Sharakaan aan leidster Akela.
Leidster Akela kijkt ook naar buiten en ziet de meiden net het hoofdgebouw binnen gaan, "inderdaad. Maar waarom zeg je dat?"
"Ze klonk verkouden en had een zware stem. Ook wilde ze mij niet aankijken."
Dan zien de leidsters opeens Emke lopen met met een meisje naast haar die de zomerjas aanheeft van Liva! Leidster Sharakaan herkende die jas ook, want Liva haar moeder had die jas haar nog op het laatste gegeven voor haar dochter.
"Is dat niet Liva?" Vraagt leidster Sharakaan.
Leidster Akela naar Liva, "nee dat is toch Mees."
"Volgens mij is het Liva. Of hebben de meiden weer de jassen verwisselt," verteld leidster Sharakaan met een zucht.
"We vragen het zo wel even," verteld leidster Akela. "Zal me verbazen als er iets gaande is wat de meiden ons proberen te verbergen. Maar we komen zo er wel achter want niemand gaat het hoofdgebouw uit tot we het weten.
Samen met leidster Sharakaan loopt leidster Akela naar het hoofd gebouw.

Gelukkig zijn er al veel jongens en een aantal meiden aanwezig zodat de jongen niet meteen opvalt. Maar hem snel de jas uit of naar de wc gaan laten gaan zit er niet in.
“Pap!” Roept Erica hard naar vader. “Pap!”
Haar vader hoort het gelukkig en ziet ook Emma zwaaien, “wat is er Erica en Liva.”
“Uh pap, dit is de jongen.” Fluistert Emma zachtjes.
Verbaasd kijkt haar vader naar de jongen als hij zijn hoofd iets heeft opgetild.
“Godver!” Vloekt hij zachtjes, “wat heeft dit weer te betekenen en weet je wel hoeveel problemen we nu hebben.”
“Sorry pap. Maar hij is ook erg warm en is ook net in meiden gebouw bewusteloos geraakt!” Fluistert Erica zachtjes op een bezorgde toon. “Ook weet hij niet meer wat er gebeurt is. Maak me zorgen!”
"Wat moet hij in jullie gebouw!" Roept haar vader streng.
"Pap!" Roept Emma geïrriteerd.
Haar vader voelt ook aan het hoofd van de jongen en deze lijkt warmer dan toen Emma het voelde.
“Godver de godver, waar heb ik me ingelaten!”
Emma kijkt haar vader aan, “niet zo vloeken paps.”
Meer en meer kinderen verzamelen zich in het gebouw en er is geen kans om de jongens uit het gebouw te smokkelen of te verstoppen. Want de jongen staat op de lijst als Liam en als hij er niets dan zal de telling niet kloppen. Tevens heeft de jongen een meisjes jas en ook geen uniform aan.

Dan klinkt er een bel en alle kinderen gaan in een kring staan, vloekend weet leider Baloe niet hoe hij de jongen eruit moet redden. Want hij heeft net gehoord van leidster Akela dat geen kind het hoofdgebouw uit gaat of naar de wc na de opening. Volgens leidster Akela speelt er iets tussen de kinderen wat de leiding niet mag weten. Alle kinderen doen hun jas uit terwijl de leiding hun alle aankijkt. De jongen weet niet wat hij moet doen.

Terug naar “Diversen”