Het Malthuscomplot

Beleef verhalen in een ver verleden!
glenovic
Potlood
Beheer:
Berichten: 14
Lid geworden op: di aug 06, 2019 2:33 pm

Het Malthuscomplot

zo aug 11, 2019 6:15 pm

Proloog.

Bloed sijpelde langs zijn armen stoppend waar een tie-rip zijn polsen aan de rugleuning van de stoel vastbonden. In grote druppels overschreed het bloed het zwarte plastic om langs zijn gevoelloze vingers in een groter wordende plas te vallen.
Dokter Alexsei Livington voelde zijn hartslag toenemen, een bijwerking van het bloed dat hij verloor. Hij probeerde zich te focussen op zijn blote benen die ook bij de enkels werden afgekneld door het zelfde zwarte plastic wat zijn handen reeds gevoelloos had gemaakt. Ze werden bleek al was het moeilijk te zien door de vele wonden die overal op zijn benen zichtbaar waren. Afgeleid van zijn steeds hoger wordende hartslag en zijn huid die steeds bleker werd had hij nu al dertig procent van zijn bloed verloren. Hij zat hier, in zijn eigen appartement, al vier uur vastgebonden. Dokter Livington gaf zichzelf nog een uur voordat hij het bewustzijn zou verliezen en de kritieke veertig procent zou bereiken.
Ze waren nog steeds niet klaar. Ze hadden alles in zijn appartement doorzocht. Niet op de amateuristische en chaotische manier door ieder kastje en lade kapot te slaan en de inhoud ervan op de vloer te gooien. Nee, ze hadden alles minuscuul onderzocht. Iedere lade, iedere nis of kier werd driemaal doorzocht. Ze hadden echter nog niets gevonden. Ze waren gek als ze dachten dat hij het hier zou bewaren. Hij mocht dan wel een simpele professor zijn maar hij was door de andere die hem waren voorgegaan wijs geworden. Vertrouw niemand, niet eens jezelf.
Eerst was er professor Hill, lang werd er niets van hem vernomen. Schotland Yard taste in het duister. Wat was er met de professor van de universiteit van Oxford gebeurd. Twee weken geleden om iets over half zes in de ochtend kreeg dokter Livington een telefoontje die aan alle onzekerheid geen einde maakte maar ze veelvoudig vermeerderde. Samuel Hill aangespoeld langs de Theems. Wat er over was van hem in ieder geval. Ze vonden slechts zijn kuit.
Ze waren zo dichtbij gekomen om eindelijk het bewijsstuk te vinden wat de macht had om hun hypothese te bevestigen maar daarmee ook iedere duistere gevolgtrekking. Al hun academische debatten hadden dit nooit in ogenschouw genomen. De realiteit, de echte realiteit. Het reële gevaar, hét gevaar. Ze hadden er geen seconde aan gedacht.
Dr. Livington hoorde zijn voordeur open gaan. De vier mannen in zijn appartement stopten abrupt met waar ze mee bezig waren. Ze grepen niet naar hun geweren die losjes langs hun zij bungelde of naar hun pistolen die aan hun bovenbeen waren bevestigd. Twee mannen gekleed in een duur donkerblauw maatpak liepen vanuit de gang de woonkamer in. De vier mannen wiens gezicht werd verhuld door een zwarte balaclava gaven de twee mannen geen acht en bleven naar de gang staren.
‘Dr. Livington, u stelt mij teleur.’
Dr. Livington probeerde zijn ogen open te houden maar het vele bloedverlies maakte het met iedere minuut ondragelijker.
‘Een man met uw intellect zou reeds moeten hebben gerealiseerd dat uw heldhaftige maar dwaze weerstand futiel is. Vertel ons wat wij willen weten en verleng uw lijden niet langer.’
Een statige vrouw met een uitgestreken gezicht verscheen in de deuropening. Ze liep de woonkamer in en stopte voor de vastgebonden professor. Een van de in maatpakken gehesen mannen pakte een stoel en zette die voor dr. Livington. De vrouw met haar hoog opgestoken blonde haren ging tegenover hem zitten en liet haar handen rusten op haar gekruiste benen.
‘Ik weet niet waar u het over heeft.’
De vrouw wende haar blik af van dr. Livington en gaf een licht knikje naar een van de in zwart geklede mannen. Hij greep de hand van dr. Livington en strekte zijn vingers. Uit zijn zak haalde hij een aantal splinterige spaanders en dreef ze langzaam onder de nagels.
Dr. Livington schreeuwde het uit van de pijn terwijl zijn lichaam hevig heen en weer schudde en tranen uit zijn ogen stroomden. Door de heftige ongecontroleerde bewegingen die zijn lichaam maakte om met de pijn om te gaan begonnen zijn polsen en enkels nog heviger te bloeden door het snijdende plastic waarmee ze waren vastgebonden.
‘Geef ons wat we willen en ik zal u direct uit uw lijden verlossen.’
‘Nooit.’
Dr. Livington was nog amper hoorbaar. Zijn hart raasde in zijn borst. Hij zou nu veel sneller bloed verliezen. Nog even moest hij volhouden. Dan zou hij buiten bewustzijn raken en zou de dood er snel op volgen.
‘Hoe lang heeft hij nog?’
De in zwart gehulde man die nog altijd zijn vingers beet hield drukte zijn wijs en middelvinger tegen de hals van dr. Livington en keek naar zijn horloge.
‘Hooguit enkele minuten.’
‘Geef hem een infuus en stop zijn bloedingen. Ik heb nog geen antwoord op mijn vraag.’
‘Zoals u wenst, mevrouw.’
‘Mevrouw,’ zei een van de mannen in pak terwijl hij een stap naar voren deed, ‘de politie is gearriveerd. Zijn geschreeuw is niet onopgemerkt gebleven.’
‘Ach ja. Het geeft niet we hebben nog andere namen op onze lijst.’
Ze gaf weer een knikje naar de man die de spaanders onder de nagels had gedreven, draaide zich om en verliet samen met haar lijfwachten de kamer.
glenovic
Potlood
Beheer:
Berichten: 14
Lid geworden op: di aug 06, 2019 2:33 pm

Re: Het Malthuscomplot

zo aug 18, 2019 11:27 am

Hoofdstuk 1.

Hoofdstuk 1.

“Dit is het ANP Nieuws van vier uur. In Rotterdam is het lichaam gevonden van Amerikaanse wetenschapper. De politie kon nog niet zeggen of het een natuurlijke dood betreft of dat de man door andere oorzaken om het leven is gekomen.
In Turkije zijn bij rellen in een vluchtelingenkamp zeker acht mensen omgekomen en zijn er drieëndertig gewonden gevallen. De rellen braken uit nadat opstootjes uitbraken tussen een groep Syrische Sjiieten en een groep Iraakse Soennieten. De Turkse oproerpolitie heeft een einde gemaakt aan de rellen en een woordvoerder van de Turkse politie zegt dat de orde weer is hersteld.
In Jeruzalem is een ouder echtpaar door messteken om het leven gebracht door toedoen van twee Palestijnse jongeren. Het is al langer onrustig in Jeruzalem sinds er rellen uitbraken bij de al-Aqsamoskee. Tot nu toe zijn er tien Israëliërs omgekomen, vijftig mensen gewond geraakt en zijn er veertig Palestijnen omgekomen, voornamelijk daders van gewelddadige steekpartijen.
China veroordeeld de komst van een Amerikaans oorlogschip. De Chinese ambassade in Washington zegt dat de VS de “Vrijheid van scheepvaart niet moet gebruiken als excuus om spierballen te laten zien”. Ook moet de VS de soevereiniteit en veiligheid van andere landen niet ondergraven. Aanleiding hiervoor is torpedobootjager die de Amerikaanse marine naar kunstmatige Chinese eilanden stuurt om territoriale claims aan de kaak te stellen. De VS is bang dat de eilanden een militair bolwerk worden waar vanuit China haar grip op de regio kan versterken.
In Zuid Soedan zijn bij een bomaanslag…”

‘Zou u een andere zender op willen zetten?’
De chauffeur van de Mercedes AMG 63 keek in zijn achteruitkijkspiegel, knikte, en veranderde de radiozender zonder zijn handen van het stuur te halen.
‘U spreekt Nederlands?’ vroeg de Chauffeur weer kijkende in zijn achteruitkijkspiegel.
‘Ja.’
De vrouw op de achterbank staarde door de autoruit naar buiten. De tientallen druppels die op de autoruit uiteen spatte vermengde zich langzaam tot minuscule riviertjes maar ontnamen haar niet van haar uitzicht. Het troosteloze aanzicht van een betonnen stad. Geasfalteerde wegen, grijs grauwe trottoirs en glazen gebouwen gebouwd zonder een enkel ambacht. Nee, Den Haag leek niet op waar ze vandaan kwam.
‘Dan bent u de uitzondering op de regel.’
‘Hoe bedoeld u?’
‘Jullie Amerikanen zijn zoals de meeste Fransen. Te arrogant om een andere taal te leren.’
‘Mijn oma was Nederlands.’
De chauffeur keek weer via zijn achteruitkijkspiegel naar achter en bekeek het smalle gezicht van de Amerikaanse die achter bij hem in de auto zat. Haar bruin blonde haar zat in een haastig gemaakte knot. Ze was tenger van bouw in zoverre hij haar kon beoordelen zittend op zijn achterbank. Haar blauwe ogen keken met een zekere heimwee naar buiten. Hij kende die blik. Hijzelf was vele jaren geleden naar Nederland gekomen om een beter bestaan op te bouwen, iets wat hem aardig was gelukt. Echter op druilige dagen zoals het deze dag was kon hij goed begrijpen waarom iemand naar buiten zou staren hopend naar een betere plek waar de zon je huid verwarmde en de regen je huid niet verrimpelde.
‘We rijden nu langs het Binnenhof mevrouw, we zullen er over een minuutje zijn.’
De donkerblauwe Mercedes reed langs de Hofvijver en vervolgde zijn weg via de Lange Vijverberg en de Korte Voorhout. Links verscheen een groot, achter een hoog hek verscholen, gebouw. Het viel direct op. De grauwe natuurstenen gevel met haar trapezium achtige ramen stak fel af van de achttiende-eeuwse Koninklijke Schouwburg die er tegenover stond.
‘Laat mij er hier maar uit,’ zei de vrouw toen de hoofdingang in zicht kwam.
‘De opdracht was om u via de dienstingang aan de achterkant naar binnen te brengen. Daar zou u worden opgevangen.’
‘Nee, het is goed zo. Ik loop het laatste stuk wel.’
De chauffeur haalde zuchtend zijn schouders op. Hij zette zijn waarschuwingslichten aan en zette zijn auto aan de kant. Hij maakte zijn gordel los en stapte uit. Hij keek opzij of er geen auto of gehaaste fietser aankwam en opende de zijdeur.
‘Dank u wel,’ zei de vrouw waarna ze uitstapte. ‘Ik weet niet of u er wat aan heeft maar ik heb nog geen tijd gehad om geld te wisselen.’
De vrouw overhandigde hem twintig dollar, greep haar licht bruine schoudertas van de achterbank en stak de straat over naar de Amerikaanse ambassade. Ze volgde het hek om het gebouw heen tot ze bij de achterkant kwam waar de dienstingang van de ambassade was gesitueerd. Ze liep naar het kleine stenen hokje die zich naast de poort bevond en drukte op het knopje van de intercom.
‘Zegt u het maar.’
‘Speciaal agent Olivia Mason. Ik heb een afspraak met Jacob Wilson.’

Terug naar “Historie”