Geheimen van Fenide

Beleef verhalen in een ver verleden!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 487
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Geheimen van Fenide

za mar 02, 2019 1:53 pm

Lang geleden inderdaad maar goed vervolg, leuk en fijn te lezen. Ook spannend!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 111
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Geheimen van Fenide

ma mar 04, 2019 8:27 pm

Maaike schreef:
za mar 02, 2019 8:45 am
Ik haalde het wel even door de war met het andere verhaal dat je hier ook begonnen bent, met dat meisje dat is het bos werd overvallen en die boze meneer waar ze zo bang voor is (dat is niet deze toch, want ik kon het zo gauw niet terugvinden).
Dat heeft hier wel mee te maken, dus dat klopt... En dat je het niet kun terugvinden klopt ook helemaal, dat stukje stond in een eerdere versie van dit verhaal, dus dat komt zeker nog terug, maar op een andere manier dan eerst. :D
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Geheimen van Fenide

di mar 05, 2019 6:32 pm

Owhh, oké. Ik ben benieuwd :D Hopelijk heb je het vervolgstukje ook al klaar? 0:-)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 111
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Geheimen van Fenide

wo mei 22, 2019 8:38 pm

Het heeft weer een hele tijd geduurd, maar halverwege dit stuk liep ik een hele tijd vast, totdat ik vandaag ineens wist hoe het verder moest :)

Zo bleven ze een tijdje op de rand van het bed zitten. Vanaf de gang drongen gedempte geluiden tot hen door, hoewel de deur gesloten was. Toch keek Lysen nog steeds niet op, zelfs al werd het snikken minder en klonk haar adem minder gejaagd. Ze hoopte dat de man die naast haar was komen zitten, vanzelf weer weg zou gaan, maar hij bleef.
Een warme hand haalde voorzichtig haar vingers voor haar ogen vandaan. Grote, sterke vingers, waar ze geen weerstand tegen kon bieden. Toch bleef ze naar beneden kijken, in de hoop dat hij de kamer zou verlaten.
‘Gaat het weer?’
Zijn warme stem liet haar schrikken. Toch had ze nog genoeg tegenwoordigheid van geest om te knikken. Zou hij nu weggaan?
‘Wat is er gebeurd?’
Ze haalde haar schouders op: ‘Maakt dat wat uit?’
‘Ja’
Een schamper lachje ontsnapte aan haar keel: ‘Het maakt nooit iemand iets uit.’
Het bleef stil naast haar en Armin leek niet van plan die stilte te verbreken. Zijn donkerbruine ogen keken haar recht aan, zijn wenkbrauwen licht opgetrokken. Ze keek hem uitdagend aan.
‘Het is toch zo? Mijn vader en moeder zijn dood, Rudolf gaf alleen om de status die het weeshuis hem bezorgde en hier ben ik ook alleen maar om te trouwen.’
De ogen van Armin werden een beetje waterig, maar Lysen wist niet waar dat vandaan kwam. Huilde hij, of kwam dat door het zonlicht dat in een steeds bredere baan de kamer binnenviel?
‘Weet je het zeker?’
Weer lachte ze schamper: ‘Je hebt hem zelf meegenomen.’
Ruw schudde ze Armins arm van haar schouders en stond op.
‘Ik kan maar beter naar hem toegaan, voordat ze een andere wees uit het weeshuis halen om met hem te trouwen.’
Even bleef ze staan om haar donkerblauwe jurk glad te strijken. De paar plukken haar die ontsnapt waren aan haar knot, stopte ze terug. Daarna verliet ze de kamer, Armin op de rand van het bed achterlatend. Haar gedachten waren verward. Waarom was de heer van Astarde naar haar kamer gekomen? Wat was zijn bedoeling geweest? Waarom had hij zo medelijdend naar haar gekeken?
Ze wilde geen medelijden, van niemand. Bijna struikelend over haar voeten liep ze door de gang, haar wenkbrauwen bijna tegen elkaar aan getrokken en haar mond vertrokken tot een dun streepje. Een enkele traan kroop over haar wang naar beneden.
In tegenstelling tot wat ze tegen Armin had gezegd, ging ze niet naar Stefan op zoek. Als vanzelf liep ze naar de stallen, waar ze aan de stalknecht vroeg om Adaia klaar te maken voor een rit. De jongen knikte en liep weg. De vertrouwde geur van de paarden drong langzaam tot haar door. Met de mouw van haar jurk veegde ze de traan van haar wang, terwijl ze ongeduldig op haar voeten heen en weer wipte, steeds naar links en naar rechts kijkend. De stallen waren goed opgeruimd, daar zorgde de stalmeester wel voor.
Vier stalknechten liepen rond. De eerste droeg een zadel, dat eigenlijk net iets te groot en duidelijk te zwaar voor hem was, waardoor hij zijn rug helemaal hol trok. De volgende liep met een bezem het toch al schone pad te vegen. De andere twee liepen af en aan met voer voor de vele paarden die in de stallen stonden. Nu heer Armin met zijn gevolg was aangekomen, hadden de stalknechten plotseling veel meer werk. De stalmeester was nergens te zien, maar Lysen kon zijn stem horen. Hij klonk niet al te vrolijk en ze vermoedde dat hij een stalknechtje flink de les aan het lezen was. Onwillekeurig kromp ze ineen bij de gedachte aan de boze stalmeester. Als hij boos was, leek hij zo op Rudolf…
‘Vrouwe Lysen, ik was naar u op zoek!’
Haar hart sloeg meteen weer op hol, door de stem die plotseling achter haar klonk. Het was niet moeilijk om te raden wie er achter haar stond. Lysen nam een paar seconden om haar hart tot rust te laten komen, voordat ze zich omdraaide. Het liefst zou ze heel hard willen schreeuwen dat hij weg moest gaan, maar ze beperkte zich met de grootste moeite tot een paar simpele woorden, die niet helemaal de waarheid waren.
‘Heer Stefan! Ik ook naar u!’
Ze voelde haar wangen langzaam rood kleuren, op deze momenten haatte ze haar lichte huid én het feit dat ze gewoon niet kon liegen.
Als Stefan het al merkte, zei hij er niets van. Hij glimlachte hoffelijk: ‘Gaat u een rit maken?’
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Geheimen van Fenide

di mei 28, 2019 5:32 pm

Leuk vervolg!
Ik weet vandaag niets inhoudelijks toe te voegen. :P Misschien volgende keer weer :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 111
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Geheimen van Fenide

za jul 20, 2019 8:31 pm

2.4

Langzaam knikte ze, ze vertrouwde haar stem nu niet genoeg om antwoord te geven.
‘Is het goed als ik met u meega?’
Eigenlijk niet, was het eerste wat in haar opkwam, maar ze zei het niet. Als Stefan met haar mee zou gaan, zou ze niet naar Jent kunnen, iets wat ze wel van plan was. Diep in haar hart wist ze dat ze dit niet tegen Stefan kon zeggen, zonder dat Armin, en daardoor ook Adolf, ervan zou horen. Ze wist ook dat die niet blij zouden zijn als ze erachter kwamen dat ze Stefan had afgescheept. Heel even stond ze in de verleiding om precies te doen wat zij zo erg zouden vinden. Wat zouden ze doen? Na vanmorgen is ze daar niet meer ze zeker over. Armin leek echt in haar geïnteresseerd, iets wat haar zenuwachtig maakte. Ze wilde zich aan niemand meer binden, niet na wat er met Anna gebeurde.
Ondertussen stond Stefan nog steeds geduldig te wachten. Hij keek haar vriendelijk aan. Nu pas merkte Lysen het litteken onder zijn rechteroog op, een grillige witte streep die doorloopt tot bij zijn neus.
‘Ik was iets te enthousiast.’
‘Wat?’
Hij glimlachte om Lysens verwarde uitdrukking, waardoor haar blik nog donkerder werd.
‘Dat litteken, daar keek je toch naar?’
Snel schudde ze haar hoofd, terwijl ze haar ogen over het plafond van de stal liet glijden. Een vogel vloog vlak onder het dak, steeds heen en weer.
‘Vrouwe? Uw paard staat klaar.’
Een rood aangelopen gezicht en twee verlegen ogen keken haar aan toen ze zich omdraaide. De jongen leek onder de indruk te zijn van Stefan, zijn ogen vlogen steeds heen en weer tussen hem en Lysen. In zijn uitgestoken hand had hij de teugels van Adaia, die geduldig achter de stalknecht stond te wachten. Lysen pakte ze aan, wat niet helemaal tot de jongen leek door te dringen.
‘Vrouwe, als u nog even kunt wachten, zal ik mijn paard zadelen, dan kunnen we gaan.’
Het leek alsof de stalknecht wakker schrok van de zware stem van Stefan. Terwijl hij iets onverstaanbaars mompelde, liep zijn gezicht bijna paars aan. Hij draaide zich snel om en verdween in een stal.
Verloren bleef Lysen naast Adaia staan, terwijl Stefan zijn eigen paard opzocht in de grote stallen. Het duurde een tijdje voor hij terugkwam, met een grote vos achter zich aan. Het was een mooi paard, duidelijk voor de strijd gebouwd.
‘Zullen we gaan?’
Er kwam geen woord over Lysens lippen, hoewel ze wel haar mond opende om antwoord te geven. Weer deed Stefan alsof hij niets merkte en leidde zijn paard de stallen uit. Op de binnenplaats steeg hij met het grootste gemak op, waarna hij geduldig wachtte totdat ook Lysen was opgestegen. Zwijgend reden ze de binnenplaats af, de grote poort door het open veld op wat om het kasteel lag. Recht tegenover hen waren de eerste huizen van het dorp al te zien, links van was net de kust te zien. Dat was alleen zichtbaar bij helder weer, zoals vandaag. De zon stond hoog aan de hemel en er waren, op wat witte plukjes na, geen wolken te zien.
Ze draaiden om het kasteel in en reden richting het bos. Nog steeds praatten ze geen van beiden, tussen hen hing een gespannen stilte. Af en toe keken ze elkaar aan, waarna ze beiden deden alsof ze niet naar de ander hadden gekeken. Uiteindelijk was het Stefan die de stilte doorbrak.
‘Tarsin’
Niet-begrijpend keek Lysen hem aan, haar mond halfopen van verbazing en een rimpel in haar voorhoofd.
‘Mijn paard. Hij heeft Tarsin.’
‘O’
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Geheimen van Fenide

vr jul 26, 2019 6:45 am

Leuk vervolg! Al zijn de namen wel lastig te volgen om er best wel wat tijd tussen de stukken zit :$
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 111
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Geheimen van Fenide

za jul 27, 2019 8:58 am

Maaike schreef:
vr jul 26, 2019 6:45 am
Leuk vervolg! Al zijn de namen wel lastig te volgen om er best wel wat tijd tussen de stukken zit :$
Daar kan ik me iets bij voorstellen, ja! Helaas heb ik zo weinig tijd om te schrijven dat het lastig is om er niet lang tussen te laten zitten... Het verhaal zit ook zo in mijn hoofd vast dat ik precies weet over wie ik het heb ;)
Ik ga mijn best doen er zo min mogelijk tijd tussen te laten zitten, zodat het vloeiender leest!
Gebruikersavatar
Nellineke
Vulpen
Beheer:
Berichten: 111
Lid geworden op: do nov 17, 2016 10:15 am

Re: Geheimen van Fenide

za jul 27, 2019 8:59 am

2.5

Inmiddels hadden ze de rand van het bos bereikt. Zonder aarzelen stuurde Lysen Adaia het smalle bospad op, Stefan volgde, na enig aarzelen, haar voorbeeld. Het paadje was zo smal dat ze niet naast elkaar konden rijden, de reden dat Lysen juist dit pad had uitgekozen. Het geluid van de hoeven van hun paarden werd gedempt door het zand, maar af en toe knapte er een tak onder het grote gewicht van Tarsin en Adaia. Iedere keer dat dat gebeurde, kromp Lysen een heel klein beetje ineen en keek ze over haar schouder. Als ze dan zag dat Stefan nog steeds achter haar reed, ontspande ze weer.
Het smalle pad mondde uit in een grote open plek, waar de zon tussen de toppen van de bomen scheen. Twee vlinders achtervolgden elkaar in de bundel zonlicht.
Lysen hield Adaia in, waardoor Stefan eindelijk de mogelijkheid had om naast haar te komen staan.
‘Je hebt me nog steeds niet verteld hoe jouw paard heet.’
Er klonk een lachje door in zijn stem, wat Lysen op haar gemak stelde.
‘Adaia.’
‘Adaia, heb jij dat bedacht?’
‘Ja’
Stefan keek even opzij, maar ze deed alsof ze het niet zag.
‘Mooie naam. Is het echt jouw paard?’
‘Ja’
Weer een korte blik opzij, Lysen keek snel een andere kant op. Met haar ogen volgde ze een vogel die op een tak van de dichtstbijzijnde boom neerstreek en daar met zijn lied begon.
‘Lysen?’
Dat was de eerste keer dat hij haar aansprak met enkel haar naam en dat verraste haar.
‘Ik wil je graag leren kennen’, begon hij, maar verder kwam hij niet, omdat Lysen hem ruw onderbrak.
‘Ik jou niet.’
Tegelijk met deze woorden gaf Lysen Adaia de sporen, Stefan op de open plek achterlatend. De tranen die in haar ogen sprongen, negeerde ze. Haar hart was in haar keel gesprongen en klopte wild. Ze hoorde hoe Stefan haar nariep, maar ze bleef rijden, totdat ze zeker wist dat hij haar niet meer kon zien of horen. Haar hoofd was een wirwar van gedachten, die over elkaar heen vielen en vochten om voorrang.
Onbewust volgde ze het paadje naar Jents hut, aan de rand van het bos, vlak bij de kust. Ze hoorde de zee en rook de zilte lucht. Naast de hut stond Jents lichtbruine paard te grazen. Hij moest dus wel thuis zijn.
Bij het hutje aangekomen, bond ze Adaia’s teugels aan een ring van touw, die aan het hek hing. Het zwarte paard liet het gewillig toe, hij keek haar na toen ze om het huisje heen liep om naar binnen te gaan.
Voordat ze naar binnen ging, gaf ze het bruine paard nog een klopje op zijn nek. Ze herinnerde hoe ze, jaren terug, Jent eens naar de naam van het paard had gevraagd. Het paard bleek helemaal geen naam te hebben, dat vond Jent verschrikkelijk onnodig. In haar gedachten noemde ze het paard nog steeds Marron, wat volgens zuster Ann ‘bruin’ betekende, al had ze dat nooit tegen Jent verteld.
De deur leek nog schever te hangen dan de laatste keer dat ze geweest was en het bankje dat naast de deur stond, was ingezakt.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 719
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Geheimen van Fenide

zo jul 28, 2019 6:41 pm

Ik ga mijn best doen er zo min mogelijk tijd tussen te laten zitten, zodat het vloeiender leest!
Lief! Ik hoop dat het lukt : )
kromp Lysen een heel klein beetje ineen en keek ze over haar schouder
Waarom schrikt ze hier zo van?
‘Ik wil je graag leren kennen’, begon hij, maar verder kwam hij niet, omdat Lysen hem ruw onderbrak.
‘Ik jou niet.’
Haha auw..
De deur leek nog schever te hangen dan de laatste keer dat ze geweest was en het bankje dat naast de deur stond, was ingezakt.
Was het bankje eerder niet ingezakt omdat je het nu meldt?

Leuk vervolg! Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Historie”