Levenslang

Voor de nodige tranen en verdriet
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Levenslang

di nov 22, 2016 8:56 am

Er was eens een meisje genaamd Lara. Maar dit verhaal is alles behalve een sprookje. Of dit verhaal een Happy End heeft mag je zelf beslissen.

Lara is 5 jaar als ze verhuist van een appartement in een flat naar een hoekhuis in dezelfde stad. Een nieuwe straat, nieuwe buren, nieuwe school en dus ook de kans om nieuwe vriendjes te maken. Maar Lara was verlegen en dook voor iedereen weg. Of dat nou was achter de benen van mama of onder een tafel. Het zelfvertrouwen was ver te zoeken en zomaar op iemand afstappen was uit den boze.

Lara zit nog maar een paar dagen op haar nieuwe school, in groep 2, als ze het toch probeerd om een meisje aan te spreken wat ook altijd alleen speelt, net als zij. Dit meisje werd gepest maar dat had Lara niet door. Wie had ooit gedacht dat wat ze daarna zou doen haar hele verdere leven zou bepalen. Ze liep op het meisje af en vroeg of ze mee mocht spelen. Nooit had ze er bij stil gestaan dat zij nu ook gepest zou worden. Al snel kreeg ze plastic blokken naar haar hoofd gegooid en noemde iedereen haar stom. Die woorden konden haar sneller doen zinken dan een baksteen uit een vliegtuig. Het zelfvertrouwen dat ze vanaf die leeftijd had moeten opbouwen werd direct weer afgebroken.

In groep 3 ga je meer woorden leren en ga je leren lezen en schrijven. scheldwoorden waren populair. En die werden ook alsmaar grover.

In groep 4 vonden haar klasgenoten het een leuk idee om Lara te behandelen als een besmettelijke ziekte of bacterie. Alle klasgenoten deden dan net alsof ze zich insprayde met wat ze zelf noemde anti-Lara. Kinderen uit andere klassen durfde zelfs niet in de buurt te komen van Lara. Ze bleven netjes op 1 meter afstand. Tijdens de gymlessen propte de kinderen zich tegen elkaar aan om maar niet in de buurt van Lara te hoeve zitten. Complete isolatie was het gevolg. Het werd allemaal nog erger toen ook dat jaar Luizen werden geconstateerd bij Lara. De moeders die de controle deden hadden dit aan haar verteld waar iedereen bij stond. Lara’s moeder was woest geworden die dag en de rest van het schooljaar werd een hel. En haar school of juffen wisten ook niet wat ze er mee aan moesten en dus deden ze maar niks. Toen Lara op een middag in de zand werd geduwd en overeind kwam stonden de 2 juffen die pleinwacht hadden te lachen om het tafereel. Nu Lara zag dat ze zelfs niet op steun kon wachten van haar juffen voelde ze zich pas echt alleen.
283bd66c7d713f8aecae9b3e0e9af708.jpg
283bd66c7d713f8aecae9b3e0e9af708.jpg (15.1 KiB) 648 keer bekeken
In groep 5 werd het geniepiger. Haar klasgenoten zouden dan iets uithalen waar zij vervolgens de schuld van zou krijgen. Zoals die ene dag waarop haar klasgenoten hadden afgesproken om allemaal papierpropjes te maken en dan omstebeurd naar de juf te gooien. Toen de juf vervolgens vroeg wie er van die propjes gooide wezen 25 kinderen naar Lara. Uit pure woede had ze haar schoen uitgetrokken om die naar het hoofd te gooien van de aanstichter. Maar ondanks de prachtige voltreffer was daarvan de straf alleen maar erger geworden. Het werd pas echt serieus toen Lara in de pauze te lang dagdroomde in de richting van een Antilliaanse jongen uit haar klas. Die had toen tegen haar gezegd dat ze haar wou even zouden pakken na school terwijl hij een zakmes laat zien buiten het zicht van de juffen. De rest van die middag kon ze nergens anders meer aan denken dan aan wat er zou gaan gebeuren. Na schooltijd bleef ze ,nadat ze haar jas had gepakt, in de klas en wachten ze tot de jongen was afgeleid door zijn vrienden. Pas dan durfde ze een sprint te nemen naar huis. Tijdens haar vlucht langs hem was het hem gelukt om haar met het zakmes te steken in haar dikke winterjas. Het had maar een paar millimeter gescheeld of hij had ook een snee in haar gemaakt. Ze had drie straten lang alleen maar gerend. Toen Lara thuis aankwam ,helemaal buiten adem, wou haar vader wel eens weten wat er aan de hand was. Blind van woede ging haar vader naar de school om hem daar om de school te achtervolgen tot de politie kwam. Nooit had Lara zich zo bang gevoelt.

In groep 6 aangekomen herken je heel Lara niet meer terug. Stil, altijd alleen, durft haar hand niet op te steken bij een vraag. Ze had geleerd om zich nergens mee te bemoeien, niemand aan te spreken en al helemaal om niet te kijken naar mensen. Als ze het pesten aangaf bij haar juffen werd het alleen maar erger. Op een dag, toen ze toch had aangegeven wat er gebeurd was moest de pester na de les even blijven zitten. Lara had onder het raam gestaan om te luisteren naar wat de juf allemaal zou zeggen tegen haar. Tot haar schik werd ze helemaal niet streng aangepakt zoals ze hoopte. De juf zei kalm: ‘’dit gedrag wil ik niet meer zien, oke?’’ Oke juf, had de pester gezegt met een heel lief gezicht. Waarop de juf vervolgde met: ‘’Nou ga maar buiten spelen dan ’’ De volgende dag werd ze dan 2 keer zo hard gepest want ze had hun verraden. Dus vaak zei ze niets. Vaak zat ze naar buiten te kijken, nee te staren. Te dagdromen over van alles en nog wat. Vaak dacht ze aan wat ze na schooltijd zou doen. Waar ze mee zou spelen. Al dagdromend ging ze de dag door terwijl ze tijdens een proefwerk hartjes op de i tekent en bloemen langs de kant.

Na groep 6 hadden haar ouder in overleg met de school besloten om Lara over te plaatsen naar de andere locatie van dezelfde school. Daar deed ze vervolgens groep 7 en was het al snel duidelijk dat het pesten zijn tol had geëist. Stil en afgezonderd van de rest van de klas kreeg Lara al snel de stempel “raar”. Toch vroeg ze zich vaak af hoe mensen naar haar zouden kijken of ze wisten wat ze allemaal had meegemaakt. Als ze zouden kunnen voelen wat zij voelde. Het pesten was in vele opzichten minder geworden maar niet gestopt.

Omdat inmiddels 2 klassen waren overgedaan werd door haar ouders in overleg met haar school besloten om Lara direct na groep 7 te laten doorstromen naar het VMBO en dus groep 8 over te slaan. Met deze beslissing kwam ook de beslissing om Lara wel mee te laten doen met de eind musical. Lara zou na groep 7 naar het VMBO gaan op het niveau LWOO wat stond voor LeerWeg Ondersteunend Onderwijs. Een niveau speciaal voor kinderen met leer en gedragsproblemen. Lara had een ernstig leerprobleem ontwikkeld in al die jaren.

Het VMBO was helemaal een hel voor Lara. Met 300 mensen op 1 school en een zorgwekkend laag zelfbeeld had ze al gouw het gevoel dat iedereen naar haar keek. Binnen no-time had ze de meest verlaten en stille plekjes in de school gevonden. Hier zat ze dan tijdens tussenuren en in pauzes om haar brood op te eten. Stil, alleen, soms huilend omdat ze zich maar al te goed realiseerde dat ze geen vrienden had. Onder de trap bijvoorbeeld, net als Harry Potter. Oh, ze kon zichzelf helemaal verliezen in boeken, films en games.
61b991f20f35ed4eaf1057fbb6302d77.jpg
61b991f20f35ed4eaf1057fbb6302d77.jpg (55.22 KiB) 648 keer bekeken
Lara huilde veel. Wat de andere leerlingen alleen nog maar aanleiding gaven om haar weer te pesten. Na een jaar was het haar wel gelukt om wat mensen te vinden om mee te staan in de pauze. Maar vertrouwen deed ze nooit. Altijd was ze achterdochtig en verwachten dan weer een mes in d'r rug. Eén meisje vertrouwde ze wel. Nathalie. Het meisje waar ze in groep 2 vriendschap mee wilde sluiten. Dat meisje was altijd haar vriendin gebleven. Lara en Nathalie waren onafscheidelijk. Na 2 jaar VMBO was het tijd voor Lara om een richting te kiezen. Ze kon kiezen uit:

- Economie en handel (maar daar had ze een hekel aan)
- Techniek breed (maar Lara had 2 linker handen)
- Voertuigen techniek (das met auto’s toch? Laat maar)
- Verzorging breed (Daar gingen alle pestmeiden heen)
- Uiterlijke verzorging (daar zaten de ergste!)
- Landbouw en Dierverzorging

Ach, ik word wel bloemist of zo, dacht ze.

Naast de lessen die Lara kreeg in de kassen en stallen naast de school kreeg ze ook les in de normale vakken zoals wiskunde, drama, muziek, Nederland en Engels. Deze lessen kreeg Lara samen met studenten uit andere richtingen. 1 klas bestond uit 2 a 3 leerlingen van elke richting.

Op een dag in het derde leerjaar van Lara kwamen drie meiden uit haar klas haar kant op. Voor Lara was het alsof ze omcirkeld werd door drie leeuwen. Mogen we je een make-over geven, vroegen ze op vriendelijke toon. Lara zei beleeft: Nee dank je. Maar waarom dan niet? Kom op joh, was de reactie van de meiden. E wist niet wat ze daarop moest antwoorden. Ze kon niet zeggen dat ze hun niet vertrouwde. Dus toen de meiden erop aandrongen zei ze toch maar ja. Mooi, zeiden ze. Vanmiddag tijdens de grote pauze hebben we wel tijd. Wacht op ons bij de ingang van de kantine. Dus dat deed Lara. De meiden namen haar mee aar het midden van de kantine die even groot is als een kleine theaterzaal. 300 man verzeld zich daar en Lara werd opgemaakt in het midden van deze kantine. Na wat uren zitten leek stond 1 van de meiden op. ‘Zo die is klaar' zei ze maar nu met een hele gemene stem. Toen schreeuwde ze zo hard dat het makkelijk alle geluiden overstemde. KIJK EEN CLOWN! Lara was belachelijk opgemaakt en 300 leerlingen lachte haar uit. Lara’s hart zonk weg in de grond en al huilend rende ze de kantine uit. Voordat ze buiten was zag ze nog net 2 leeraren die hun lach probeerde te verbergen achter hun hand. Geen enkele leerraar greep in. De rest van de pauzetijd heeft ze zichzelf opgesloten in een toilethokje op de 3e verdieping. Daar kwam nooit iemand. Pas 10 minuten nadat de bel was gegaan die aangaf dat de les weer begon durfde ze naar buiten te komen. Wanhopig probeerde ze met toiletpapier, water en zeep om alle make-up te verwijderen. Nadat het meeste eraf was ging ze meteen naar huis en vertelde haar moeder dat alle lessen waren afgelast.

Sinds die tijd vermeed Lara de kantine. Maar soms moest ze er toch heen en was dan zo bang dat er weer iets zou gebeuren. Lara was vanaf haar kindertijd verslaafd geraakt aan eten, vooral snoep. Lara werd een emotie-eter en omdat ze nogal veel last had van emoties werd er ook veel gegeten. Lara was daardoor iets mollig geworden. Op een middag toen Lara haar lunch was vergeten moest ze toch echts iets gaan halen in de kantine. Uitgerekend op de tijd wanneer alle klassen pauze hielden. Terwijl ze zich door de menigte heen probeert te wringen ziet ze een opening langs de drank en snoep automaten. Precies op het moment dat Lara langs de automaten loopt word ze keihard van links geduwd, tegen de automaten aan, en valt op de grond door evenwicht verlies. Terwijl Lara overeind komt hoort ze een ouder meisje roepen: ‘’Kijk die dikke gaat weer snoep halen’’. Zonder te kijken rende ze de kantine uit en rechtstreeks naar het meest verlaten plekje in de school. Ze heeft die dag niet geluncht.

Lara was tijdens haar tijd op het VMBO meester geworden in het doen alsof ze ziek was. En dat gebeurde ook vaak. Alle dagen bij elkaar opgeteld had ze voor ongeveer een jaar gespijbeld. Ze lag zich liever de hele dag te vervelen in bed dan terug gaan naar school.

In haar vierde en laatste jaar van het VMBO kwam Lara erachter dat ze toch geen baan wou in de richting van landbouw en dierverzorging. Haar leraren lieten haar daarom een stage kiezen in een andere richting. Lara koos ervoor om in een kleuterklas stage te lopen en dus toch richting de zorg.

Lara slaagde van het VMBO en moest nu opzoek naar een vervolgopleiding. Nog steeds niet zeker wat ze wou doen besloot ze op de meest logische manier te denken. Ze zou de zorg in gaan want daar hadden ze mensen nodig.

Tijdens haar tijd op de zorg opleiding leek het pesten te minderen maar dat betekende niet dat alles opeens weer goed was. Lara was op haar 11e gediagnostiseerd met ADD en dat bracht zijn problemen met zich mee. Vooral in haar stages was het duidelijk zichtbaar dat afwezigheid (dromerigheid) en vergeetachtigheid grote problemen waren. Lara kreeg te maken met een depressie. Eentje die voor enge dingen zou gaan zorgen. Na een gastles over euthanasie en sterfgevallen in verzorgingstehuizen waar ze ook een formulier kregen zodat ze konden zien wat er allemaal bij komt kijken vroeg Lara of ze een extra formulier mocht hebben. Op dit formulier kon je van alles aangeven omtrent het begraven of cremeren. Wat voor kist, auto, bloemen of muziek iemand wilden hebben. Lara vulde hem helemaal in en dacht bij haar zelf. Gewoon voor het geval dat. Voor het geval ik er ooit genoeg van krijg en het aandurf om eruit te stappen.

In haar laatste jaar kreeg ze moeite met de examens en ook op stage ging het mis. Ze kreeg ruzie met haar leidinggevende tijdens haar stage in een verzorgingstehuis. Deze vrouw kon niet begrijpen wat er mis was met Lara. Tijdens een gesprek dat Lara had op haar stage zei haar leidinggevende: iedereen heeft wel eens wat. Ze was er even stil van. In deze tijd waarin ze veel problemen had met haar depressie en haar eigen worsteling met haar ADD was dat net even teveel. Maar toen vervolgde ze haar verhaal met: maar dat gaat ook altijd wel weer over. Haar wereld stond stil. Ze stond aan de grond genageld met haar mond vol tanden. Want daar waar ze zich het meest aan ergerde werd zojuist even benadrukt. Het is niet te genezen en je komt er dus nooit van af. Meteen staat ze op zonder iets te zeggen en vertrekt van stage. De volgende dag ging ze naar school om het dilemma uit te leggen aan haar mentor. Haar mentor zag het echter allang aankomen en ging akkoord met het voorstel om niet meer terug te gaan naar stage als Lara maar wel ging kijken naar wat voor opleiding ze wel zou willen doen. Dus dat deed ze.

Na weken van zoeken en verschillende tests te hebben gedaan bleek uiteindelijk dat ze het meest op haar plek zat als ze een opleiding ging doen in de toerisme. Dus dat deed ze. Elke dag zat ze een uur in de bus onderweg naar school. Elke dag hoopte ze op een beter dag. Op de nieuwe opleiding had ze het hartstikke naar haar zin. De lessen waren leuk en de onderwerpen boeiend. Maar toch was er iets niet zo fijn. Door haar houding werd ze al snel weer het doelwit van pesten.

Na nog een jaar van full-time pesten durfde ze eindelijk voor zichzelf op te komen. Nadat een klasgenoot/pester haar had beschuldigd van iets wat zei gedaan had was het genoeg geweest. Lara zat op een bankje haar veters te strikken toen de pester dreigend boven haar kwam hangen. Lara stond op en maakte zich groot. Lara was een kop groter dan de pester en voor het eerst was ze niet bang meer. Er ging een knop om en Lara duwde haar van zich af. Na wat duwen en trekken kwamen de 2 meiden in een worsteling terecht die werd onderbroken door een leraar. Nadat Lara had uitgelecht wat er precies gebeurd was konden de meiden vertrekken en tot Lara’s opluchting had zij geen straf gekregen. Na die dag wist iedereen in haar klas dat je Lara beter niet kon pesten. Het pesten werd aanzienlijk minder. Vanaf die dag werd Lara veel assertiever. Dit betekende echter niet dat ze nu populair was of goed in de groep lag. Lara had nog steeds veel problemen met contact maken

Lara is nu 24 jaar en 4 jaar pestvrij. Lara heeft door haar hele leven veel trainingen en cursussen gehad waaronder trauma verwerking. Ze heeft nog steeds een laag zelfbeeld en bijna geen zelfvertrouwen. Dit gaat gepaard met haar faalangst. Lara heeft PTSS wat staat voor Post Traumatisch Stress Syndroom. Ze zal hier voor haar hele leven last van houden. Lara vertrouwt niemand meer en als iemand te dichtbij komt trekt ze een muur op zodat niemand bij haar kan komen. Hierdoor heeft ze moeite met vrienden maken en word ze vaak gezien als afstandelijk.

Lara heeft Levenslang

Maar er is 1 ding dat dit verhaal niet verteld. Dit is niet het verhaal van ene Lara. Dit is mijn verhaal, mijn naam is Claudia en ik heb levenslang.

En dat meisje dat ik in groep 2 aansprak en vriendinnen mee werd is tot op heden mijn beste vriendin!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Levenslang

di nov 22, 2016 4:14 pm

Heel mooi geschreven, omschreven en zeker een verhaal wat thuis hoort in drama. Dat het jouw verhaal is grijpt het mij meer aan en herken mij wel een beetje erin, al heb ik geen levenslang gehad.
Gebruikersavatar
Nayalina Nashan
Gouden griffel
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 346
Lid geworden op: wo nov 16, 2016 7:19 pm

Re: Levenslang

di nov 22, 2016 5:31 pm

Op grammaticaal vlak wat kleine foutjes: het is leraar, niet "leeraar" of "leerraar", en uitgelegd ipv "uitgelecht" ;) . Ook een paar zinnen die niet helemaal kloppen, ik geloof dat je hier en daar wat woorden van plaats hebt gewisseld.
Inhoudelijk... Auw :shock: . Herkenbaar, op een manier. Bijvoorbeeld de machteloze woede en het verdriet dat je voelt wanneer iemand jouw pijn als iets "tijdelijk" en "normaal" afdoet. Leer er mee leven, joh, hoor je ze dan denken. Bah.
Goed dat je alles hebt opgeschreven, het is ook een manier van verwerken (bij mij helpt het toch ;) ). Gewoon al het feit dat je gewoon alles even op een rijtje zet, doet dikwijls al veel.
Ik hoop dat je je ondertussen beter voelt :) .
A reader lives a thousand lives before he dies.
Gebruikersavatar
Raven Heart
Pen
Beheer:
Berichten: 19
Lid geworden op: ma nov 21, 2016 8:10 pm

Re: Levenslang

do nov 24, 2016 10:14 pm

Hoi iedereen, veel mensen vragen zich af hoe het nu met me gaat. Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik positief in het leven sta op dit moment. Ik heb dit verhaal niet geschreven om zielig te doen en te latten zien van ach kijk eens hoe zielig ze is. Veel mensen verwachten dit niet al ze mij aanspreken. Hiermee wil ik maar duidelijk maken dat je altijd eerst iemand moet leren kennen voordat je handelt. Nooit op uiterlijk of eerste indrukken afgaan. Uiterlijk is vaak misleidend en eerste indrukken zijn 9 van de 10 keer fout. Ik wil dat dit verhaal een inspiratiebron is voor mensen die schrijven over pesten vanuit het slachtoffer oogpunt. Laten we met zijn alle de wereld een stukje beter maken door elkaar te waarderen en te respecteren en misschien hier en daar een beetje lief hebben kan ook geen kwaad. Live your Life like you Love it!

Liefs Raven
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Levenslang

vr dec 02, 2016 9:27 pm

Ik vind het knap dat je dit verhaal over jezelf hebt geschreven, het is rauw en open geschreven. En je geeft jezelf er ook mee bloot en dat vind ik knap. Ik herken de situatie, in een geringere vorm en in dat opzicht dat je zomaar op durft te staan en uit te halen, wauw.

Het klinkt zo hopeloos om te zeggen dat je na alles wat je mee hebt gemaakt levenslang hebt. Levenslang is uitzichtloos en zonder hoop. Het zal je nooit loslaten en het steekt de kop op als je denkt dat het onoplosbare laagje eindelijk weggesleten is. Ik geloof - maar ik kan jou situatie niet inschatten, ik ken alleen die van mijzelf - dat we met (ini)mini stapjes voortgang maken, als we ervoor knokken. En daarin weet ik zeker dat we op een dag op de top van die berg komen die ons zolang het uitzicht heeft ontnomen.

Nogmaals, knap om je levensverhaal te delen.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
Kattenmeisje3045
Ganzenveer
Beheer:
Berichten: 345
Lid geworden op: za nov 19, 2016 11:25 am

Re: Levenslang

ma nov 13, 2017 3:22 pm

Ik kan zeggen dat ik het verhaal ken, ik was er zelfs bij. Toch lees ik bepaalde dingen voor het eerst. Toch kan ik ook met recht zeggen dat je inderdaad levenslang krijgt als je zolang, dag in dfag uit wordt gepest.
Zet je dromen op papier.

Terug naar “Drama”