Nynke haar avontuur

Voor de nodige tranen en verdriet
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Nynke haar avontuur

ma nov 21, 2016 12:20 pm

Nynke loop zweverig achter haar vader en grote zus aan, zweverig van de zon op haar gezicht, de vogeltjes die zingen, van andere blije kinderen en vooral dat ze vakantie hebben! Al een week was Nynke met haar vader, moeder en grote zus op de camping met de caravan maar elke dag was anders en zo veel te ontdekken. Het was geen grote camping maar voor Nynke juist heel groot. Met zes jaar mocht Nynke niet alleen op pad maar wel met haar grote zus wat vaak niet leuk was vond ze. Haar grote zus was altijd de baas en pestte haar. Hun moeder had duidelijk gezegd waar de caravan staat en ook hadden de meiden een kaart op hun nek. Daarop stond wie ze waren, waar de caravan staat en de telefoonnummers van hun vader en moeder.

Maar opeens ziet Nynke haar vader en grote zus niet!

Nynke is een stoere meid en begint niet gelijk te huilen of om haar vader te roepen. Nadenkend wat mama had gezegd waar de caravan staat kijkt Nynke op de kaart om haar nek. Daarop staat ook een huisje met een vogeltje. Nynke denkt na en die heeft ze eerder gezien dus loopt ze maar die kant op. Onder hebt lopen krijgt Nynke het warm want het zonnetje is toch warm. Geen mama denkt Nynke en ze trekt haar jas uit wat eigenlijk niet mocht en die bind ze om haar middel. Al huppelend gaat Nynke richting de vogeltjes, ze is vrolijk want eindelijk geen grote vervellende zus bij haar die alleen maar aan het pesten is.

Bij vogeltjes kijkt Nynke weer op de kaart en ze ziet een huisje met een ijsje er naast staan. Die vind Nynke ook want het is niet moeilijk met een heel groot ronddraaiend ijsje die er voor het gebouwtje staat en die zelfs groter is dan haar. Op de kaart kijkend zoekt Nynke een weggetje terug naar de caravan maar een ijsje trek toch haar aandacht. Dan herinnerd Nynke nog dat ze wat kleingeld in haar broekzak heeft. Bij een bankje legt ze haar jas neer en haar vest na het uitdoen want die is ook te warm vind Nynke. Stoer als Nynke is loopt ze naar de balie en via een trappetje om wat hoger te staan legt ze het geld neer. Een mevrouw kijkt haar lachend aan en kijkt ook rond of ze alleen is. Maar de mevrouw ziet geen volwassen en vraagt aan Nynke of ze alleen is. Nynke knikt ja en vraagt om een ijsje. Even twijfelt de mevrouw want ze vindt Nynke wel erg jong om alleen te komen voor een ijsje. De mevrouw ziet de kaart om Nynke haar nek en vraagt of ze deze mag zien, Nynke twijfelt even maar doet deze af. Na de kaart te hebben gezien is de mevrouw gerust en ze telt het geld na de kaart teruggegeven te hebben aan Nynke. Helaas voor Nynke want ze komt 50 cent te kort. Maar de mevrouw vind het goed en pakt een raket ijsje en Nynke is super blij ermee. Na haar kaart op haar jas en vest te hebben gelegd geniet Nynke van het ijsje en het zonnetje. Helemaal vergeten dat ze haar vader en grote zus kwijt is, dat haar moeder heeft gezegd dat als ze de weg kwijt is gelijk terug te komen en een volwassen moet aanspreken. Ook dat ze haar jas, vest en vooral haar kaart niet mocht uit en afdoen.

Genietend van het ijsje en zittend op het bankje kijkt Nynke rond. Dan ziet ze een eend met kuikens. Nieuwsgierig loopt Nynke er heen maar ze laat haar jas, vest en kaart liggen! Steeds verder en verder loopt Nynke mee met de eend met kuikens en al gauw is ze bijna van de camping af. Niemand let op Nynke en zelfs de mevrouw niet achter de balie, Nynke ziet het gevaar niet! Als het ijsje op is loopt Nynke nog bij de eend en kuikens maar dan heeft ze in gaten dat ze de weg echt kwijt is! Haar kaart is weg en Nynke krijgt het toch koud. Nynke begint het toch eng te vinden en begint een beetje te huilen.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Nynke haar avontuur

ma nov 21, 2016 7:31 pm

Leuk begin van je verhaal, Nurias. Dapper van Nynke dat ze alleen op pad gaat. Stiekem weet ik al een beetje waar je verhaal heen gaat, maar ben nog steeds benieuwd hoe het zich verder zal ontwikkelen :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Nynke haar avontuur

di nov 22, 2016 7:55 pm

Lopend langs de kant van de weg kijkt Nynke rond en twijfelt waar ze heen moet. Alles lijkt hetzelfde aan bomen, struiken en ze ziet twee campings aan elke kant van de weg eentje. Huilend denkt Nynke na en ze mist haar vader, moeder en zelfs grote zus. Volwassen durft Nynke niet aan te spreken want het is toch eng wat haar moeder ook zegt. Al heeft die ook gezegd niet met vreemde praten wat verwarrend is vindt Nynke. Na een tijdje gelopen te hebben ziet Nynke weer een camping en ze herkend de speeltuin aan de voorkant van de camping. Maar aangekomen ziet ze bij de bankjes haar vest, jas en kaart niet meer. Nynke twijfelt of het wel goede camping is en het zal toch niet die andere wezen? Maar in Nynke haar gedachte herkend ze het speeltuintje en ze loopt verder de camping op.

Sommige dingen zijn herkenbaar maar andere weer niet, Nynke twijfelt en twijfelt. Steeds verder loopt ze camping op en probeert ze de weg terug te vinden naar caravan. Een bruggetje over een sloot herkend Nynke en ze is dol blij want nu is het niet zo ver meer. Blij dat Nynke is huppelt ze verder en telt de zij weggetjes aan de linkerkant want bij zij weggetje vier moet ze erin want daar aan het einde staat de caravan van papa en mama. Maar de laatste caravan aan de rechterkant is niemand aanwezig. Zullen ze mij zoeken? Denkt Nynke Vast wel en ze besluit maar in de voortent te wachten zoals haar moeder ook zei. Zittend op een stoel kijkt Nynke rond, alles wat in de voortent staat herkend ze en de caravan ziet er hetzelfde uit. Het duurt lang vindt Nynke en ook krijgt ze het koud, papa en mama zullen heel boos wezen op mij. Een paarse vest die over een tuinstoel hangt trekt ze aan en die is haar veel te groot. Nynke denkt dat het van haar zus is maar de vest is wel lekker warm. Een lange tijd wacht Nynke maar er komt geen papa, mama en grote zus aan. Nynke is bang en huilt, zullen ze mij vergeten zijn? Nynke denkt na wat een andere keer haar moeder zei toen ze kwaad was op haar namelijk dat ze geen dochter van hun kan zijn. Misschien willen ze mij niet meer en papa, mama, grote zus blij zijn dat ik weg ben? Huilend wacht Nynke, wat moet ze anders en langzaam valt ze ook slaap.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Nynke haar avontuur

do nov 24, 2016 7:34 pm

Leuk vervolg weer :)
Ik snap alleen niet waarom ze zal denken dat ze haar niet meer willen? Zover ik weet is er geen situatie geweest, waaruit ze die emotie eerder heeft gehad. Dus vergeten, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar het andere (nog) niet.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Nynke haar avontuur

vr nov 25, 2016 9:19 am

Maar dan schrik Nynke weer wakker want een auto stopt bij de caravan. Papa en mama! Denkt Nynke. Maar het zijn ouders niet en ook niet haar grote zus. De mensen spreken ook Frans wat Nynke niet verstaat. Snel kijkt Nynke rond en via een gaatje waar de voortent is vastgemaakt aan de caravan glipt ze snel naar buiten. Nynke rent en rent, verdrietig en bang! Onder het rennen doet ze de vest uit en gooit deze neer in een bosje. Bij een boom gaat Nynke zitten, het was toch die andere camping. Nynke weet ook niet meer hoe ze terug moet gaan want ze heeft niet opgelet waar ze naar toe is gerend. Huilend denkt Nynke na en ze zit eraan te denken om een volwassen te zoeken. Maar dat is ook eng om een vreemde zo maar aan te spreken al zegt haar moeder om het wel te doen. Een koude wind steekt op en Nynke rilt van de kou want het warme zonnetje is achter een wolk verdwenen.

Na een tijdje probeert Nynke weer terug te lopen. Maar elke boom is hetzelfde en er zijn geen duidelijke paden! Trillend van de kou en tranen die rollen over haar wangen kan Nynke alleen denken aan haar ouders. Opeens ziet Nynke een meisje bij een boom zitten. Huilend net als Nynke. Eerst wil Nynke het niet geloven en ze wrijft in haar ogen maar het meisje zit daar toch echt.
“Hallo,” zegt Nynke zachtjes tegen het meisje.
Het meisje kijkt haar aan en Nynke ziet dat haar rechteroog donkerpaars is. “Ga weg!” roept het meisje hard. “Ik wil alleen zijn.”
Nynke schrikt er een beetje van maar blijft staan, “ben de weg kwijt en mijn mama en papa. Jij ook?”
“Nee!” roept het meisje kwaad. “Ga weg.”
"Mijn naam is Nynke."
Het meisje antwoord niet terug en Nynke loopt verbaasd weg en is zelfs een beetje bang geworden van het meisje.
“Wacht even,” wordt er opeens geroepen en Nynke draait zich. Het meisje is opgestaan en komt naar Nynke toe. “Sorry. Ben Imke.” Nynke vindt het nog eng en durft niets te zegen. “Ben weggelopen van mijn ouders omdat ze mij pijn hebben gedaan.”
“O dat is niet leuk, wil je mij helpen? Mijn papa en mama zijn heel lief,” zegt Nynke en steekt haar hand uit.
Beide meiden schudden de handen. “Zal ik bij jouw papa en mama mogen blijven?”
“Denk het,” zegt Nynke. "Mag altijd wel vriendinnetjes thuis hebben."
Imke doet haar winterjas uit want ze ziet Nynke rillen van de kou. "Doe mijn jas maar aan want je hebt het kou niet. Heb er nog een vest in.”
Nynke wil het eerst niet want haar moeder vertelde wel eens over luizen die op jassen van andere kindjes kunnen zitten. Maar toch wint de kou en Nynke trekt de warme jas aan als Imke de vest eruit hebt gehaald.
“Jij koud?” vraagt Nynke en de meiden gaan zitten tegen een boom.
“De vest is warm,” zegt Imke. “Hoe ben je de weg kwijt geraakt?”
Nynke haalt haar schouders op en veegt de traantjes weg, “weet niet meer. Waarom een blauw oog?”
“Mijn papa en mama zijn heel streng en vanochtend kreeg ik zo maar een klap op mijn oog,” verteld Imke en veegt ook haar tranen weg. “Wilde niet luisteren. Toen ben ik weggelopen.”
“Van mijn papa en mama krijg ik alleen een woordje en luisteren nooit,” zegt Nynke met een voorzichtige lach.
“Weet je echt de weg niet meer? Ik ook niet meer,” zucht Imke. “Rennende zo hard dat ik niet weet waar ik nu ben. Mijn papa en mama hebben een caravan op een camping.”
Nynke lacht, “mijn papa en mama ook. Jij bent lief.”
“Jij bent ook lief, wil je mijn vriendinnetje worden?” vraagt Imke.
“Ja!” roept Nynke. "Vindt jij prinsessen leuk?"
Imke kijkt naar Nynke en is blij met haar nieuwe vriendin, "ja. Van Frozen en ze is ook heel cool."
"Frozen is leuk ja," zegt Nynke al heeft ze nooit de film gezien. "Doet het zeer je oog?"
Imke kijkt naar Nynke en knikt ja, "het wordt steeds dikker en heb ook een beetje hoofdpijn. Mijn vader heeft het gedaan, dit is de eerste keer op mijn oog. Mijn benen en armen zitten vol met blauwenplekken want mijn ouders willen niet laten zien dat ze mij slaan."
"O, stomme ouders heb je. Snap het niet," zegt Nynke. "dat je ouders zo zijn."
"Ik ook niet, vroeger waren ze veel liever en leuker. Weet niet waarom ze nu zo zijn," verteld Imke. "Snoepje?" vraagt Imke als ze die uit haar broekzak haalt.
Nynke knikt ja beide genieten van het snoepje die ze energie geeft en een oplossing voor hun knorrende magen.
"Imke je jas is warm en mooi," zegt Nynke en frommelt zich wat dieper in de groene parka jas voor warmte.
Imke lacht want haar jas is te groot voor Nynke, "van mijn oma gehad."
"Is jouw oma liever dan je mama en papa?" vraagt Nynke. "Mijn opa en oma zijn heel lief."
"Ja"," zegt Imke alleen. "Hoe oud ben je?" Nynke kijkt haar en steekt zes vingers omhoog, "ik acht."
“Wat zullen we doen” vraagt Nynke.

Beide meiden staan op en lopen een kant uit hand in hand, waarheen weten ze niet.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Nynke haar avontuur

zo dec 04, 2016 5:23 pm

Imke en Nynke lopen verder en verder, niet wetend dat ze de verkeerde kant opgaan. Het wordt steeds kouder en het regent zachtjes. Imke kijkt soms naar Nynke en weet dat zij als oudste haar kleine vriendin thuis moet brengen maar waar die thuis is weet ze niet. Ook voelt Inke zich verantwoordelijk voor Nynke als of het haar eigen zusje is. Aangekomen bij een weg kijken beide meiden links en rechts of er een auto aankomt maar het is stil op dit tijdstip. Nynke rilt een beetje van kou en regen en dat voelt Imke aan haar handje. Lopend nu langs de weg hand in hand met Nynke aan de binnenkant hopen de meiden toch dat er een auto aankomt.
“Heb honger,” zegt Nynke en wrijft over haar buikje.
Imke lacht en geeft haar het laatste snoepje wat ze heeft. “We gaan zo wel kijken voor meer eten.” Nynke lacht en smikkelt van het snoepje al knort haar maag meer en meer.
“Vindt je het eng Nynke?” vraag Imke.
“Mis mijn papa en mama maar ben ook wel een beetje bang,” zegt Nynke met een volle mond.
“Ik ben ook een beetje bang,” zegt Imke. “Bang zijn is goed zegt mijn moeder altijd. Huilen en praten ook.”
Als Nynke begint te zinnen over elfjes en kabouters zingt Imke met haar mee. Beide lachen en hebben plezier ondanks de omstandigheid waarin ze bevinden.

“Wacht hier Nynke,” zegt Imke als ver hebben gelopen en de rand van het bos naderen. “Achter dit bosje, ben zo terug.”
Nynke kijkt Imke aan, “niet weg gaan ik bang.” Tranen beginnen te vormen in haar ogen en ze grijpt opeens Imke vast.
“Ga niet weg je kunt mij zien, kijk aan de andere kant staat een kraampje en daar zal vast wat lekkers zijn.” zegt Imke en gaat gehurkt voor Nynke zitten. “Kom knuffeltje.”
Nynke geeft Imke een stevige knuffel en gaat dan achter het bosje zitten. Imke kijkt links en rechts maar nog steeds geen auto’s en rent dan de weg over. Voorzichtig sluipt ze naar het stalletje en ziet dan pas een huis. Misschien is het beter om daar aan te bellen en hulp te vragen. Het is ook beter dan stelen ook. Maar als er een grote hond haar kant op komt grijpt Imke snel een zak met appels en rent ze weer terug naar Nynke. Beide lopen wat sneller door aan de rand van de weg tot dat ze bij een kruispunt aankomen.
“Wil niet verder,” zegt Nynke en gaapt een beetje. “Ben moe.”
Imke zit haar aan te kijken, “kom nog een klein stukje. Denk dat we in de buurt komen van je papa en mama. “
“Nee!” roept Nynke op een zeurende toon. “Wil niet verder.”
Een klein zuchtje komt van Imke maar ze kan Nynke begrijpen, “laten we terug gaan naar het bos en daar uitrusten niet hier. Dan kunnen we ook een lekkere appel nemen en schuilen.”
Nynke zit haar aan te kijken en schud nee, “moe.”
“Hier is het zo koud met de wind brrrrr, beter om bij een heel grote boom te gaan schuilen die ons ook een dakje geeft. Klim maar op mijn rug,” zegt Imke en gaat gehurkt zitten. Nynke klimt op de rug van Imke en houd haar goed vast als Imke opstaat, “je bent wel zwaar zeg maar een klein stukje lopen zal vast lukken.”


Al gauw begint Imke toch rugpijn te krijgen maar ze houdt vol tot ze in het bos zijn. Bij een grote boom met bladeren en waar het droog is langs de boomstam stopt Imke en laat ze Nynke van haar rug afgaan.
“Ga hier wel een hutje bouwen voor ons,” zegt Imke met een lach. “Zit op Scouting en daar leren we hutjes bouwen.” Nynke knikt ja en neemt de zak met appels over.
Imke verzamelt veel takken in allerlei formaten en bouwt hiervan het frame van het hutje. Dan als dak gebruikt ze bladeren zoals ze geleerd heeft. De ingang van hun hutje is net groot genoeg om erdoor heen te kruipen en een vuurtje ervoor te maken. “In mijn rechter jaszak zit een zakmes. Wil je mij die geven?” Nynke voelt in de jaszak en inderdaad die vindt ze ook, ook vindt Nynke een roze hartje. “Die zat aan mijn jas rits maar is er af gegaan. Wil je jij mijn hartje hebben Nynke.”
“Ja, je bent lief.” Zegt Nynke en geeft dan onverwachts weer Imke een knuffel.
“Jij bent ook lief en mijn beste vriendin,” zegt Imke. “Ga maar droog in het hutje zitten en straks warm als ik een vuurtje kan maken.”
Nynke kruipt in het hutje met de appels en het roze hartje en kijkt met grote ogen hoe Imke haar best doet om een vuurtje te maken. Maar door de regen is het moeilijk. Imke doet de vest uit en maakt hiervan een afdakje waaronder ze het kampvuurtje kan maken. Ook slim bedacht dat ze een kuiltje graaft voor het vuurtje zodat deze uit de wind is. Even denkt Nynke na en doet dan de jas uit van Imke en geeft deze aan haar.
“Ik droog jij droog en vuurtje droog,” zegt Nynke.
Imke lacht en trekt haar jas weer aan en de jas capuchon op. Met behulp van droge papieren zakdoekjes, kleine houtjes en schors van een berk weet Imke tegen alle verwachtingen in een vuurtje te maken met een kleine firestarter. Imke had de zakmes en firestarter altijd mee al mocht het niet van haar ouders. Maar Imke wist dat het nog een keer van pas zal komen. Na houtjes te hebben verzameld en bij het vuur gelegd te hebben om te drogen trekt ze haar jas uit en gebruikt deze ook als extra dakje. Bij Nynke in het hutje te zijn gekropen begint Imke de appels in kleine stukjes te snijden en te ontdoen van het klokhuis.
“Wil je met schil Nynke,” vraagt Imke. Nynke knikt nee en kruipt tegen Imke aan als of het haar eigen moeder is als ze thuis zijn en zitten op de bank. Imke moet even wenen maar legt dan haar arm om Nynke heen en schilt verder de appels af.
“Jammie,” zegt Nynke.
“We komen wel thuis Nynke en ik ga er voor zorgen,” zegt Imke en neemt ook een stukje appel.
Beide eten ieder twee appels en kruipen dan nog dichter tegen elkaar aan. Door het vuurtje is het warm in het hutje en al gauw beginnen de dames in slaap te vallen.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Nynke haar avontuur

ma dec 05, 2016 8:10 pm

Leuk vervolg weer :) Lief hoe die twee meiden voor elkaar zijn.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Nynke haar avontuur

za dec 10, 2016 8:51 am

Als Imke wakker schiet ziet ze het kampvuurtje nog smeulen maar hoort dat het niet meer regent. Nynke ligt tegen haar aan en slaapt nog. Voorzichtig legt Imke haar neer op de grond en pakt als eerste haar jas die aan de buitenkant doorweekt is. Maar de binnenkant is deze nog droog door het vuurtje. Al rilt Imke zelf van de kou legt ze de jas over Nynke heen. Haar vest is te nat om aan te trekken. Imke kruipt uit het hutje en merkt dat het al donker begint te worden, verder is het stil en alleen de bomen maken lawaai door de wind. Droge stokjes doet Imke op het vuurtje en door te blazen komt er snel een nieuw vlammetje tot leven. Imke denkt na , haar ouders en die van Nynke. Die zullen vast heel ongerust zijn en de politie hebben gebeld. Misschien dat de politie wel ontdekt heeft dat Imke en Nynke samen zijn. Met het weinige daglicht wat ze heeft vindt Imke bessen al weet ze niet of deze eetbaar zijn. Voorzichtig doet ze er eentje in de mond en bijt ze erop. Imke voelt geen prikkelingen in haar mond en op haar tong en de bessen zijn niet zuur dus ze denkt dat het wel veilig is. Na meer bessen te hebben gevonden loopt ze terug waar Nynke nog steeds slaapt. Gapend van de slaap gaat Imke weer erbij zitten en gooit nog wat houtjes op het vuur. Etend van de bessen luistert ze naar de geluiden in het bos. Naast de bomen in de wind zijn er nu ook geluiden die Imke bang maken want ze herkend die niet.

Als het donker is Imke nog steeds wakker en slaapt Nynke nog steeds. Maar dan hoort Imke opeens stemmen! Iemand roept iets en het komt steeds dichterbij. Bang dat Imke is dooft ze het vuurtje door er zand op te gooien al wild ze het niet en hoopt dat niemand het gezien heeft. Stemmen worden nog steeds duidelijker en Imke kan nu duidelijk de naam Nynke horen. Het is een mannen stem en dan ook haar naam. Imke wordt er bang en trilt ervan, maar dat komt ook door de kou zonder een vuurtje. Nog een keer haar naam en klinkt als haar vader, Imke kijkt uit het hutje en ziet een lichtje door de bomen. Imke denkt na om Nynke wakker te maken maar die slaapt zo rustig en stil. Nog een keer kijkend ziet ze het lichtje net als de stemmen dichterbij komen. Met een snelle arm beweging weet Imke het hutje te doen in elkaar storten. Takken en bladeren vallen naar beneden en Imke beschermt Nynke door over haar heen te buigen. Na de haar vest te hebben gepakt en wat bladeren en takken goed te hebben gelegd, zodat deze alle twee bedekken, gaat Imke naast Nynke liggen.
“Sssssst,” fluistert Imke als Nynke beweegt doordat ze wakker wordt. “Stil blijven liggen want er komt gevaar aan! Alles komt wel goed Nynke, ik bescherm je wel.”
Nynke kijkt Imke met slaperige ogen aan en gaat dichter tegen Imke liggen. Na een paar seconden valt Nynke weer in slaap, Imke doet haar arm over Nynke en blijft ze stil mogelijk liggen. Stemmen en lichtjes vullen nu het bos en die zijn heel dichtbij.

"Moeten we nog verder?" Roept Imke haar vader die maar twee meter van de meiden staat.
Al gauw komen meer mensen waaronder de politie bij hem en al staan nu ook maar twee meter van de meiden vandaan.
"We kammen het hele bos uit," zegt een politieman die rondschijn met zijn zaklamp ook op de hoop met bladeren en takken waar Imke en Nynke onder liggen. "Beide meiden kunnen niet ver zijn en mogelijk zijn ze inderdaad met zijn twee. Als we nu speurhonden bij ons hadden waren ze zo gevonden."
Imke kan het licht van de zaklamp zien maar houd zich doodstil al rilt ze van de kou en dat ze ook bang is om gevonden te worden.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Nynke haar avontuur

zo dec 18, 2016 11:26 am

Willen de meisjes niet meet gevonden worden?

Spannend geschreven, ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Nynke haar avontuur

ma dec 26, 2016 9:23 am

Als het weer stil is in het bos zucht Imke van opluchting. Toch is ze wel een beetje bang nu het echt donker begint te worden en koud!
"Nynke wakker worden!" roept Imke. "Kom, we gaan ergens naar toe waar het droog en warm is. Heb je hand vast, al kan je mij niet goed zien loop maar gewoon mee."
Imke hoort Nynke wakker worden, Nynke heeft het koud dat kan Imke wel voelen aan Nynke haar handje die zeer koud is als een ijsje en trilt.
"Ben bang!" roept Nynke. "Ook moe."
"Weet het Nynke, maar er voor zorgen dat je straks weer lekker kan slapen. Vertrouw mij maar," roept Imke. “Hou mijn broek riem aan de achterkant maar stevig vast en loop rustig achter mij aan.”
Imke kan amper wat zien en tast met haar handen af wat voor haar bevindt, soms struikelt ze of Nynke. Nynke is vooral bang en ze heeft het koud! Haar kleren zijn nat door de bladeren en de jas van Imke die ze aanheeft ook. Imke heeft het ook koud en haar vest kon ze niet meer vinden in het donker. Maar Imke maakt ze vooral zorgen om Nynke, ze moet iets vinden om te kunnen schuilen.

Eindelijk komen ze aan bij het lichtpuntje wat een lantaarnpaal is. Rondkijkend ziet Imke nog een lichtpuntje, vast weer een lantaarnpaal. Nynke loopt achter Imke en houd haar broekriem stevig vast al trilt ze van de kou. Opeens schrikt Imke ergens van!
Imke ziet iets oranjes dat een gloed afgeeft en het komt dichterbij. Bang is Imke er van en ze weet even nu niet wat ze moet doen. Het liefst zal ze nu met Nynke willen wegrennen maar waarheen in het donker. Op een paar meter afstand ziet Nynke dat het een persoon is en ze hoopt geen politie of een van hun ouders.
“Hallo kinderen,” klinkt een zware mannen stem. “Wat doen jullie zo laat in het bos?” Imke laat Nynke haar stevig vasthouden om haar te beschermen. Opeens doet de man een zaklamp aan en Imke is een beetje verbaasd want deze man lijkt wel op de kerstman! Klein, stevig, grijze baard en haren. Maar deze man heeft een camouflage pak aan en een veiligheidsvest die de oranje gloed afgaf. Om zijn schouder heeft de man een jachtgeweer en een fototoestel. Op zijn rug een grote rugzak. “Niet bang wezen. Ben fotograaf en maak altijd ’s nachts foto’s van nachtdieren. Het geweer heb ik bij me voor bescherming.” Omdat de man ziet dat de meiden bang zijn, wat hij wel begrijpt, pakt hij zijn camera en laat hij foto’s zien van nachtdieren.
“U lijkt op de kerstman,” zegt Imke een beetje spontaan.
De man moet lachen en deze lach lijkt ook wel op die van de kerstman, “zegen veel mensen. Mijn naam is Thijs en woon hier in het bos. Heb verderop mijn hutje, daar kunnen jullie warm worden.”
Imke twijfelt nog een beetje maar iets zegt haar dat Thijs wel te vertrouwen is en steekt dan haar hand uit, “Imke en dit is Nynke.”
Thijs schudt de hand van Imke maar Nynke wil zijn hand niet schudden en blijft Imke stevig vasthouden. Ook komt er een gaap naar boven die zo groot is, dat haar mond aan binnenkant verlicht wordt door Thijs zijn zaklamp.
“Als jullie warm zijn en geslapen hebben dan vertellen jullie maar wat er aan de hand is. Voor nu eerst belangrijk warmte en slaap. Vindt je goed als ik je draag Nynke?” vraagt Thijs en gaat gehurkt voor Nynke zitten zodat hij minder groot is en eng is.
“Het is goed Nynke, laat Thijs maar je dragen.” Verteld Imke om Nynke gerust te stellen.
Nynke twijfelt nog even maar knikt dan ja, Thijs geeft zijn camera aan Imke en haalt nog een jas uit zijn rugzak. Na Nynke de jas van Imke heeft uitgedaan wikkelt Thijs deze om Nynke, even verschijnt er een lach op Nynke haar gezicht. Imke en Thijs lachen ook want Nynke kan natuurlijk wel zwemmen in Thijs zijn jas. Samen lopen ze naar het hutje van Thijs.
“Heb je het niet koud Imke?” Vraagt Thijs.
Imke kijkt hem aan, "ja. Maar vindt het belangrijker dat Nynke het warm heeft."
"Dat is lief van Imke," vertelt Thijs.
Thijs wil eigenlijk weten wat de meiden hier doen want is het natuurlijk wel erg vreemd. Van alles gaat door zijn hoofd, weglopen tot een ontvoering die mislukt is. Maar kijkend naar de meiden wilt Thijs eerst dat de meiden warm worden, want vooral Nynke vertoont tekenen van onderkoeling. Thijs weet niet dat de twee meiden gezocht worden, Nynke die de weg kwijt is en Imke die weggelopen, Thijs was een kluizenaar.

Aangekomen bij Thijs zijn hutje laat hij de meiden zich uitkleden en afdrogen met een handdoek.
“Hier hebben jullie wat kleren van mijn dochter Venne. Die kunnen jullie beide wel aan,” verteld Thijs.
Imke kijkt rond terwijl ze zich aankleedt en ziet ook foto’s van Venne met haar vader. Meeste waarop Venne ook is aangekleed met een camouflage pak aan en een oranje veiligheidsvest.
“Is Venne het meisje op de foto?” Vraagt Imke aan Thijs. Die knikt ja met een glimlach en duidelijk trots op zijn dochter. “Venne lijkt mij wel lief.”
Thijs kijkt naar Imke en die ziet dat hij tranen in zijn ogen krijgt, waarom wil ze niet vragen.
“Thee komt eraan, hier nog voor beide een deken. Ga maar voor de houtkachel zitten, zal Venne haar bed klaarmaken zodat jullie kunnen slapen.” Verteld Thijs.
Nynke zit tegen Imke aan en is nog wel een beetje bang van Thijs, weer een diepe gaap komt naar boven. Imke kijkt rond en ziet dat het hutje vrij simpel is. Geen tv of iets van een computer, de houtkachel is de enige warmtebron en er is geen elektriciteit. Olielampen zorgen voor licht. De meubels zijn alle van hout en dat deze zo uit het bos is gekomen. Muren zijn niet mooi glad zoals in een normaal huis maar van grote ronde balken op elkaar gestapt. Imke heeft dit soort huizen wel eens meer gezien op foto’s, berghutjes denkt Imke, dat dit soort hutjes worden genoemd.
Als Thijs terugkomt is Nynke in een diepe slaap gesukkeld, “je zusje is wel erg moe niet. Kom dan til ik haar weer op en dan warm het bed in.”
Imke reageert er op dat hij Nynke haar zusje noemde, voor haar was Nynke ook wel een beetje een zusje geworden. Eenmaal Nynke op bed gelegd geeft Thijs eerst Nynke een warme thee. Daarna hangt hij de kleren en jas op van de meiden bij de houtkachel en hun schoenen erbij. Met een thee gaat hij dan bij Imke zitten.
“Je hoeft mij nog niets te vertellen Imke, morgen maar oké.” Verteld Thijs.
Imke kijkt hem aan, lacht en knikt ja. Genietend van haar warme thee en warmte van de houtkachel denkt Imke na, wat zal er morgen gebeuren? We zullen vast weer teruggaan naar onze ouders. Voor Nynke zal het een blijdschap zijn maar voor mij niet, mijn ouders zullen boos zijn! Vast weer huisarrest en dat mijn ouders weer gaan slaan.

Met die gedachte kruipt Imke in bed bij Nynke en ze valt meteen in slaap.

Terug naar “Drama”