Weggelopen

Voor de nodige tranen en verdriet
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

ma jul 16, 2018 4:01 pm

Als Sanne naar huis is wordt het park en speeltuin legger en legger. Jasmijn moet wat verzinnen want een kind alleen nu is heel erg vreemd. In een speelgoedhuisje gaat Jasmijn in een hoekje zitten. Het wordt kouder en kouder en ze doet de jas capuchon op. Buiten hoort ze honden, die zullen vast een baas hebben. Jasmijn eet en drinkt wat, daarna gaat ze liggen op de harde houtenvloer. De rugzak gebruikt ze als kussen. Jasmijn kruipt steeds keer in elkaar om warm te blijven maar de temperatuur blijft omlaag gaan. Na denkend wat ze gaat doen bekijkt ze weer de spullen van Isana. Zal naar tante Yvonne kunnen gaan in Geleen, maar dat is wel ver weg. Ben maar een kind en zonder ouders valt dat op. Ook dat ze mij zoeken, de politie helemaal. Mama zal wel heel erg ongerust zijn, huilen en begrijpen waarom ik weggelopen ben. Papa zal nog wel heel erg boos wezen, levenslang huisarrest zal hij roepen en een pak slaag. Mijn zusjes, mis ze toch wel. Met die gedachte valt ze in slaap.
Opeens schrikt ze wakker, Jasmijn voelt of ze maar vijf minuten heeft geslapen. Buiten hoort ze weer honden maar vogeltjes die vrolijk te keer gaan en auto’s. Als jasmijn gaat zitten voelt ze pijn in haar armen en benen, voorzichtig kijkt ze naar buiten. Mensen die honden uitlaten, over de straat rijdt zo nu en dan een auto en een voetganger komt voorbij ver weg gelukkig. Jasmijn eet en drinkt haar laatste voorraad op, eerst maar wat warms naar binnen zien te krijgen. Goed om haar heen kijkend gaat ze het speelhuisje uit en loopt ze richting de straat. Kan naar het winkelcentrum gaan maar daar zal ik herkend worden. Wat zal er hier meer zijn? Jasmijn loopt en loopt maar vindt niets wat haar koude lichaam kan opwarmen. Waar is het station ook alweer, volgens mij die kant op. Kan daar misschien iets kopen al zullen ze maar daar ook zoeken.
“Hallo, ik moet naar het station om mijn oma op te halen.” Zegt Jasmijn tegen een buschauffeur als ze besluit de bus te nemen.
De buschauffeur kijkt Jasmijn aan, “dan moet je lijn negen hebben. Andere bushalte ook namelijk aan de overkant. Die komt over negen minuten.”
“Dank u,” zegt Jasmijn en loopt dan naar de overkant. Zittend op het bankje wacht ze op de bus, andere mensen komen erbij staan of zitten. Niemand lijkt vreemd te kijken dat Jasmijn alleen is. Als de bus is gearriveerd haalt Jasmijn Isana haar OV pas over de scanner die gelukkig groen aangeeft. Deze buschauffeur kijkt haar niet eens aan, of het heel gewoon is dat een zeven jarige meisje alleen de bus neemt. “Hoeveel haltes is het naar het station?”
“Vier, graag gaan zitten dan kunnen we rijden.” Zegt de buschauffeur nors.
Nou die is vrolijk, chagrijn! Tijdens de busrit kijkt Jasmijn uit het raam, ze herkent niets wat ze gisteren zag. Ze hoopt niemand tegen te komen of de politie die haar zoeken. Het wordt in de bus drukker en drukker, naast Jasmijn komt een jongeman te zitten die naar haar lacht. Jasmijn houdt de rugzak stevig vast, bang dat hij deze gaat stelen.
“Je rugzak loopt niet weg,” zegt de jongeman lachend.
Jasmijn kijkt hem aan en lacht, “weet ik.”
Tijdens de reis wordt er niets verder gezegd en bij de vierde halte stapt Jasmijn uit na afscheid genomen te hebben van de norse buschauffeur. Lopend over het station kijkt Jasmijn goed om haar heen. Ze probeert zo normaal mogelijk te doen. Vaak loopt ze achter ouders aan die met kinderen lopen of achter een kinderwagen. Door de poortjes komt ze makkelijk, rondkijkend zoekt Jasmijn naar iets warms.
“Goedemiddag, kan je helpen jongedame.” Zegt een vriendelijk lachend jongedame achter een balie.
“Hoi, mag van mama een chocolademelk met heel veel slagroom. En een kaasbroodje. Voor mijn mama een koffie en ook een kaasbroodje. O een melk voor mijn broertje.”
“Zo een heel lijstje en heel wijs van je om het te mogen. Melk mag je daar pakken uit de vitrine dan maak ik alles klaar.”
Jasmijn lacht en haalt een melk uit de vitrine en een snikkers uit de schap. “Deze ook.”
“Mag dat wel van je moeder, zo stiekem.” Zegt het meisje, “zal niets zegen hoor.” Jasmijn betaalt met twintig euro, “waar was je mama?”
Jasmijn wijst maar richting de hal, “daar bij het bankje met mijn broertje.”
De baliemedewerkster kijkt in de hal maar ziet geen moeder met een jongetje. “Zal ik alles in een zakje doen en dan de bekers om een draagkartonnetje.”
Jasmijn knikt ja en neemt het wisselgeld terug. Een aardige meneer geeft jasmijn alles aan want ze kan er niet bij. De baliemedewerkster kijkt nog lang naar Jasmijn als ze de winkel uitgaat de hal in, ze ziet niet dan ze met een mevrouw en jongetje samenkomt. Hoofdschuddend dat het wel goed is gaat ze door met haar werk. Jasmijn kijkt rondt maar vindt geen plekje, op het perron gaat ze zitten in een wachtruimte. Drinkend van de chocolademelk met slagroom en daarna ook de koffie wordt ze al gauw warm. Een kaasbroodjes eet ze op en de ander doet ze in haar rugzak. Kan tante Yvonne bellen maar heb geen telefoon. Naar Geleen lijkt zo ver weg voor mij alleen, dat zal opvallen. Hoeveel saldo heeft Isana haar pas nog, denk niet genoeg en heb geen bankpas. Jasmijn denkt na, maar ben ook binnengekomen door de poortjes. Wat zei mama ook alweer, iets met een bedrag dat je moet hebben of zoiets op de kaart. Zonder kan je niet door de poortjes, zo dat zal er wel opstaan. Ga gewoon de gok nemen. Jasmijn kijkt aandachtig de tijden wanneer de trein naar Geleen vertrekt. Aangekomen bij het perron staat de trein er al, net als ze instapt schrikt ze behoorlijk!

Een conducteur staat haar aan te kijken, recht in de ogen!
Laatst gewijzigd door nurias op za jul 21, 2018 12:28 pm, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Weggelopen

vr jul 20, 2018 9:00 pm

Ohjee zal ze nu herkend zijn?
Ga zo door :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

zo aug 19, 2018 7:29 am

“Goedemorgen jongedame,” zegt de conducteur vriendelijk.
Jasmijn kijkt hem aan en ze krijgt het er benauwd van. “Goedemorgen meneer.”
“Reis je alleen?” Vraagt de conducteur als hij merkt dat Jasmijn alleen is. “Heb je wel een geldige OV kaart?”
“Ja ik reis alleen mag van mijn moeder, ga naar mijn oma.” Jasmijn geeft de OV pas af van Isana.
De conducteur bekijkt de OV pas en controleert deze. “Inderdaad deze is geldig en ingecheckt. Isana Dern, Engelse naam. Heb ik niet eerder deze naam ergens gelezen of gezien.”
Jasmijn haalt haar schouders op, “ik weet het niet. Mijn papa is Engels.”
De conducteur blijft naar de OV pas kijken en naar Jasmijn, ook denkt hij na want hij heeft ergens de naam Isana Dern ergens gelezen of gezien. Ook de Jasmijn haar gezicht komt het zo bekend voor.”
“Ken je ergens van Isana, weet niet waarvan. Waar ga je naar toe?”
“Twee stations verder en ik ken u niet.”
Met twijfel geeft de conducteur de OV pas terug aan Jasmijn en laat haar instappen. “Fijne dag Isana en bij je oma.”
Jasmijn lacht en gaat op een bankje zitten bij het raam. Die naam, haar gezicht hebt het ergens gezien weet het zeker. Hij besluit maar op Google te gaan kijken en bij politie berichten. Toch gelijk een politiebericht van haar, dit meisje wordt gezocht en heet Jasmijn, mogelijk onder de valse naam Isana. Meteen neemt de conducteur op met de politie die verzoekt Jasmijn niet te benaderen, bij het volgende station zullen ze haar opwachten. Jasmijn zit niets vermoedend in de trein en kijkt naar buiten. Toch heeft ze een vreemd gevoel overgehouden met de ontmoeting van de conducteur. Iets zegt haar dat er iets niet klopt.
Aangekomen bij het volgende station besluit Jasmijn toch de trein te verlaten. Net op tijd weet ze uit de trein te stappen als er om geroepen wordt door de conducteur om te blijven zitten. Meteen wordt Jasmijn gezien door agenten.
“Staan blijven!” Roept de agent maar Jasmijn zet het op rennen. “Je kan nergens heen, geeft het op.”
Jasmijn rent zo hard als ze kan en springt van het platform af, langs het spoor rent ze verder. De agent vreest voor haar leven, want hij heeft zelf kinderen waarvan in Jasmijn haar leeftijd een meisje, en schreeuwt naar zijn collega die mee rent om het treinverkeer stil te leggen. Niet naar mijn vader terug! Gaat er door Jasmijn haar gedachte en die gedachte geeft haar kracht om door te rennen. De agenten hebben moeite ondanks dat ze fit en jong zijn om bij te halen. Jasmijn rent zonder na te denken het spoor over, de agenten kunnen het niet geloven. Een trein nadert Jasmijn van achteren en gaat vol op de remmen na het horen dat er een meisje op het spoor rent.
“Jasmijn, stoppen! Kom meis doet het voor je eigen veiligheid,” roept de agent Bij een brug over een weg klimt Jasmijn over de reling, “Jasmijn nee!”
Jasmijn kijkt hem aan en springt dan, de agent stopt met rennen en is stomverbaasd dat ze gesprongen is.
“Er is een schuingedeelte onder de brug!” Schreeuwt zijn collega.
Aangekomen kijken ze over de reling en inderdaad er is een schuingedeelte, beide springen ook. Ze zien Jasmijn rennen maar wel met moeite. Beide rennen haar achteraan en geven ook hun positie door voor versterking die onderweg is. Jasmijn weet niet waar ze is, het geluid van sirenes hoort ze en meer en meer agenten om te stoppen. Ze steekt als een kip zonder kop een kruising over en dan weer een weg. Politie auto’s naderen en zetten het verkeer stil.
Jasmijn denkt niet aan stoppen, haar gedachtes gaan naar haar vader.

De agent stopt met rennen, kijkend naar Jasmijn. Seconden lang staat hij stil, zijn collega zegt iets tegen hem maar het heeft geen effect om hem te doen bewegen. Minuten later staat hij leunend tegen een politieauto, in zijn trillende handen een fles water. Zijn collega staat bij hem met de arm over zijn schouder. Een traumahelikopter land op de kruising. Het verkeer staat stil en een plek wordt met dekens en zeilen afgeschermd.
“Ze heeft het niet gehaald,” zegt een agent die net uit een ambulance is gekomen.
Een auto kon niet meer op tijd remmen voor Jasmijn die vlak voor hem overstak. De bestuurder zag Jasmijn niet en raakte haar volop aan de linker zijkant. Jasmijn werd gelanceerd, belande eerst op motorkap, erna de voorruit en kwam meters verder hard op het asfalt terecht waar een andere auto haar overreed. Agenten verzorgde eerste hulp en moesten zelfs reanimeren, een ambulance nam het later over. Toch was Jasmijn haar landing op het asfalt te hard, ze lande ook eerst op haar hoofd die stuiterde op het asfalt. Erna werd ze overreden en meegesleurd. De ambulance medewerkers en een trauma arts vochten voor haar leven maar het mocht niet meer helpen.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Weggelopen

wo sep 05, 2018 7:04 pm

Heftig einde :(
Verder goed geschreven :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Drama”