Weggelopen

Voor de nodige tranen en verdriet
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Weggelopen

ma aug 07, 2017 5:53 pm

Jasmijn van zeven jaar zit een bosje, huilent en wrijfend over haar pijnlijke arm. Stomme ouders, mompelt ze. Een halfuur geleden is ze van haar ouders weggelopen in een pretpark, alleen maar omdat ze nergens in mocht en haar jongere zusjes wel. Jasmijn zeurde toen hun ouders de zoveelste belofte dat ze ergens in mocht verbrak. Haar vader pakte haar arm en sleepte haar weg waar mensen hun konden zien. Jasmijn werd uitgescholden, het was een gewoonte ook thuis maar het deed haar toch pijn. Tranen kwamen in haar ogen, haar vader riep dat ze zich niet moest aanstellen als grote zus. Als haar ouders bezig zijn met zwaaien naar haar zusjes in een atraktie en foto’s maken van hun, rent Jasmijn weg het park in. Eindelijk ziet ze een kans, Jasmijn blijft maar rennen zo ver als het kan van haar ouders. Haar vader merkte het meteen en ging achter haar aan, haar naam roepend met een strenge en boze stem. Onder het rennen doet Jasmijn haar jas uit en gooit deze in een bosje, zo om haar vader te misleiden.

Jasmijn hoort opeens kinderen en volwassen heel dichtbij. Voorzichtig kijkt ze door de bosjes en ziet een groep kinderen die naar een mevrouw luisteren in een vreemde taal. Jasmijn merkt dan de grote, diepe en lange bolderkar op die vlak bij haar staat. Ze denkt na en aan haar ouders, toch is ze wel een beetje bang. Bij de bolderkar staat niemand en de kinderen zien deze niet, met een sprintje rent Jasmijn naar de grote bolderkar die met jassen en tassen is gevuld. Kijkend naar de groep kinderen en de volwassen neemt Jasmijn een duik in de bolderkar en wurmt zich onder de spullen op de bodem. Minuten lijken uren, Jasmijn is bang dat ze ontdekt word als de kinderen hun jassen gaan pakken. Maar het is warm buiten, zo ze weet dat er een kans is. Een vrouwenstem die iets roept, Jasmijn verstaat haar ook niet en ze spreekt zeker geen Nederlands. Jasmijn voelt dan dat de bolderkar beweegt, ze is blij om bij haar ouders weg te gaan. Ze hoort kinderen vrolijk praten in de taal die de vrouwen ook spreken. Ze maakt zich nu wel een beetje zorgen, want waar zal ze terecht komen en wie zijn die kinderen en vrouwen.

Als de bolderkar stopt word er weer geroepen door een vrouw, kinderen die later schreeuwen en opeens stil zijn. Een tweede vrouwenstem hoort Jasmijn, dan nog een. Een van de vrouwen vertelt een lang verhaal en Jasmijn is wel nieuwsgierig waarover al kan ze er niets van verstaan. Voorzichtig kijkt Jasmijn door de jassen naar buiten, ze ziet de groep kinderen maar waar de vrouwen zijn ziet ze niet. Twijfelend denkt Jasmijn na en klimt dan uit de bolderkar, een blauwe vest die veel kinderen aanhebben trekt ze mee. Op de achterkant staat een huisje, eronder staat tekst wat Jasmijn niet kan lezen en aan de voorkant een naam Isana Hoffmann. Na aangetrokken te hebben en de rits dicht gaat Jasmijn achter de kinderen staan. Een meisje kijkt om en lacht naar haar, erna draait ze haar hoofd weer om. Luistert naar het verhaal merkt Jasmijn op dat er kleine en grote kinderen er zijn, het lijken normale en aardige kinderen. Als het verhaal klaar is stopt de vrouw en een andere vrouw roept weer iets. Alle kinderen lopen naar de bolderkar en pakken hun spullen. Er word geduwd en getrokken en Jasmijn zit er middenin! Alle kinderen roepen wel iets maar Jasmijn verstaat er niets van. Met wat wurmen weet ze uit de groep te komen en snel kijkt ze rond. Bij een aanhangwagen is het zeil voor de helft eraf gehaald, kijkend naar de volwassen loopt Jasmijn snel er heen en klimt op de aanhanger en onder het zeil. Met moeite weet ze zich tussen twee grote opgevouwen zeilen te gaan liggen. Jasmijn hoort deuren open gaan en weer dicht, erna hoort ze twee vrouwenstemmen heel dichtbij. Door een kier ziet Jasmijn hoe de twee vrouwen de bolderkar in de aanhangwagen doen, erna wordt het zeil verder over de aanhangwagen getrokken. Jasmijn is wel een beetje bang en gaat zo plat mogelijk liggen. Later voelt ze een touw over het zeil gaan en precies waar zij ligt, deze word strak aangetrokken. De vrouwen zegen iets en het touw word strakker en strakker aangetrokken. Dan weer twee deuren die dichtgaan, het is nu stil buiten en Jasmijn heeft een vermoeden wat er gaat gebeuren.

Langzaam komt de aanhanger in beweging en ondanks het touw moet Jasmijn zich stevig vasthouden. Vooral twee hobbels doet haar stuiteren wat flink pijn doet vooral haar arm. Jasmijn vloekt en vraagt zich af of dit wel een goed idee is, maar wie zal haar nu nog horen. Een lange rit volgt met veel stoppen en weer rijden, dan hoort Jasmijn veel auto’s en vrachtauto’s. De aanhanger gaat sneller en sneller, Jasmijn weet nu dat ze op de snelweg zitten.
Laatst gewijzigd door nurias op do aug 10, 2017 6:59 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

di aug 08, 2017 1:19 pm

Jasmijn is bang, moet zich klem zetten en goed vasthouden om niet heen en weer geslingerd te worden of te stuiteren. De houtenkraten waar ze op ligt zijn glad en die stekken al boven de rand van de aanhanger uit. Het zeil is wel over de rand getrokken maar Jasmijn heeft het gevoel dat ze zo er tussen kan glijden ondanks het touw. Denkend aan haar ouders zullen die vast al ontdekt hebben dat ze weg is. Haar vader zal nog steeds kwaad zijn, rood aanlopen en boos haar naam noemen. Jasmijn denkt ook aan de groep, het zijn beslist geen Nederlands en mogelijk gaan ze naar het buitenland maar waarheen. Luistert naar het verkeer om haar heen probeert Jasmijn niet te veel na te denken en zich te concentreren om zich veilig te houden.

Later stopt de aanhanger en deuren gaan open, kinderen hoort Jasmijn en dan de vrouwen. Sommige kinderen gaan heel dichtbij de aanhanger staan waar Jasmijn ligt, ze houd zich doodstil.
Een meisje klinkt en ze klinkt verdrietig, “Nobody has my vest!”
“Your vest will be some where Isana,” klinkt een vrouwenstem.
“But I've seen you with your vest,” roept een meisje.
“No,” roept Isana.
"But you had the vest on by the last story of Leader Anne. You were behind me!" Roept het meisje met een afvragende stem.
"No," roep Isana.
Het meisje is inwarring want ze zag niet Isana met haar vest aan maar Jasmijn. Isana is vast verdrietig dat ze haar vest kwijt is, die heb ik natuurlijk aan. Ze klinkt wel leuk en lief, denkt Jasmijn. Een andere vrouwenstem klinkt weer en de kinderstemmen worden vager, twee vrouwenstemmen ook. Opeens hoort Jasmijn een vrouwenstem weer dichtbij, ze lijkt met iemand te praten maar die hoort ze niet. Misschien belt ze wel iemand, denkt Jasmijn. Als het gesprek afgelopen is voelt ze dat de touwen weer strak worden getrokken, er gaat zelfs een extra touw over het zeil en Jasmijn. Deze word ook weer strak aangetrokken, Jasmijn is er wel blij want nu ligt ze steviger op de kratten. Ook kan ze niet meer zo snel onder het zeil glijden. Toch krijgt Jasmijn het benauwt want de zon schijnt rechtop het zeil . Later begint de aanhanger weer te bewegen als de vrouwen en kinderen zijn ingestapt. Jasmijn houd zich vast totdat ze op de snelweg zijn, erna kan ze zich meer ontspannen door het extra touw.

Onder het rijden denkt Jasmijn weer na, waar zullen ze heen gaan en wat moet zij straks doen. Als ze in het buitenland is dan word het moeilijk thuiskomen en vooral dat ik de taal niet spreekt. Na een lange rit stoppen ze weer, Jasmijn hoort de kinderen en vrouwen uitstappen. Dan opeens voelt ze dat de touwen worden los gemaakt en dat een vrouw heel dicht bij haar staat. Jasmijn hij zich dood stil en haar adem in, het zeil word weer voor de helft weggetrokken. Als de vrouw weg is glipt Jasmijn van de aanhanger, de kinderen en vrouwen staan aan de andere kant. Voorzichtig kijkt Jasmijn gebukt om het hoekje van de aanhanger, een vrouw verteld weer een verhaaltje. Als de kinderen Jasmijn haar kant op komen staat ze op, snel mengt ze zich tussen de kinderen en loopt mee met de groep. Kinderen praten met elkaar maar Jasmijn zegt niets, ze kent de taal ook niet en haar Nederlandse stem zal zeker opvallen. Aangekomen bij drie houten gebouwen op een grasveld met een laag hek erom heen stopt de groep, een vrouw vertelt weer iets en dan gaan de kinderen alle een andere kant uit.
Jasmijn blijft staan en weet niet wat ze moet doen, opeens komt er een mevrouw haar kant op.
“Isana, Elsa, Adali helping hand,” roept de vrouw. Twee meisjes reageren maar Jasmijn niet, die kijkt om haar heen of er een meisje komt aangelopen. “Isana, you.” Jasmijn loopt naar toe zo gewoon mogelijk. “Found your vest.” Vraagt de mevrouw aan Jasmijn. Jasmijn weet niet wat de vrouw vraagt en durft niets te zegen, ze knikt maar ja. “You seem tired.”
“No,” zegt Jasmijn wat ze eerder hoorde bij de aanhanger en wat ze denkt nee betekent.
“It's your first time,” zegt de vrouw. "understand that you are so tired now."
Jasmijn knikt maar ja en met de meisjes helpt ze de aanhanger uitruimen. Terwijl ze helpt kijkt ze goed rond in het gebouw wat van een Scoutinggroep is. Het is er wel oud maar gezellig, vrolijk en ook stoer. Jasmijn weet niet welk meisje Isana is maar ze weet dat die geen vest aan heeft. Toch hoopt ze ook dat ze Isana niet tegenkomt.
“Well done girls and thanks.” Roept een vrouw als ze klaar zijn.
Jasmijn loopt door het gebouw en vind een pak koekjes in een ruimte, die stopt ze snel in haar broekzak. Van de kapstok pakt ze een paarze jas en loopt dan naar buiten. Haar gedachte is weer weg te lopen maar al gauw vindt ze een verstopplek, een gebouwtje waar twee containers in staan. Met moeite weet ze een container iets naar voren te trekken en er achter te zitten. De jas doet ze aan en de capuchon op, tranen komen naar boven want ze mist toch wel haar ouders en ze is bang.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

vr sep 08, 2017 6:58 am

Een tijd gaat voorbij, de kinderen zijn allemaal binnen in het gebouw en ook de volwassen. Jasmijn schrikt wakker want ze is in slaap gevallen en het is kouder geworden. Met trillende handen pakt ze een koek en eet deze op in een grote hap. Jasmijn denkt na waar ze zijn, ze hoopt in Nederland want dan kan ze misschien nog terug naar huis. Als het donker is kruipt Jasmijn achter de container vandaan en loopt stilletjes rond op het terrein. Aan twee kanten ziet ze bosjes, een kant iets van een park en aan de andere kant bomen met huizen erachter. Naar die huizen kan Jasmijn gaan maar ze kiest toch maar weer het plekje achter de containers. Zittend op de vloer doet ze haar armen uit de mouwen en in de jas, de jas is te groot voor haar zo het kan makkelijk. Erna maakt ze zich zo comfortabel mogelijk om zitten te slapen. Langzaam vallen haar ogen dicht en ook een gaap komt naar boven. Nog een keer denkt ze na hoe het is bij haar ouder en zusjes, die zouden vast al de politie hebben gebeld. Mijn vader is wel heel erg boos wezen en mijn moeder ongerust. Misschien denken ze wel niet aan mij en alleen aan mijn stomme zusjes.. Misschien kan ze morgen naar de politie gaan en alles uitleggen, de blauwe plekken laten zien en haar pijnlijke arm.

Als ze wakker schiet is het licht buiten, Jasmijn hoort kinderen buiten en twee vrouwen. Na de armen in de mouwen te hebben gedaan kijkt ze voorzichtig om het hoekje van de container. De kinderen lopen allemaal in hun pyjama en vest, op slippers of sandalen. Een meisje loopt zonder vest, vast Isana denkt Jasmijn. Het meisje lijkt wel een beetje op haar, ook donkerblond los haar maar dan iets langer. Bijna dezelfde neus en mond, ze lijkt wel op mijn zus onder mij. Jasmijn schat dat ze even lang en oud is want ze past de vest. Daarom had die mevrouw mij aangezien voor haar, handig maar ook eng. De kinderen lopen te gapen terwijl ze ochtendgym doen, sommige mopperen wat Jasmijn wel begrijpt als is het in een andere taal. Maar dan moet snel achter de container duiken, een vrouw komt haar kant op. Die gooit een vuilniszak in de container en in de andere stukken karton, gelukkig wordt ze niet gezien. Later gaan de kinderen weer naar binnen, Jasmijn neemt een tweede koek voor ontbijt maar wat drinken zal er ook in gaan. Weer kijkend naar het gebouw besluit Jasmijn ernaar toe te gaan, eerst doet ze de jas uit maar de vest houd ze aan. Voorzichtig sluipt ze naar de achterdeur die openstaat, als ze naar binnen kijkt lopen kinderen heen en weer met handdoeken en toiletspullen. Sommige zijn aangekleed en sommige weer niet, Jasmijn besluit een gokje te nemen en loopt naar binnen. Ze door een lange gang achter een paar kinderen aan, ze probeert zo normaal mogelijk te doen. Kinderen en een vrouw passeren haar maar niemand heeft iets in de gaten. In de ruimtes waar ze gisteren nog niet gekeken heeft kijkt Jasmijn even, in een grote zaal waar een lange tafel staat is staat ook een drinkton. Een meisje is voor haar en na haar neemt Jasmijn een beker, het is limonade.
“It was exciting not tonight,” verteld het meisje opeens aan Jasmijn die nog een beker neemt. Jasmijn knikt maar ja en het meisje kijkt naar de vest van Isana. “You're a traffic light with your vest!”
“Yes,” verteld Jasmijn maar hoe ze het gehoord heeft en lacht maar erom.
Het meisje kijkt naar Jasmijn en blijft maar kijken, “Tonight we go further, maybe to the boys”
Jasmijn zal zo graag willen wegrennen maar ze ziet ook een vrouw de zaal binnen komen. Die kijkt beide meiden aan en lacht, “Already lemonade girls.” Het meisje zegt in haar taal ja en Jasmijn maar ook weer zo goed mogelijk.
Erna loopt Jasmijn de gang op en kijkt ze verder, soms moet ze even wegduiken als ze Isana ziet. Als Jasmijn het hele gebouw heeft gezien denkt ze na wat nu te doen, maar dan klinkt er een bel. Alle kinderen lopen richting de zaal waar de lange tafels staan, sommige gaan nog even snel naar de wc. Jasmijn gaat ook maar naar de wc en blijft daar zitten tot alle kinderen en leiding in de zaal zijn

Als het stil is loopt Jasmijn de wc uit en stilletjes naar de gang. Kinderen en vrouwen stemmen klinken uit een ruimte, Jasmijn loopt er heen en kijkt voorzichtig om het hoekje. Inderdaad, iedereen zit aan een heel grote tafel aan het ontbijt. Zachtjes sluipt door de gang terug en terug naar een ruimte waar ze de slaapzakken had gezien. Nee dit zijn de jongens, getver wat stinkt het hier. Weer op de gang ziet Jasmijn een dichte deur die ze zachtjes opent, dit is zeker de meisjes slaapzaal. Stinkt er niet en het is er veel netter. Jasmijn bekijkt alle spullen en vindt de spullen van Isana. Al haar kleren en spulletjes zal ik ook kiezen, wel leuk en grappig. Van alle meiden pakt Jasmijn iets van sokken, ondergoed, een broek, trui en t-shirt. Deze doet ze in een gevonden rugzak die toch leeg is, erna wilt ze weer naar buiten gaan maar hoort dan dat de kinderen en volwassen klaar zijn ontbijten. Voetstappen komen dichter en dichter bij, Jasmijn kijkt snel rond en loopt snel een inham waar twee grote plofkussens staan. Net op tijd weet Jasmijn met de rugzak zich tussen de muur en achterkanten van de plofkussens te kruipen. Vier meiden komen naar binnen en gaan op hun bed zitten, Jasmijn kan ze zien door een kleine spleet. Alle vier kletsen ergens over maar Jasmijn verstaat sommige woorden die lijken op Nederlandse woorden. Erna komen nog twee meiden binnen en ook Isana, die begint weer gelijk over haar vest. Een meisje ploft neer op een van de plofkussens en Jasmijn hoort hoofd stuitert tegen de muur. Zachtjes vloekend wacht Jasmijn maar af, wat moet ze anders doen. Meer en meer meisjes komen de slaapzaal binnen en later ook een vrouw, ze vertelt iets en de meiden beginnen op te ruimen en een tas in te pakken
“My backpack!” Roept een meisje en Jasmijn ziet haar overal zoeken. “Who has seen my backpack.”
Alle meisjes knikken nee en het meisje begrijpt er niets van, geïrriteerd loopt ze slaapzaal uit. Een voor een gaan de meisjes de slaapzaal uit als ze klaar zijn, Jasmijn weet dat zo de vrouwen komen voor de rugzak. Op het juiste moment kruipt Jasmijn achter de plofkussens vandaan en loopt tussen de meisjes door naar de deur. De rugzak heeft ze bij een bed neergelegd.
“Do not leave.” Roept een vrouw als Jasmijn net de gang op wil gaan. Ook de meisjes die al klaar waren komen de slaapzaal binnen en Jasmijn staat er weer tussenin. Isana ziet Jasmijn maar op een meter afstand staan en wurmt zich rustig naar achter. “Who has her backpack!” Alle meisjes knikken nee en ook Jasmijn. “Her backpack can not disappear just like her shoes and pants!”
Jasmijn voelt ze benauwder en benauwder want ze kan zo ontdekt worden. Ook dat Isana nu in de slaapzaal staat zonder vest en de vrouw het zal zien en in verwarring zal raken. Want Jasmijn heeft haar vest aan en Isana juist niet.
“Have my backpack already,” roept het meisje. “Who are these clothes from.”
Weer knikken alle meisjes nee en Jasmijn ook, het meisje haalt alles uit haar rugzak en gooit deze op een tafeltje bij de deur.
“Next time, see which backpack you take and it's yours.,” roept de vrouw en kijkt elk meisje aan. Ook naar Jasmijn en Isana, ze blijft maar kijken naar hun en is duidelijk in verwarring. Erna loopt ze weg en Jasmijn zucht van verlichting. Rustig loopt ze ook de gang op en baalt wel een beetje dan ze geen tas met schone kleren nu heeft.
“Isana, can you come for a while?.” Roept opeens een vrouw naar Jasmijn. Jasmijn wilt eigenlijk niet maar ze kan moeilijk de vrouw negeren en wegrennen. “How are you?” Jasmijn kijkt haar aan en weet niet wat ze moet zegen, ze knikt maar ja. “You are so quiet” De vrouw zucht en legt haar hand op het voorhoofd van Jasmijn. “First some thing tho eat” Bij de keuken krijgt Jasmijn een fruitbisuit die er wel in gaat, erna een glas water. Zittend kijkt Jasmijn rond en hoopt dat Isana niet deze kant op komt of dat ze ontdekt word. “Enjoy your summer camp.”
Jasmijn kijkt haar aan en lacht, “yes.”
Dan komt er een tweede vrouw de keuke binnen en die doet de deur dicht. Jasmijn schrikt ervan want is ze nu ondekt?
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Weggelopen

wo okt 11, 2017 5:59 pm

Zielig begin van het verhaal, maar ik denk dat Jasmijn wel goed terecht is gekomen. Toch gek dat volwassenen altijd zo makkelijk om de tuin te leiden zijn. Net of ze nooit de verschillenen tussen twee kinderen kunnen zien, haha.

Leuk geschreven
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

zo okt 15, 2017 8:29 am

“Pants and Shoes out Isana,” verteld de mevrouw. Jasmijn staat haar aan te kijken en weet totaal niet wat ze moet doen. “Isana, come girl do not be ashamed.” Jasmijn denkt na wat de woorden beteken maar ze snapt het niet. “Isane, come!”
Moet iets uit doen maar wat. Jasmijn kijkt rond en ziet iets van een luier liggen, Isana draagt toch geen luiers. Jasmijn trekt haar schoenen uit en dan de broek en onderbroek. De andere mevrouw gaat achter haar staan en Jasmijn moet bukken.
“It is not red end no bumps what her mother told us. Strange because a mother willnot lie about her child's health. Can be cured but so fast.”
Ook de andere mevrouw kijkt er naar en Jasmijn begint zich ongemakkelijk te voelen.
"How do you feel Isanne, you have pain here?" Vraagt de eerste mevrouw.
"Yes," verteld Jasmijn maar.
Even zijn de vrouwen stil en Jasmijn weet niet wat ze aan het doen zijn of denken.
"We call your mother Isana but it is strange," zegt een mevrouw.
Opeens voelt Jasmijn iets nats en koud op haar billen, de vrouw maakt haar billen schoon met een vochtig doekje en smeert dan een zalf erop. Een andere vrouw pakt de grote luierbroekje en wilt dat Jasmijn deze aantrekt. Waarvoor zal Isana deze gebruiken, misschien is ze nog niet zindelijk of heeft ze iets aan een ziekte. Na de luierbroek trekt Jasmijn de onderbroek, haar broek en schoenen weer aan. Weg mag ze niet want een mevrouw pakt een potje en haalt eruit een groene en bruine pil, witte pil en nog wat lijkt op een pijnstiller.
“Take your medication then you can return to the group.” Verteld de tweede vrouw.
Jasmijn twijfelt maar ze wilt weg en neemt de drie pillen in met veel water. Erna loopt ze de keuken uit, meteen moet ze even weg duiken als Isana haar kant op komt. Zittend weer op een toilet wacht Jasmijn af wat er gaat gebeuren. Isana zal vast naar de leiding gaan voor de luier en pillen dat zal dan heel vreemd zijn. Maar een geluk voor haar want Isana vergeet dat ze een nieuw luierbroekje aan moet doen en haar pillen te nemen. Ze was er zelf niet zelfstandig erin om het te doen of te onthouden. Vaak liep ze met een vieze luierbroek rond en werd haar ontlasting dun en met bloed erin. Het wachten duurt lang en Jasmijn begint zich te vervelen op de wc. Net dat ze weg wil gaan hoort ze de kinderen en leiding steeds vager worden en dan is het stil in het gebouw. Jasmijn loopt snel de gang op en hoort alleen nog dat de deur op slot gaat. Er is geen beveiliging in het gebouw wat een geluk, maar als ze bij de ramen en deuren kijkt zit daar wel een beveiliging erop. Zuchtend dat ze niet weg kan loopt Jasmijn naar de keuken en maakt eten voor zich zelf. Erna trekt ze de luierbroek uit en maakt ze haar billen schoon van de zalf. Jasmijn besluit maar gelijk te douchen nu ze er tijd voor heeft. Onder het douchen denkt Jasmijn na wat ze gaat doen, ze weet dat haar ouders nu wel in paniek zijn maar bezorgd denkt ze niet. Nu hebben ze alle tijd voor mijn zusjes en zijn ze van mij af, misschien zoeken ze mij niet meer. Weer terug op de zaal van de meisjes kleed Jasmijn zich om met schone kleren die ze bij elkaar zoekt. In een plastic tas stopt ze eten en drinken, ook schone kleren. Jasmijn bekijkt dan ruimtes waar volwassen uitkwamen en geen kinderen. Daar vind ze geld en ook de paspoorten en andere persoonlijke gegevens van de kinderen. 317 euro, daar kom ik mee wel vooruit de komende dagen. Paspoort en OV pas van Isana, lijk echt op haar. Beide doet ze in de rugzak. Een rode zomerjas pakt ze va de kapstok die ze aandoet. Jasmijn gaat maar zitten in een wc-hokje op de grond, want ze voelt zich een beetje duizelig. Opeens moet ze overgeven en flink ook, alles komt naar buiten. Ze voelt ze warm worden, zweten en weer overgeven. Als Jasmijn weer op de grond zit wrijft ze over haar maag, vast de medicijnen. Zonder het zelf in de gaten te hebben raakt ze bewusteloos.

Als Jasmijn wakker schrikt, hoort ze kinderen stemmen en eentje heel dicht bij. Jasmijn voelt zich nog steeds ziek en duizelig. Moet hier weg zien te komen! Toch voelt ze zich nog misselijk en haar maag rommelt pijnlijk. Jasmijn besluit nog maar even op de wc te blijven en een goede tijd afwachten om weg te gaan.
“But we gave you a clean diaper and medication this morning?” Verteld een mevrouw aan Isana want die had tijdens de wandeling in haar luier gedaan.
Isana vertelde dat ze de luier al sinds gisteren aanhad bij het verschonen en haar medicijnen nog niet in genomen had. Voor de twee vrouwen die in de keuken waren toen Jasmijn er was is het heel vreemd.
Dan zit een vrouw naar Isana te kijken, “Are you sure you were not with us in the kitchen this morning."
"No!" Roept Isana.
Ook de andere vrouw kijkt Isana aan, "You look different than this morning. Just see it now,"
"Now you say it." Verteld de andere mevrouw. "Isana, your vest. Are you still lost and not found yet?
Isana zitten beide aan te kijken, "No not found yet."
"You definitely did not help clearing the trailer when we arrived?" Vraagt een mevrouw.
Isana knikt nee en snapt er niets van en heeft ook nog niet helemaal door dat de vrouwen ontdekt hebben dat ze steeds Jasmijn hebben gezien.
Als Jasmijn de gang in gaat zijn de leidsters en Isana net opzoek naar het meisje die ze zagen. Jasmijn schrikt ervan en loopt snel richting de uitgang.
“Hello girl, keep standing!” Roept Isana als ze Jasmijn ziet in het gezicht. “Just wait.”
Maar Jasmijn zet het op een rennen ondanks haar misselijk en pijn in de maag. Buiten gooit ze de tas over de lage hek in de bosje en met moeite klimt ze ook over het hek. Met een doffe klap valt ze hard op de grond. Jasmijn ziet sterretje en een meisje schreeuwen. Met al haar kracht kruipt Jasmijn door de bosjes naar de tas dan blijft stil liggen.
“Has anyone seen a girl wearing a red jacket and a bag.” Wordt er geroepen door een leidster naar kinderen die buiten zijn.

Jasmijn kan ze door de bosjes zien, gebukt rent ze door de bosjes zonder te weten waar. Takken prikken haar overal maar Jasmijn voelt het niet. Bij een open stuk kan Jasmijn weer rechtop lopen. Even kijkt ze om en ze hoort nog de vrouwen roepen, snel loopt Jasmijn door en klopt de zand van haar kleren en jas. Gelukkig is het droog en niet nat, maar waar moet ik nu heen gaan? Al snel is ze in een wijk met huizen, kinderen spelen buiten en mensen zijn bezig in hun voortuinen. Jasmijn probeert zo normaal mogelijk te doen en voor ieder is ze op het eerste gezicht een meisje die net boodschappen heeft gedaan. Een geluk voor haar als ze een bus ziet aankomen en een bushalte dichtbij is, met trillende handen pakt Jasmijn die OV pas van Isanna.
"Goedemorgen," zegt de buschauffeur lachend als Jasmijn in stapt.
Jasmijn kijkt hem aan en lacht als de pas over de lezer haalt blijkt er gelukkig geld op te staan. "Goedemorgen meneer."
Zittend op een bankje kijkt Jasmijn naar buiten, waar zal ik heen gaan en hoe kom ik weer thuis.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Weggelopen

za jan 27, 2018 8:06 am

Spannend vervolg :) Ben benieuwd waar ze heen zal gaan. En of de dames haar in de bus zien wegrijden.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

zo mar 18, 2018 9:30 am

Jasmijn kijkt naar buiten en weet nog steeds niet waar ze is. Ze voelt zich eenzaam en ook verdrietig, waarom moest ik nu weglopen.
“Komen we langs de supermarkt?” Vraagt Jasmijn aan de buschauffeur.
Die kijkt haar aan, “dan zit je op de verkeerde lijn. Bij volgende bushalte uitstappen en dan lijn zeven nemen, vierde halte uitstappen. Erna is het een klein stukje lopen.”
Jasmijn gaat weer zitten en wacht maar de volgende bushalte af. Hoeveel zal op de OV pas staan?

“Isana are you sure that you were, at all times.” Vraagt een leidsters
Isana kijkt alle leidsters aan en schud nee. “Have seen a girl with a backpack and a red coat on. She looked like me,” verteld Isana.
“There is money missing also the passport and OV pass from Isana. Lieke also lost her red coat,” verteld de hoofdleidster.
Alle leidsters zijn sprakeloos en niets het in de gaten hadden. Ze besluiten de politie te bellen.

Nadat Jasmijn is overgestapt en uitgestapt is bij vierde halte kijkt ze rond. Ze weet de weg niet en er staat nergens aan gegeven waar de supermarkt is. Rustig loopt ze maar verder, de rode jas doet ze verder dicht want het word kouder. Moet wat verzinnen om thuis te komen, maar niet naar de politie. De OV pas zal straks wel leeg zijn en dan kan ik niet met de trein. Heb wel genoeg geld maar kan de OV pas niet opladen. Eerst maar een wc zoeken door die medicijnen. Erna wat eten, drinken en wat pijnstillers.
“Hallo mevrouw, ik zoek de supermarkt?” Vraagt Jasmijn aan mevrouw met een rollator.
Die kijkt haar lachend aan, “Deze straat volgen en dan derde straat rechtsaf, erna eerste links.”
“Dank u mevrouw,” zegt Jasmijn.
“Ga ook die kant op, wil je mee lopen?” Vraagt de mevrouw.
Jasmijn denkt na en knikt dan ja.

“You say there was a girl who looks like this girl named Isana. The girl has acted as Isana in the time she was with you. You do not know how long this girl is with you. But probably since you left the amusement park in Doorn. She stole money, passport en OV card of Isana and the red coat.” Vraagt de agent aan de hoofdleidster.
Die knikt ja, “he has also taken medicines from Isana so she will now have abdominal pain.”
De agent kijkt zijn collega aan.
“We will send a search message for this girl and see if there is a girl who is missing.” Zegt de andere agent.
“When you left the theme park, you checked that all children were present. So you can also exclude that there was an extra girl.” Vraagt de eerste agent. De hoofdleidster knikt ja. “You were with cars and a trailers.” Weer knikt de hoofdleidster ja en de agent schrijft alles op. “If there is no extra girl in one of the cars. Will this girl have been in the trailer?”
De hoofdleidster denkt na en vraagt ook aan haar collega's. “The trailer was full and we stopped in between. Will not know where the girl has been. On top it will be possible but it seems to me so inconceivable.”
“We will also see if there is a report that a girl is gone missing or has been run away from here parents in the themepark.” Verteld de agent.

“Het is lief om boodschappen te doen voor je moeder,” zegt de oude vrouw die met Jasmijn loopt.
“Doe het vakker en mag dan ook snoepjes kopen,” verteld Jasmijn maar snel verzonnen.
De oude vrouw lacht, “mijn kleinkinderen doen het ook voor hun ouders. Woon je in deze buurt?”
“Ja maar we zijn net komen wonen. Daarom was ik de weg een beetje kwijt,” verteld Jasmijn weer snel verzonnen.
“Kan je zo wel de weg terug vinden anders vraag ik mijn man Bert wel om te komen.”
Jasmijn denkt na want ze wil niets verkeerds zegen. “Nee, bedankt ken de weg wel terug.”
Bij supermarkt neemt Jasmijn afscheid van de oude mevrouw en ze loopt het winkelcentrum in. Maar dan loopt ze terug, Jasmijn kijkt of de oude vrouw weg is en of niemand haar ziet. Erna verstopt ze de rugzak in een bosje. Wat groot! Dit hebben wij niet in onze stad en mag er nooit komen van mijn ouders. Zekers niet alleen. Wel gaaf en leuk, kan nu alles doen. Ze zullen vast een wc hebben. Rondkijkend ziet Jasmijn een informatie bord waar een plaatje van de wc ziet. Lopend er heen denkt ze na wat de leiding van de groep zal doen. Bij de wcruimte gaat ze naar binnen en er zit een mevrouw aan een tafeltje die zit te breien.
“Hallo,” zegt Jasmijn en ziet dat het 50 cent kost. “Heb alleen maar vijf euro van gehad.”
De vrouw kijkt haar aan, “Dat is niet handig van je ouders, maar heb het wel terug.”
Jasmijn krijgt van de vrouw kleingeld terug en loopt dan de wc in. Daar moet ze naast de behoeften doen weer kotsen van de medicijnen en ook is haar ontlasting dun. Wat zijn dat voor een medicijnen?
Lopend door het winkelcentrum kijkt ze haar ogen uit. Alles vindt ze geweldig en spannend om te onderzoeken. Maar ze ziet ook politieagenten en bewaking lopen. Ze ergens naar te zoeken. De leiding van de groep zal de politie wel gebeld hebben. Jasmijn duikt snel een kledingwinkel in als twee agenten haar kant op komen. Lopend in de kledingwinkel weet Jasmijn niet wat ze hier moet doen. Ze zullen vast zoeken naar een meisje met een rode jas aan. Misschien kan ik wel hier een andere jas nemen, niet kopen. Is zo vreemd als ik zonder ouders eentje koop. Eerste verdieping kinderafdeling maar..
Laatst gewijzigd door nurias op za mar 24, 2018 8:08 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Weggelopen

wo mar 21, 2018 7:59 pm

Leuk vervolg weer :) Vraag me alleen af waarom er geen arts is gebeld, aangezien dat meisje veel pijn heeft omdat de medicijnen weg zijn. Lijkt me even belangrijk als die politieagent.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Weggelopen

ma apr 02, 2018 2:07 pm

Jasmijn loopt op de kinderafdeling heen en weer opzoek naar een jas om te stelen. Ook doet ze de rode jas uit en hangt deze tussen andere jassen. Als ik te lang blijf dan zullen ze zeker denken dat ik mijn ouders kwijt ben. Maar eindelijk ziet Jasmijn een meisje met haar jas niet aan. Ze loopt er heen en ziet dan de jas liggen op een kinderwagen, daar zit een klein meisje in. Het meisje zal vast kleren moeten passen en dan kan ik haar jas pakken. Ze lijkt wel even oud en groot als mij, alleen moet ik de jas bij het kleine meisje weghalen. Als Jasmijn ziet dat het meisje bij een videohoek is gaan zitten en de moeder bezig is met kleren uitzoeken loopt ze naar de wandelwagen. Het kleine meisje kijkt haar aan, lacht en brabbelt vrolijk. Jasmijn kijkt naar de moeder en pakt dan de jas. Ze mompelt want de jas bij het aan doen te klein en ze vindt deze stinken. Stomme kleuren ook, maar wordt ze niet herkend en warm ook. Hoop dat dit meisje geen beetjes heeft! Het meisje wordt alleen maar vrolijker en ze brabbelt hele verhalen. Jasmijn lacht en omdat de knuffel van het meisje valt pakt ze deze op.
“O heb je de jas al aan Lieke, kom lopen naar de kassa mama is wel klaar nu.” Zegt de moeder die Jasmijn ziet gebukt en op het achterhoofd. Jasmijn schrikt en wilt haar niet aankijken, ze geeft maar de knuffel aan het kleine meisje. Ze denkt vast dat ik haar dochter ben, niet vreemd want heb dezelfde kleur haren als haar. Wel grappig zeg dat volwassen zo makkelijk en snel in verwarring zijn. Ook wel een domme moeder zeg! Nadat de moeder de kleren op de wandelwagen heeft gelegd wandelt ze richting de kassa, Jasmijn loopt naast haar.
“Blijf hier even staan bij je zusje, ga ik afrekenen.” Zegt de moeder en loopt na de kleren gepakt te hebben naar de kassa.
Jasmijn kijkt nog even naar het kleine meisje en loopt dan rustig weg naar de uitgang. Daar doet ze de jas dicht en verder het winkelcentrum in. Nu snel boodschappen doen en dan weg hier, te veel beveiliging en politie. Ook dat die moeder straks problemen gaat geven. Bij een supermarkt koopt Jasmijn drinken en eten, niemand lijkt het vreemd te vinden dat ze zonder ouders is.
“Moet van mijn moeder paracetamol kopen,” zegt Jasmijn tegen de medewerkster van supermarkt die achter de servicebalie staat.
Die kijkt haar aan, “20 of 60 stuks en met of zonder cafeïne.”
“60 stuks en zonder,” zegt Jasmijn maar.
Na afgerekend te hebben loopt ze richting de uitgang.

“Maar je was net bij me en je pakte de gevallen knuffel van je zusje?” Zegt de moeder verbaasd als haar dochter zelf aan komt lopen op zoek naar haar moeder.
“Nee mama, ik was prinses aan het kijken op de tv.” Zegt haar dochtertje.
“Waar is je jas?” Vraagt de moeder.
Haar dochter kijkt haar afvragend aan, “die lag op de wandelwagen mam.”
“Nee die had je aan, erna zijn we naar de kassa gelopen en moest je wachten bij je zusje.” Zegt de moeder. “Kom Lieke, waar is je jas. Ben je die alweer kwijtgeraakt.”
Lieke zit haar moeder aan te kijken en snapt er niets van. “Maar, maar mama ik was bij videohoek. Mijn jas heb ik niet aangetrokken en knuffel aan zusje gegeven!”
Een zucht klinkt bij haar moeder. “Lekker is dat, liegen en je jas kwijt raken ook! Kom we gaan zoeken naar je jas want heb geen geldboom in de achtertuin.”
“Maar mama ik..” zegt Lieke.
“Lieke klaar!” Roept haar moeder streng.
Lieke wilt niets meer zegen en snapt er nog steeds niets van.

Later komt er een agente van jeugdzaken om de zaak over te nemen van agenten. Ze bekijkt de verklaringen. “Want to go through everything again. My first question is also, Isana did not miss her medication and she did not get any physical problems with it.”

“She has spare medicines and we can also go to a pharmacy. End it is only one day missing.” Zegt de hoofdleidster
“Sorry to ask again. But you had no idea that an extra girl was present and that you did not see that she was not Isana.” Vraagt de agente.
Alle leiding knikken nee.
“From the beginnen, who has seen this girl first and when.” Vraagt de agente.

“I saw her for the first time when we arrived. Called Isana, Elsa, Adali to help clear the trailer. Isana did not respond and called her again. She came to me and saw that she was wearing her vest. Each child has its own vest with name on it. Thought she had lost it many time's and asked if she had found it. She only nodded yes. Saw that she was tired so I asked her too. She seemed to doubt, but she said no in our language.” Verteld een leidster die Jasmijn voor het zag.
“Why did you see Isana in the girl and no other girl. Assume that girls resemble Isana.?” Vraagt de agente.
“She had Isana her vest. Also the same hair color and model, face as I know Isana. You also do not assume that there is a girl standing in front of you who is not Isana.” Verteld de leidster.
De agente bekijkt de verklaringen en controleert alles. “How did her English sound.”
“Good, like normale.” zegt de leidster. “I told the girl that I understand that she is so tired because it is her first time with us. After that she helped clear the trailer with the other girls. When they were done I thank the girl's and not spoken anymore with here.”
“Elsa and Adali. They also had no idea that the girl was not Isana?” Vraagt de agente.
De leidster denkt even na, “no doubts.”

“Them I saw here where the girl's sleep. A girl lost her backpack and that's why all girls were called together. Now I remember, was confused. I saw a girl who looked like Isana and a girl also looked like Isana with here vest one.” Zegt een andere leidster.
“So you saw the girl with Isana here vest and Isana together. Why did not it take the thought to further examine this confusion.” Vraagt een agente.
De leidster kijkt hem aan. “I don't no.”

“Then I addressed her again how she felt. Mean the girl with Isana her vest.” Zegt de leidster die Jasmijn voor het eerst zag. “Ask her about how fatigue is now. She nodded yes. I told her she is so quiet, normally Isana is not like that. Felt her forehead but it was not warm. Then I asked if she liked the summer camp. She said yes again in our language. Gave her something to eat and drink. Then Ingrid entered. Because Isana had to take a clean diaper and take her medication. We can not be alone with a child. The girl hesitated when removing the shoes and pants but did it anyway. What we noticed that the billlen are not red with her and the bulls are gone. Isana will still have it. Asked if she was in pain and she said yes. We still found it strange and decided to call the mother of Isana.”
“So you thought the girl was Isana. Isana, she was in the building and did not know to come for a clean diaper and medication?” Vraagt de agente.
“Isana often forgets to take her medication or a clean diaper to do. We do not know where she was but stuck in the building.” Zegt de leidster.
“Did you call her parents?” Vraagt de agente.
De leidsters kijken elkaar aan.
“No not called, now I remenber.” Zegt de leidster. “Without thinking about it, I smeared alve on the buttocks of the girl, just like with Isana buttocks, and had her put on a diaper. Afterwards she swallowed the medicines from Isana.”
“She swallowed without doubting.” Vraagt de agente.
“Yes”

“Wait, now I remember. Was busy doing the pants that the girl had pulled out good again and then I saw a name, Jasmijn. Thought this was a girl from our group and Isana had caught a wrong pair of pants.” Roept opeens de tweede leidster.
De agente kijkt haar aan, “what did you do then?”
"Then let her do those pants again, normally no problem and later the trousers will be exchanged again.” Zegt de leidsters.
“So the name of the girl is Jasmijn,” zegt de agent. “Now the search becomes easier. No lastname?”
De leidster denkt na, “no.”

“After the medecines the girl left,” zegt de eerste leidster. “In a walk, Isana came to me. She had done it in her diaper. Strange because normally if she has taken medication she will not do this so quickly. Isana also said she did not wear a clean diaper and had not taken any medication this morning. Also said that she had not helped in clearing the trailer. Also that she had not found her vest yet.Which is of course very strange. When I looked at Isana, I noticed that she looked different than when she was with us in the kitchen. The other leader who was in the kitchen also noticed it.”
“How differently?” Vraagt een agente.
"Equally big and the same hair color.Also face like twins, but then the eyes think a different color and also think slightly different mouth.” Zegt de eerste leidster en de tweede bevestighed het.

Buiten pakt Jasmijn weer de rugzak uit de bosjes en loopt dan maar een richting op. De jas doet ze helemaal dicht want het begint kouder te worden. Jasmijn vindt de jas wel warm nu. Eerst maar kijken waar ik ga slapen en uitrusten. Rondkijkend probeert ze zo normaal mogelijk te doen zoals een kind dat net boodschappen heeft gedaan voor haar ouders. Ze een politieauto voorbij rijden maar die stopt niet. Lopend door een woonwijk ziet Jasmijn kinderen spelen, mensen bezig zijn in hun voortuin of wandelen met en zonder hond. Niemand lijkt haar vreemd aan te kijken. Bij een speeltuintje verstopt Jasmijn de rugzak onder een bosje. Erna loopt ze naar de schommel waar ze gaat zitten.
“Hallo,” zegt een meisje die op de andere schommel gaat zitten.
Jasmijn kijkt haar aan en lacht, “hoi.”
“Woon jij hier?” Vraagt het meisje. “Ik ben Sanne.”
“Nee, ben op bezoek bij mijn tante.” Zegt Jasmijn maar snel verzonnen. “Lieke.”
Het meisje lacht en schommelt met Jasmijn verder.

“Dacht echt dat jij het was Ilse,” zegt de moeder na een tijdje gezocht naar de jas van Ilse. “Bedoel, jouw jas aan en dezelfde haarkleur en zo. Sorry meis dat ik zo schreeuwde tegen je. Maar als jij het niet was wie was het dan?”
Ilse kijkt haar moeder aan, “weet het niet mama.”
“Heel vreemd, wat nu want zonder jas kan niet naar huis. We maken wel een melding bij de winkel en kopen een nieuwe voor je.” Zegt haar moeder met een zucht.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Weggelopen

wo apr 11, 2018 6:33 pm

Leuk vervolg :) ben benieuwd of ze haar zullen vinden.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Drama”