Ontvoerd

Voor de nodige tranen en verdriet
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Ontvoerd

wo mar 08, 2017 9:01 am

“U bent vreemd, van mama mag ik dan niet praten met u.” Verteld Noor van vijf jaar tegen een vreemde donkere mevrouw, op een mooie herfst dag in de speeltuin.
De vrouw lacht en gaat bij Noor zitten op de zandbak rand, “mij ken je wel. Ben de moeder van Asli, ze zit ook in je schoolklasje.”
Noor lacht want Asli kent ze wel en daarmee ging ze vaak spelen. Meestal bij haar thuis en nooit bij Asli wat ze vreemd vond een beetje. Maar bij de mama van Asli heeft Noor een ander gezicht, maar ze draagt een hoofddoek net als Alsi. “U mama van Asli?”
Een stukje papier, te grote van een foto, wordt gepakt door de mevrouw uit een handtas en laat deze zien aan Noor. “Kijk, Asli met mij. Toe waren we in een dierentuin.”
Noor kijkt naar het stukje papier en ziet een geprinte foto van Asli en naast haar staat de vrouw. Tussen beide zit een scheur die geplakt is met een stukje plakband.
“Foto kapot?” Vraagt Noor.
“Ja klopt, deze is al een beetje oud en versleten. We gaan nog een keertje een nieuwe maken.”
“Waar is Asli en mag ze spelen?” Vraagt Noor lachend. “Spelen in de speeltuin.”
Weer lacht de vrouw en ze pakt snoepjes uit haar jaszak, “wil je ook een snoepje.”
“Van mama mag ik geen snoepje,” verteld Noor. “We gaan zo eten.”
“Ben net bij je mama geweest en van haar mag je een snoepje. Omdat je mama wat boodschapjes moet doen mag je met mij mee en met Asli nog even spelen. Je mama heet toch Ingrid?” Noor knikt ja en pakt het snoepje aan.
“Waar is Asli?” Vraagt Noor nog een keer want ze het wel een beetje vreemd dat Asli niet bij haar moeder is.
“Asli moest nog even naar de buurvrouw, maar we gaan gelijk haar ophalen. Noor weet je nog hoe ik heet?” Noor kijkt haar aan en schud nee want Asli haar moeder heeft een moeilijke naam net als Asli. “Mij naam is Aysel.”
Noor lacht want die naam komt haar wel bekend voor. “Zeg maar mama van Asli, oké.” Noor knikt weer ja en stopt nog een snoepje in haar mond.
Met Noor maakt Aysel zandtaartjes, Noor voelt zich meer en meer op zich gemak en veilig bij Aysel. “Kom dan gaan we naar Asli toe." Noor kijkt haar aan en loopt naar haar jas die ligt op de glijbaan. Deze had ze uitgedaan want ze had het warm gekregen van spelen. Maar maar haar jas ziet er anders uit, al lijkt deze op haar jas. Blauwe jas maar geen roze ritsen en een licht kleurige binnenkant in plaats van roze. “Kom jas aan, je mama wil niet dat je ziek wordt.”
Noor kijkt rond maar ziet geen andere jas liggen, “jas is anders.”
“Hoezo anders Noor, kijk dit is mijn jas en dat is jouw jas. Jouw naam staat er ook in. Zie ook geen andere meisjes jas liggen.” Noor kijkt in de jas en inderdaad haar naam staat erin en haar moeders telefoonnummer. Voelend in de jaszakken vindt ze haar sleutelhanger beertje. Die had Noor altijd in de jaszak zitten zodat ze wist dat dit haar jas was. Ook had ze op school op de kapstok, naast haar naam een beren plaatje. In de andere jaszak vindt Noor schelpjes die ze zelf er in had gedaan. Beetje verward loopt Noor een rondje in de speeltuin maar geen jas. “Dit is vast niet mijn jas, kijk veel te klein.”
Noor lacht als Aysel de jas overneemt en haar arm in de mouwen steekt.
“Mijn jas!” Roept Noor maar ze vindt het nog wel vreemd dat haar jas zo anders lijkt.
“O even wachten!” Roept Aysel en haalt een mooi gekleurde doek uit haar jaszak. “Wil je net als Asly en mij een hoofddoek om. Deze hoofddoek is wel mooi niet Noor, met mooie vrolijke kleurtjes.”
Noor kijkt naar de hoofddoek en twijfelt even, maar schud dan ja. Aysel doet de hoofddoek om zoals ze zelf ook doet en helpt dan Noor met de jas aantrekken. Vrolijk draait Noor rondjes en danst een beetje, ze bekijkt de jas nog een keer. Dit ad ze ook gedaan op de eerste schooldag, voor de hele klas. Zodat ieder kindje wist dat dit haar jas was. Frommelend voelt ze de jas aan, Noor haar twijfels blijven of dit haar jas is. Het voelt ook anders aan, Noor snapt het niet maar dit moet haar jas zijn. Na de hand van Aysel gepakt te hebben lopen ze samen de speeltuin uit.

“Noor!” Roept Siska haar moeder richting de speeltuin die tegenover hun huis is. “Noor, kom je thuis een broodje eten.” Maar er komt geen reactie, Siska krijgt een vreemd en leeg gevoel en loopt snel op haar slippers naar speeltuin. Daar ziet ze Noor niet! Paniek slaat toe want Siska weet dat Noor zoals afgesproken in de speeltuin blijft en nooit met vreemde meegaat. “Noor!” Roept Siska, “Noor!”
Bea de buuvrouw twee huizen verder aan de rechterkant komt aangelopen want ze hoort Siska roepen met een angstige stem.“Noor is weg!” Roept Siska.
Beide zoeken de omgeving af van de speeltuin, sloten en ook bij vriendinnetjes, want misschien toch. Maar Noor is nergens te vinden.
Laatst gewijzigd door nurias op zo apr 30, 2017 11:25 am, 2 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

za mar 18, 2017 8:58 pm

Spannend begin van je verhaal. Sommige zinnen lopen niet helemaal lekker, misschien kun je het nog eens nalezen? :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

ma mar 27, 2017 11:38 am

Noor huppelt vrolijk naast Aysel met haar hand vast, niet wetend dat Aysel een bedriegster is. Haar echte naam is Burcu en is geen moeder van Asli.
Lopend door een park kijkt Noor naar Aysel. “Spelen bij jullie?”
“Ja je mag spelen bij ons,” verteld Burcu.
Noor lacht, "ik nooit spelen bij Asli. Asli wel bij mij wat altijd leuk is en dan spelen met mijn speelgoed. Ook gaan we knutselen en taartjes maken."
"Leuk Noor, Asli vertelde mij ook altijd heel blij wat ze gedaan heeft bij jullie."
Onder het lopen komen ze mensen tegen die hun hond uitlaten of aan het wandelen zijn, zelf een paar die Noor en haar moeder kennen. Maar doordat Noor een hoofddoek op heeft en een andere jas aan herkennen ze haar niet. Ook weet Burcu steeds weer zo te lopen dat Noor nooit vol in het gezicht wordt gezien.

Noor haar moeder zit huilend op een bankje in de speeltuin, naast haar de buurvrouw. Al snel komen er meer buren en ook de politie om te helpen Noor te zoeken. Niemand had Noor uit de speeltuin zien gaan al is deze niet omringt door bosjes, ook Burcu was niet gezien. Samen met de politie wordt er een zoekactie opgezet, Noor haar moeder blijft in de speeltuin. Een vrouwelijke politieagente zit bij haar voor steun. Een halfuur later heeft de politie een jas gevonden, Noor haar moeder herkend deze meteen als de jas van Noor. De politie schaalt meteen de zoekactie op, een hondenteam en een duikteam worden opgeroepen. Ook wordt er een bericht via Burgernet en sociaal media. Eerder was er al een bericht verstuurd door wijkpreventie WhatsApp groep. Omdat de politie niet denkt dat Noor niet in levensgevaar is wordt er geen Amber alert verstuurt.

Na een flik stuk lopen stopt Burcu bij een voordeur, met een sleutel opent ze deze en duwt Noor een beetje naar binnen.
“Asli hier?” Vraagt Noor.
“We wonen hier. Asli ga ik straks ophalen bij de buren,” verteld Burcu.
Noor is weer in verwarring want ze zoude toch Asli ophalen? Met een beetje twijfel en verwarring stapt Noor verder het huis binnen via de gang en ze komt in een keuken uit. Doorlopend komt Noor in een huiskamer die lijkt wel op haar ouders huiskamer, een huiskamer waar duidelijk een kind woont. Noor kijkt rond en ziet tekeningen en knutsel, speelgoed en ook kleren voor een meisje. “Kom, jasje uit want die hebben we niet nodig binnen. Je mag de hoofddoek ophouden.”
Noor kijkt haar aan en doet haar jasje uit, ook de hoofddoek af want die wil ze niet mee. “Asli?”
“Asli ga ik straks ophalen, ze moet nog even bij de buurvrouw blijven. Wil je iets drinken Noor?” Vraagt Burcu.
“Ja.”
Beter rond kijkend ziet Noor foto’s van Asli op de muur zoals ze haar kent. Maar foto’s samen met haar ouders zijn er niet. Als Noor op de bank zit ziet een pop die Asli ook heeft, precies dezelfde.
"Kijk eens Noor, appelsap lust je toch wel?" Vraagt Burcu.
Noor knikt ja en neemt het pakje aan, "dank u. Die pop is van Asli, vind het een leuke pop."
"Ja klopt Noor. Die had Asli van haar oma gehad." Roept Burcu terwijl ze haar jas uitdoet en ophangt aan een eetkamer stoel. "Ga even bellen naar de buurvrouw of Asli opgehaald kan worden." Noor ziet Burcu lopen naar de keuken met de telefoon en hoort later haar praten. Lachend pakt ze de pop van Asli en speelt ermee, samen met Asli deden ze altijd moeder en vader spelen. "Asli komt even wat later Noor. Zal je moeder bellen of je langer mag blijven, misschien eten en slapen. Zal je dat leuk vinden?"
Noor kijkt Burcu aan en vind het niet leuk dat Asli niet komt, maar wat langer blijven wil ze wel. "Ja, wil graag met Asli spelen." Lachend loopt Burcu weer weg en weer hoor Noor haar later praten met wat ze denkt haar moeder. "Mag ik met mij mama praten?"
Burcu schrikt ervan als Noor opeens naast haar staat en vol verwachten wacht om met haar moeder te praten.
"Hier is Noor nog even," zegt Burcu door de telefoon en geeft dan deze af aan Noor.
"Mama!" Roept Noor hard maar vrolijk door de telefoon zoals ze altijd doet.
Laatst gewijzigd door nurias op zo apr 30, 2017 11:25 am, 1 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

za apr 01, 2017 8:59 pm

niet wetend dat Aysel een bedriegster is. Haar echte naam is Burcu en is geen moeder van Asli.
Het is leuker en spannender als je dit op een andere manier aan de lezer laat weten. Bijv. dat ze haar naam aan de telefoon noemt of zich verspreekt. ;)
ook de hoofddoek af want die wil ze niet mee.
Maar Burcu wil dat niet, toch? Dus dat mag ze best voorkomen ;)
"Mama!" Roept Noor hard maar vrolijk door de telefoon zoals ze altijd doet.
Ben benieuwd wie ze aan de lijn krijgt :P
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

zo apr 30, 2017 11:32 am

"Mama!" Roept Noor nog een keer als ze niets hoort over de telefoon.
Er klinkt een kuch, "met mama."
Noor kijkt wat verbaasd want wat klink haar moeders stem vreemd en heel anders dan dat ze normaal zal reageren over de telefoon. Want Noor had vaak met haar moeder gebeld als ze bij een vriendinnetje was of uit logeren bij opa en oma.
"Jij mijn mama niet!" Roept Noor.
Een aantal kuchen klinken door de telefoon, "kom kom Noor ben wel je mama."
"Nee!" Roept Noor, "mijn mama is veel leuker over de telefoon en mijn mama's stem is anders."
Weer klinken er kuchen over de telefoon en Noor wilt bijna ophangen. "Noortje, het is mama. Mama is ziek geworden, je had bij het slapen je poezen pyjama aan. Ook heeft mama je voorgelezen uit het gouden Fiep boek. Het boek met de gouden rand en die leuke plaatjes."
Noor is verbaasd en weet even niet wat ze moet zegen, deze vreemde mevrouw weet precies wat ze aanhad bij het slapen en ja haar moeder had voorgelezen uit dat boek. Ook zegt deze mevrouw nu Noortje tegen Noor, wat haar moeder altijd doet.
"Welk verhaaltje? Vraagt Noor.
"Over de poezen Noortje," klinkt er over de telefoon eerst zonder een kuch en dan na stilte met een kuch.
Noor twijfelt en twijfelt maar ja, ook dit was goed want haar moeder las over het verhaaltje poezenmanieren.
"mama. Jij thuis?" Vraagt Noor met nog steeds twijfels.
"Nee mama is even weg Noortje. Blijf maar bij Emina en Asli, ook mag je blijven slapen. Vind je dat leuk?" Klinkt de vrouwenstem al kuchend.
Noor kijkt naar Burcu, "mama. Emina ook vriendin van Asli en dat is dan leuk."
"Nee, Emina is de moeder van Asli. Die je opgehaald heeft van de speeltuin," verteld de vrouwelijke stem weer kuchend. 'Emina gaat zo Asli ophalen bij de buurvrouw."
Noor is nog steeds verbaasd en in verwarring door haar moeders stem en ook de twee namen Emina en Buru. "Mama, jij komen en mijn pyjama en beer brengen."
Een zucht klinkt aan de andere kant, "mama kan niet komen Noortje. Asli zal vast heel mooie prinsessen pyama's hebben die je vast mag lenen."
"Maar wil mijn beer!" Roept Noor door de telefoon.
"Noortje, goed luisteren naar mama. Je kan best een nachtje zonder je beer, je bent toch al mama's grote meid." Verteld de vrouwelijk stem streng.
"Maar mama wil mijn beer, mijn beer alleen vanavond en ik ook. Mag ik mijn beer ophalen?" Vraagt Noor vastberaden.
"Nee Noortje want mama is niet thuis. Kom grote meid wezen en van mama een knuffel en kus, morgenochtend kom ik je ophalen." Verteld de vrouwelijke stem nu weer op een lieve toon maar zonder kuchen.
Noor word verdrietig want ze heeft nooit zonder haar beer geslapen en haar beer zonder haar. Ook wilt ze graag haar nieuwe pyama van Frozen aan. "Mama ik vindt het niet leuk dat je ziek bent en mama morgen beter?"
Even is het stil aan de andere kant en dan volgt een zucht. "Ja, mama is morgen beter en vindt het ook niet leuk Noortje. Kom grote meid van mama, nog een kusje en zie je morgen."
Noor hoort de vrouwelijke stem een kus geven en dan is het stil aan de andere kant.

"Wat is er Noor?" Vraagt Burcu. Noor kijkt haar aan en gaat zitten op de bank, ze is in verwarring. Met haar armen over elkaar kijkt Noor nu rond maar zegt niets. "Asli heeft ook mooie pyjama's van Frozen Noor, een daarvan mag je straks lenen."
Noor kijkt haar aan maar blijft met armen over elkaar zitten, “mijn beer en pyjama!”
“Kom, niet mopperen. Je vindt het toch leuk om straks bij Asli slapen?” Vraagt Burcu.
“Ja,” zegt Noor. "Mama is ziek."
Burcu gaat bij Noor zitten en kijkt haar aan, "ja dat weet ik. Daarom vroeg je moeder of je kon blijven tot morgen."
"Mama klinkt vreemd en niet zo als mama altijd is, leuk en grappig." Verteld Noor.
"Je moeder heeft een zware griep te pakken en daarom moest ze ook veel hoesten. Ze heeft een pijntje in haar keel en daar zitten ook je stembanden waar je stem vandaan komt. Daarom heeft de stembanden ook pijn en klinkt daarom je moeder anders." Verteld Burcu.
"Ik begrijpen en hoop mama snel beter word en ik haar een knuffel kan geven," verteld Noor.
Burcu staat op, loopt naar keuken en pakt wat drinken uit de koelkast. “Wil je wat drinken. Heel lekkere limonade, erna gaan we samen Asli ophalen.”
“Nee!” Roept Noor.
“Het is echt lekker!” Verteld Burcu en neemt een kleine slok uit de beker.
Noor kijkt nog een keer neer de beker en neemt dan een flinke slok en nog een. Burcu komt later terug met de jas die Noor eerder aan had, de vreemde jas en ook haar eigen jas. “Ga je mee Noor.”
Met een glimlach staat Noor op en bekijkt eerst de jas, deze is nog steeds vreemd voor haar.
“Mijn jas?” Vraagt Noor.
Burcu glimlacht, “ja Noor jouw jas.”
Als Noor de jas aan heeft en net de rits dicht doet komt er een heel diepe gaap bij haar naar boven. Noor voelt zich opeens moe en ze gaapt nog een keer, haar verwarring wordt alleen maar groter. Net op tijd weet Burcu Noor op te vangen als ze begint te wankelen op haar benen en in slaap valt!
“Slaapt ze?” Vraagt een andere vrouw die binnen komt lopen via de achterdeur.
“Ja die slaapt wel even, laten we nu opschieten. De politie zal al gebeld zijn en een buurt onderzoek is denk ook al gaande. Geef mij die tas, dan zal ik Noor omkleden.” Verteld Burcu.
Met moeite weet ze Noor op de bank te tillen want Noor was zwaar voor haar leeftijd. Bij Noor gaan alle kleren uit en Burcu kleed haar aan met andere kleren, schoenen en jas. Ook maakt Burcu het gezicht van Noor donkerder met make-up zodat ze een donkere huidskleur krijgt. De haren van Noor scheert ze kort waarover een dure pruik gaat, erna weer de hoofddoe.
“Het was wel spannend met Noor aan de telefoon, “ verteld de vrouw. “
“Staat de auto klaar?” Vraagt Burcu aan de vrouw. “Doe haar kleren een schoenen in een vuilniszak, je weet wat ermee moet gebeuren.” Nadat de vrouw gekeken heeft of het veilig is loopt Burcu met Noor in de armen naar de auto. Burcu lacht als ze bij Noor de autoriemen om doet en nog even de hoofddoek iets naar beneden trekt. “Oke, ik ga. Je weet wat er te doen is in huis, om drie uur Jihan ophalen van de opvang. Heb vanochtend al gebeld dat haar tante zal komen. Doe haar de jas aan van Huliyah onderweg."
“Wanneer zie ik Huliyah?” Vraagt de vrouw iets met een bezorgde en verdrietige stem.
Burcu kijkt haar aan, “als alles loopt zoals plan zie je Huliyah weer snel.”

“Mag ik haar even zien of bellen?” Vraagt de vrouw. “Het is lang geleden.”
“Nee, doet wat je moet doen. Eerder niet!” Roept Burcu streng, stapt in en rijd weg.
De vrouw veegt haar tranen weg en gaat weer naar binnen.
Laatst gewijzigd door nurias op vr mei 12, 2017 7:10 am, 4 keer totaal gewijzigd.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

di mei 09, 2017 7:49 pm

Spannend vervolg. Al geloof ik dat Noor wel wat duidelijker mag zijn dat het haar moeder niet is. Volgens mij weet je dat als kind wel ;)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

wo mei 10, 2017 11:08 am

@Maaike ja inderdaad wilde geen grote stuk erover schrijven maar het gedeelte wel aangepast.

Bedankt :)
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

wo mei 17, 2017 7:33 am

Later haalt de vrouw Jihan op van de opvang, dit meisje is bekend als het dochtertje van Burcu. Maar Jihan was niet het dochtertje van Burcu, Burcu had dit meisje ontvoerd als baby en opgevoed als haar dochter in Turkye. Jihan was even oud als Noor en ze zitten dan ook in dezelfde schoolklas. Zittend bij de Hema na de stad te zijn in geweest om wat te eten en drinken geeft de vrouw een tas aan Jihan, “je moeder heeft een nieuwe jas voor je gekocht. Deze moet je zo aandoen.”
Jihan haalt de jas uit de tas en lacht, “mooie jas tante Sila. Ga mama een heel dikke knuffel geven straks.”
Trots trekt Jihan de jas aan en maakt spontaan een dansje in de Hema restaurant. Sila lacht met een klein traantje en doet de jas van Jihan in de tas. Want ze weet dat deze jas helemaal niet nieuw is gekocht maar de jas is van Huliyah haar dochter. Dit om te voorkomen dat de buren vragen gaan stellen, want ze zagen mogelijk wel Burcu met wat ze dachten Jihan wegrijden. Het zal dan vreemd zijn als Sila met Jihan thuiskomt, vooral nu de buurt weet van Noor haar ontvoering. Sila moet ven huilen want Jihan lijkt nu wel op haar dochtertje Huliyah die ze al zes maanden niet heeft gezien. Met trillende handen pakt Sila haar portemonnee en bekijkt de laatste foto van Huliyah die ze verborgen kon houden van Burcu.
“Kom dan gaan we naar huis,” roept Sila en na een kusje op de foto gegeven te hebben loopt ze met Jihan richting het huis.

“Goedemiddag mevrouw, agent van Bool. We houden een buurt onderzoek omdat er een meisje is vermist,” verteld een agent aan Buru nadat ze door politie is stilgezet aan de rand van de wijk waar Noor en haar moeder woonde. “Mag ik uw rijbewijs, kentekenbewijs, paspoort of id kaart van u en uw dochtertje.”
Na het zoeken in de buurt had de politie de hele wijk afgesloten en werd de zoek actie uitgebreid. Elk voertuig werd onderzocht voordat deze de wijk uit ging.
“Ja heb ik gehoord, vreselijk voor de ouders.” Verteld Burcu rustig en geeft alles af. De agent bekijkt alles grondig en vergelijkt ook de foto van Jilan met Noor. “Moet ik mijn dochter wakker maken en haar hoofddoek afdoen?”
De agent kijkt naar Noor die langzaam uit haar slaap komt en wurmt in het autostoeltje. Kijkend naar de foto van Jihan en dan naar Noor vergelijkt de agent beide. De agent ziet wat het lijkt een donker meisje zitten met zwarte haren en een hoofddoek om want niet vreemd is voor hem, warm ingepakt onder een deken. Dit had Burcu gedaan zodat de handen van Noor niet te zien zijn want die waren nog steeds blank. Twijfels heeft de agent want de neus van beide meiden waren niet gelijk.
“Kunt u uw dochtertje wakker maken, hoofddoek afdoen en uit laten stappen, indien uit de auto tillen.” Vraagt de agent.
Burcu had het al verwacht en stapt uit de auto, langzaam maakt ze de riemen los na de deken weg gehaald te hebben. De handen van Noor stopt ze snel in een paar handschoenen.
“Eventjes wakker worden Jihan voor mama,” roept Burcu tegen Noor. Noor wurmt alleen een beetje maar blijft in haar slaap, "Jihan kom."
De agent staat achter Burcu, "vaste slaper?"
"Ja, de dame was ook 's morgens al om vijf uur wakker en tussen middag niet gelegen. Jihan even wakker meis," verteld Burcu en schud Noor heen en weer.
De agent blijft maar kijken en ook een andere agent kijkt door een andere raam naar binnen. "Sorry, Jihan. Mama tilt je even op en....."
Dan hoort Burcu de portofoon van de agent en op dat moment had ze gewacht.
“U mag doorrijden!” Roept hij gehaast en geeft alles terug.
Burcu kijkt hem aan en ziet dan de agent met zijn collega naar een politieauto rennen en met sirene en geluid wegrijden.
Dat is goed gelukt al zal het maar voor een paar minuten werken, nu snel naar huis! Moppeld Burcu.

“Mevrouw, het aanzien kan schokkend zijn.” Verteld een patholoog aan Saskia de moeder van Siska een uur later nadat Burcu met Noor is stopgezet.
Saskia had net gehoord dat Noor gevonden is, geïdentificeerd aan haar kleren, jas en schoenen. Haar gezicht is verminkt maar mogelijk zal Saskia haar dochter wel erin herkennen. Vlak voordat Sila, het dochtertje van Burcu ging ophalen had ze een meisje, die ontvoerd was een dag eerder en die vandaag om het leven is gebracht door Burcu, aangekleed met de kleren en schoenen van Noor. Het meisje was Marloes, even oud als Noor en leek op haar aan haar kleur, gezicht breedte en mond. Oren waren als enige iets anders. Sila had Marloes geknikt naar de haar lengte van Noor. Hierdoor was de politie overtuigd dat het Noor was toen ze Marloes vergeleken met de foto van Noor. Saskia houd de hand stevig vast van haar buurvrouw als de patholoog de laken weggehaald van Marloes haar gezicht. Met trillende hand haalt Saskia haar hand over het gezicht van Marloes en door haar haren.
“Nee dit is Noor niet.” Verteld Saskia en loopt dan huilend weg om in de gang over te geven.
De politie die Burcu controleerde kreeg een dringende oproep om naar de plek te komen waar Marloes was gevonden door honden, die de geur volgde van Noor haar kleding. Hun waren het dichtste bij, perfecte timing en planning van Burcu waar ze heel goed in was.

Burcu rijd snel maar wel veilig en netjes richting Duitsland, ze wilde binnen een uur de grens over. In haar gedachte dat dan de moeder van Noor zal verklaren dat Marloes niet haar dochter is wat ook weer precies uitkwam. De politie zal dan meer controles gaan uitvoeren bij de grens. Kijkend in de achter uitkijk spiegel kijkt Burcu naar Noor die meer en meer uit haar slaap komt. Lachend denkt ze aan de 20.000 euro die ze zal krijgen van de mensen die haar hadden ingehuurd om een meisje te ontvoeren met de eisen die ze hadden. Noor voldeed aan alle eisen en daarom werd zij ontvoerd. Burcu plannende alles in een maand tijd.

Sila loopt met Jilan naar het huis, iedereen die ze tegenkomt denkt dat Jilan haar dochter Huliyah is. Als eerste maakt ze een kop thee en laat ze Jilan spelen met haar speelgoed. Erna maakt ze het hele huis schoon en gooit ze alle afval wat uit het huis is gekomen in de laatruimte van een busje.
“Jilan, speelgoed in de bakken doen.” Roept Silan streng in het Turks naar Jilan. “Dan gaan we naar je moeder.”
Jilan kijkt haar aan en lacht, “waar is mama?"
“We gaan weer naar Turkijen.” Roep Sila.
“Maar school, mijn vriendinnen en juf Bea!” Roept Jilan.
Sila zucht, “je moeder zal straks alles uitleggen. Nu opschieten en niet zeuren, luisteren.”
Verdrietig erover en het niet kunnen begrijpen ruimt Sila haar speelgoed op, nee zegen tegen haar moeder of Sila durft ze niet. Als alles in de auto is gedaan doet Jilan weer de jas aan van Huliyan aan, erna stapt ze in de bus. Sila kijkt het hele huis nog na en stapt dan ook in de bus, hier zullen ze een lange tijd niet komen.

Burcu rijd met Noor nog half slapend in Duitsland, niets zal haar tegen houden om Turkijken te bereiken. Het is een rit van 35 uur of langer, Burcu wil het met een stop doen. Eten en drinken heeft ze in de auto om niet te hoeven stoppen ervoor bij een wegrestaurant. Een kans bestaat dat ze door de politie aan de kant word gezet maar Burcu denk wel er onderuit te komen. Burcu lacht en is zeer rustig met wat ze allemaal gedaan heeft, ontvoering van Noor en Huliyan en de moord op Marloes. Al zo vaak gedaan dat het een gewoonte is geworden, vaak ging om een simpele bestelling van een kind voor haar. Met de betaling van 20.000 euro of meer kon Burcu haar dure leven betalen zonder te werken. De ontvoering van Huliyan, dochter van Silan hoorde ook bij. Burcu had Silan nodig om alles te laten werken in Nederland. Silan had Burcu uitgekozen wegens haar dochter Huliyan, die even oud was als Noor en Jilan maar ook leek op beide meiden. Huliyan verbleef in Turkije als dwangmiddel bij Sila.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

wo mei 31, 2017 7:36 pm

Bizar dat je ander kind ontvoerd, ook al is dat om die van jezelf terug te krijgen. Spannend vervolg.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

do jun 08, 2017 1:38 pm

“Tante Sila moet plassen,” roept Jilan.
Sila zucht, “we stoppen straks bij een benzinestation nog even volhouden.”
“Maar moet echt nodig,” roept Jilan terug. “Ook poepen.”
“Kom even volhouden en een grote meid wezen,” roept Sila geïrriteerd terug.

Tien minuten later zit Jilan lachend op een wc, Sila is maar gestopt bij een wegrestaurant. Opeens gaat haar telefoon over en het is Burcu.
“Waar zit je?” Roept Burcu streng. “Te horen niet aan het rijden.”
“Nee, Jilan moest naar de wc.” Verteld Sila, “ook even de benen streken.”
“Hou je aan de afspraken,” roept Burcu terug. “Een telefoontje naar Turkije is genoeg.”
Sila zucht, “maar kan Jilan toch niet in haar broek laten doen. Even stoppen en dan gaan we erna gelijk rijden.”
“Rijden en niet stoppen tot Turkije,” roept Burcu terug en hangt dan op.
Als Jilan klaar is helpt Sila haar met de broek en samen lopen ze richting de bus.
Opeens stopt Sila, “kom dan gaan we iets lekkers drinken en eten. Erna mag je wel even spelen in het speeltuintje, vind je dat leuk.”
Jilan kijkt Sila aan met een glimlach, “ijsje?”
“Nee, geen ijsje daar is het geen weer voor. Ach waarom niet en dan nemen samen een grote sorbet,” verteld Sila.
De glimlach van Jihan word alleen maar groter en ze huppelt vrolijk naast Sila terug naar het restaurant.

Burcu kijkt meer in meer via de binnenspiegel want Noor komt meer en meer uit haar verdoving. Suffig kijkt Noor om zich heen, als eerst gooit ze de deken van zich af en erna wilt ze de pruik en hoofddoek afdoen. Maar die zitten met spelden vast aan haar eigen haren.
“Au mama!” Roept Noor naar Burcu waar ze denkt dat het haar moeder is. Burcu reageert niet en baalt alleen dat de verdoving nu al uitgewerkt is. “Mama!” Zuchtend blijft Burcu stil en is blij dat er een ruststop eraan komt. “Au!” Roept Noor want ze probeert weer de pruik en hoofddoek af te doen.
Burcu gooit opeens de auto de vluchtstrook op en stapt dan uit, kwaad trekt ze de achter portier over.
“Afblijven!” Roept Burcu streng waarvan Noor behoorlijk van schrikt. Burcu geeft Noor een flinke tik op haar vingers, Noor schreeuwt en huilt van de pijn. Snel pakt Burcu uit haar jaszak een injectienaald en een flesje. “Zal je nu de dubbele dosis geven zodat je heel lang gaat slapen!”
Noor blijft huilen en wurmt zich alle kanten op als Burcu bij haar de jas mouw probeert op te stropen. “Nee, au!” Roept Noor en slaat dan wilt om zich heen. “Nee!”
Burcu blijft maar proberen en krijgt een tik van Noor recht in het gezicht, “au!” Met een vlakke hand slaat Burcu Noor terug in het gezicht. “Nog een keer proberen..”
Noor huilt en huilt en blijft maar tegenstribbelen tot dat Burcu de naald in haar arm prikt en de injectiespuit leeg drukt. Meteen is Noor stil en haar ogen vallen dicht. Burcu lacht en bergt snel de injectienaald en flesje weg. Dan ziet ze een politieauto aankomen die stopt op de vluchtstrook.
Ook dat nog stom kind! Mompelt Burcu. Snel doet ze de deken weer over Noor heen en de pruik en hoofddoek goed.

Een agent komt richting Burcu en de andere agent blijft in de auto, mogelijk om het kenteken van Burcu haar auto te controleren.
“Goedemiddag, Autobahnpolize. Heeft u een noodgeval?” Vraagt de agent in het Engels, “mag ik ook uw rijbewijs en papieren.”
“Nee geen noodgeval,” vertelt Burcu rustig terug in het Engels. “Mijn dochter zat vreemd in haar riemen want ze wurmt alle kanten op als ze slaapt. De riem sneed in haar keel.”
De agent kijkt in de auto en naar Noor, maar ziet net als de Nederlandse politie als eerste een donker meisje met zwarte haren en een hoofddoek op.
“Laten we als eerste aan de kant gaan staan en niet langs de rijbaan,” verteld de agent en doet dan de deur dicht.
Burcu knikt ja en loopt dan samen met de agent naar de graskant. Daar geeft ze haar rijbewijs en papieren. “ We zijn onderweg naar Turkije, terug naar huis.”
De agent bekijkt alles, “verderop is een rustpunt waar u veilig kan stoppen. Op de vluchtstrook staan is alleen voor noodgevallen.”
“De riem sneed in haar nek, bijna een noodgeval.” Verteld Burcu lachend.
“Moet uw dochter niet naar school?” Vraagt de agent, “naar mijn weten zijn er geen vakanties in Nederland.”
“Een familielid is overleden en Jihan heeft speciaal verlof gekregen om bij de crematie te zijn.” Verteld Burcu.
“Mag ik uw paspoort en die van uw dochter,” vraagt de agent. “Slaapt ze?”
“Ja ze slaapt, Jihan heeft een pruik op want ze is behandeld voor kanker. Als u ziet dat ze ander haar heeft dan op de foto. Slaapt daarom ook veel,” liegt Burcu en hoopt snel weg te kunnen.
De agent bekijkt eerst Burcu haar paspoort en dan die van Jihan. Deze was een valse paspoort, gemaakt omdat Jihan niet de dochter is van Burcu. Met arendsogen bekijkt de agent de pasfoto van Jihan en vergelijkt deze met Noor.
“Kom zo terug,” verteld de agent en loopt dan terug naar zijn collega.
Zuchtend kijkt Burcu naar Noor. Opeens ziet ze iets en ze schrikt er behoorlijk van. De blanke rechterhand van Noor steekt uit en is zit niet onder de deken.
Zal de agent het gezien hebben?

Terug naar “Drama”