Doodervaring

Voor de echte spanningszoeker!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

zo feb 05, 2017 9:26 am

Denkend aan thuis waar mijn lieve moeder is en ik erg mis hoor ik stemmen en geluiden die komen en gaan. Soms voel ik dat er aan mij wordt gefrummeld en vooral aan mijn arm waar de infuus in zit. Tranen van angst en pijn komen in ogen maar niemand zal ze zien. Beetje bij beetje kan ik alles weer bewegen al nog wel pijnlijk. Het is een vreemd gevoel om niet te ademen door mijn neus of mond, ook dat er een buisje in mijn keel zit. Het piepen dat er altijd is geweest is mijn hartslag, merk het wel want als ik mij inspan veranderen die piepjes. Later merk ik dat het avond is, het is stil en je hoort alleen geluiden van machines. Piepjes en geluiden die ik niet kan thuisbrengen. Moet weer denken Charissa, het meisje dat mij speelt op het kamp. Wat zal ze een vreselijke tijd hebben, slapen in mijn te kleine pyjama, ondergoed en slaapzak. Op een grote tuinstoel kussen want mama en papa hadden geen geld voor een luchtbed. Zal ze mijn tandenborstel gebruiken? Mijn medicijnen, neemt ze die ook in. Straks bij een nieuwe dag, trekt ze dan ook mijn te kleine kleren en jas weer aan. Vind het wel lachwekkend en een soort straf voor haar.

Een nieuwe dag breekt aan want hoor die vriendelijke zachte vrouwenstem. Het is de moeder van Charissa, weet het zeker. Mijn hand wordt weer vastgehouden en ze spreekt tegen mij een heel verhaal. Sommige woorden versta ik want hun taal is soms bijna hetzelfde als in het Engels. Misschien kan ik later hun wel duidelijk maken dat ik hun dochter niet ben want dat denken ze nu. Maar hoe kan ik dat doen, kan niet praten en zien. Misschien nee knikken als ze Charissa zegen of met mijn handen. Later voel ik weer dat ik gewassen en aangekleed wordt door de moeder van Charissa. Het is vreemd om zelf slap te zijn en aangekleed te worden door een moeder die aanvoelt als je eigen moeder maar niet je moeder is. Toch vreemd dat ze niet ziet dat de kleren van Charissa te groot zijn voor mij. Alles zit zo wijd en vooral haar onderbroek en broek. Haar moeder blijft maar praten over, wat ik versta, over thuis, familie, zusje en geloof een hond. Maar ook over vriendinnetjes van Charissa.

Later in de middag hoor ik weer andere stemmen naast mijn, heel dichtbij. Eentje zit bij me op bed en is heel vrolijk. Het meisje, aan haar stem te horen, kan geen een moment stil zitten. Zal dit het zusje zijn van Charissa?
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

wo feb 22, 2017 3:48 pm

Goed vervolg weer :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Doodervaring

za feb 25, 2017 5:39 am

Heftig, wat een boeiend verhaalperspectief, alles vanuit de ogen van het slachtoffer laten meemaken.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

zo feb 26, 2017 9:09 am

Het vrolijke meisje verteld hele verhalen en kan een paar woorden verstaan. Dit meisje met het zusje zijn van Charissa, vraag mij af waarom zij ook niet ziet dat ik haar zus niet ben. Met al mijn kracht weet ik mijn rechterhand te bewegen, opeens is het meisje stil. Heel hard roept ze dan mama, voetstappen die steeds dichterbij komen hoor ik en dan die vrouwenstem weer. Mijn hand wordt vastgepakt en ze zegt iets, knijp voorzichtig in haar hand en hoor aan haar stem dat ze blij is. Charissa haar moeder wrijft over mijn hand en wilt die niet meer loslaten, ook kan ik mijn linkerhand meer bewegen. Misschien is een soort medicijn uitgewerkt dat ik alles kan bewegen of lag het aan mij. Het vrolijke meisje pakt mijn linkerhand en schud deze, ze is nu nog vrolijker dan ze al was. Toch probeer ik ook nee te gebaren als ik de naam Charissa hoor, maar haar moeder en zusje begrijpen het niet.

Later hoor ik meer stemmen, iemand is bezig om verband van mijn gezicht te halen. Nu zullen ze zien dat ik Charissa niet ben! Toch blijft het donker voor mij en ziet niets door mijn ogen, tranen kan ik wel opbrengen en de moeder van Charissa die mijn hand nog steeds vasthoud hoor ik huilen. Mijn gezicht zal vast nog onherkenbaar zijn door die bijtende stof. Voorzichtig beweeg ik mijn hoofd en kan deze ook bewegen! Knik nee en probeer, ondanks de buis in mijn keel, te praten. Maar het lukt niet en het nee knikken wordt weer niet begrepen. Een zalf wordt op mijn gezicht gesmeerd wat een koelend gevoel geeft. Het verband komt niet meer terug en kan nu een beetje meer ademen door mijn neus en mond. Diegene die alles doet is vast een verpleegster, later een hoor ik een man. Hij praat met een zware stem, een accent en het lijkt op Engels. Zijn woorden kan meer verstaan dan de taal van Charissa haar ouders en zusje. Begrijp de woorden litteken, blind, ogen, keel, mond en iets van beschadigde stembanden. Een heel moeilijk woord, tracheotomie. Erna de cijfer zes en maanden. Zal het zo lang duren voordat mijn verwondingen genezen zijn? Weer een cijfer, twee, met erbij weken. Zal ik als Charissa over twee weken naar huis mogen?

Als de ouders van Charissa en haar zusje weer weg zijn denk ik na over die twee weken. Wat nu als Charissa met hun mee ga, hoe lang zal het dan duren voordat ze door hebben dat ik Charissa helemaal niet ben? Maar vast ook zal aan het einde van deze week ontdekt worden dat het vreemde meisje, die nu mij speelt, dat ze mij helemaal niets is. Zal ze zolang het kunnen volhouden, kan mij toch mij niet bedenken dat het mogelijk is.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

di mar 14, 2017 7:27 pm

Heftig dat ze zo toegetakeld is, ben benieuwd of ze erachter komen dat ze niet is wie ze denken dat ze is. :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

ma mar 27, 2017 9:00 am

Drie dagen gaan voorbij, al weet ik niet welke dag het is. Elke dag is hetzelfde en niemand heeft in de gaten dat Charissa niet ben. Maar hoe zal het met Charissa zijn, zal ze al ontdekt zijn? Nee, dat kan niet want dan weten mijn ouders en die van Charissa het meteen. Denkend dat er nog twee dagen kamp zijn, duurt zo lang.

Gisteren is de pijp uit mijn keel gehaald, lag te slapen zo niets van gemerkt en hoe pijnlijk het zal zijn. Ademen is nog wat moeilijk maar krijg nu zuurstof door een slangetje aan mijn neus. Proef nog wel iets chemisch, het zal vast wegtrekken. Elke dag kan ik mijn benen en armen beter bewegingen, mijn ogen doen niet meer pijn maar kan nog niets zien, mijn keel doet ook niet meer pijn maar praten lukt nog niet. Mijn gezicht word elke dag ingesmeerd met een zalf wat verkoelend werkt en het minder pijnlijk maakt. Charissa haar moeder is er elke dag en ze praat tegen mij met haar lieve en zachte stem, wast en kleed mij om of aan en geeft mij een nachtkusje op mijn voorhoofd. Ook als ze praat houd ze mijn hand vast, probeer haar met knijpen, nee gebaren met mijn vingers en amper verstaanbare stem in mijn eigen taal te vertellen dat ik haar dochter niet ben. Maar Charissa haar moeder begrijpt het niet. Mis mijn eigen moeder, het maakt mij verdrietig. Soms wil ik huilen maar tranen willen vaak niet komen. Mijn moeder zal vast nog denken dat ik op zomerkamp ben en de leukste tijd heb.

Vandaag is die Engelstalige dokter er weer. Iets word er verteld tegen door de moeder en daarna word de deken weggehaald, een verpleegster komt er bij omdat ik deze hoor praten tegen de dokter. Herkenhaar, ze is een vaste hier. Heel erg lief en hoor haar altijd bezig zijn rond mijn slangetjes, draadjes en infuus. Voel dan dat het bed naar beneden gaat en dat de verpleegster naast mij staat. De moeder van Charissa praat tegen mij en langzaam word ik opgedraaid om te gaan zitten, de verpleegster steunt mij van achteren, even word ik misselijk. Het lijkt of de moeder van Charissa mij begrijpt nadat ik hard in haar hand knijp, even word er gewacht. Voorzichtig knik ik ja en als ik zit hoor ik moeder met een blijde stem Charissa zegen. Staan hoef ik niet want word opgetild, vast door de moeder en de arts. Voel een soort stoel en denk een rolstoel, dan krijg ik een badjas aan. Vast van Charissa want deze is wel te groot voor mij, de moeder doet deze dicht en blijft praten tegen mij. Reuk een heerlijke bloemetjes geur wat van de badjas komt. Kan wel wat woordjes verstaan die lijken op Engelse woorden. Een warme deken gaat over mijn benen. Het slangetje in mijn neus blijft en voel het slangetje van de infuus aan mij hangen. Vraag mij eigenlijk af wat er door heen gaat, medicijnen of iets anders.

Geluiden veranderen als ik vooruit word bewogen, hoor meer en meer stemmen en andere geluiden die ik nog niet begrijp. De moeder hoor ik niet meer praten en ze zal vast de rolstoel duwen. Wel hoor ik de verpleegster, die praat maar aan een stuk door. Vast over wat er gaat gebeuren, dan een lift. Voel de bewegingen en geluiden ervan en de verpleegster. Weer andere geluiden en hoor van alles, pratende volwassen, schreeuwende kinderen, rollende dingen en veel meer. Het is eng maar ook iets avontuurlijkst door dat ik niets kan zien. Een deur gaat open en na een stukje vooruit te zijn geduwd hoor ik de moeder weer tegen mij praten. Ook de naam Charissa, probeer toch weer duidelijk te maken dat ik haar niet ben. Met nee knikken en gebaren met mijn vingers, zelfs zachtjes zegen probeer ik het. Maar de moeder denkt dat ik nee zeg tegen wat er gaat gebeuren. Met haar zachte stem praat ze tegen mij en probeert mij gerust te stellen. Hoor het aan haar stem en gevoel erbij. Als de deken van mijn benen af is wordt ik opgetild en op iets zachts, maar ook hard, gelegd. Voorzichtig word ik plat gelegd en de moeder van Charissa blijft mij maar geruststellen. De warme deken word weer over mij heen gelegd en een tijdje gebeurt er niets.

Opeens beweeg ik en hoor een zoemend geluid om mij heen, de hand en stem van Charissa haar moeder is er niet meer. Wat gaat er gebeuren en vind dit eng.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

za apr 01, 2017 8:48 pm

Kon ze nu wel of niet iets zien? Want als ze niets kan zien, hoeft het niet Charissa's moeder te zijn.
Verder goed geschreven.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

ma mei 01, 2017 7:23 am

Het gezoem blijft aanhouden en lijkt harder te worden, ook beweeg ik! Vind het eng maar probeer rustig te blijven want het is vast snel over. Dan opeens stilte en beweeg weer. Voel en hand mijn hand pakken en Charrisa haar moeder praat weer tegen mij, het geeft mij rust. Wordt weer in de rolstoel gezet en een deken over mijn benen. Zal zo graag iets willen zien en niet alleen horen, Charissa haar moeder zal ik zo graag willen zien hoe ze er uit ziet, misschien lijkt ze wel op mijn moeder. Of vader van Charissa op mijn vader. Weer hoor ik allerlei geluiden en mensen praten als ik vooruit word geduwd. Zal zo graag weer kunnen praten, dan kan ik duidelijk maken dat ik Charissa niet ben. Mijn gebaren en zachtjes praten werken niet, waarom niet?

Als er een nieuwe dag aanbreekt lijken de ouders van Charissa vrolijker aan hun stem te horen. Charissa haar moeder wast en kleed mij weer aan zoals elke dag. Maar merk iets op, de kleren deze zijn zoals je dagelijks aan hebt! Geen trainingsbroek en t-shirt. Een steviger broek, sokken, t-shirt en daarna een vest. Maar, maar we gaan toch niet al naar huis, het huis van Charissa. Mijn wonden zijn nog niet genezen en ben er nog niet helemaal klaar voor. Ik ben Charissa helemaal niet! Toch probeer ik weer duidelijk te maken met gebaren en zachtjes praten aan Charissa haar moeder maar ze probeert mij alleen maar gerust te stellen. Als ik recht overeind zit probeer ik het ook bij Charissa haar vader maar die lijkt mij ook niet te begrijpen. Wat moet ik nu doen?

Zittend in een rolstoel krijg ik een jas aan terwijl Charissa haar moeder tegen mij blijft praten. Als een deken over mijn benen gaat raak ik toch in paniek, schreeuw zo hard als ik kan nee in het Nederlands en stribbel tegen om maar niet mee te gaan. Huilen lukt niet al zal ik het zo graag willen. Dan schreeuw ik in het Hindisch mijn naam en dat ik Charissa niet ben, al is het meer gebrabbel en niet duidelijk verstaanbaar. Opeens voel ik dat iemand mij stevig vastpakt en nog een persoon en nog een persoon. Wordt opgetild. weer op het bed gelegd, minuten lang stribbel ik tegen, mensen houden mij tegen en schreeuw in het Hindisch mijn naam en dat ik Charissa niet ben. Dan voel ik een prikje in mijn linkerarm. Langzaam vloeit mijn kracht weg en voel me moe worden......
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

do mei 04, 2017 7:29 pm

Spannend vervolg weer :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

do jun 29, 2017 2:12 pm

Langzaam wordt ik wakker, het is doodstil om mij heen. Geen piepjes en pompen, ook geen stemmen.
Dan voel ik een hand die mijn hand vast pakt, "mama is hier." Klinkt er opeens in het Hindi.
Maar, maar.. dit is mijn mama, mijn mama!
"Mama!" Zeg ik zo duidelijk mogelijk en in het Hindi. "Mama ik Damayanti."
Hoor haar huilen en mijn hand nog steviger vast pakken, dan gaat er een hand over mijn gezicht en dan een voorzichtige kus op mijn voorhoofd.
"Ja, jij bent mijn lieve Damayanti," Hoor ik mijn moeder zegen, "alles is nu duidelijk."
Later hoor ik de ouders van Charissa met mijn moeder praten, een onbekende stem vertaald alles tussen hun.
"Sorry dat we dachten dat je onze dochter was Damayanti, je lijkt zo op haar. Je kan zo haar tweeling zus wezen behalve dat je jonger bent," verteld de moeder van Charissa en weer vertaald door die onbekende stem.
"Mama!" Zeg ik weer zo duidelijk mogelijk. "Charissa is mij op zomerkamp. Charissa en Afra hebben dit gedaan."
Hoor nog steeds dat mijn moeder huilt, het moet voor haar een hele geruststelling wezen na veel verwarring. "Weten we meis. Charissa is vanochtend in het ziekenhuis opgenomen omdat ze jouw medicijnen had ingeslikt. Tevens heeft ze verschillende diep rode dan wel paarse striemen omdat ze jouw te kleine kleren had aangetrokken."
Verbaasd denk ik na en denk maar aan een ding, eigen schuld. "Mama, lijkt Charrisa echt op mij."
"Het kan je zus zijn en ze lijkt wel op jouw, maar haar ouders zijn Indonesisch zo ze is anders bruin. Ook ouder met 3 jaar, ze is wel klein voor haar leeftijd. Ook dat het je eerste zomerkamp is had de leiding niets door. Maar de kleine kleren zagen ze wel en dat gaf hun vraagtekens."
Denk waar na en spreid dan mijn armen, mijn moeder geeft mij een voorzichtige knuffel en we blijven minuten lang zo zitten.

Later voel ik dat iemand het bandje dat om mijn pols zit eraf word gehaald en een nieuwe krijg. Mijn moeder kletst zoals ze altijd doet, voel en hoor haar verdriet want ze huilt. De moeder van Charissa helpt mijn moeder met mij uitkleden, erna krijg ik mijn eigen kleren aan. Een geur van bekendheid ruik ik en weet nu dat alles goed komt. Toch moet ik ook denken aan Charissa, hoe zal het met haar zijn.

Terug naar “Thrillers”