Doodervaring

Voor de echte spanningszoeker!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Doodervaring

za dec 03, 2016 9:03 am

Geschreven vanuit een ander verhaal die ik geschreven heb, alleen bij deze het verhaal vertelt vanuit een andere hoofdpersoon.

Terugkomend bij het ouder meisje met wie ik mee moest van de speeltuingroep zie ik nog een meisje bij haar zitten. Het is naar mijn gedachte dat dit meisje even oud is als Afra want de speeltuingroep zal toch geen twee jongere kinderen met een ouder kind mee laten gaan. Maar wie is dit meisje? Herken haar niet dat ze bij de groep zit. Vreemd, maar het zal wel goed zitten en er zal vast een rede zijn. Samen met hun twee lopen we verder, hoor beide meiden achter mij zachtjes praten alleen ik weet niet waarover. Versta nog geen Nederlands want kom uit India net twee maanden. Het meisje heeft net als mij zwarte haren alleen wat korter, ook heeft ze een bruine huidskleur. Wel anders bruin, waar zal ze vandaan komen? Later wenken beide meiden mij mee naar een toilet gebouw, zullen ze naar de wc moeten gaan? Loop mee en eigenlijk moet ik ook naar de wc.

Na klaar te zijn loop ik naar de wasbak om mijn handen te wassen, maar opeens wordt ik van achter vast gegrepen. Het onbekende meisje zie ik niet en alleen Afra, die zal mij wel vast hebben. Met al mijn kracht probeer ik los te komen, schop wilt om mij heen en gil om hulp. Afra probeert een papieren prop in mijn mond te stoppen maar bijt van af en bij hard in haar vinger! Die vloekt flink en opeens een stomp van haar in mijn maag en nog een! Het onbekende meisje roept opeens iets en Afra stopt meteen. Snap er niets van en blijf vechten totdat ik los komen. Weer probeert Afra die prop in mond te stoppen maar weet met al mijn kracht het te voorkomen. Afra geeft mij weer een stomp in mijn maag en nog een, snak naar adem en zie sterretjes voor mijn ogen. Het geluid van een deur hoor ik en kijk naar de buitendeur, die gaat open mijn redding! Het onbekende meisje sleurt mij een wc hok in en Afra doet de deur dicht. Dit is mijn kans, het onbekende meisje alleen kan ik misschien wel aan. Schop richting haar benen en raak deze keer op keer, dan glijden we uit door de natte vloer. Met een dove klap val ik mijn hoofd aan de linkerkant op de wc pot! We liggen nu op de grond het onbekende meisje raak ik met mijn elleboog hard op haar neus. Die geeft mij een harde klap tegen mijn achterhoofd waardoor ik met mijn voorhoofd hard op de tegels kom. Kracht vloeit uit mijn lichaam en langzaam gaan mijn ogen dicht. Hoor geluiden maar kan ze niet meer verstaan of thuis brengen.

Later word ik wakker en zie wazig twee gedaantes, vast Afra en het onbekende meisje. Beide praten over iets maar kan ze niet verstaan, dan merk ik dat mijn kleren uit zijn en in mijn ondergoed op de grond lig. Mijn polsen en enkels zijn stevig vastgebonden met iets wat snijd elke keer als ik beweeg, in mijn mond een papieren prop en over mijn mond iets van een kledingstuk. Voel een bonkende pijn in mijn hoofd die erger wordt en begin weer bewusteloos te raken. Na de laatste keer mijn ogen te hebben opgedaan met mijn laatste kracht zie ik het onbekende meisje. Het is net of ik spiegel kijk, ze heeft mijn laarzen, kleren en jas aan. Afra lacht en het onbekende meisje daarna ook, beide schudden de handen en dan zegt het onbekende meisje haar naam.

Damayanti, maar dat is mijn naam!

Alles wordt weer zwart.

Bij het wakker schieten hoor ik stemmen en muziek buiten het wc hokje, mijn redding misschien. Schreeuwen lukt niet door de prop in mijn mond, doek voor mijn mond en geluid maken met mijn voeten en handen ook niet. Mijn Voeten zijn ergens aan vastgebonden. Ook snijd er iets nog in mijn polsen en enkels waarmee ik vastgebonden ben. Huilend kan ik alleen maar hopen die stemmen kijken in het wc hokje waar ik lig. Opeens komt er een vloeistof onder de deur vandaan richting mij! Het stinkt en ruikt naar iets maar weet niet wat. Dan komt er een kleine golf onder de deur vandaan waardoor mijn gezicht nat word. Het bijt en doet zeer! Wat is dit vraag ik mijn af, mijn huid, ogen en lippen staan in brand. De kleding voor mijn mond en de prop in mijn mond worden nat, de bijtende stof raakt mijn tong en alles in mijn mond. Probeer mijn hoofd te draaien maar het lukt niet! Meer en meer vloeistof komt er tegen mijn gezicht, mijn ogen en lippen zwellen op! Vechtend probeer ik voorkomen dat er meer vloeistof op mijn gezicht kom, wurm alle kanten op! Maar hoe ik lig en vastengebonden ben lukt het mij niet om te draaien.

Dan wordt alles weer zwart.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

zo dec 04, 2016 8:19 pm

Heftig begin van je verhaal zeg! Ben benieuwd waar het heen zal gaan.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
CliveBarker
Vulpen
Beheer:
Berichten: 105
Lid geworden op: vr nov 25, 2016 9:42 pm

Re: Doodervaring

wo dec 07, 2016 8:25 am

Een paar spellingsfouten, maar die maak ik ook. Ik voel dat je het verhaal begeesterd door inspiratie als een waanzinnige uit je toetsenbord perst. Het verhaal pakt je bij de keel, intens en bloedstollend. Hier moet absoluut een vervolg komen.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

wo dec 07, 2016 6:30 pm

Opeens schrik ik weer wakker! Meteen speelt mijn maag op en de inhoud borrelt omhoog, het brandt in mijn keel, mond en aan mijn tong. Een scherpe zure smaak! Door de prop in mijn mond en de kledingstuk voor mijn mond kan ik het niet kwijt. Probeer me al mijn kracht mijn hoofd te bewegen om niet te stikken maar het lukt niet. Elke beweging gaat gepaard met pijn en kramp. Het braaksel brandt steeds verder in mijn keel en mond, mijn tong staat in brand. Tranen komen in mijn ogen die zijn opgezwollen en die ik niet meer open kan doen doen. Hoestend om niet te stikken is er geen andere keuze dan het braaksel weer in te slikken, de papieren prop lost op en deze gaan mee bij het inslikken. Tranen in mijn ogen komen en mijn keel brand bij het slikken. Opeens zie ik wat lijkt op flitsen van licht als mijn hoofd begint te bonken, zie mijn ouders en mezelf. Het was toen ik afscheid nam om mee te gaan met de speeltuingroep, mijn eerste keer een week weg van huis in Nederland. Mijn moeder lacht en is trots, mijn vader zoals altijd met een lachje maar zijn koffie ruikt hij al. Als ik beter naar mijn gezicht kijk schrik ik, wat is er met mijn gezicht! Mijn gezicht is van dat vreemde meisje, het meisje die mijn laarzen, kleren en jas aan heeft. Mijn moeder geeft haar een dikke stevige knuffel zoals ze bij mij deed voordat ik de bus instapte. Het meisje lacht, zwaait, geeft mijn moeder nog een knuffel en loopt dan naar de bus. Een leidster roept mijn naam, Damayanti en het onbekende meisje steekt haar hand op. Het meisje zwaait naar mijn moeder en vader en stapt dan de bus in en gaat zitten, mijn moeder zwaait naar haar trots en blij. Het beeld vervaagt en ben weer terug in de wc hokje op de vloer. Deze is koud en in mijn ondergoed ril ik van de kou.

Een tijdje lig ik huilend en hoestend op de grond na bijgekomen te zijn, voel me misselijk en moe. Het liefst wil ik heel lang willen slapen en als ik mijn ogen open doe weer alles normaal is. Maar moet wakker blijven want ze moeten me vinden. Hoor dan geluiden, het lijken stemmen van kinderen en volwassen. Alle lijken te lachen en zie hun door de smalle spleet tussen de deur en vloer hun schoenen en schaduw. Maar ben te moe om maar iets te doen om hun aandacht te trekken dat ik hier lig. Huilend denk ik dan mijn eigen ouders, die weten ook nog van niets. Zo graag zal ik nu bij hun willen zijn en vasthouden. Even gaan mijn gedachte ook naar Afra en weer het onbekende meisje die mijn spiegelbeeld werd. Wie is zij en is ze nu mij? Een tijd lang zie en hoor ik hetzelfde beeld van schaduwen en schoenen door de spleet, lachen van kinderen en volwassen en het open en dicht doen van deuren. Niemand weet dat ik hier lig, langzaam voel ik me steeds zwakker worden en alles word vager. Voel mijn hart en ademhaling langzamer gaan. In mijn gedachte zal ik nooit gevonden worden en krijg flitsen van het onbekende meisje die terugkomt als mij en mijn ouders die er niets van merken.

Dan wordt alles weer zwart.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

za dec 10, 2016 2:58 pm

Heftig! Ik ben heel benieuwd waarom dat andere meisje haar identiteit heeft aangenomen en waarom ze dood moet.

Waarom ziet niemand haar liggen? Wc hokjes zijn niet zo groot, dus als ze op de grond ligt dan zal dat op zich iemand opvallen. Er was in het vorige stukje ook allemaal vieze vloeistof haar kant opgekomen, dat zal dan ook in de rest van de toiletruimte liggen, hoort ze niemand daarover klagen?

Ga zo verder!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

zo dec 11, 2016 10:31 am

Bibberend van de kou schiet ik wakker. Heb geen gevoel meer in mijn tenen, benen, vingers en armen en mijn huid lijkt wel of deze een witte of blauwe kleur heeft. Mijn ogen zijn opgezwollen, zie niets meer. Pijn dat heb ik niet wat een vreemd gevoel is. Hoe lang ik al hier lig of wat de tijd is weet ik niet meer. Hoor lange tijd stemmen en deuren die open en dicht gaan. Soms hoor ik de deurklink van de wc deur maar die lijkt op slot te zitten. Flitsen van mijn ouders begin ik te zien, ze zijn blij, gelukkig en trots op mij. Probeer te huilen maar tranen komen niet.

Later weer die geur van de vloeistof die beet in mijn huid en in mijn mond. Huilend kan ik niets doen, denk na. Waarom vinden ze me niet? Een keer moeten ze deze wc hok toch ook schoonmaken? Hoor mensen bezig zijn en weer klinkt er muziek. Het zullen vast schoonmakers zijn, maar is er dan weer een dag voorbij gegaan? Voor mij is dan de tijd snel voorbij gegaan en kan mij niet herinneren hoe de dag was.
“Moet deze wc niet schoongemaakt worden?” hoor ik opeens een stem.
Mijn hoop dat ik gevonden wordt schiet omhoog, eindelijk!
“Nee, de technische dienst moet eerst komen. Die hebben het al druk met kapotte attracties. Het zal wel weer een kapotte wc bril wezen, die goedkope klere dingen. Zo lang het niet stinkt is het best,” klinkt een andere stem. “De deur zit toch op slot?”
Een geluid klinkt al kan ik het niet thuisbrengen, “ja zit op slot.”
Er na word het stiller aan stemmen en daarna de muziek. Weer nadenkend hoe het onbekende meisje de deur op slot heeft gedaan er uit is gekomen. Want zij moet de deur toch op slot hebben gedaan. Zelf was ik het niet.

Dan wordt even weer alles zwart.

Als ik wakker schiet ben ik weer terug bij de speeltuin groep, loop tussen de kinderen maar niemand lijkt mij te zien. Opeens ziet ik het onbekende meisje, ze heeft mijn schoenen, kleren en jas aan. Elk kind of de leiding noemt haar Damayanti wat mijn naam is. Het onbekende meisje reageert op die naam, lachend. Ook zie ik Afra, altijd dichtbij het onbekende meisje. Het onbekende meisje lijkt wel op mij, donkere huidskleur en zwarte haren. Maar ze is duidelijk groter dan mij net als Afra. Lachen moet ik want mijn jas is te klein voor haar, te zien aan de mouw uiteinde. Haar voeten zullen ook vast pijn doen. Toch trekt het onbekende meisje soms een pijnlijk gezicht en wrijft ze over haar buik. Mijn medicijnen, zal ze die ook innemen? Het onbekende meisje heeft veel voordelen dat ze mij speelt, praat weinig want ken geen Nederlands en ben ook nieuw in de speeltuin groep zo niemand zal mij echt nog kennen in mijn gezicht. Toch blijft het beeld, denk een droom, hetzelfde. Zie later het meisje met een bord voor de pannen staan. Elk ander kind krijgt spaghetti, saus, vlees en een pakje drinken. Maar het onbekende meisje, omdat ze mij is, krijgt alleen spaghetti en saus. Later een glas water want mag alleen water of thee. Geen vlees wegens ons geloof. Het onbekende meisje is niet blij en ze baalt duidelijk, moet er om lachen. Later na het eten wordt er nog een spel gedaan in het gebouw door de jongste kinderen, de oudste kinderen waar Afra bij zit gaan weg voor een bosspel. Het onbekende meisje baalt weer, want door mijn leeftijd hoor ik bij de jongste kinderen. Afra baalt ook want ze wil graag leuke dingen doen met het onbekende meisje die haar beste vriendin is geworden. Ook moet het onbekende meisje vroeg naar bed terwijl Afra en de andere oudere kinderen nog bezig zijn met een bosspel

Dan weer een flits, weer sta ik tussen de kinderen van de speeltuin groep. We zijn terug bij het dorpshuis in ons dorp, te zien aan de bussen en ouders die vrolijk zwaaien. Het onbekende meisje pakt mijn tassen en spullen, daarna loopt ze naar mijn ouders. Die lachen en het onbekende meisje krijgt van mijn moeder een stevige knuffel en kus. Van mijn vader alleen maar een knuffel en hij neemt de spullen over. Mijn moeder spreekt Hindi tegen het onbekende meisje, maar die zegt niets terug. Het onbekende meisje blijft stil in woorden en mijn moeder vindt het vreemd, normaal kletsen we wat af en vooral nu na mijn eerste zomerkamp. Toch ook ziet mijn moeder ook dat mijn jas veel te klein is voor het onbekende meisje, wat ook heel vreemd is. Want mijn moeder weet dat dit mijn jas is en dat ik deze paste bij het begin van het zomerkamp. Het meisje wrijft dan over haar buik en dan valt ze opeens bewusteloos neer!

Fitsen van mijn leven in India en hier in Nederland krijg ik dan, de flitsen worden heftiger en sneller achter elkaar. Dan een hand die mijn hand vastpakt, iemand roept mij.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

zo dec 18, 2016 11:34 am

Die hebben het al druk met kapotte attracties.
Slimme hint waar ze zich bevindt.

Begrijp ik het goed dat in India er ook iemand waa die zich als haar voor deed? Of stelt ze zich voor hoe die ander zich gedraagt?

Ga zo door
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

zo dec 18, 2016 12:01 pm

Inderdaad Maaike, heb nergens neergezet waar het verhaal zich afspeelt.

Ze stilt zich voor hoe die ander zich gedraagt als haar.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Doodervaring

vr dec 23, 2016 9:00 am

Die hand blijft mijn hand vasthouden en hoor een zachte vriendelijke stem, al kan ik er niets van verstaan. Het stelt mij gerust en eindelijk, ben gevonden. Die stem wordt opeens harder en het lijkt wel of de persoon die bij de stem hoort en mijn hand vast heeft schreeuwt. Die stem verandert en kan bijna voelen dat die persoon kwaad, verdrietig en emotioneel is. Later hoor ik meer stemmen maar die blijven op een afstand. Nog meer stemmen maar deze zijn heel dichtbij, de eerste stem lijkt wel te praten met de die andere stemmen. Voel dat mijn enkels en polsen worden losgemaakt, maar het gevoel dat beide zijn vastgebonden blijft. Alle stemmen praten met elkaar, heel vreemd voor mij want kan niets doen alleen luisteren. Hoor allerlei geluiden naast de stemmen, een soort sirene, daarna iets van papier dat knispert en iets van mentaal dat ergens tegen aanstoot.
Opeens uit het niets wordt mijn lichaam bewogen, de eerste stem stelt mij gerust en onze handen zijn nog steeds verbonden. Knijp met al mijn kracht, hoor de stem veranderen en het klinkt blijer maar nog steeds emotioneel. Iemand prikt in mijn arm en iets gaat voor mijn mond, verse schone lucht vullen mijn longen. Iets van plakkers gaan op mijn borst en daarna iets wordt er op gedrukt, piep geluidjes volgen. Opeens wordt mijn gezicht nat! Bang ben ik dat het weer dat smerige bijtende vloeistof is en probeer me eigen te verzetten, mijn hoofd wordt opeens stevig vastgepakt. Maar het vloeistof werkt verkoelend en wordt rustiger hierdoor. Later wordt ik opgetild en op iets zachts gelegd, de hand die mijn hand vast heeft gaat niet weg. Een warme deken volgt, een soort kraag komt er om mijn nek en dan voel ik stevige banden om mijn lichaam en hoofd. Het is eng want kan niets zien, bewegen of praten. Dan opeens een klap! Daarna nog een klap en dan piepjes en geluiden die ik niet kan thuisbrengen. Een tweede vriendelijke stem klinkt er, twee personen zijn nu bij me. Een scherp en eng geluid klinkt dan en het lijkt wel of we bewegen.

Later schrik ik wakker, heb ik geslapen of ben ik bewusteloos geraakt? Kan nog steeds niets zien en bewegen maar wel horen, piep geluidjes weer en stemmen. Voel de plakkers nog op mijn borst en iets wat in mijn linkerarm is geprikt. Mijn gezicht is in gesmeerd met iets en bedekt. Een vreemd gevoel heb ik in mijn keel, iets lijkt er wel in gestoken en dat er iets aanhangt. Voel lucht in mijn longen stromen maar deze komt niet vanuit mijn mond of neus. Mijn hand is leeg en hoor de eerste vriendelijke stem niet meer, waar zal die persoon zijn?Opeens klinkt er een vriendelijke stem, anders dan de eerste vriendelijke stem. Het is een vrouwenstem, deze klinkt als de stem van mijn tante in India. Deze stem pakt ook mijn hand vast en zegt iets tegen mij, maar versta het niet. Opeens voel ik een hand door mijn haren gaan en een wat lijkt op een kus op mijn voorhoofd. Wie is dit? Het is niet mijn moeder, die zal Hindi praten en ook anders ruiken. Een woord kan ik dan verstaan, Charissa. Is dit een naam of iets anders, als dit een naam is van wie is deze dan? Het is wel een geruststellende stem, vriendelijk, blij en zoals een moeder zal klinken. Een gevoel van opluchting voel ik bij deze stem.
Even komt er een gedachte, Charissa. Zal dit het onbekende meisje zijn uit het pretpark waar ik was met de speeltuingroep. Het meisje die mijn laarzen, kleren en jas aanheeft. Die zich Damayanti noemde, mij! Misschien hebben ze bij mij wel haar kleren gevonden waar een naam in stond, haar naam. Dan denken ze nu dat ik haar ben, Charissa en dit zal dan haar moeder zijn. Het kan misschien wel, ben wel kleiner maar heb zwarte haren en ben bruin getint als het onbekende meisje. Mijn gezicht, die zal vast niet te herkennen zijn! Hoor dan een andere stem, een zware mannelijke stem die tegen mij praat en waar ik ook niets van versta. Deze persoon geeft mij ook een kus op mijn voorhoofd en houd mijn andere hand vast. Zal dit de vader zijn van Charissa?
Een hand gaat weg, het is de moeder. Opeens voel ik iets van warme stof over mijn lichaam gaan, wordt ik nu gewassen? Het is wel een heerlijk fijn gevoel, het is vast de moeder die mij nu wast. Waarom ziet ze nu niet dat ik kleiner ben en ben toch heel anders aan lichaamsbouw dan Charissa. Een moeder moet toch wel haar eigen dochter herkennen? Na het wassen wordt ik aangekleed en een warme deken volgt. Zowel de moeder als de vader blijven lang bij me, ze praten maar kan er niets van verstaan. Dan nog een derde stem die lang blijft praten, erna hoor ik de moeder huilen.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Doodervaring

ma jan 02, 2017 7:29 pm

Hmm, vraag me af wie het zijn. In elk geval is ze in een ziekenhuis, dus dat is een goed teken.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Thrillers”