Ontvoerd

Voor de echte spanningszoeker!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Ontvoerd

ma dec 18, 2017 7:50 pm

“Maar, maar moest van verpleegster Saskia mijn dochter Femke aanmelden!” Roept Irma als ze haar dochter Femke wil aanmelden bij de balie van de röntgen afdeling. “Ze zei het is een nieuwe procedure.”
“Nee de verpleegster die een patiënt ophaalt vanuit de zaal voor een foto moet de patiënt aanmelden,” zegt verpleegster achter de balie.
Irma loopt met de verpleegster naar de gang waar verpleegster Saskia zal zijn en haar vier jarige dochtertje Femke die in een ziekenhuis bed ligt.
Maar aangekomen is het bed leeg, antibiotica en vocht infuus afgekoppeld en op het bed liggen de kleren en badjas van Femke. Leeg zonder haar erin.

“Zo alles aangekoppeld en de dame ligt lekker warm onder een deken,” zegt Astrid.
Een vrouw die op een bestuurdersstoel van een busje zit kijkt om. “Was het moeilijk?”
“Nee totaal niet. Alles zoals gepland,” zegt Astrid en doet de verpleegsters uniform uit en haar eigen kleren weer aan. “Gelukkig had ik voldoende ziekenhuis series gekeken. Kreeg nog een reanimatie tussendoor en moest een infuus inprikken bij een kindje. Ook de rest van de dag was moeilijk. Wat een kreng trouwens die hoofd verpleegster, tjonge!”
Michelle lacht, start de bus en rijd dan weg van de parkeerplaats van het ziekenhuis.

Een halfuur later vindt een verpleegster een vrouw in een opgedroogde plas bloed zonder hartslag in de voorraadkast. Het is verpleegster Saskia.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

ma jan 01, 2018 8:51 pm

Hoort dit stukje niet bij Ontvoerd dat bij het genre Drama staat?
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

di jan 02, 2018 8:32 pm

Maaike schreef:
ma jan 01, 2018 8:51 pm
Hoort dit stukje niet bij Ontvoerd dat bij het genre Drama staat?
Nee dit is een ander verhaal Maaike.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

do jan 18, 2018 8:17 am

Onderweg stoppen Michelle en Astrid bij een wegrestaurant. Beide weten dat het gewaagd is maar Michelle plakt snel twee grote stickers op iedere zijkant van de bus. Ook verwisselt ze de nummerplaten. Astrid staat op uitkijk, zenuwachtig en ze schrikt elke keer als er een auto langskomt.
“Zorg voor Femke, ga water halen en een broodje voor ons.” Zegt Michelle als ze klaar is.
Astrid knikt ja en gaat achterin bij Femke zitten. Ze controleert het vocht en antibiotica infuus, ook of Femke genoeg zuurstof krijgt via het neusslangetje. Het duurt lang en Astrid kijkt naar buiten via een gaatje waar de raamfolie op de achterruit is gescheurd. Ze schrikt! Een politieauto is gestopt en twee agenten lopen richting de bus. Astrid kan alleen naar achter kijken en ziet een agent de nummerborden controleren. De andere agent ziet ze niet maar die zal vast om de bus lopen. Beide kan Astrid niet horen want ze hadden de bus goed geïsoleerd zodat geluid binnen in de bus niet buiten hoorbaar was en andersom ook. Astrid ziet dan de tweede agent bij de andere agent komen en samen praten ze over iets. Een agent loopt richting het raam en Astrid duikt weg, hij kijkt door het gaatje de bus in. Maar de agent zal alleen een kast zien, Astrid zit onder haar raam en Femke ligt achter de linkerdeur.
“Goedemiddag,” zegt Michelle als ze terugkomt. Ze schrok een beetje maar blijft rustig, “deze bus is van mij.”
De agent kijkt haar aan en beide laten hun politiepenning zien. “Middag, van Straten politie Noord Nederland. Heeft uw rijbewijs en kentekenbewijs?”
Michelle pakt beide uit haar handtas, “is er iets niet goed aan de bus?”
“Er is een meisje ontvoerd een uur terug uit een ziekenhuis en uw bus voldoet aan de beschrijving van de vluchtauto. Vooral de deuk rechtsvoor. Al hebt u wel bedrijfstickers op de bus en andere nummerplaten. Is het uw bedrijf?” Vraagt de agent terwijl de andere agent nog een keer om de bus loopt.
“Mijn vader heeft het bedrijf opgestart en na zijn overlijden heb ik het overgenomen,” verteld Michelle rustig en ziet hoe de andere agent naar binnen kijkt via het voorraam.
De agent kijkt nog een keer naar de papieren en geeft ze erna terug. “Hoe is de deuk ontstaan?”
“Tja het bekende verhaal, paaltje geraakt. Was in het begin toen ik voor het eerste keer reed in de bus, andere afmetingen dan mijn kleine auto en schatte het verkeert in bij parkeren.”
“U hebt flinke trek en dorst als ik zo naar uw tas kijk,” zegt de andere agent.
Michelle zucht zachtjes en hoopt dat de agenten niet lang blijven zeuren. “Nee is ook voor mijn medewerkerster. We zijn bezig in een huis en schuur, opkopen van meubels. Het is in het veld en geen supermarkt in de buurt zo dacht ga langs het benzinestation voor de lunch.”
“U mag doorrijden en al wel wil ik u een waarschuwing geven voor de gladde banden achter. Deze zijn duidelijk tegen de grens aan met profiel.” Zegt de agent die naar binnenkijkt. “Neem aan ook dat de tweede damesjas van uw medewerkster is?”
“Ja klopt,” zegt Michelle met een lach.
Beide agenten kijken elkaar aan, “mogen we haar naam en telefoonnummer. Voor een correcte afhandeling en uitsluiting als verdachte in de zaak.” Zegt de agent.
Michelle kijkt beide aan, “als dat nodig is. Maar we zijn toch geen verdachte?”
“Geen verdachte maar vooruitsluiting als verdachte. Vooral de deuk en dat de daders mogelijk twee vrouwen zijn,” zegt de eerste agent.
“Sorry hoor maar het is een beetje verwarrend voor mij,” zegt Michelle en ze is bang dat de agent Astrid gaat bellen. “Verwarrend want u noemt ons geen verdachte maar jullie verdenken, zo zal ik het maar noemen , ons wel wegens de deuk en dat we twee vrouwen zijn in een bus?”
Astrid probeert alles te volgen maar haar volle blaas bezorgt haar meer zorgen dan de twee agenten buiten de bus.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

za jan 27, 2018 8:01 am

Spannend vervolg :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

zo apr 22, 2018 11:42 am

De agent kijkt Michel aan en is opeens stil, hij luistert naar iets wat er gezegd wordt via zijn portofoonoortje. “U mag gaan, excuses voor de overlast en denk aan uw banden.”
De agenten lopen snel naar hun auto en rijden dan met hoge snelheid weg.
“Dat was wel heel erg close,” zegt Michele tegen Astrid.
Die kijkt haar en zucht, “ja close en heb het in mijn broek gedaan!”
Beide lachen en Michele rijdt dan door met Astrid nog achterin bij Femke.

Aangekomen bij een huis rijdt Michele de bus achter rijdt een oprit op. Beide tillen Femke op, liggend op een brandcard, het huis in via de garage. Wonend in een hoekhuis met alleen koeien als overburen had zijn voordelen. Astrid dekt Femke toe als ze haar in een bed hebben gelegd.
“Morgen maar haar haren knippen en verven. Dan lijkt ze meer op Roos,” zegt Michele zuchtend terwijl op het bed zit bij Femke.
“Gelukkig hebben we voldoende medicijnen gestolen, als ik zo de statuskaart van haar lees. In die tijd laten we alles overwaaien.” Verteld Astrid. “Eerst maar wat schoons aantrekken.”
“Dan maak ik thee,” roept Michele en loopt naar beneden.
Later zitten beide aan de thee met een stuk appelvlaai, ze kijken naar het nieuws. Er is nog geen bericht geven dat Femke is ontvoerd en dat er mogelijk getuigen dan wel camerabeelden zijn.
Astrid kijkt naar Michele en geeft haar dan een kus, “ga eten maken.”
Na het eten gaat Michele bij Femke kijken die nog slaapt van de slaapmiddel. Michele controleert het infuus of alles goed loopt en ook of Femke genoeg zuurstof krijgt. “Je zal vast heel blij zijn om straks wakker te worden Roos. Weer in je eigen bed en slaapkamer, ook weer bij ons. We hebben je wel gemist de afgelopen weken, te stil hier.”
Een avond gaat voorbij en op het nieuws is er nog niets over de ontvoering. Michele en Astrid vinden het vreemd maar wel fijn want dan zal het niet stel naar hun wijzen. De volgende ochtend verf Astrid knipt en verft ze haar haren, die had ze geverfd en laten groeien naar het model wat verpleegster Saskia had. Ook Femke knikt ze en verft ze de haren zoals Roos het zal hebben.
“Mama!” Roept Femke zachtjes als ze wakker wordt. “Mama, ik bang.”
Michele gaat bij haar zitten en pakt haar hand, “hier is mama. Het zal wel zo vreemd en eng zijn voor dat je niets kan zien maar snel zal je mij weer kunnen zien.”
Femke knijpt in de hand van Michele, “mama’s stem is anders.”
“Ja ben verkouden,” verteld Michele en doet net als of ze moet niezen. “Ook wat pijntjes in mijn keel.”
“O mama kusje erop, maar mama waar is Tobie?” Vraagt Femke.
“Tobie, tja dat is een goede vraag. Heb hem niet meer gezien toen je uit het ziekenhuis kwam. Ga wel zoeken oké.” Zegt Michele al weet ze niet wie Tobie is.
Femke mompelt een beetje en een klein zuchtje is hoorbaar. “Ik wil Tobie!”
“Kom kom rustig, mama gaat al zoeken.” Zegt Michele.
“Wil Tobie mama want Tobie is ook bang zonder mij!” Zegt Femke verdrietig.
Michele zucht en geeft dan Femke een kus op haar voorhoofd. “Vanavond heb je Tobie weer oké. Zo eerst wat eten en drinken.” Zegt Michele.
“Mama waarom?” Vraagt Femke.
“Waarom, wat bedoel je mama’s kleine meid.” Vraagt Michele. Femke is even stil en zegt dan niets. “Verteld mama wat je bedoelt met waarom.”
“Ik wil Tobie!” Zegt Femke zeurend.
Michele zucht, “mama gaat al zoeken. Nu rusten, zo kom ik weer met eten en drinken.”
“Mama jij blijven! Ik ben bang,” roept Femke en Michele hoort de angst in haar stem. “Jij bij me liggen.”
Weer zucht Michele want dit wil ze eigenlijk niet, maar ze is wel de enige die dichtbij de stem komt van Femke haar moeder. Ook dat ze het niet fijn vindt om bij Femke te gaan liggen als haar moeder. Via haar telefoon roept ze Astrid, die lacht en gaat dan Femke liggen die in haar armen kruipt. Michele doet de laptop aan op Netflix en kiest een kinderserie die Femke veel luistert. Kijkend naar Astrid die meer een moeder is dan haar gaat ze naar beneden. Als Femke wat vraagt geeft Astrid alleen mompel naar Femke.

Later komt Michele naar boven en lost Astrid af, met kleine hapjes voedt ze Femke.
“Mama al Tobie?” Vraagt Femke als ze klaar is met eten.
“Heb gehoord dat Tobie weer is gevonden en snel bij je is,” verteld Michele maar.
Femke lacht en luistert verder naar de tv die nog steeds aanstaat.
“We moeten die Tobie snel vinden,” zegt Astrid als Michele beneden komt. “De kleine meid gaat echt niet slapen zonder en ze blijft er maar om zeuren. Maar wie en wat is Tobie?”
Michel kijkt haar aan, “ zal het niet weten. Kijk op haar moeders facebook, misschien vinden we daar een aanwijzing. Gelukkig begint ze niet over mijn stem weer, klink wel als haar moeder na maanden studeren erop maar toch. Kinderen pikken het zo snel op.”
“Vond het moeilijk toen ik bij haar lag, maar zo warm en lief lekker in de armen. Kon niets zegen alleen mompelen, knuffels geven en een kusje op de voorhoofd. Net Roos,” zegt Astrid als de facebookpagina van Femke haar moeder bekijkt. “Hier, kijk dit bericht. Roos was haar Tobia kwijt een aantal maandag terug. Het is een knuffelhond. Wel weer gevonden.”
“En nu, die knuffelhond vinden we nergens. Roos zal inderdaad niet gaan slapen zonder,” zegt Michele zuchtend.
Astrid kijkt haar aan, “weet je. Die knuffelhond heeft Erik ook, het zoontje van Daphne. Oké bijna dan maar aan vorm.”
“Maar wil je die stelen dan!” Roept Michele.
“Tja waarom niet, alleen een leugen verzinnen om bij hun op visite te gaan. Dan zien die knuffel te stelen,” zegt Astrid. “Bel wel.”
Later belt Astrid aan bij het huis Erik zijn ouders huis, zo genaamd op de koffie.
“Kan ik even bij Erik kijken?” Vraagt Astrid.
Yvonne de moeder van Erik kijkt Astrid wat vreemd aan, “hij slaapt net en we willen hem niet wakker maken.
“Zal zachtjes doen,” zegt Astrid. “Ze zijn zo lief als ze slapen.”
Yvonne knikt ja en Astrid loopt naar boven. Erik slaapt rustig en vredig, lang uitgerekt op zijn rug, armen en benen gespreid of hij zich overgegeven heeft aan de slaap. Astrid ziet zijn knuffel, die ligt onder zijn deken.
“Sorry Erik, maar heb je knuffel nodig voor Roos. Je krijgt hem terug,” fluistert Astrid zachtjes en voorzichtig trekt ze de knuffel weg bij Erik.
Meteen begint Erik te draaien en hij lijkt wakker te worden!
Snel pakt Astrid een knuffelbeer en legt deze onder de armen van Erik. “Ga maar slapen niets aan de hand.”
Erik draait nog wat en ligt dan weer stil. Beneden stopt Astrid de knuffel in haar handtas die bij haar jas hangt in de gang. “Ach zeker zo lief. Aankomende donderdag weer oppassen zoals gepland.”
“Ja graag, we moeten beide weer werken. Hoe gaat het met Roos?” Vraagt Yvonne.
Astrid schrikt een beetje maar blijft rustig. “Ja stabiel, ze moet haar antibiotica kuur afmaken en veel rust nemen.”
“Jullie schermen haar wel af van de buitenwereld.” Zegt Yvonne met een bezorgde stem.
“Komt door Michele. Zij is overbezorgd, als het aan mij zal liggen dan zal het anders liggen. Maar kan haar ook begrijpen met wat ze meegemaakt heeft met Esther.” Verteld Astrid.
Yvonne lacht en is tevreden.
“Tobie!” Roept Femke vrolijk en geeft de knuffel van Erik een stevige knuffel. “Mama, Tobie stinkt!”
Michele zucht, “inderdaad. Vast omdat Tobie op de grond heeft gelegen. Zullen we hem wassen?”
“Nee mama niet wasen, Tobie houd niet van water. Mama dank je,” zegt Femke en na een slaapverhaaltje en kusje op het voorhoofd valt ze in slaap.
“En?” Vraagt Astrid.
“Ze merkte het verschil niet alleen dat de knuffel stinkt naar Erik, wat wel te verwachten was.” Zegt Michele.

Een week gaat voorbij en inmiddels is de ontvoering van Femke breed in het nieuws geweest. Vooral dat ze een longontsteking heeft en hiervoor medicijnen nodig heeft. Ook in het buitenland word gezocht en een Amber Alert is uitgegeven. Maar door de perfecte planning van Michele en Astrid loopt de politie steeds op een doodspoor. Beide weten dat ze nu wel mee open moeten zijn naar de buitenwereld hoe het is met Roos, al hebben ze Femke nog niet gehersenspoeld dat ze Roos is.
“Rustig je ogen open doen,” verteld Michele. “Je kan nog een beetje wazig zien Roos. Beetje knipperen met je ogen. ”
Dit kwam doordat Michele haar gekleurde lenzen had ingedaan naar de oogkleur van Roos. Het was een gok of ze goed zaten maar met wat knipperen zal dit opgelost zijn. Femke doet haar ogen open, knippert en kijkt om zich heen. Alles is inderdaad nog vaag voor haar maar de kamer komt bekend voor. Het bed waar ze in ligt, de meubels, kleuren en zelfs haar knuffels en spulletjes. Michele en Astrid hadden de slaapkamer van Femke zo goed als na gemaakt aan de hand van foto’s. Die foto’s hadden ze van Funda, de huizenverkoop website waar het huis te koop op staat. Naast haar ziet Femke iemand zitten, die lacht en lijkt op haar moeder.
“Mama ik blij,” zegt Femke en heeft Michele een knuffel.
Michele houd Femke in de armen en lacht, “mama is ook blij meis dat je weer beter bent. Maar je moet nog even in bed blijven, al mag je wel spelen op je kamer oké.”
“Oké mama,” zegt Femke blij. “Mama wanneer naar schooltje en juf Monique, ook Iris en Mees en ook Loes.”
“We kijken deze week aan maar misschien mag een van de meiden langskomen.” Verteld Michele. “Kom gaan maar voorzichtig spelen op je kamer. Mama zal zo komen met een broodje en wat drinken,” zegt Michele.
Een halfuur later komt Michele boven, Femke zit rustig te spelen met haar speelgoed.
“Kom aan je bureautje gaan zitten en een broodje eten Roos.” Zegt Michele.
Femke zit haar te kijken en lijkt te twijfelen, maar gaat dan zitten en begint aan haar ontbijt. Michele maakt foto’s en eet een broodje mee.
“Michele er is bezoek,” roept Astrid naar boven.
Femke schrikt er een beetje van. “Mama wie is dat?”
“O dat is mijn vriendin Astrid, ze is hier op visite. Straks komt ze wel even boven,” zegt Michele.
Femke knikt ja en gaat verder met haar broodje. Beneden schrikt Michele want de politie staat voor de deur.
“Goedemiddag, rechercheur Diepen. Een week terug had de heer van Straten van politie Noord Nederland u aangesproken betreffende uw bus en samenhang de ontvoering van het meisje Femke. We hebben nog wat vragen.” Verteld de agent in burger en hij laat zijn politiepenning zien.
Michele kijkt Astrid aan, “kan jij bij Roos kijken hoe ver ze is?”
“Ja is goed,” zegt Astrid en loopt naar boven.
“Komt u binnen,” zegt Michele en laat de rechercheur binnen. “Wilt u koffie?”
De rechercheur kijkt haar aan, “áls u heeft.”
Michele loopt naar de keuken en ziet ook dat de rechercheur rondkijkt, ook foto’s bekijkt van Roos. Later zitten beide op de bank.
“Uw dochter?” Vraagt de agent als eerste.
Michele lacht, “ja klopt. Roos. Even oud als het meisje Femke. Schrok enorm toen ik over haar ontvoering hoorde en las. Dat wil je als ouder toch nooit mee maken.”
“De vrouw die opendeed?” Vraagt de agent en pakt ook een klein notieblokje en een pen.
“Astrid, we hebben een relatie.” Verteld Michele.
De rechercheur schrijft alles op, “moet Roos niet naar school.”
“Nee, ze is ziek. Heeft longontsteking en krijgt hiervoor antibiotica, volgende week gaat ze weer. Heb vanochtend nog een foto genomen van haar.” Zegt Michele en geeft de rechercheur haar telefoon met de foto die ze net had genomen.
De rechercheur bekijkt de foto aandachtig en zoomt zelfs in.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

di sep 11, 2018 7:39 pm

Leuk vervolg weer. Ben benieuwd of de agent het verhaal zomaar slikt. Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

zo jan 06, 2019 10:24 am

“Ze lijkt wel erg veel op Femke, oog en haarkleur is anders” zegt de agent. “Als mensen uw dochter zouden zien zullen ze gelijk bedenkingen hebben als ze weten van de ontvoeringszaak.”
“Ja dat klopt, schrok ook toen ik de foto zag.” Verteld Michele snel verzonnen.
“Maar u dochter heeft ook longontsteking net als Femke.”
“Ja klopt, eng niet. Ze is er bijna vanaf en gelukkig niet in het ziekenhuis gelegen. Zo veel dingen hetzelfde maar echt dit is niet Femke. Er werd wel eens gezegd dat ieder mens een tweeling heeft lopen aarde.”
De agent mompelt iets, Michele ziet hem denken en lijkt te horen dat zijn hersenen beginnen te kraken van het na denken.
Astrid komt naar beneden, “Roos heeft alles op en is nu een filmpje aan het kijken.”
De rechercheur kijkt in zijn notitieblokje waarin aantekeningen staan van de parkeerplaats. “U vertelde dat uw medewerkster bij u was maar nog bij een klant. Was u die medewerkster?”
Astrid wordt grondig aangekeken vooral in haar ogen door de rechercheur. “Ja klopt, Michele is de eigenares van haar vaders zaak en werk voor haar. Was op dat tijdstip bij een klant, een oude meneer van 78 die zijn oude voorraad meubels wilde verkopen.”
“Waarom vertelde u toen niet dat het uw partner betreffende?”
Michel kijkt hem aan, “dacht dat het niet noodzakelijk was. Had er geen kwalijke bedoelingen ermee.”
“Wil graag Roos zien.”
Michele schrikt ervan, “als u het echt nodig vindt.”
De rechercheur zit naar Femke te kijken zittend op het bed. Femke kijkt hem aan zittend op een plofkussen, ze lacht.
“Hallo Roos, ben een politieagent. Is het een leuke film?”
Femke kijkt naar Michele en knikt dan ja. “Prinses Rosa.”
“Ja dat is prinses Rosa van Frozen”
“Ze heeft die film al duizend keer gezien maar nog steeds met haar volle neus erin.” Zegt Michele lahchend om het ijs te breken.
“Zie dat ze doof is?”
“O ja, een kant en het ander oor wordt ook minder en daarvoor heeft ze een gehoortoestel. Een roze, zelf uitgekozen door mijn dochter.” Verteld Michele kalm.
De agent blijft maar kijken, "ze reageert wel snel als ik iets zeg tegen haar. Voor een persoon die doof is. Heb genoeg gezien.”
“Blijf jij bij Roos?” Vraagt Michele aan Astrid en die knikt ja. “Mama is beneden meis, Astrid blijft bij je oké. Wil je nog wat drinken?”
Femke knikt ja en kijkt met Astrid naar de film.
“Toch, ze lijkt heel erg op Femke en ook dat ze longontsteking heeft. Kleur ogen kan veranderd zijn en het is makkelijk om te zegen dat ze doof is en een gehoorapparaat in haar oor doen. Mijn excuses maar ik twijfel. Heeft u bewijs van geboorte, een geboorteacte en ze zal wel een eigen paspoort hebben.” Michele blijft stil, hier had ik niet aan gedacht in de planning en kijkt de rechercheur aan. “Neem toch aan dat u die heeft.”
“Nou, die liggen bij mijn ex-man de vader van Roos. Heb weinig contact met hem.”
“Naam?”
“Frederik van Kroos. Maar denk dat u hem niet zal vinden.”
De rechercheur schrijft het op. “U maakt het niet gemakkelijk voor u zelf en wat ik nu zal aannemen Roos. Ga u ex-man natrekken, wil dat u zo spoedig mogelijk langskomt op het politiebureau met een geboorteakte van Roos en haar paspoort. Dan voor het wekend. U bent op dit moment geen verdachte maar wel onder verdenking. Tevens wil ik de foto die u van Roos heeft gemaakt.”
Michele knikt maar ja en nadat ze de foto heeft verstuurt gaat de rechercheur weg.
“Wat! Nu hebben we de grootste problemen, hoe wil je dit allemaal doen. Als hij die foto door experts laat vergelijken met die van Femke dan komen er zeker achter.” Schreeuwt Astrid als ze beneden is. “Verdomme!”
“Ach doe eens rustig aan, bel Peter wel. Die kan die documenten en paspoort zo maken.”
Astrid gooit van frustratie een beker hard in de gootsteen die ook kapot gaat. “Ja ga maar weer naar Peter, vieze eikel en pedofiel. En Frederik van Kroos, zuig je dat ook zo uit je duim.”
“Doe eens rustig Astrid en schreeuw niet zo, tjonge en wat moeten we anders. Heb je ideeën dan?”
“Nee, dit gaat ook weer geld kosten. Verdomme, verdomme!”
"Niet zo schreeuwen Astrid. Komt allemaal wel goed."
"Goed, goed als Peter geen goed werk leverd in wat drie dagen gaan we de bak in voor ontvoering. Waarom hebben we deze opdracht aangenomen? Geld, nou geld is nu wel door het raam gevlogen. En wij lesbisch, zo kwamen we niet over bij de rechercheur."
Michele zucht, "kom zal wel thee zetten."

Vier uur later komt Peter langs bij Michele en Astrid.
“Zo en wat een lief meisje die Femke, mag ik haar even zien en moet toch nog een foto maken.”
Astrid loopt maar snel weg naar de keuken om iets te doen. Ze wilt Peter zo graag wurgen.
“Straks Peter, we hebben alles nodig en je moet ook Frederik van Kroos als persoon maken op papier. Gewoon simpel.” Zegt Michele. "met strafblad. Ook zorgen dat ons leven klopt en dat ik de moeder van Femke."
"O wat een eitjes allemaal en hoe lang krijg ik?"
"Drie dagen."
"Drie dagen, hallo zeg he ik ben geen robot dames toch. Waar zijn de vier weken gebleven! Wat een stress allemaal, getver. Ik moet nu meer mensen in huren en dat gaat ook veel centjes kosten."Peter pakt een rekenmachine en tikt wat getallen in, “dit wordt wel duur en wil wel zekerheid van betaling want vorige keer duurde het wel erg lang bij jullie.”
“We betalen in een keer.
“Contant graag, geen digitale kruimelweg. Ik wil ook een leuke foto maken van Femke, o nee het is Roos, lieve Roos haar oogjes. Heb een jurkje, die moet ze aan en twee staartjes. Die zijn zo schattig.”
Michele wilt het eigenlijk niet want ze weet niet wat Peter met die foto gaat doen. Maar veel keuze heeft ze niet op korte termijn. Peter maakt eerst een pasfoto van Femke die in het paspoort gaat.
"Hoi Roos, mij kan je toch wel. Oom Peter en kijk wat ik voor je heb een jurkje net als prinses Rosa in de film. "
Femke zit Peter aan te kijken en loopt snel naar Michele waar ze achter gaat staan.
"Kom kom, je kent oom Peter toch meis. He wat is dit nu en moet je kijken dit jurkje zo lief en mooi. Kom doe hem maar aan." Femke twijfelt even maar trekt de het jurkje aan. "Kijk eens een mooi prinsje ben je. Ga maar een dansje maken net als Rosa."
"Mama ik Rosa en ik prinses," roept Femke en danst door haar slaapkamer op muziek van Frozen.
"Ze moet ook twee staartjes in." Roept Peter.
Michele zucht, "nee dat gaat niet gebeuren Peter. Genoeg is genoeg."
Michele ziet Peter er opgewonden van worden en dat hij meerdere foto’s maakt. “Laat het jurkje maar aan en kijk de film maar uit. Wat zeg je tegen oom Peter."
"Dank je oom Peter."
“Hoeveel?” vraagt Astrid als Peter en Michele beneden zijn.
“Wil 40.000 voor alles.”
Michele zucht, “kom Peter. Je meerdere foto’s gemaakt van Femke en er kan toch iets van af.”
“32.000, 20 % eraf. Maar wil dan wel nog even bij Femke alleen zijn.”
“Nee! Dat gaat niet gebeuren Peter en nee ook voor jouw Michele.” Roept Astrid boos.
“Nou nou wat een hete temperament zeg! Oké 32.000.” Michele kijkt hem aan en dan naar Astrid, erna gaat ze de deur uit voor het geld. “Jullie hebben wel ballen zeg! Niet goed nagedacht zeker, dom dom dom.. die dom.”
Astrid ontploft wat en loopt naar de keuken om koffie te maken. Ze houd ook Peter in de gaten.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Ontvoerd

zo jan 06, 2019 6:32 pm

Spannend vervolg. Ze werken zich wel steeds dieper in de nesten, ben benieuwd hoe lang ze dat volhouden.
Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Ontvoerd

za mei 18, 2019 8:50 am

Later zit Michele op het politiebureau bij rechercheur van Diepen. Hij mompelt wat bij het bekijken van de paspoort en geboorteakte van Roos die nep zijn gemaakt door Peter. Erna pakt hij andere papieren en blijft maar mompelen in zichzelf. Michele kan alleen maar wachten en af en toe een lach. Ze weet niet hoe goed Peter zijn werk gedaan heeft in drie dagen tijd. De rechercheur gaat even weg zonder iets te zegen en komt dan terug.
“Alles goed?” Vraagt Michele als hij terugkomt.
De rechercheur kijkt haar nors aan. “Er zijn veel dingen die niet kloppen en waarover wij vragen hebben. Tevens hebben experts in persoon identificatie bevestigd dat Roos het meisje Femke kan zijn. Maar alleen omdat u een paspoort en geboorteakte van Roos hebt. Heb dan ook nog wat vragen, ook persoonlijke en excuus dat het zo lang duurt.”
“Zal ze proberen te antwoorden.”
“We hebben u ex-man en vader van Roos na getrokken. Hij heeft een behoorlijk strafblad en zal zelfs in de gevangenis moeten zitten. Maar we kunnen hem niet vinden in het systeem en totaal geen digitale weg naar hem wat vreemd is. Wat u niet waar hij is en hoe komt u van hem aan de paspoort en geboorteakte van Roos?”
Michele moet goed nadenken. “Hij is op de vlucht ja en weet niet waar hij is. Heb Roos haar paspoort en geboorteakte gekregen van hem ja maar niet direct. Kreeg via een vriend van hem, weet zijn naam niet."
“U man, sorry ex-man. Zoals hij nu is lijkt het wel of hij een tweede Sven de Bruin is, een grote crimineel die zich bezighoudt met drugs en wapens. Een kopie van hem.”
“Oké, tja ben al blij dat hij niet meer bij ons woont.”
De rechercheur schrijft alles op. “Betreffende uw dochtertje Roos. Er is geen medisch dossier van haar en nergens ingeschreven. Dat ze doof is en ook nu longontsteking net als Femke.”
Michele blijft rustig, lacht en probeert snel antwoorden te geven. Want lang twijfelen kan betekenen voor de rechercheur dat ze alles verzint wat ze ook doet. “Ook door mijn ex-man, hij wilde ons zo veel mogelijk over buiten laten. Zoals u vertelde geen digitale weg ergens naar toe. Voor het gehoorapparaat heeft Roos nooit een test gedaan en hebben we via via gekocht. Net als de medicijnen zijn we niet naar een huisarts gegaan. Ze is ook niet verzekerd.”
“welke school zit ze?”
“Tja, zal het maar zegen dat ze niet naar school gaat. Mijn excuses voor het liegen maar heb er geen kwalijke bedoelingen ermee. Geef haar thuis les.”
De rechercheur kijkt haar aan. “Maar ze is leerplichtig, u als haar moeder moet dat begrijpen en dat u een hoge boete kan krijgen. Als mede last van jeugdzorgen.”
“Weet ik maar mijn ex-man wild het zo en probeerde het wel maar nee zegen.”
“Maar u heeft geen, contact meer met hem, zo Roos kan nu naar school, verzekeringen en alles via de juiste wegen laten lopen.”
Michele zucht, “weet ik maar...”
“U bent bang dat u man zich waar in jullie leven kom. Mogelijk met geweld.”
“Ja klopt.”
De rechercheur zegt er niets over en schrijft het weer op. “Een persoonlijke vraag. U heeft een relatie, wie is het vrouwtje?”
“Ik ben het vrouwtje en Astrid het mannetje. Wat gaat u nu doen met alle antwoorden?”
“Kan daar nog geen antwoord op geven maar we komen erop terug. Wacht u nog even.”
De rechercheur gaat weg en Michele blijft maar weer wachten. Ze begrijpt heel goed dat alles rammelt aan alle kanten. Michele denkt ook dat Peter het leven van Sven de Bruin heeft gebruikt om haar ex-man te maken.
“Heb overlegd met mijn leidinggevende. We kunnen niet erom heen betreffende u ex-man en jullie veiligheid. U staat duidelijk onder grote druk om te zwijgen. In overleg willen we kijken of u bescherming nodig heeft en indien verhuizen naar een veilige locatie. Dit is het kaartje van een collega van mij. Als u man contact opneemt of als u zorgen maakt over jullie veiligheid.”
"Het is mijn ex-man maar om hem nu al meteen te verlinken aan de politie. Sorry maar geeft dat juist niet meer druk op ons. Als ik nu uit het politiebureau loop weet mijn ex-man het meteen al."
"Als u het zo zegt dan nemen we meteen actie."
Michele kijkt hem aan, "Ik weet het niet meer en moet dit nu!" Ze legt haar hoofd in de handen en doet maar als of ze huilt.
De rechercheur kijkt haar aan, "voor nu laat ik het erbij. Zal zorgen dat u ongezien het politiebureau kan verlaten via de achterdeur."
Met trilllende handen neemt Michele een slok water, ze speelt heel goed haar rol.

“En?” Vraagt Astrid als Michele thuiskomt.
Michele kijkt haar aan en kijkt dan naar Femke. “Wat moet ik zegen, ze zijn overtuigd dat Femke nu het meisje Roos is. Ze zijn geïnteresseerd in mijn ex-man als crimineel en ze zijn bezorgd over onze veiligheid. Dit gaat nog een staartje krijgen. Denk dat Peter de crimineel Sven de Bruin heeft gebruikt om mijn ex-man te maken.”
“Godver!” Roept Astrid vloekend. “Dit kunnen we niet gebruiken aandacht van de politie.”
“Waar is Roos?”
“je bedoelt Femke, nu niet te persoonlijk met haar worden. Is boven, ze vraagt wel veel naar je als haar moeder. Verder is alles goed.”
Michele kijkt naar Astrid. “O volgens de politie zijn we een lesbisch stel, ik ben het vrouwtje en jij het mannetje. Zo laten we ook zo spelen.”
“Zolang we geen seks doen en kussen in het openbaar. Trouwens volgens mij ben ik meer het vrouwtje en jij het mannetje maar ja.”
Michele loopt naar boven waar ze een dikke knuffel krijgt van Femke.
"Mama, wanneer naar school en ik vind niet leuk."
"Eerst moet je beter worden en wat vind je niet leuk."
Femke kijkt haar aan, "wil niet meer op mijn kamer en mag ik schommelen?"
"Later mag je schommelen oke."
"Mama wie is Roos en mag ik met haar spelen?"
"Roos?"
"Hoorde Roos en dat ze ook een meisje is. Mogen ook Iris en Mees en ook Loes komen?"
Michele lacht, "nou kom nu even rustig. Eerst beter worden dan gaan we verder kijken." Kijkend naar Femke die verder gaat met spelen weet ze niet wat er in haar hoofd omgaat. Ze zal zeker vragen hebben en een keer van de slaapkamer af willen. Maar de rest van het huis is niet zoals haar moeders huis, dat zal ze zeker merken. Ook de tuin. Ook dat ze vast ergens de naam Roos gehoord heeft.

Terug naar “Thrillers”