Het grote avontuur naar Utrecht.

Voor de echte spanningszoeker!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Het grote avontuur naar Utrecht.

ma nov 27, 2017 7:56 pm

Vervolg op mijn schrijfwedstrijd verhaal 'Het avontuur naar de grote stad'

“Mam!” Hoort Mark zijn zus Lieke roepen in de ochtend bij het aankleden voor school. “Mam!”
Hun moeder komt naar boven, “niet zo schreeuwen en wat is er.”
“Waarom ligt mijn paarse jurk met die uil in de was want die is nog schoon?” Vertelt Lieke.
“Die zal je vast zelf erin hebben gegooid. Laat eens ruiken,” verteld hun moeder die de jurk overneemt. “Deze heb je aangehad Lieke en gaat dus gaan gewoon de was in.”
“Maar mam wanneer dan?” Roept Lieke zeurend.
Hun moeder zucht diep, “Lieke klaar! Wil niet dat je weer kleren gaat dragen die je al dagen aanhebt. Nu opschieten met aankleden en Mark jij ook.”
“Maar mam ik heb die jurk niet aangehad!” Roept Lieke helemaal in verwarring.
Hun moeder zucht diep, “wie heeft dan jouw jurk aangehad. Kabouters of je broer!”
Mark moet er op lachen en kleed zich snel aan, erna naar beneden om te ontbijten. Als hun moeder naar haar werk is en Lieke net naar school bergt Mark snel de reserve bril en gehoorapparaat van zijn zus op. Zijn moeders portemonnee ligt er niet meer en Mark hoopt ze niets merkt dat er geld uit is.
“Hoi Eva,” roept Mark als hij haar ziet op het schoolplein.
Eva zwaait vrolijk en komt naar hem toe. “En hoe was het thuiskomen. Kreeg zelf geen straf wel een heel diepe zucht van mijn ouders.”
“Dit is mijn derde waarschuwing zo moet de komende maand om vijf thuis zijn,” verteld Mark. "We kunnen dan pas over een maand weer gaan."
“Maar zullen een keer weer doen?” Vraagt Eva. “Dan weer jij als Lieke.”
Mark kijkt haar aan, “ja, dat is gaaf. Maar we moeten dan wel wat verzinnen voor wat geld want kan niet weer stelen van mijn moeder. Vanochtend kreeg Lieke op haar donder wegens dat ze zeurde dat haar jurk in de was ligt. Maar ik heb hem niet gebruikt riep ze bijna huilend.”
“Als ze eens wist. Maar we gaan nu wel beter plannen en naar een stad gaan waar echt iets te doen is,” verteld Eva. “Misschien naar Utrecht al is dat wel een stuk verder.”
“Cool en misschien kunnen we het zo doen dat we later thuis mogen komen,” verteld Mark.

Een maand gaat voor als Mark bij Eva is om een nieuwe reis naar de stad te bespreken.
“Wat ga doen met het gehoorapparaat en bril?” Vraagt Eva.
“Gehoorapparaat en bril pak ik weer op woensdag. Als mijn zus het nodig heef en het ligt er niet dan is het natuurlijk vreemd. Wat doen we met het geld?” Vraagt Mark.
“Zit te denken de pinpas van mijn zus te stelen. Ken haar pincode en dat ze toch al alles verliest,” verteld Eva.
“O moet nog een jas hebben en de winterjas van mijn zus kan niet meer aan.“ Zegt Mark. “Denk maar er een te stelen tijdens gym.”
“Waarom zal ik er geen een stelen voor je,” verteld Eva. “Hoef alleen de jas in mijn gymtas te doen."
“Wel een goede, geen stink of smerige jas,” zegt Mark.
Maar waar gaan we heen in Utrecht?” Vraagt Eva. “Ik wil wel naar die indoorspeeltuin en speelgoedwinkel.”
“Speelgoedwinkel , indoorspeeltuin, park in de stad, ritje door de stad met de bus en ook natuurlijk patat en ijs kopen.” Zegt Mark vrolijk.
“We kunnen natuurlijk ook naar de McDonald’s.” Roept Eva ook vrolijk. “Laten we een kaart maken en daar alles op vinden en omcirkelen. “
Mark vindt het een goed idee en Eva print een kaart van Utrecht uit zo genaamd voor school. Beide zouden nu huiswerk maken zoals Eva tegen haar moeder zei. Op de grond liggen dan ook schoolboeken. In een schrift schrijven ze op hoe ergens te komen lopend, bus of trein. Ook hoeveel het kost want dan kunnen ze de OV kaarten voldoende opladen. Eva hoopt alleen dat haar zus voldoende saldo op haar bank heeft staan. De volgende dag steelt Mark weer kleding van zijn zus, een driekwarts broek en een roze t-shirt. Beide verbergt hij onder de onderste lade van zijn ladekast.

De maand is langzaam voorbij gegaan voor Mark en Eva maar eindelijk kunnen ze gaan. Maar later thuiskomen kunnen ze niet want een goed excuses hebben ze niet. Als ze bij de buurtbus halte staan zien ze opeens Sven aankomen lopen. Sven is een klasgenoot van hun en het pispaaltje van de klas. Iedereen vindt hem een vreemd geval van domheid. Ook een nert met zijn dikke glazen in zijn bril.
"Wat nu en Sven heeft ons gezien," mompelt Eva.
Mark kijkt haar aan, "weet ik veel. Misschien ziet hij mij wel als Lieke, hij is er dom genoeg voor."
"Hoi Eva en Lieke," roept Sven en hij zwaait uitbundig naar ze. "Wat gaan jullie doen?"
Eva loopt naar hem toe, "gaat je niks aan Sven. Ga maar met iemand anders spelen want wij hebben geen tijd."
"Gaan jullie met de buurtbus? Waarheen en ik wil ook mee," roept Sven. "Anders ga ik het aan iedereen vertellen. Ik weet dat jullie geen toestemming van jullie ouders." Markt wilt Sven niet aankijken en doet net als of hij doof is en negeert hem door de andere kant op te kijken. "Lieke kom, we hebben nog twee dagen terug leuke dingen gedaan en we zouden beste vrienden zijn."
Mark schrikt er behoorlijk van, wat heeft mijn zus nu een geheime relatie met deze dombo?
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

ma dec 18, 2017 8:34 pm

Eva loopt naar Mark, “luister. Hij gaat mee en we verzinnen op het station hoe we hem gaan dumpen.” Mark kijkt haar aan en knikt ja. “Oké Sven je mag mee.”
Gelukkig voor Mark en Eva komt de buurtbus al aan. Alle checken in met de OV pas en gaan achterin zitten.
Sven weet naast Mark te gaan zitten en kijkt naar hem. “Waarom zeg je niets Lieke en wil je mij niet aankijken. Je bent vreemd!” Mark wil niets zegen want misschien is Sven wel slimmer dan ze denken. Zijn stem zal hem zeker verraden. “Maar waar gaan we heen?”
Eva die naast Sven zit zucht diep, “stil nu maar en we vertellen op het station.”
De buschauffeur kijkt via de binnenspiegel naar de drie kinderen en merkt aan ze dat ze iets stiekems doen. Ook weet hij wie Sven is.
“Lieke zijn we geen vrienden meer?” Vraagt Sven.
Mark zucht en weet dat hij iets moet doen, hij draait zich om en geeft Sven een stevige kus op zijn wang. Eva kijkt verbaast en ook wat geschrokken naar Mark.
“Altijd vrienden,” zegt Mark onduidelijk en met zijn beste meisjesstem.
Sven schrikt ook en duidelijk belandt hij in de zevende hemel, meteen is hij ook stil. Mark schrikt als Sven zijn hand vast pakt maar trekt deze niet terug.
“Wat gaan jullie doen op het station kinderen en hebben jullie wel toestemming van jullie ouders?” vraagt de buschauffeur een paar minuten later.
Eva kijkt naar Mark en loopt voorzichtig naar voren. “We gaan treinen kijken meneer en een ijsje eten erbij. We doen het voor Sven. U gaat zeker onze ouders bellen?”
“Nee ga jullie ouders niet bellen maar niet verder gaan en stiekem ook de trein pakken. Sven zal het leuk vinden en hij houd wel van ijsjes. Zijn jullie vrienden?” Vraagt de buschauffeur.
“Vrienden en klasgenoten. Mijn vriendin Lotte is het vriendinnetje van Sven,” verteld Eva maar snel verzonnen. “Ze houden van elkaar.”
De buschauffeur moet lachen erom, “ach jonge liefde. Heb mijn vrouw ook op jullie leeftijd ontmoet en meteen waren we ook liefdevol samen. Is Lotte doof want zag op haar jas een button met het doof symbool erop.”
“Ja meneer ze is doof,” verteld Eva. “Ik ben Anne.”
“Sander, ken Sven zijn vader. We waren vroeger collega’s,” verteld Sander. “Wel leuk en goed dat Sven een vriendinnetje heeft. Al hebben zijn ouders nooit iets over gezegd.”
“Het is nog een beetje een geheim,” verteld Eva en hoopt dat de aardige buschauffeur stopt met vragen stellen en praten.
“Hun geheim is mijn geheim. Nog maar een klein stukje Anne en ga maar zitten bij je vrienden.” Zegt Sander.
Bij het station stappen ze uit en nemen afscheid van Sander. Sven is nog steeds in de zevende hemel en wandelt met Mark waar hij nog de hand vast heeft en Eva naar het station. Mark en Eva weten nog niet hoe ze Sven moeten dumpen.

Op het station nemen ze een ijsje en gaan daarna treinen kijken op de loopbrug over het spoor.
“Je kunt straks niet mee met ons Sven.” Zegt Eva opeens.
Sven kijkt haar aan, “waarom niet?”
“We gaan straks iets doen en we willen met zijn tweeën gaan. Sorry ervoor,” zegt Eva.
“Maar kan toch wel mee?” Vraagt Sven duidelijk teleurgesteld.
Mark zucht heel diep, hij draait zich om en geeft Sven een stevige kus op zijn mond.
“Ik hou van je Sven, altijd samen en als je niet meegaat dan krijg je nog een kus.” Zegt Mark weer met zijn beste meisje stem.
Sven kijkt naar Mark en voelt aan zijn lippen. “Je klinkt vreemd Lieke. Maar meen je dat?”
“Ben een beetje verkouden en ja meen het.” Zegt Mark en geeft Sven weer een stevige kus op zijn mond en een paar seconden blijven ze zo staan.
Sven is tot zijn oren verliefd en het gevoel in de zevendehemel wordt alleen maar sterker. “Oké ik ga wel terug en zal niets zeg. Doe het voor jouw Lieke en ons geheimpje, ook van Eva.”
“Bedankt,” zegt Mark alleen terug en geeft Sven weer een kus op zijn wang.
Een kwartier kijken de drie kinderen naar de treinen en gaat Sven erna terug naar huis.
“Getver!” Roept Eva best hard. “Je hebt Sven gekust.”
Mark moet erom lachen, “deed het liever niet maar wat moest ik anders.”
“Maar zal Sven echt gedacht hebben dat jij Lieke was?” vraagt Eva.
“Weet dat de bril van Sven voor veraf is en niet dichtbij. Voor dichtbij moet hij een andere bril op en die heeft hij niet bij zich. Denk op een afstand van een meter. Nooit opgevallen in de klas Eva? Een tante van mij heeft het ook en met een veraf bril zie je wazig van dichtbij. Hij herkent Lieke in de grove lijnen en dat jij haar jas heeft gestolen en geen andere jas. Op Lieke haar jas zit ook die button en die ziet Sven wel. Maar dat is dus haar geheim dat ze een relatie heeft met Sven.”
“Dat is een groot geheim maar we zijn nu van Sven af,” zegt Eva. “Maar je zus was zeker kwaad dat haar jas weg is.”
“Ja en is ook echt zuinig op haar spullen,” zegt Mark. “Maar hoe heb je het gedaan?”
“Gewoon simpel. Gezorgd dat ik naast haar kwam in de kleedkamer en vlak voordat ik naar de zaal ging heb ik haar jas in mijn tas gepropt. Natuurlijk geen andere jas ervoor. Zo toen ze terug kwam ontdekte ze het meteen en riep hard wie haar jas heeft. Gelukkig keek de juf niet in de tassen."

Later stappen ze op de trein naar Utrecht wat een reis is van anderhalf uur.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

ma jan 01, 2018 9:02 pm

Lol ben benieuwd of Sven hen niet toch stiekem volgt en alles ziet. Ga zo door!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

za mar 17, 2018 10:28 am

Tijdens de treinreis kijken Mark en Eva naar buiten, zo ver van huis zijn ze niet geweest en ook niet met de trein. Het is druk in de trein en beide zitten op plek waar vier mensen kunnen zitten. Mark kijkt rond en vraagt zich af hoeveel mensen denken dat hij een jongen is. Hij doet de jas uit van zijn zus want hij heeft het warm. Eva zit hem aan te kijken en lacht alleen.
“Goedemiddag, zijn deze twee zitplaatsen vrij?” Vraagt een mevrouw met vier kinderen als ze gestopt zijn op een station en er mensen instappen.
Eva kijk haar aan, “ja die zijn vrij.” De moeder laat drie kinderen zitten en wilt de kleinste op schoot doen. “Ze kan ook tussen ons zitten, als ze dat wilt.” Vraagt Eva.
“Bedankt en graag, ze kan alleen niet rustig zitten.” Zegt de moeder.
“Geen probleem ook niet voor mijn vriendin Lieke,” zegt Eva.
Markt kijkt haar, lacht en knikt ja. Het meisje klimt op de bank en gaat zitten tussen beide. “Beer!” Roept het meisje hard en legt haar beer op de schoot van Mark.
“Zenne geef mama je beer maar,” roept de mevrouw.
Mark kijkt Zenne aan en lacht, “geeft niets mevrouw. Leuke beer heb je, heeft deze een naam of alleen beer.?” Dit weer met een onduidelijke meisjesachtige stem. Mark pakt de beer en beweegt deze grappig zodat Zenne begint te lachen.
“Beer heet beer, mijn beer is lief en leuk,” zegt Zenne. “Mama mag ik mijn jas uit?”
Haar moeder zucht, “ja is goed.”
Als Zenne moeite heeft met haar jas helpt Mark haar met uittrekken.
“Je hebt vast ook een zusje of broertje?” Vraagt de moeder aan Mark.
Die zegt niets en legt het jasje van Zenne op zijn jas.
“Lieke is aan een kant doof en ja ze heeft twee zusjes. Ik ben Eva en we gaan naar Utrecht toe.” Verteld Eva. “Daar worden we opgehaald door mijn tante. “
“Marjolein en mijn dochters Zenne van vier, Esther van vijf, Yvonne van zeven en zoon Sebastiaan van tien. Zijn jullie alleen op reis?” Vraagt Marjolein.
Eva kijkt naar Mark, “ja klopt. Ga zelf vaak alleen met de trein.”
“Spannend en ondernemend van jullie en wij gaan ook naar Utrecht, mag ik vragen hoe oud zijn jullie?” Vraagt Marjolein en zit vooral Mark aan te kijken.
“Allebei zeven,” zegt Mark onduidelijk.
Tijdens de treinreis is het gezellig maar wel druk met de vier kinderen van Marjolein. Vooral Eva praat met hun en Marjolein. Mark wilt zo min mogelijk zegen en Zenne houd hem steeds bezig.
“Eva even naar de wc,” zegt Mark tegen Eva.
Eva kijkt hem aan en knikt ja.
“Lieke wil je Zenne meenemen, Yvonne ga je ook mee.” Zegt Marjolein.
Mark wilt het eigenlijk niet maar knikt ja.
Bij de wc gaat eerst Mark en erna Yvonne.
“Lieke krijg je de broek open van Zenne.” Vraagt Yvonne. "Het is een rot broek en krijg hem nooit open, waarom doet onze moeder deze nu niet weg." Mark gaat gehurkt zitten en frommelt wat, gelukkig gaat deze open. “O gatver Zenne. Waarom zeg nu niet dat je naar de wc moest!” Roept Yvonne want Zenne haar onderbroek en broek aan de binnenkant zitten vol met ontlasting.
Mark moet bijna kotsen ervan. “Lieke kan jij haar helpen met schoonmaken alvast dan ga ik naar onze moeder terug voor spullen.”
Voordat Mark iets kan zeggen loopt Yvonne weg. Zenne zit met een bedroevend gezichtje hem aan te kijken. Mark wilt niet helpen en hij heeft er geen fijn gevoel erbij. Maar Zenne trekt nog een bedroefder gezicht.
“Kom schoentjes uit en broek,” zegt Mark. In de kleine wc is het passen en meten en Mark zit er bovenop, zijn gevoel van kotsen wordt alleen maar groter. Mark helpt dan Zenne de onderbroek uittrekken. Rondkijkend pakt hij maar toilet papier en begint Zenne haar billen schoon te maken. “Tjonge Zenne je kan er wat van.” Zenne zegt niets en huilt een beetje. "Kom geen traantjes, ongelukjes gebeuren nu eenmaal. Je bent niet de enige ook mijn zusjes doen het."
Opeens omhelst Zenne hem, "lief!" Mark moet er om lachen, "jij leuk Lieke en net als mijn zus."
"Ben er weer met een luierbroekje en vochtige doekjes. Geen schone broek," zegt Yvonne als ze terug is. "Met vochtige doekjes gaat het beter Lieke, als Zenne schoon is dan moet ze maar de natte broek aan. Er zit te zien geen poep in."
Mark kijkt haar aan, "klopt."
Mark neemt de doekjes over en maakt ermee de billen van Zenne helemaal goed schoon.
“Zal mijn zusje wel aankleden Lieke,” roept Yvonne hard dit keer. Mark is blij om uit het wc hokje te gaan en gaat zitten op een klapstoel bij de deur. “Heb je leuke zusjes Lieke en hoe oud?”
“Ja leuke zusjes,” zegt Mark. “Soms wel vervelend, twee en vijf. Astrid en Wieke.”
Kijkend naar Yvonne hoe ze Zenne aankleed die weer vrolijk is en geen seconden blijft stil staan.
“Leuke namen Lieke, mijn zusjes en broer zijn ook leuk maar ook soms vervelend. Zoals Zenne nu, echt ze is zindelijk en ze kan het wel. Maar soms die eigenwijsheid.” Verteld Yvonne.
Mark moet er om lachen. Nadat Yvonne Zenne heeft aangekleed lopen ze terug. Omdat de kinderen van Yvonne van plaats zijn gewisseld gaat Mark maar tussen Marjolein en Sebastiaan zitten.
"Ik zitten bij jouw.” Zegt Zenne en zit wilt op Mark zijn schoot.
“Als je het lastig vindt Lieke gewoon zeggen,” zegt Marjolein.
Mark schud nee en Lieke klimt eerst op de bank en dan op Mark zijn schoot. Mark krijgt het benauwder want Zenne is bewegelijk maar ook dat zijn plasser bekneld zit. Zenne haar staartje zit in zijn gezicht en maakt alles nog ongemakkelijker. Eva zit met Yvonne en Esther te kletsen. Sebastiaan zit op een telefoon. Zenne is druk bezig met kletsen over haar beer. Mark zegt soms iets maar is vaak stil. Marjolein zegt ook weinig en luistert vooral met een glimlach.

Als ze in Utrecht aankomen nemen ze afscheid van Marjolein en de kinderen.
“Eindelijk Utrecht,” zegt Eva. “Maar de kinderen van Marjolein waren wel leuk vooral Esther.”
Mark kijkt haar aan, “tja voor jouw. Zenne stonk echt vreselijk nadat ze in haar broek had gedaan en daarna op mijn schoot. Het voelde ook ongemakkelijk. Trouwens merk je niets.”
“Nee,” zegt Eva. “Maar had ze echt in haar broek gedaan.”
“Ja, alles zat er onder en heb het schoon gemaakt omdat Yvonne terugmoest.” Verteld Mark. "Het was echt smerig wat kan Zenne stinken zeg! Dan nog haar billen schoonmaken met van die schuurpapier. En opeens geeft ze mij een knuffel en zegt dat ik lief ben."
Eva lacht erom, "dat is wel lief."
“Kijk eens naar de jas.” Zegt Mark
Eva moet er wel een beetje om lachen en kijkt dan naar Mark, “wat waarom?”
“Vond de jas van Yvonne gewoon mooier en staat mij beter,” zegt Mark.
“Je bent soms echt vreemd Mark.” Verteld Eva. “Kom we gaan naar de binnenstad.”
Mark knikt ja en samen lopen ze met de mensen massa mee richting de binnenstad. Eva kijkt nog een keer naar Mark en knikt nee dat ze Mark soms echt niet snapt.

“Mama Lieke heeft per ongeluk mijn jas gepakt,” roept Yvonne.
Marjolein kijkt naar de jas, “ja klopt en zie het nu pas. Geen naam en telefoonnummer erin zeker.”
Yvonne schud nee, “mijn jas.”
“Hopelijk belt de moeder van Lieke later ons wel want je naam en telefoonnummer staat erin. Trek nu maar haar jas aan.” Verteld Yvonne.
“Maar mam, vind Lieke wel leuk maar ook wel een beetje vreemd. Wilde eigenlijk niet Zenne alleen laten met haar,” verteld Yvonne.
“Hoezo vreemd?” Vraagt Marjolein.
“Weet het niet mam maar je zegt toch altijd gevoelens zegen genoeg. Mijn gevoel zei het,” zegt Yvonne.
Marjolein lacht er een beetje om, “dat is waar. Inderdaad Lieke was wel lief maar ook zelf een beetje apart of vreemd. Ze leek ook wel meer op een jongen dan een meisje.”"
"Maar mam, hoe kan Lieke onze jassen nu hebben verwisselt. Allebei leuken niet eens op elkaar! Volgens mij heeft ze het expres gedaan!" Roept Yvonne mopperend.
Marjolein zucht, "ja dat klopt duidelijk verschillend. Het weer is nu net niet om zonder jas te lopen, trek haar jas maar aan zo lang."
Weer momperend doet Yvonne de jas aan van Mark zijn zus, "Stomme jas."

"Zullen we eerst ergens geld pinnen," vraagt Eva. "Moet jij maar doen want de jas van Yvonne heeft een capuchon. Voor de camera's anders word je herkend."
Mark knikt ja en loopt met Eva richting de binnenstad.
"Er zijn toch overal camera's?" Zegt Mark. "Ze zullen ons nu al gezien hebben."
"Ja maar als mijn zus haar bankpas als vermist opgeeft bij de politie en we pinnen dan gaan ze zeker die camera beelden bekijken." Verteld Eva.
"Dat is waar denk ik, daar is een pinautomaat. Wacht hier," zegt Mark en doet de jas capuchon op.
Mark kan maar net bij de automaat en wetend hoe zijn ouders het doen stopt hij de pinpas in de gleuf. pincode, dat was 2078 volgens Eva en zal eerst maar het saldo controleren. 912,56, is dat veel? U kunt 920 euro pinnen. Wat zal ik doen, 500 maar dat ze wel genoeg zijn voor vandaag.
"En gelukt?" Vraagt Eva en bergt de pinpas van haar zus weer op.
Mark laat het geld zien, "heb 500. Zullen ieder 250 doen, het moet toch wel genoeg zijn voor vandaag?"
"Ja denk het, laten we eerst wat eten en zag een patatzaak daar." Zegt Eva vrolijk en samen met Mark lopen ze er heen.
Beide bergen het geld op in hun broekzak.
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

za mar 17, 2018 1:13 pm

Leuke ontwikkeling, die vlam van “Lieke”
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

do mar 22, 2018 7:28 pm

woow, pinnen ze gewoon even 500 van hun zus der rekening :O Ze hebben wel heel grootse plannen of ze heb gewoon geen benul van geld, dat kan ook =/
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

zo apr 22, 2018 9:02 am

“Weet je,” zegt Eva als ze nog wat patat in haar mond propt. “Niemand kijkt ons vreemd aan.”
Mark kijkt om zich heen, “nu je het zegt. Misschien wel heel gewoon dat kinderen zonder ouders in de stad zijn hier.”
Na hun patat en cola lopen ze verder. Als eerste gaan ze alle speelgoedwinkels af, daar kopen ze nieuwe spinners maar geen grote dingen. De kassa medewerkster staat even verbaasd te kijken dat twee meisjes, in haar ogen, met 20 euro betaald. Meeste kinderen hebben kleingeld of een briefje van vijf. Toch stelde ze geen vragen want het was ook druk.
“Vind het wel druk hier, heel veel mensen. Wel leuk en super spannend,” zegt Eva.
“Ja, ben een keer geweest met mijn ouders maar nooit alleen.” Zegt Mark lachend. “Zullen we nu de bus gaan?”
“Nee, eerst alles kijken oké. Is 250 euro veel?” Vraagt Eva ze bekijkt het stapeltje bankbiljetten. “Het is eigenlijk van mijn zus.”
Mark denkt na, “denk het. Wel heel veel lekkers en leuke dingen zoals de spinners kunnen we kopen. We hoeven ook niet alles op te maken.”
“Nee dat is zo en de rest geven we terug.” Zegt Eva.
Mark knikt en samenlopen ze mee met de mensen massa. Beide kijken hun ogen uit en alles is bijzonder en avontuurlijk.
“Oeps snel andere kant op,” roept Mark opeens en duwt Eva een zijstraat in. “Daar heb je Marjolein en haar kinderen. Yvonne heeft de jas aan van mijn zus, die is dom.”
Eva kijkt naar hun, “hahahaha tja ze zal wel moeten. We moeten we oppassen want als we elkaar tegenkomen dan hebben we problemen. Kan mijn jas wel opdraaien.”
“Dan heb ik een probleem met de jas van Yvonne. We kijken wel of we een andere jas kunnen vinden, laten we nu die kant op gaan richting de gracht denk ik.” Verteld Mark.
Eva vindt het goed en beide lopen die kant op.

“Lieke weet je waar je OV pas is?” Vraagt de moeder van Mark en Lieke aan Lieke met gebarentaal erbij. “Weet zeker dat ik deze in de la heb gelegd.
Lieke kijkt haar moeder aan en schud nee.
“Weet je zeker dat je de OV pas heb teruggeven Lieke. Van vorige keer naar zwemles toen met de bus,” zegt en gebaart hun moeder.
“Ja mam,” zegt Lieke onduidelijk. “Ga nog boven kijken.”
Een zucht klinkt bij hun moeder, “wel snel want we moeten weg. Ander gaan we een anonieme kaart maar kopen op het station.” De kaart wordt niet gevonden want die heeft Mark bij zich, dat de reserve gehoorapparaat van Lieke ook weg is merkt hun moeder niet op. Later zitten beide in de trein naar de stad. Lieke heeft maar een bodywarmer aangedaan en een dun jasje. “We gaan eerst maar kijken voor een nieuwe jas, vreemd dat deze nog steeds weg is. Een gewone verwisseling kan niet want er hing geen andere jas.”
“Net als mijn paarse jurk met de uil ook al zo vreemd!” Moppert Lieke want ze weet zeker dat ze die jurk niet heeft aangehad.
Ook wilde ze vanochtend de roze t-shirt aantrekken die Mark aanhad, maar vond het natuurlijk niet. Zoekend in de wasmand ook niet, Lieke vertelde het hun moeder. Maar die zei dat deze vast in de was zit. Lieke snapt er niets meer van, zal mijn broer er iet mee te maken hebben?

“Eigenlijk best saai zo lopen in de stad, wat deed je altijd met je ouders?” Vraagt Eva.
“O lopen vooral en ook ergens zitten met drinken en wat lekkers. Maar mocht heel weinig naar speelgoedwinkels of anders, altijd naar winkels die mijn ouders lijk vinden. Super saai! Of we gaan kleren kopen, dat is dom. Maar ja saai, jammer eigenlijk. We kunnen ook niet in veel winkels zonder ouders,” verteld Mark.
“Ja, kom we gaan naar de Hema.” Zegt Eva.
Beide lopen de Hema in die ze al zagen en kijken rond of ze iets leuks zien. Mark koopt met advies van Eva een meisjes pet die past bij de jas van Yvonne. Zo om minder herkenbaar te zijn voor Marjolein en haar kinderen. Ook Eva koopt een pet. Mark koopt er bij een chocoladereep en Eva een kinderrugzak waar alles in gaat. Ook de kassa medewerkster staat vreemd te kijken dat twee meiden alles apart van elkaar betalen, Eva met tien euro en Mark met twintig euro. Ze kijkt of de ouders ergens zijn maar niemand lijkt hun ouders te zijn.
“Kassabon voor je ouders?” Vraagt ze vriendelijk.
Eva kijkt haar aan met een lach, “nee.”
Mark zegt ook nee, de kassa medewerkster vind het vreemd, meeste kinderen moeten een kassabon meenemen. Ze twijfelt om de bedrijfsleider te roepen, ook haar gevoel zegt dat er iets niet klopt.
“Fijne dag meiden,” zegt ze vriendelijk.
Mark en Eva lachen vriendelijk terug en lopen naar de uitgang. Niet wetend dat de kassamedewerkster een beveiligambtenaar heeft ingelicht om te zien of de kinderen met ouders zijn.
“Geen ouders en ook buiten niet. Misschien zijn ze inderdaad alleen de stad in, komt wel vaker voor. Maar inderdaad betalen met groot geld, twijfel.” Verteld de beveiliging ambtenaar. “Kan camera toezicht hun in de gaten houden.”
De kassamedewerkster kijkt de bedrijfsleider aan. “Nee laat maar, alleen mijn gevoel dat er iets niet klopt is niet voldoende ervoor. Bedankt.”
“Maar wat zullen we nu doen?” Vraagt Eva aan Mark. “ Weet je iets leuks.”
Mark haalt zijn schouders op, “weet het niet. Denk naar Indoorspeeltuin gaan ook te laat voor is, we moeten ook nog naar huis terug.”

Beide lopen door de stad en zien Marjolein en de kinderen later nog een keer.
“Zullen we hun spioneren?” vraagt Mark.
Eva kijkt hem aan, “ja leuk. Dan hebben we te minste iets te doen en misschien kan je de jas van je zus terugpakken.”
Om een afstand volgen Mark en Eva hun en ze vinden het spannend. Winkel na winkel lopen ze hun achterna zonder op te vallen. Zenne loopt aan de hand van hun moeder, Yvonne en Sebastiaan los. Als ze een kledingwinkel in gaan lopen beide hun achteraan. Kijkend wat ze aan het doen zijn.
“Zus jas!” Roept opeens een meisje. Mark en Eva kijken naar haar en het is Zenne. “Trein gezien en zus jas van mijn zus heb jij.” Eva kijkt Mark aan en ze kijken rond, ze zien dat Marjolein Zenne zoekt en hun kant opkomt. “Mama! Mama!”
Gebruikersavatar
Libelle
Kroontjespen
Beheer:
Berichten: 196
Lid geworden op: di okt 17, 2017 6:59 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

ma apr 23, 2018 3:32 pm

Leuk vervolg, wordt het een echte thriller. Of worden de kinderen alleen binnenkort gesnapt.
Mijn verstand breng mij van A naar B, mijn verbeelding voert mij overal.
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 483
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

do jun 28, 2018 9:41 am

“Zenne stil maar het is goed,” fluistert Vera maar Zenne blijft haar moeder roepen. “Kijk een snoepje, die zal je vast lekker vinden.”
Maar Zenne blijft roepen en naar Mark en Vera wijzen. Beide kijken elkaar aan en duiken snel weg achter een kledingrek.
“Niet zo schreeuwen.” Roept Marjolein.
Zenne kijkt rond, “mama ik meisje gezien met jas van zus.”
“Je bedoelt het meisje uit de trein, ik zie ze niet. Vast een meisje gezien met een soort gelijke jas aan.”
Zenne schudt nee, “mama meisje uit trein en ook ander meisje. Daar en ik ze gezien echt waar.”
“Zijn ze ons dan gevolgd?” Marjolein pakt het handje van Zenne en ze kijken rond.
Mark en Vera moeten zich steeds verplaatsen om niet gezien te worden. Opstaan is geen optie en ze moeten het kruipend doen. Veel mensen kijken hun aan en snappen niet waarom twee kinderen door de winkel kruipen. Zittend achter een kledingrek waar het ook rustig is trekken ze hun jas uit en binden deze om de middel. Vera trekt een vest van het rek en trekt deze aan.
“Oké, we gaan apart zo gewoon mogelijk lopen en hopen dat we niet opvallen. Zie je buiten,” fluistert Vera en staat dan op als Marjolein niet kijkt.
Rustig loopt ze richting de uitgang, Mark volgt kort erop. Maar Vera vergeet dat ze een vest aan heeft waar nog een alarmchip op zit en als ze naar buiten gaat het alarm af. Iedereen kijkt haar kant op. Vera rent zo snel mogelijk weg, een man in gewone dagelijkse kleren rent haar achterna. Mark ziet het gebeuren, vast beveiliging. Een andere man en een winkelmedewerkster blokkeren nu de ingang, Mark kan geen kant op. Rustig blijven, misschien is er een andere uitweg. Al zal ik wel opvallen zonder ouders en tja ben een jongen. Na rondgekeken te hebben besluit Mark weer naar de kinderafdeling te gaan waar ook Marjolein en de kinderen zijn. Na de pet te hebben afgedaan haalt hij zijn hand door de haren en bekijkt zichzelf in de spiegel, hoelang zal het duren voordat ze door hebben dat ik geen meisje ben. Eva is er nu ook niet, zal ze weg gekomen zijn? De ingang is nog steeds geblokkeerd en daar lopen Marjolein en de kinderen. In een pashokje doet Mark de gordijnen dicht en gaat maar zitten. Kijkend op zijn telefoon hoopt hij snel bericht van Eva.
“Nee! Nee laat mij los,” roept Eva als ze door een man is vastgegrepen en ze verzet zich flink.
De man uit de winkel is er snel bij, “bedankt voor uw hulp. Mijn naam is Michel, Strao beveiliging. Deze jongedame heeft wat uit te legen en terug te geven.” Michel laat zijn beveiligingspass zien aan de man en neemt Vera over. “We kunnen het makkelijk doen of moeilijk. Wat is je naam?” Vera kijkt hem aan maar zegt niets, “nogmaals je naam."
"Laat mij los! Hoef mijn naam niet te geven," roept Vera en hoopt dat iemand haar komt helpen.
"De moeilijke weg, dan haal ik de politie erbij.”
Michel pakt zijn telefoon terwijl hij Vera stevig vasthoudt aan haar arm. Vera kan alleen maar denken aan Mark en niet haar eigen situatie. Later arriveert de politie, die spreken Vera streng aan. Met twijfels geeft ze haar identiteitskaart af en verteld dat ze Vera heet. Besloten wordt om naar de winkel terug te gaan.
Als Mark niets van Vera hoort besluit hij weer te gaan lopen. Marjolein en de kinderen ziet hij niet, de ingang is nu vrij. Mark loopt er rustig naar toe, maar dan ziet hij Vera de winkel ingaan. Stevig vastgehouden door twee politieagenten en Michel houdt haar rugzak vast. Vera kijkt naar Mark als ze elkaar passeren, ze schudt nee. Mark wil haar helpen maar weet ook dat hij zelf in een moeilijke positie nu zit. Buiten loopt Mark maar richting het station.

In een kantoortje achter in de winkel moet Eva de vest uitdoen, de politie doorzoekt de rugzak en vindt ook de 250 euro contant geld. Ze wordt aangehouden voor winkeldiefstal. Ook haar ouders worden gebeld.
“Ja dit meisje zat bij ons in de trein. Er was nog een meisje erbij, of misschien een jongen met meisjeskleren aan. Die had mijn dochters jas gestolen. Dit is de jas die ze of hij aanhad.” Verteld Marjolein aan de politieagent want zij zag ook Vera, net dat ze naar achter werd gebracht. “Het andere meisje, zal het daar maar bij houden, heet Lieke en een kant doof.” Marjolein geeft een persoonsbeschrijving van Mark af.
Een agent geeft de persoonsbeschrijving door via zijn porotofoon en het verzoek om naar hem uit te kijken.
Mark loopt nog steeds richting het station, toch voelt hij een druk op zijn schouders en dat hij net als Vera in grote problemen zit. Rondkijkend lijkt het voor hem of iedereen hem aankijkt.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 715
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Het grote avontuur naar Utrecht.

zo jul 08, 2018 8:44 am

Laat hij Vera nu alleen aan der lot over? :O
Verder leuk geschreven. :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!

Terug naar “Thrillers”