Een wens die uitkomt

Voor de echte spanningszoeker!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Een wens die uitkomt

za apr 29, 2017 6:19 pm

Hoofdstuk 1

Mijn tweeling zus krijgt alles voor elkaar, wat ze ook ze ook vraagt ze krijgt het en als ik vraag moet ik stil zijn of word ik genegeerd. Ben echt een stoere meid van zes jaar, doe alles wat ondeugend is en ben super eigenwijs. Net als onze vader. Haat poppen, roze, zilver, alles met prinsen en eigenlijk alles wat mijn zus wel leuk vindt. Mijn zus is een lief schattig poppetje, wat bij onze moeder beter valt. De beste en mooiste kleren heeft ze en zelf loop ik in tweedehands versleten kleren, waarvan de meest van een jongetje zijn geweest. Mijn zus gaat ook elke week naar de kapper, ik word elke maand bijna kaal geschoren door onze buurman. Als we een vader zouden hebben dan zal ik papa's lieveling zijn, maar papa kwam te overlijden bij een auto ongeluk. De ergste dag van mijn leven.

Voor het slapen gaan leest mama nog een verhaaltje voor, ze kijkt telkens naar mijn zus en niet naar mij. Waarom, mama zit in het midden tussen onze bedden en bij het voeteneinde, dan kan ons beide toch zien. Na het verhaaltje staat ze op en doet onze moeder zoals altijd eerst bij mijn zus haar deken goed en een kusje op haar voorhoofd. Dan komt ze bij mij, krijg een glimlach en dan gaat ze weg. Niet toedekken en een kusje, nee alleen voor zus. Hou er toch al niet van dus het maakt mij niet zo veel uit.

Met mijn ogen dicht doe ik een wens, dat ik geen tweeling zus heb, enig kind ben, dat mama heel veel van mij houd en dat papa nog leeft.

Opeens schrik ik wakker! Kijk wazig om mij heen en zie het slaaplampje branden bij mijn zus, die kan niet slapen zonder, baby! Maar dan opeens wordt alles vager en vager, alles lijkt te verdwijnen in een witte mist die vanuit de slaapkamer deur lijkt op te komen. Onze slaapkamer spullen, mijn zus en als de mist bij mij is verdwijnen mijn kleren, deken en bed. Kruip zo snel mogelijk in een bij mijn hoofdeinde van mijn bed, dit is eng! De mist komt steeds dichter en dichter bij, roep onze moeder en zus maar niemand lijkt mij te te horen. Als ik in een gekropen zit in een hoekje word het witter en witter om mij heen, dan vallen mijn ogen dicht.

"Hallo slaapkop, wakker worden!" Hoor ik opeens iemand roepen. Doe mijn eigen ogen open en kijk naar een mevrouw die lacht, "was je even een slaapje aan het doen?" Weet niet wie deze mevrouw is en kijk om mij heen naar waar we zijn, maar maar het komt zo bekend voor. Anders maar toch, wacht het is de kinderopvang waar mijn zus en ik hebben opgezeten. "Kom jasje en schoenen aan, mag je buiten spelen."
Kijk weer naar de vrouw en weet niet wat ik moet doen, dan opeens ziet ik mijn zus! Maar, maar ze heeft mijn kleren en schoenen aan en nu trekt ze ook mijn jas aan. Maar wat lijkt ze klein? Dan merk ik pas dat ik aan een tafeltje zit op een krukje. Sta op en merk dan dat alles veel groter lijkt en dat ik dichter bij de grond sta. Verbaasd loop ik naar mijn zus.

Dan voel ik opeens iets nats in mijn broek en het stinkt! Kijk naar beneden en voel dan dat ik dan een luier om heb. Maar ben toch al zindelijk, draag geen luiers meer en mag toch ook al op de grote wc zitten? Kijk naar de mevrouw en wilt het zeggen, maar mijn woorden komen vreemd uit mijn mond. Geen hele zinnen en kan niet op sommige woorden komen. Het is meer brabbelen wat ons nichtje van twee ook doet.
"Heb je plasje gedaan?" Vraagt de vrouw aan mij en knik ja. "Kom, dan we eerst je verschonen."
Loop met haar mee en een andere ruimte naar binnen, dan schrik ik weer.

In een spiegel zie ik mijn spiegelbeeld, maar het is niet ik! Mijn spiegelbeeld is een klein jongetje, het zal zo ons broertje kunnen zijn. Herken onze vader in het jongetje tot aan de vreemd gevormde neus.
"Kom, buik naar voren!" Roept de mevrouw.

Maar, maar is mijn wens nu uitgekomen?
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een wens die uitkomt

di mei 09, 2017 7:46 pm

Creepy droom heeft dat meisje zegt en wat een flauwe moeder. Hoe kun je ene kind nu meer liefde geven dan je andere kind :O Ga zo door :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Een wens die uitkomt

do mei 18, 2017 7:44 am

“Joost kom buikje naar voren anders zit je broek er ook onder,” roept de mevrouw. Nog in verwarring kijk ik haar aan, wat! Maar dit kan niet, het moet een droom zijn. Voel me eigen nog steeds een meisje en zes jaar. Ook herinner ik alles de afgelopen dagen. “Joost kom!”
Kijk weer naar de juf en doe mijn buik naar voren. Nadat de juf mijn broek heeft losgemaakt en naar beneden heeft getrokken scheurt ze het luierbroekje kapot. “Ga maar zitten op blauwe po met de trein.”
Kijk naar de po, normaal zit ik gewoon op de wc thuis. Zittend erop kan ik mij niet herinneren dat ik er ooit op gezeten heb. Beetje vreemd maar mijn plas komt uit een piemel die jongens hebben. Alles is vreemd en dit moet vast wel mijn wens zijn in een droom, dan is mijn zus mij en is mijn zus niet geboren. Ook houd dan onze moeder van mij, zoals ik gewenst heb. Maar waarom ben ik dan een jongetje en niet mezelf?
Lachend kijkt de vrouw naar mij, “netjes heb je het gedaan en dat verdiend een stickertje.”
Staand helpt ze met mijn broek uittrekken, schoonmaken van mijn billen en voorkant en daarna een schone luierbroekje aan. Erna weer de broek aan en dicht. Na de po te hebben gelegd in de wc en doorgetrokken te hebben loop ik met haar naar de jassen. De juf lacht en kijkt naar mij, “zelf je jasje en schoenen pakken Joost.”
Kijk haar aan en dan naar de kapstok, welk plaatje zal Joost hebben want zie drie Joost staan waar nog een jas bij hangt.Vast ook van de andere groepen.”
“Mijn jas!” Roep ik en loop maar naar de jas met het de berenplaatje.
Weer lacht de juf en weet nu niet of het de goede jas en schoenen zijn of de verkeerde. De juf helpt mij met de schoenen en kijkt vol verwachting dat ik zelf mijn jas aantrek. Heb dit wel eens gezien bij mijn jongere nichtje en zal het vast ook zelf gedaan hebben ooit, leg de jas op de grond, dan staand bij de kraag doe ik mijn armen in de mouwen gooi dan de jas over mijn hoofd.
“Goed zo Joost!” Roept de juf vrolijk en helpt met de rits.
Eenmaal buiten voel ik me onprettig tussen de kinderen, die zijn veel jonger dan dat ik ben. Ook dat ik een jongetje ben is heel vreemd! Bij mijn zus aangekomen speelt ze in de zandbak zoals ik ook altijd zal doen. Zandtaartjes en zandtorens maken, dan allerlei holletjes in maken.
“Ik ook,” brabbel ik tegen mijn zus en die lacht, “jij Jasmijn.” Wat mijn eigen naam is.
Mijn zus lacht, “ik Jasmijn.” Brabbelt ze, “jij Joost.”
Lach en ga bij haar zitten, samen maken we zandtaartjes en torentjes. Dit is ook zo vreemd om samen met je eigen het te doen. Mijn zus, zoals ik haar blijf noemen doet echt alles zoals ik zal doen en ze zit helemaal onder het zand net als mij.
“Kijk nu eens lief!” Roept een juf als ze aan komt lopen met een andere juf, “dat had ik nu nooit van Jasmijn gedacht. Normaal zit ze toch alleen?”
“Ja heel apart en wat dacht je dan van Joost, maar op elk potje past een dekseltje.” Verteld de andere juf en ze maakt een foto met haar telefoon.

De dag gaat voor mij heel vreemd voorbij en de tijd komt dat de ouders komen. Wie zal Joost ophalen? Een jongetje zijn is toch wel heel apart en ook twee jaar, ook mijn zus te zien als mij. Later zie ik onze moeder die alleen mijn zus als mij ophaalt, ze kijkt blij en geeft mij knuffels en aandacht die mijn zus altijd kreeg. Loop naar haar toe want wil zegen dat ik, ik ben. Jasmijn haar dochter van zes jaar, dat dit een droom is en mijn wens is uitgekomen.
“Hallo Joost,” roept ze vriendelijk tegen mij.
Lach naar haar, “ik Jasmijn.”
Onze moeder kijkt naar mij en dan naar mijn zus, “nee jij bent Jasmijn niet gekkie. Jij bent joost.”
“Nee, ik Jasmijn. Joost niet,” roep ik brabbelend.
“Die twee zaten net een heel lief in de zandbak te spelen,” verteld een juf.
Onze moeder lacht, “je bedoelt Jasmijn en Joost. Nee!”
De juf laat de foto zien, “verbaasd dat we waren. Dat word nog wel een stelletje, ze passen goed bij elkaar.”
Maar, maar nee! Ik ben helemaal niet verliefd op mij eigen, gekke moeder en juf. Mijn zus trekt mijn schoenen en jas aan en lacht naar mij, heel vreemd. Zal ze het weten wat voor een vreemde droom ik nu heb.
“Middag kleine man van papa,” roept een man naar mij en hij tilt mij op. “Leuke dag gehad.”
Wat moet ik nu doen, zegen dat ik Joost niet ben wordt toch niet geloofd. Knik maar ja en wordt weer neergezet, de vader van Joost helpt mij schoenen en de rits nadat ik weer zelf de jas moest aandoen.
“Middag Cees, je zal het niet geloven maar Joost en Jasmijn hebben met elkaar gespeeld in de zandbak.” Verteld onze moeder. “Helga heeft een foto ervan.”
Cees kijkt naar de foto en barst dan bijna in lachen uit, “niet te geloven een wonder is toch gebeurd. Nou Joost je laat je vader toch verbaasd staan.”
Na gelachen te hebben, ik niet wat beschamend zeg, en afscheid genomen te hebben wandel ik met de vaders hand vasthouden naar een fiets. In het fietsstoeltje word ik gezet en daarna riemen. Beetje vreemd weer om niet zelf te fietsen laat ik maar alles gaan zoals het gaat, wat moet ik anders. Kan wel gaan schreeuwen over mijn droom en dat ik Jasmijn ben maar wie zal me geloven. De vader van Joost zegt niets en fiets stevig door.
"Kijk Joost lammetjes," roept de vader opeens en we stoppen langs een weide met schappen.
Na uit het stoeltje te zijn getild blijft de vader mij vast houden, hij verteld over de lammetjes en wijst ze aan. Met zes jaar weet ik echt wel wat lammetjes zijn en waar ze vandaan komen en zo maar Joost natuurlijk niet. Hoe de vader het verteld is wel leuk, grappig en op een lieve wijze. Mijn vader zal ook zo zijn, mis hem nu wel heel erg en ja zou willen dat hij nog leefde.
MoensKatrien
Balpen
Beheer:
Berichten: 56
Lid geworden op: wo jan 04, 2017 10:49 am

Re: Een wens die uitkomt

vr mei 19, 2017 8:13 am

Mooi verhaal!
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een wens die uitkomt

vr jun 02, 2017 8:43 pm

Leuk vervolg :)
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Een wens die uitkomt

do jun 29, 2017 11:22 am

Aangekomen bij een flatgebouw word de fiets in een kelder gezet en loop erna met de vader van Joost naar de lift. Hij lacht en en kijkt vaak naar mij, echt een papa. Na een lift en nog een stuk lopen gaan we bij een woning naar binnen. Joost zijn vader helpt mij weer met de schoenen en jas, erna loop ik maar de huiskamer binnen.
"Gaan we zo een broodje eten Joost, erna krijgen we Jasmijn en haar moeder op visite. Was wel een beetje verbaasd dat je speelde met Jasmijn," verteld de vader en loopt naar de keuken.
Zeg maar niets, kijk hem aan en lach. Dat schijnt voldoende te zijn en na rond gekeken te hebben loop ik naar de speelgoed van Joost. Maar wat moet ik eigenlijk doen, voel me nog steeds zes jaar en als mij eigen zoals ik altijd ben. Weet niet wat Joost zal doen en met deze leeftijd. Onwennig pak ik een bak met Duplo en gooi deze leeg op de grond, de vader van Joost kijkt mij aan maar lacht alleen maar. Zittend op de grond en spelend met Duplo kijk ik rond. Zie alleen maar foto's van Joost en Joost samen met zijn vader, verder geen foto's van Joost zijn moeder. Zal Joost enig kind zijn en de ouders gescheiden. Na een halfuur gaan we een broodje eten, heel anders dan dat ik gewend ben en de vader van Joost doet alles voor mij. Behalve het brood op eten dan en de beker met drinken leeg drinken. Toch is het wel fijn en leuk om weer een vader te hebben, Joost zijn vader lijkt op mijn vader. Niet aan uiterlijk maar aan hoe hij is, karakter geloof ik.

"Hallo Joost," roept mijn moeder als ze binnenkomt met mij of eigenlijk Jasmijn.
Na de jassen te hebben uitgedaan gaat mijn moeder bij de vader van Joost zitten en Jasmijn bij mij. Het is echt vreemd om je eigen weer te zien. Samen spelen we met de Duplo en later met blokken en auto's. Mijn moeder en de vader van Joost lachen en kletsen door, vast over ons. Was het dan echt zo vreemd dat ik samen met Joost speelde. Kan mij niet herinneren dat ik ooit met Joost heb gespeeld of aan ander kind. Ben ik dan altijd zo geweest en is het nu veranderd door deze vreemde droom? Als ik op sta blijft Jasmijn zitten, kijkend naar de volwassen kletsen die maar door. Loop richting de gang en de gangdeur is gewoon open, bij ons dicht. Van de onderste kapstok pak ik mijn jas, of eigenlijk die van Jasmijn maar eigenlijk mezelf. Verwarrend!
"Joost, wat ben je aan het doen?" Hoor ik opeens de vader van Joost. "Dat is de jas van Jasmijn. Kom ophangen en naar de woonkamer."
Kijk naar de vader van Joost aan en daarna naar de jas van Jasmijn, "mijn."
"Nee die is niet van jouw maar van Jasmijn, kijk dit is jouw jas." Verteld de vader als ik net de jas wil aantrekken en wijst dan de jas van Joost aan. "We gaan straks wel even naar de speeltuin met Jasmijn."
"Buiten," roep ik. "Ik Jasmijn."
Ook mijn moeder komt kijken, ''roept hij nu alweer dat hij Jasmijn is."
"Alweer, heeft Joost het eerder gedaan. Zag hem net met haar jas in de handen staan en Joost wilde deze zelfs bijna aantrekken ," verteld de vader verbaasd.
"Ja op de opvang, vlak voor het ophalen riep hij ook steeds dat hij Jasmijn is. Heel vreemd en nu met de jas," verteld mijn moeder.
Hallo sta er gewoon bij hoor! Maar ben Jasmijn, kan het natuurlijk niet zegen want ze zien Joost. Zucht, zo vreemd en wat moet ik nu doen.
"inderdaad vreemd dat Joost het zegt. Pak je schoentjes en jasje maar Joost dan gaan we nu naar de speeltuin," verteld de vader.
Pak maar Joost zijn schoenen en jas, erna loop ik naar de woonkamer. Jasmijn trekt weer mijn of haar schoenen en jas aan.

Samen met Jasmijn ren ik door de gangen van de flat, hard gillend zoals ik altijd doe. Mijn moeder en de vader van Joost lachen. Het is toch wel leuk om zo klein te zijn, alles lijkt te mogen en niemand is boos op ons. Mijn eigen moeder, niet deze moeder, zal kwaad zijn op mij en een strenge woord gegeven. Met zes moet ik mij netjes gedragen zoals ze zal zegen, al mag mijn zus het wel.
''Joost en Jasmijn, op de stoep blijven en rustig lopen!" Roept mijn moeder streng later en ook de vader van Joost kijkt streng.
Opeens pakt Jasmijn mijn hand vast wat heel vreemd is, "samen."
Lach maar en hand in hand lopen we richting de speeltuin. Hoor mijn moeder en de vader van Joost kletsen en ook foto's maken, want dat is niet veranderd het geluid van mijn moeders telefoon die altijd op zijn hardst staat.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een wens die uitkomt

di jul 18, 2017 6:02 pm

heel anders dan dat ik gewend ben en de vader van Joost doet alles voor mij. Behalve het brood op eten dan en de beker met drinken leeg drinken.
Leuk detail :)

Ben benieuwd of ze weer Jasmijn wordt of voor altijd in Joost blijft zitten.
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Een wens die uitkomt

wo sep 06, 2017 4:38 pm

In de speeltuin speel ik als Joost met mijn eigen. Het is vreemd nog steeds, ook de droom snap ik nog niet helemaal. Kijkend naar mijn moeder en de vader van Joost praten ze ergens over. Vast over ons, dat ik opeens samen speel met mijn eigen. Kan mij niet herinneren dat ik ooit inderdaad met iemand gespeeld heb op de opvang, maar nu heb ik ook eigenlijk geen vrienden. Zal de betekenis zijn dat ik meer vrienden moet hebben, dan ben ik niet meer alleen. Dan kan ik beter mijn zus aan. Misschien vriendinnen worden met Joke, ze is net als mij een beetje aan kleren dan. Of Esther, Marieke en Rianne, waarom ben ik nooit vriendinnen met hun geworden. Ze wilde wel altijd iets leuks met mij doen. Na een uurtje gaat ik met de vader van Joost terug naar hun huis, mijn eigen gaat mee met mijn moeder. Aan de hand lopend van Niels, de vader van Joost, voel ik me wel steeds fijner om weer een papa te hebben die mijn papa lijkt en het word leuker en leuker. Maar hoelang zal ik Joost blijven want dit is een droom. Het avondeten gaat net als het broodje eten, toch is het eten van Niels de lekkerder dan mijn eigen moeder. Die kookt alleen maar gezond en krijg altijd als laatste te eten, de restjes. Eerst mijn zus, dan schept mijn moeder voor haar eigen op en dan krijg een bord. Erna moet ik in bad, beetje onwennig en zelfs een beetje verlegen als een bloot meisje sta ik in de badkamer als Niels de douche aanzet. Heel anders dan thuis, mijn moeder schrobt mij schoon en doet mijn haren terwijl mijn zus alles zelf doet, mag ik spelen met wat speelgoed. Niels wast mij tussendoor met een zacht washandje en lekker ruikende zeep. Vind het niet meer zo vreemd maar wel onwennig want voel me nog een meisje van zes. Na de douche nog even beneden en dan naar bed. Niels geeft mij wel alle aandacht en leest een leuk verhaaltje voor over beren die grappige avonturen beleven. Na een kusje op mijn voorhoofd en Niels de deken goed over mij gedaan heeft gaat hij weg. ij alleen latend in de kamer van Joost, wat zal Joost nu doen. Huilen, schreeuwen omdat hij niet wil slapen. Maar ik ben moe na deze vreemde dag. Er brand een lichtje bij de deur wat wel fijn is als je in een onbekende kamer ligt. Het is een echte jongenskamer, vooral Cars van Disney waar ik ook een pyjama van aan heb is aanwezig.


Blijf best nog wel lang wakker, nadenkend over deze dag en de betekenis van deze droom en wanneer word ik wakker. Mijn gedachtes houden mij wakker en ben nog wakker als Niels zachtjes de kamer in komt. Doe maar mijn ogen dicht en gooi nog even snel de deken van mij af. Niels doet de deken over mij heen en krijg nog een kusje van hem, erna gaat hij weg. Weer mijn geopend is het lampje uit maar de deur wel open. Luister en hoor Niels denk ik in de badkamer en erna in de kamer naast deze kamer. Zie het licht uitgaan en dan is het stil. Mijn nieuwsgierigheid wint en na even gewacht te hebben ga ik zitten op het bed, kijk rond. Mijn ogen zijn al gewend aan het donker en zie dat alleen hekje op het bed mij tegen zal houden om uit bed te klimmen. Maar ben zes jaar en dat hekje gaat mij echt niet tegenhouden. Als eerste ga ik op mijn buik liggen en laat mij voorzichtig glijdend van de bedrand afgaan naar de grond. Maar dan neemt de zwaartekracht het over, mijn benen zijn te kort als Joost die twee jaar is en glij van het bed af en val hard met mijn kont op de grond! Gelukkig heb ik een stevige luier aan die het opvangt. Weer staand kijk ik omhoog, hoe kom nu weer op het bed? Zachtjes loop ik naar de deur, deze kraakt gelukkig niet en loop de gang op. Bij de deur van Niels blijf ik staan, deze staat ook een stukje open en duw deze verder open. Kijkend in de slaapkamer zie ik Niels niet maar hoor hem wel ademhalen, wat is zijn bed ook hoog zeg als twee jarige.
Lopend over de gang denk ik weer na maar nu wat ik ga doen en ook hoe ik weer in bed kan komen. De trap lokt en als twee jarige is het best eng de hoogte vanaf beneden, maar het is toch ook wel een leuk en spannend avontuur. Toch loop ik weer terug naar de slaapkamer, kijkend in de slaapkamer zie ik niets om op te staan. Een stoel, maar om die te verplaatsen als twee jarige. Omdat ik geen idee heb ga ik op de grond zitten en begin te huilen als een twee jarige. Gelukkig heb ik dit een keer gezien bij mijn neefje en nichtje. Al snel komt Niels aangerend en die staat mij eerst vreemd aan te kijken.
“Hoe kan jij nu zo uit bed vallen?” Roept Niels als eerst. Niels tilt mij op en wrijft over mijn rug, zijn woorden zijn kalmerend en lief. Krijg nog wat drinken en wordt dan weer op bed gelegd, een kusje volgt weer en dan de deken weer over mij heen. “Nu niet meer uit bed vallen kleine man, morgen maar kijken voor een groter hekje.”
Niels blijft zitten op de stoel en wacht tot ik weer slaap val, wat ik dus niet doe. Toch sluit ik mijn ogen en hoor later Niels weggaan, dit keer val toch in slaap.
Gebruikersavatar
Maaike
Beheer
Columnist
Contacteer:
Beheer:
Berichten: 716
Lid geworden op: wo nov 02, 2016 6:58 pm

Re: Een wens die uitkomt

wo okt 11, 2017 5:50 pm

Leuk vervolg weer, Nurias!
It always seems impossible until it's done. Keep writing!
Gebruikersavatar
nurias
Columnist
Beheer:
Berichten: 485
Lid geworden op: do nov 17, 2016 8:16 am

Re: Een wens die uitkomt

vr nov 17, 2017 2:06 pm

Bij het opendoen van mijn ogen ben ik gelijk blij! Eindelijk weer onze eigen slaapkamer en mijn eigen bed. Vrolijk ga ik zitten en kijk rond maar dan schrik ik behoorlijk. Tegenover mij ligt mijn zus en in mijn bed. Dan pas merk ik op dat ik in haar bed lig en pyjama aanhebt.
“Morgen Chantal,” roept onze moeder als ze de kamer binnenkomt om ons wakker te maken. “Maak jij Jasmijn wakker.”
Kijk onze moeder aan en wat moet ik nu doen en zegen. Is dit weer een droom? “Morgen mam.”
“Wil je straks een eitje op brood lekker vullend voor de lange autorit,” vraagt onze moeder.
Ben nu wel mijn zus nu mama’s lieveling wel leuk en handig. “Lekker mama en mag ik roerbak ei met groente?”
“Natuurlijk meid dat weet je toch.” Vertelt onze moeder met een glimlach.
Sta op en loop naar mijn bed waar mijn zus nog ligt te slapen. “He, slaapkop wakker worden!” Trek de deken weg en geef mijn zus een flinke por in haar zij want zo doet ze het ook altijd bij mij. Die draait zich en kijkt mij aan. “Aankleding!”
Mijn zus kijkt mij aan en wrijft in haar ogen. Zelf pak ik de handdoek en wasmandje die onze moeder altijd voor mijn zus klaarlegt, erna onder de douche. Terug op de slaapkamer is mijn zus zich aan het aankleden met mijn kleren. Zo heb ik mij nog nooit gezien en draag echt oude vodden. Maar wel beter wat mijn zus draagt en dat moet ik nu aan! Kijkend in de kledingkast van mijn zus hangen er veel kleren en dan is er nog een kast. Alles netjes opgevouwen en hangend op een kledinghanger. Kijkend naar mijn eigen kast waar de helft van deze kast is en dan ook alles laden. Na denkend wat mijn zus altijd draagt pak ik een zwarte doorzichtige zwarte panty, kort spijkerrokje en een rode met zwarte geruite blouse. Onwennig doe ik alles aan en doet dan een staartje in mijn haar.
“Wat moet jij nu weer!” Roep ik zoals mijn zus zal doen tegen mijn zus.
Die kijkt mij aan maar zegt niets net als ik zal doen, erna maakt ze haar bed op en naar beneden toe. Voor de spiegel bekijk ik me eigen en moet lachen om wat ik aan heb. Want voel me nog steeds een stoere meid die zich nooit zo zal aankleden. Beneden ga ik zitten waar mijn zus altijd zit en pak twee bruine boterhamen.
“Geen witte meid?” Vraagt onze moeder want mijn zus pakt altijd wit.
“Wil een keer bruin en mogen ze even in toaster doen mam?” Vraag ik zoals mijn zus zal doen.
Die kijkt mij nog steeds verbaasd aan, “natuurlijk. Een minuut is genoeg.” Weer zittend krijg ik geroerbakte ei met groente erdoor heen erop. Als eerste snij elke boterham door midden en niets als mijn zus zal doen pak ik een deel met mijn handen en neem dan een grote hap. Onze moeder kijkt nog verbaasder dan eerder. “Lukt het meid en goed geslapen?”
“Ja mam heel goed geslapen,” vertel ik met volle mond. Mijn zus kijkt ook verbaasd en snap er niets van wat ik nu aan het doen ben. “Mam mag ik thee.”
“Thee? Welk been ben je uit bed gestapt meid en herken je helemaal niet.” Vertelt onze moeder.
Kijk haar aan en begrijp het wel, “goede been. Wilde gewoon wat anders dan steeds maar hetzelfde. Dacht mag ik toch mam.”
“Ja dat mag zeker en ben er wel blij om.” Vertelt onze moeder en schenkt voor mij thee in en zet het blikje cola weer in de koelkast.
“Jasmijn ben je klaar!” Roept onze moeder.
Jasmijn kijkt naar haar bord Brinta die leeg is, “ja mam. Mag ik ook thee en een eitje.”
“Nee je hebt al een melk en Brinta op en we hebben geen eieren meer. Naar boven en tandenpoetsen,” vertelt onze moeder.
Mijn zus zucht zoals ik zal doen en loopt rustig naar boven toe.
“Vanmiddag gaan we ook de stad in. Wil je dat een jurkje kopen?” Vraagt onze moeder.
Kijk haar aan en denk na, “mag ik een spijkerbroek mam. Een strakke en een gewone.”
“Wil je echt dat jurkje niet kopen wat je graag wilde. Als je het nu niet koopt is het straks niet meer te verkrijgen.” Verteld onze moeder en is nog steeds verbaasd want mijn zus draagt bijna geen spijkerbroeken en vooral geen gewone.
“Ja weet het zeker mam.” Vertel ik maar.
Een lach komt in haar gezicht en ze zegt niets meer. Vast verbaasd om het vreemde gedrag van mij als mijn zus.

Later doe ik de zwarte laarzen aan van mijn zus en haar roze zomer jas. Die 140 euro kost haar lieveling jas al heeft ze nog meer zomer en winterjassen. Mijn zus doet mijn jas aan een blauwe jongens jas die tweedehands is gekocht. In de auto gaat mijn zus zitten op de achterbank en word stevig vastgesnoerd door onze moeder. Zelf stap ik voorin op een stoelverhoger en doet zelfstandig de riemen. Zoals onze moeder altijd doet bij mijn zus bekijkt ze alleen of de autogordel goed zit. Tijdens het rijden luisteren we naar muziek van de radio. Kijk om mij heen en het is wel bijzonder en leuk om voorin te zitten. Achterin heb je weinig zicht en kan ik mij nooit goed bewegen wegens de strakke riemen. Zie een zakje Engelse drop liggen.
“Mam mag ik een dropje?” Vraag ik netjes.
Meteen pakt onze moeder de zak en geeft deze in zijn geheel aan mij. “Pak ik er maar een paar en daarna in de deurportier bij de fleswater.”
Pak de lekkerste dropje eruit en prop ik een paar in mijn mond, erna de zak in de deurportier. Via de spiegel zie ik mijn zus zitten, stilletjes en geen blij gezicht. Zo ben ik altijd en leef in mijn eigen stoere wereld.
“Zus ook dropje? Vraag ik wat mijn zus nooit zal doen. Onze moeder kijkt weer met een verbaasd gezicht en ook mijn zus want dat zal mijn zus nooit doen. Gooi wat dropjes op haar schoot die ik niet lekker vind.
“Wel de laatste Jasmijn!” Roept onze moeder streng. Zelf prop ik nog een paar in mijn mond. “Nou je doet mij wel verbazen meid.”
Ze kijkt naar mij, “waarom mam?”
“Je keuze om niet voor die jurk te gaan, bruin brood, thee en nu dropjes gegeven aan je zus. Voel je eigen wel lekker en niet je hoofd gestoten of uit bed gevallen?” Vraagt onze moeder.
Kijk haar aan en lach, “niets mam. Mag toch mijn eigen keuze maken?”
“Ja dat mag maar ben zo verbaasd en je bent letterlijk 180 graden omgedraaid!” Roept onze moeder.
Als je eens wist mam wat een vreemde droom ik heb.

Terug naar “Thrillers”